“zwitserse leger overlevingsuitrusting water filtratie overlevingsuitrusting”

‘Het verbaasde me dat je zo snel al terugkwam,’ zei Gaetan. ‘Je bent nog maar achttien jaar. De meeste mensen wachten tot ze hun herinneringen geheel onder controle hebben voor ze beslissen wat ze gaan doen.’
Ik liep naar voren en stak ook een poot op. Klauw­hand met opponeer­bare duim, in mijn geval. Bionische klauwhand. En dat maakte altijd meer indruk. Eek­hoorns met dergelijke handen stonden het vaakst in leidinggevende posities, zoals mijn functie. Of nou ja, mijn voorbije functie. Ik gebaarde dat de dieren om me heen bij mij moesten komen. Een groot deel van de ratten gehoorzaamde meteen.
Dit is een scherven bril binnen defensie gebruikt wordt militairen krijgen deze ook niet direct in hun AMO maar later als ze in hun functie opleiding zitten voor infanterist of voor tank bestuurde enz.
Het nieuwste Hoverboard heeft nog maar één wiel! Deze One Wheel is een skateboard met slechts één wiel in het midden.Net als bij het traditionele hoverboard of Segway bepaal je de richting van je verplaatsing door een bepaalde kant op te leunen.
De Belle Époque slaat op de historische periode 1870-1914, en meer in het bijzonder op de eigenlijk relatief korte periode tussen het einde van het befaamde 19de-eeuwse fin-de-siècle en het begin van de Eerste Wereldoorlog. De Grote Oorlog dus waarbij de Verenigde Staten stiekem hun mateloze ambities als planetaire supermacht beginnen waar te maken, dit ten koste van het doodgebloede Europa. En een oorlog die tijdens de Belle Époque niet alleen langs alle kanten wordt aangevoeld maar ook langs alle kanten wordt voorbereid.
Een kwartiertje later stond ze nog wat wiebelig midden in de studeer­kamer. Het geluid was verklaard – de stofkap van Peters type­machine lag op onverklaarbare wijze op de grond naast de stoel. Ze had altijd moeten gniffelen om zijn eigenwijsheid wat dat betreft. Alle schrijvers die ze kende maakten gebruik van een laptop of desktop. En ze kende er aardig wat, want ze ging vaak mee naar feestjes en inmiddels had Peter behoorlijk wat vrienden gemaakt in het schrijvers­wereldje. De software die ze gebruik­ten varieerde nogal, van speciaal voor auteurs ont­wikkelde program­ma’s tot gewoon Word of zelfs Notepad. Maar Peter had niets willen weten van computers. Hij schreef zijn verhalen nog gewoon op een typemachine.
Een zekere Don Carlos Gesell overnachtte in 1931 in Viejo hotel Ostende. Hij moest binnenkomen door een terrasdeur op de eerste verdieping omdat het gelijkvloers geblokkeerd was door het zand.  Andere toeristen vertelden dat ze het hotel dikwijls binnen moesten komen door een raam. Dit maakte van een verblijf in dit hotel toch iets opwindends en avontuurlijk. Omdat het ganse Ostende en Hotel Viejo Ostende project als een grote fantasy overkwam is het niet verwonderlijk dat een schrijver zoals Antoine de Saint-Exupéry zijn sprookje “De Kleine Prins” in kamer 51 van dit hotel schreef. De roman ‘Los que aman, odian’ van de bekende Argentijnse schrijver Adolfo Bioy Caseres speelt zich in dit hotel af. Hij verbleef hier regelmatig met zijn vrouw Ocampo.
Een aangrijpende film vond ik het dus vooral. Daarnaast is het genieten van de mooie cinematografie. Er is zichtbaar veel aandacht besteed aan het camerawerk, want alles lijkt op de juiste manier in beeld te zijn gebracht. Dit in combinatie met de montage levert een aantal erg mooie plaatjes op. Ook het kleurgebruik viel me in positieve zin op. Visueel is er dus wat mij betreft niks aan te merken op de film. Het zag er allemaal erg goed doordacht uit en het resultaat is een lust voor het oog.
Moeder leefde helemaal op. Ze redderde met opruimen en de was, verwende mij met bruin bier en leerde ons hoe we konden vaststellen of Ella huilde om een darmkrampje of uit eenzaamheid. ‘Oppakken, oppak­ken, oppakken,’ was het devies. ‘Een huilend kind laat je nooit liggen.’ Maar hoe snel we er de zeld­zame keren dat Ella huilde ook bij waren, moeder won steevast van ons. Echter niet van Drommel: de kater gedroeg zich als een waakhond en was nooit verder dan drie meter bij de baby vandaan. Hij sliep zelfs in haar wieg als we er niet op beducht waren. Hij was haar trekpop, knuffelbeer en vuileluier-alarm ineen.
De politici bekommeren zich blijkbaar niet erg over onze toekomst, wel over hun persoonlijke. Als ze overmorgen maar herkozen raken en weer minister van si of minister van la zijn. Nu, dat is misschien te cynisch of te populistisch, maar toch. De tijd van de ineengestuikte alomvattende ideologieën en van de “Grote Verhalen” is blijkbaar nog niet afgelopen. Toch wordt niet alleen de verdere evolutie van het klimaat maar ook ons lichamelijk uitzicht en onze geest, naast heel wat andere aspecten, bepaald door het soort beslissingen dat we vandaag of morgen (in de letterlijke zin) zullen of zouden kunnen nemen. Zullen de politici ter verantwoording geroepen worden wanneer in 2050 de ganse mensheid aartslelijk is en overal flaporen heeft? De kwestie van onze antropologische evolutie, van de toekomst van de arbeid, enzovoort blijft een discussieonderwerp van wetenschappelijke en minder wetenschappelijke specialisten en excentrieke denkers: topbiologen, topmedici, topingenieurs die zich onledig houden met robotica, toppsychologen die het gemunt hebben op ons brein en onze geest (“mind”) die in dat brein zou schuilen, enzovoort (de traditionele sociologie stelt in een neoliberale samenleving begrijpelijkerwijs niet veel meer voor; immers à la Margaret Thatcher: “And you know, there is no such thing as society.”). Politici blijken niet langer greep te hebben op de krachten die het maatschappelijk uitzicht op halflange termijn bepalen, zelfs niet op de korte termijn. Dat is zo, niet omdat ze dom zijn, maar omdat een concrete langetermijnvisie hen amper interesseert. Ze staren zich blind op de eerstvolgende verkiezingen en op de vraag hoe ze zich best profileren in de vluchtige en wispelturige media.
Je kunt bijvoorbeeld de behoefte hebben om vaker plassen.  Het spijsverteringsstelsel zal erg verschuiven tijdens deze tweede vier maanden.  Als je dit deel van het lichaam hebt voorbereid, kom je in een meer bevredigende ervaring met je gevoelens.
Het volk schuilt voor de regen onder de gemetselde booggewelven, opkijkend naar de pissende water­spuwers, de bewerkte kraagstenen en korbelen, de gotisch ogende torenspitsen en de kleine raampjes en nissen in de rotswand. Daarboven is de hemel dichtgeschoven met gebeeldhouwde grauwe wolken die even tastbaar lijken als rotsen beneden.
Een glazen buis met een luchtsluis voerde naar het centrale deel. Weer zag hij sloten die geforceerd waren. De centrale ruimte bevatte een verhoogde vloer met bureaus waarboven rijen schermen waren inge­bouwd. Eromheen stonden dozijnen transparante, eivormige con­struc­ties, een soort capsules, die via buizen en slangen aan de vloer gekoppeld waren. Ze deden hem denken aan de incubators zoals hij die op een oude Discovery aflevering gezien had. Zo te zien waren ze alle­maal leeg. Hij liep naar de dichtstbijzijnde. Het deksel stond omhoog en de binnenkant bevatte wat blauwe drab, een lang geleden uitgedroogd residu. Hij wandelde door de ruimte en telde uiteindelijk vijftig van de eivormige capsules. Allemaal leeg. Hij tikte tegen een paar van de kunststof slangen die bij het minste al afbraken. Poreuze rotzooi, niet geschikt voor wat dan ook.
De weg gleed onder haar door. Soldaten in koninklijk blauw en helderwit marcheerden langs de rand van de brede weg, in de schaduw van hoge bomen, hun korte zwaarden kruislings op de rug, het heft naar beneden gericht; gedrongen vuurwapens met sierlijk krulwerk vastgeklemd in sterke handen. Hun loodgrijze gezich­ten ontspannen en onverschillig.
Alles draai je voortdurend om, om maar die angst en het verdriet over de waarheid niet tot je door te hoeven laten dringen. Om maar de waarheid niet te hoeven bekennen voor jezelf. Want dan hoef je ook de pijn die ze je deden en doen, niet tot je door te laten dringen.
They gave you the honeymoon talk, but did you get the kit to go with it? Prepare for any and every emergency with this Honeymoon Survival Kit, which offers the bare necessities for your first 2 weeks of marriage.
‘Gezegend zou de gedroomde beer zijn. Kijk naar de afmeting, kijk naar de vorm. Gezegend is de Griek, zoals het verteld wordt, want hij heeft niet alleen een bult op zijn rug, maar ook één tussen zijn benen. Hij is kameel in plaats van dromedaris. Of althans dat was hij tot ik hem ontmande.’
Only the spatial proximity of the bodies of labourers and the continuity of the experience of working together lead to the possibility of a continuous process of solidarity. Without this proximity and this continuity, the conditions for the cellularized bodies to coalesce into community do not pertain. Individual behaviours can only come together to form a substantive collective momentum when there is a continuous proximity in time, a proximity that info-labour no longer makes possible.
Een belangrijke vraag is of het toekomstproject in zijn geheel openbaar moet worden gemaakt of stapsgewijs volgens de bekende salamitechniek. Het eerste heeft het voordeel van de volledigheid, het tweede zorgt ervoor dat het project met een zekere regelmaat in het nieuws komt. Dit geldt voor om het even welk toekomstproject.
Het Nieuwe Leven zal ons steeds meer laten ervaren dat er alleen maar liefde is. Dat alles met elkaar is verbonden; één groot geheel. Zowel horizontaal verbonden, met de medemens, de aarde, etc., als verticaal verbonden, met andere dimensies. In dit samenspel, bewustwording van deze eenheid, zal de goddelijke werkelijkheid, de liefde steeds zichtbaarder worden.
Vier dagen zijn voorbij, heb ik boven gezien. Vier verloren dagen, dagen die we nodig hadden. En zelfs zonder de klok in ons lab had de groenige tint van Sals huid me genoeg gezegd. Sal had mijNanoferdimeteen na mijn dood moeten activeren. Nu Sal dood is, en zoveel tijd verloren is gegaan, heb ik weinig vertrouwen meer in ons oorspronkelijke plan. Dat lijkt nu sowieso belachelijk naïef. Ik zal een actievere rol moeten spelen in het afzetten van Mook.
Aan de overzijde van het Meer van Ana verhief zich ergens de Toren van Cynethryth. Het werk dat het gezelschap van Harbrand daar moest verrichten was godgevallig. Maar het had ook economisch nut. Als ze slaagden zou de bretwalda Offa weer schepen uit de Frankische landen in zijn havens toelaten, zouden er weer monniken met rijkversierde handschriften over de Noordzee varen, zouden de verhoudingen weer zijn als vroeger.
Qwerty trok een wenkbrauw op. ‘Juist, ja. Je doet maar wat je niet laten kunt, ik ga ervandoor.’ Hij begon wat boeken bij elkaar te rapen en propte ze in een rugzak die hij over zijn schouder slingerde. Aan zijn riem klikte hij een klimmer, dezelfde soort als die Leaf had gebruikt om over de muur te komen.
op een zeedijkterras turen naar de wateren van de zee. Ik ken mensen, mensen die alle respect verdienen, die bij hoog en bij laag beweren, zweren zelfs, dat het zicht op de zee hen vergunt het oneindige, de oneindigheid, te aanschouwen. Zoals een Oudgrieks filosoof die vol minachting voor de oppervlakte der dingen, zich aanmaande hun diepte te peilen. “Denk aan de liefde”, zeggen die respectabele mensen dan: “Is die niet volkomen onbegrensd? Is die wel in stukken op te breken? De liefde van Romeo en Juliet bijvoorbeeld! Die is toch zuiver goddelijk, niet te vatten binnen de omheiningen van tijd en ruimte, niet te smoren in een immense poel van troebel water en familiegeheimen. Vind je niet?”
Conclusie van het onderzoek: succesvolle investeerders kunnen aangeduid worden als ‘functionerende psychopaten’. Zij laten zich nauwelijks door hun emoties leiden of beleven ze minder intens. Emoties kunnen investeerders ertoe brengen het ‘spel’ té veilig te spelen. Zo verklaren de onderzoekers waarom in tijden van beursbaisse heel wat investeerders gaan beleggen in obligaties eerder dan in aandelen. Obligaties brengen op korte termijn meer op, maar hun rendement op lange termijn is lager dan dat van aandelen. Door hun emoties (vrees voor verlies, negatieve verwachtingen) te volgen durven beleggers dan minder risico te nemen zelfs als de mogelijke baten de kans op verlies sterk overstijgen. Dit fenomeen staat gekend als ‘kortzichtige verliesafkeer’, myopic loss aversion. De onderzoekers haasten zich om te benadrukken dat de studie niet wil insinueren dat het hebben van hersenletsels een goede zaak zou zijn. In het algemeen blijken mensen met hersenletsels echter ‘slechtere’ beslissingen te nemen dan mensen met een intact brein. In hun eigen onderzoek was risico-nemend gedrag het meest voordelig: de testpersonen met de minste angst (de mensen met letsels) neigden er dus toe optimaler te presteren. Uit ander onderzoek blijkt dat wanneer risico-nemend gedrag minder voordelen biedt, mensen met intacte hersenen beter presteren: de mensen met letsels worden door hun emoties niet tegengehouden om teveel risico te nemen. De onderzoekers onderstrepen ook dat emoties een normaal en essentieel onderdeel zijn van het menselijk gedrag. Toch raden de onderzoekers beleggingsmaatschappijen aan om het persoonlijkheidsprofiel van hun beleggingsadviseurs in de gaten te houden, met andere woorden ze te selecteren op basis van ‘functionele psychopathie’.
Soldaat: ,,Rond juli/augustus was er een kentering en momenteel zijn er weer explosief veel garnalen. Wij hanteren dagprijzen maar het duurt soms lang voor de detailhandel de prijzen voor de consument aanpast.” Deels is dat volgens hem begrijpelijk. ,,Ze hebben eerder in het jaar ingeboet op ingecalculeerde marges en willen daar iets van goedmaken.”
Lars en ik zaten in de tuin. Het was een warme avond. In het schemerlicht zag ik zijn grijzende slapen niet. Ella’s slaapkamerraam stond open. Een briesje speelde met de gordijnen, zoog ze naar buiten, liet ze wapperen, duwde ze weer naar binnen.
Voor de ziel is het lichaam als een huisdier of een beest in het circus dat kan en moet worden afgericht, beloond en geaaid voor het gehoorzaam en braaf zijn. Om een of andere orde in het leven te houden moeten in het bijzonder mensen die op zichzelf leven met de sociale zekerheid, op hoge leeftijd verkeren of als student of als een zich heroriënterende volwassene leven, zichzelf belonen voor het respekteren van de God van de Tijd door het eten van een koekje voor het regelmatig pauzeren of het nuttigen van een behoorlijke maaltijd voor het afmaken van je werk of voor het uit bed komen. Zonder een gepaste bekrachtiging zal het lichaam een obstinate diktator zijn waarmee men niet alleen de lichamelijke gezondheid verliest, maar ook het geluk en de vrede van de ziel bederft middels een manier van denken die vol is van lust en rebellie. Soms is een semi-psychotische vlaag van angst en verstandsverbijstering eenvoudig verholpen door trouw aan de dagorde te bekrachtigen. Het fundamentele belang van deze volwassen strategie missend kunnen mensen lange tijd in de spreekkamers van analytische therapeuten, psychotherapeuten, doktoren, en alternatieve genezers ronddolen alleen maar om in te zien dat ze hun eigen tijd moeten behartigen. Het zit ‘m in de politiek van de standaardtijd om voor werkgelegendheid in de afdeling van de gezondheidszorg te zorgen door het scheppen en handhaven van afhankelijkheid van politiek gefixeerde dualistische en opponerende noties van de standaardtijd die draaien op de secundaire winst van het stilzwijgen van de eenvoudige basis strategieën van gezondheid. In het bijzonder kan de politieke arena zelf de perversie illustreren van de secundaire winst, complete veldslagen leverend in het parlement of marathonzittingen houdend waarbij alle normen van het menselijk fatsoen en de zelfbeheersing worden overschreden. Geen leek kan zich meten met de uitzinnige kultuur van politiek vergaderen, feesten en converseren naar hartelust alsof het een middeleeuws bacchanaal of een studentensociëteit betreft. Dit soort van mis-representaties van de civiele kultuur schept het probleem waar het tegen vecht: de vervreemde geïsoleerde waanzinnige die niet langer het ondoorgrondelijke en onbeheersbare van politieke tijgers en leeuwen kan begrijpen, ermee kan sympathiseren of het kan belichamen. Dit in gedachten houdend is het niet moeilijk te begrijpen waarom vele mensen de beheersing verliezen met het bestaande juridisch-economische politieke paradigma en intellectueel verdrongen eindigen in klinieken en parkbanken als zwervers en schizofrenen. Eenvoudig wijzen op ieders individuele zal de samenleving niet bevrijden van de verantwoordêlijkheid zorg te dragen voor een orde waarbij allen een eerlijke kans hebben zich succesvol aan te passen. Het criterium van politieke breedsprakigheid kan onmogelijk stand houden en heersen als een leidend principe voor de gewone man. Voor de gewone man kan geen monopolie op de spraak worden getolereerd maar slechts een gezond begrip en vertoog van een algemeen idee van wereldorde gelden. Het politieke zoals het is mag er zijn, maar kan er niet in mislukken een voorbeeld te vormen van het objectieve en de orde van de politieke aktie. Dit alles behoort tot de bijkomstigheden van de wetenschap van het bekrachtigen van menselijke lichamen terwille van de gehoorzaamheid aan de inwonende ziel en zijn loyaliteiten. 
Laura knikte. ‘Ja, daar zorg ik wel voor. Met Fleur…’  Ze brak af. Ze had in de weken na Fleur amper kunnen eten, was kilo’s afgevallen en daar ging ze zich alleen nog maar slechter door voelen. ‘Ik heb ervan geleerd, laten we het daarop houden.’
In ons verhaal ligt de klemtoon op coöperatie. Een beeld wordt opgehangen van de eerste mensengemeenschappen als vreedzame, samenwerkende en goedhartige samenlevingen. Het Hof van Eden. Enigszins is deze voorstelling gewild. De mensen hadden in hun precaire levensomstandigheden nauwelijks keus. Ze waren allen op één of andere manier op elkaar aangewezen. Zij vormden in tegenstelling tot de mensapen geen stel biologische individuen met wat sociaal gedrag. Nee, zij waren lotgenoten, zij waren een werkelijk sociale groep. Hun leven was geen pretje. Maar wij geloven niet dat de eerste mensen elkaar agressief (in de zin van brutaal of toornig) te lijf gingen en ook niet dat ze andere stammen gingen overvallen om daar de kinderen aan de spies te rijgen en de meisjes en vrouwen te verkrachten. Oorlog werd pas belangrijk wanneer de bevolkingsdichtheid beduidend was toegenomen zodat de stammen elkaar bijna letterlijk voor de voeten gingen lopen. Wij hopen in het voorgaande voldoende argumenten te hebben aangebracht om te staven dat de eerste mensen effectief coöperatief waren. Daarnaast kunnen we verwijzen naar onze messianistische fantasieën (Jezus de Verlosser, de Mehdi van de Islam, de Apocalyps als voorbode van de Gerechtigheid, het proletariaat dat de klassenloze maatschappij zal doen zegevieren, enz.), onze roep naar een synthese van vrijheid, gelijkheid en broederlijke en zusterlijke rechtvaardigheid, onze zucht naar gelukzalige rust en naar het ‘goede leven’ die we menen te vinden in roes en verslaving, onze permanente onbevredigdheid en onvrede met onszelf, onze films en boeken waar het Goede het wint op het Kwaad zonder dat we precies weten waarin de good guy zich eigenlijk onderscheidt van de bad guy: allemaal tekenen, zo denken we, dat we reminiscenties hebben aan een vreedzaam, gelukzalig leven. En het Einde van de Geschiedenis zal pas daar zijn als we inderdaad weer aanknoping hebben gevonden met de bron van deze reminiscenties. Als Francis Fukuyama meende dat met de val van de Berlijnse Muur en van het communisme Hegels Einde van de Geschiedenis nog eens bevestigd werd (dat Einde dat Hegel dateerde op 1806 met de overwinning van Napoleon op Pruisen in de slag van Jena), dan was hij misschien wat voorbarig. Maar het ziet er wel naar uit dat het Einde van de Geschiedenis nabij is.
Ik sloot mijn ogen. ‘En wat als ik niet ga? Heb je daar­over nagedacht?’ Ik ging rechtop zitten en wees naar ons huis, tuin, zwembad, de garages. ‘Dit opgeven? Of kunnen jij en ik iets op aarde vinden wat zo goed betaalt?’ Ik zuchtte diep. ‘Jij hebt niet eens werk.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *