“youtube overlevingsuitrusting wat is het beste overlevingsuitrusting”

De nationale en vooral de internationale context is voor de Vlaamse socialisten en voor socialistisch ideeën ook niet bepaald gunstig. Moeten vechten voor het behoud van eigen realisaties die tot het wezen van het socialisme en de sociaaldemocratie  horen, levert bij de bevolking niet veel enthousiasme op. Integendeel: mensen krijgen dan de indruk dat je niet erg veel macht en invloed hebt en dat je niet echt weegt op het beleid. Een niet te schatten aantal sp.a-leden of sp.a-kiezers trekken dan maar naar een andere partij: laaggeschoolden naar VB waar wat “linkse” of sociale programmapunten op een eerder “populistisch” dus “volks” menu staan zoals ook het geval is in Nederland met de PVV van Geert Wilders en in Frankrijk met het Front National van Marine Le Pen: zo verzet men zich aldaar tegen het optrekken van de pensioenleeftijd; hoger geschoolden en mensen uit de betere middenklasse trekken eerder naar de groenen, die in Vlaanderen de laatste jaren meer sociale dan ecologische thema’s bespelen.
Die morgen was het niet nekstijf en waren er ook geen andere afwijkende dingen bij het lichamelijk onderzoek. Maar diezelfde avond was het kind nekstijf. Ik heb een LP gedaan en inderdaad: wat troebele liquor, en we zijn begonnen met antibiotica in 4x de dosering van de dag ervoor, toen een verpleegkundige hem wat had voorgeschreven.Nu heeft het kind tenminste een kans om te blijven leven en ook nog zonder handicaps.
Het dragen van gezag en het uitoefenen van macht zijn nooit bevorderlijk geweest voor de gezondheid. Zowel de machthebbers als de machtelozen weten dit maar al te goed. De woorden spreken al voor zichzelf: gezag wordt gedragen als een last en macht uitoefenen vergt uitputtende oefeningen en inspanningen. Naar koningen & co werd in de vroegste tijden niet opgekeken en dikwijls moesten ze zelfs tegen hun zin tot deze rang “verheven” worden (op een fysiek gezien hoge plaats zaten ze echter wel degelijk).[ii] Vandaar dat de lijdende gezagsdragers en machthebbers doorheen de geschiedenis steeds ondersteund dienden te worden door weliswaar niet altijd evidence-based kruidenmengsels en soortgelijke medicijnen. Ze waren voortdurend niet zozeer door lijfwachten omringd dan wel door één of meerdere geneesheren of heelkundigen. Gekend is het gegeven dat bij de Inca’s alleen de hoogste elite de pijnstillende en verdovende cocabladeren mocht kauwen. Het gaat hier helemaal niet om een etnologische uitzondering: in alle samenlevingen waren zekere wel omschreven “gewoonten”, waaronder ook het nuttigen van bepaalde etenswaren en dranken, voorbehouden voor de militaire en religieuze leiders. Dat soort praktijken die strikt gereserveerd waren voor de machtigen en de ceremoniemeesters, zien wij doorgaans als benijdenswaardige privileges die iedere gezonde jongeling tijdens zijn leven hoopte in de wacht te kunnen slepen of, wat realistischer was, te mogen erven. Tot een dikke kwarteeuw geleden zouden ook in onze “geciviliseerde” samenlevingen “gewone” volkse mensen er niet aan gedacht hebben de positie van koningen, prinsen, ministers of bisschoppen te ambiëren. Arrivisten en carrièristen werden bespot en min of meer verstoten en “uitgesloten”. De zucht naar opwaartse sociale mobiliteit, die geassocieerd wordt met de 18de eeuw en vooral met de 2de helft ervan (met een eindeloos gefrustreerde Jean-Jacques Rousseau als dé topscorer qua aantal mislukkingen)[iii], was tot de verregaande verbreiding van de dienstensector en de wildgroei van de staatsbureaucratie met hun solitaire en individualistische white-collar loopbanen een vrij marginaal verschijnsel. Stendhal’s roman “Le Rouge et le Noir” (met de tomeloos ambitieuze Julien Sorel als de hero van het verhaal), verschenen in 1830, was geen boek dat door “gewone mensen” werd gelezen. Het is pas in de 20ste eeuw (bijna een eeuw na publicatie dus) een werkelijke “klassieker” geworden. Eerst en vooral stonden gewone mensen nogal erg afkerig tegenover boeken en tegenover de luie lichaamshouding waarin deze koopwaar geconsumeerd werd. Deze traditionele maar daarom niet bepaald ondoordachte afkerigheid hebben veel van onze jongeren nog tot in de 2de helft van de 20ste eeuw aan lijf en geest mogen ondervinden.
Toen zag hij zijn broer liggen, tussen meer brokken en flarden vlees, op de zwart-witte tegels van de keukenvloer. Berend had zijn ogen open maar leek niets te zien. Uit beide oren liep een straaltje helder­rood bloed, dat zich verzamelde onder zijn achter­hoofd.
Toen ik na de vergeefse reis naar Bolgatanga weer avondvisite liep op de kinderafdeling dacht ik wel weer dat ik hier waarschijnlijk toch zou blijven: vanwege de patiënten en een aantal betrokken werkers.
4 april 2013 Na een koud, maar lang paasweekend zijn we begonnen met het laatste deel van het schooljaar. In de periode tot de meivakantie staat een aantal activiteiten op het programma: theoretisch en
Hoe dan ook, waarom in godsnaam schrijven? Beter een film maken of een wervelende multimediale show on stage zetten, in samenwerking met Francesca Vanthielen of één van haar 10 dwergen. We leven immers in een tijd waarin “één beeld meer zou zeggen dan 1000 woorden”. Een idiote visie maar voor wie erin gelooft is het hoe dan ook een verheven en diepzinnige waarheid. Wereldvreemdheid is het om je adem te gebruiken voor het schrijven van lange teksten, vol logisch samenhangende argumenten. Pure domheid om je verstand te gebruiken en je inzicht in zekere toestanden te verfijnen, wanneer er alleen vraag is naar simplistische “beelden” voor het Goede Doel. Domheid plus uiting van een empathieloze “asociale persoonlijkheid”, kortom platte “psychopathie”.
Binnen laten Paul en zijn makkers hun vlammen­werpers doven. Ik vroeg het me al af, en glimlach inwendig. Mook heeft misschien een goed wapen gevonden tegen mijn kennelijke onkwets­baarheid, maar de inherente zwakte ervan niet goed doordacht. Ik laat me gewillig de rechter lift in diri­geren. Een van de soldaten trekt een knuppel met twee stalen punten. Terwijl hij naar de tredmolen loopt, laat hij een blauw­witte boog tussen de punten knetteren; de liftslaven zetten zich in beweging. De snurker krijgt de stok in zijn flank en komt tot een bruut schokkend ontwaken. Paul en een van de anderen voegen zich bij me in de lift, en kreunend en krakend begint de lange weg naar boven terwijl de buisverlichting met een glasachtig tingelen aanspringt.
Ik deel je vrees. Als in Duitsland de zaken escaleren denk ik dat grote groepen islamieten de Nederlandse grens oversteken. Ik ben bang dat Nederland weleens het Rwanda van Europa kan gaan worden. Maar wat valt er tegen uit te richten als de politiek te dom blijft om de stront uit ogen en oren te halen.
Afgelopen woensdag en donderdag heb ik weer dienst gehad voor het ziekenhuis. Het was weer druk. Visites lopen langs drie afdelingen met in totaal 60 mensen en spreekuren met 25 tot 55 mensen per middag; de eerste nacht twee keizersnedes en de ochtend daarop nog een. De tweede dag weer een keizersnede en een curettage als extraatje. Verpleegkundigen wilden de hele dag het liefste dat ik nu meteen als eerste naar hun patiënt zou gaan kijken. En toen ik ’s avonds om half negen erg graag eens wilde gaan brood eten thuis, moesten toch nog drie mensen me wat heel belangrijks vertellen: de eerste (a) dat hij een familielid had dat speciaal voor mij naar Bawku was gereisd en nu graag direct door mij gezien wilde worden. Als je dan met een grapje zegt dat hij kan kiezen tussen een consult van een vermoeide dokter die niet goed meer kan nadenken en makkelijk een ernstige fout kan maken en een dokter die weer fris en fit is – maar dan wel een uur later – kiest hij ook eieren voor zijn geld. De andere twee staan erbij en willen toch eerst nog vertellen dat (b) er iemand was die al drie dagen pijn had en dat (c) iemand al een uur koorts had. Dan ga je naar huis en je kunt je even voelen als een insect dat is ingesponnen en nu wordt leeggezogen door een spin. Of als een sinaasappel die tot het laatst wordt afgekloven.
Gelijkrichten. Letterlijk betekent het je op één lijn plaatsen met. De term is gebruikt om de positie van het ego in overeenstemming met de waarden van de ziel en de positie van de ziel in overeenstemming met de werkelijkheid van het Ideaal(God) te beschrijven. Synoniem daarmee zou je ook kunnen spreken van eenheid zonder erin op te lossen, verbonden zijn zonder het verschil te ontkennen, en rangschikken zonder een dubbele standaard (engelse term: aligning) (afb.).
Ik zet mezelf verbijsterd af tegen de onzichtbare muur, die nauwelijks meegeeft onder mijn handen. In een flits zie ik Mook met een scheef hoofd glimlachen. Ik draai om mijn as en smak met mijn schouder tegen een andere barrière. Het eerste portaal is langs de wanden naar me toe geschoven en dwingt me verder, naar Mook. Ik zwiep mijn linker been omhoog en trap met al mijn kracht vooruit. Mijn blote voet smaktwacht. Mijn blote voet? Ik draag sokken en stevige wandelschoenen. Ik duw nogmaals vooruit en ontegen­zeglijk voel ik de barrière mijn naakte voet blokkeren, terwijl de zolen van mijn sokken en schoenen er probleemloos doorheen gaan.
2) Vandaar dat ik een paar sneeuwlaarzen heb overgenomen, die gegarandeerd worden tot -50 C! Waarom dan toch zoveel moeite gedaan om mukluks te maken? Omdat die lopen als sloffen, heerlijk! En het maakproces is leuke voorpret.
Het gaat bij dierenrechten in wezen steeds over onze problematische omgang met andere (levende) wezens, en in die zin kunnen we ook over plantenrechten en zelfs rechten van rotsen spreken. De term dierenrechten verdoezelt die menselijke verantwoordelijkheid en suggereert dat wat dieren van ons mogen doen en laten voortvloeit uit hun “natuur”. Dit leidt tot een absurde kijk op de dingen. Want als wij een dier geen pijn mogen doen, heeft een vogel dan ook niet het recht om pijnloos door de kat opgepeuzeld te worden? Vissen leven niet in het water omdat ze “recht” hebben op water. Dierenrechten zijn dus eigenlijk mensenplichten, afspraken die wij maken om niet nodeloos de levende en levenloze natuur geweld aan te doen als dat niet voor ons eigen overleven en welzijn nodig is. En dat geldt m.i. dan als uitbreiding van wat we elkaar als mensen mogen aandoen. Wat voor heeft het een verbod op het doden van dieren uit te vaardigen als oorlog nog altijd wettelijk gewaarborgd is door het internationaal recht! Wat voor hypocrisie is het het ecosysteem van de gorilla’s te beschermen als we tegelijk de Afrikanen aldaar het leven zuur maken en hen quasi dwingen en masse te emigreren en in gammele bootjes te versukkelen ergens tussen Marokko, Libië en Fort Europa?
68. 66 Als er verschillen zijn, kun je deze ophelderen door gerichte vragen te stellen. Als je het idee hebt dat het de cliënt kan helpen, kun je deze verschillen als onderwerp in gesprekken inbrengen. Een risico daarvan is natuurlijk dat je eigen visie mogelijk niet de juiste is, of dat je cliënt het er niet mee eens is. Het ophelderen van zulke verschillen kan ver- volgens echter wel informatie opleveren. De kern van het persoonlijk leidinggeven in gesprekken is het onder- zoeken, bevragen en reageren, en het delen van waarnemingen en gedachten om de verschillen tussen wat de cliënt zegt en doet en wat je als hulpverlener vindt en ervaart te verhelderen. De kern van het zijn van een persoonlijk therapeut ligt in het stilstaan bij deze verschil- len, het onderzoeken van je eigen reacties, gevoelens en gedachten en het op een persoonlijke manier gebruiken daarvan. Hierdoor behoud je je eigen identiteit in de relatie met je cliënt. Kortom: vrijwel alle interventies die je doet staan in verband met en komen voort uit je eigen referentiekader, je eigen mening, je eigen waarnemingen, be- hoeften en gevoelens. Hierdoor ontstaat er een open gesprek waarin veel cliënten zich (ondanks onderlinge verschillen) gezien en gehoord voelen. Hoe ga je als therapeut om met het conflict in de relatie? Conflicten lopen altijd volgens hetzelfde principe. Twee partijen ko- men tegenover elkaar te staan. Als je als therapeut niet oplet, blijven paren zich herhalen om hun positie te onderbouwen, in een terugke- rend patroon van wat ze thuis gewend zijn. In plaats van met de in- houd bezig te zijn, is het van belang dat je als hulpverlener in het hier en nu op het proces tussen de twee partners gericht bent. Je moet zoeken naar het specifieke in plaats van het algemene.
Een tinteling alsof mijn hele lichaam slaapt verge­zelt het gevoel van samentrekken, verdikken, dat net geen pijn wordt. De mist stolt. Mijn lijf, mijn benen nemen vorm aan in de cabine. Ons voorgepro­gram­meerde directief werkt perfect: mijn vorm vult zich, de con­tou­ren van mijn buikje worden zichtbaar, de kuil­tjes in mijn knieën, mijn brede handen. Na enkele tellen kan ik mezelf zien, een uitgerekte, half door­zichtige spiege­ling in de gebogen binnenkant van de cabine. Proprio­ceptie, het gevoel dat ik in mijn lichaam woon, keert terug.
Het was zelfs zo dat de eigenaresse van de apotheek hier in Zepponami, die we niet eens heel goed kennen, er op stond ons te omhelzen. Ik wil maar zeggen, als je in een vreemde omgeving komt en je houdt je een beetje aan de regels dan accepteren de mensen je en vinden ze je zelfs aardig. De man die hier in de buurt een “biologisch” bedrijf heeft met druiven, olijven, kiwi’s en groente en bij wie we twee seizoenen gratis kiwi’s geplukt hebben zei bij voorbeeld: jullie komen natuurlijk niet meer plukken, maar jullie komen toch wel te kleine en te grote halen voor eigen gebruik? We hebben erg veel warme reacties gekregen.
Trouwens wanneer je het nieuws volgt op de alternatieve sites dan ziet men alle problemen welke Europa teisteren, convergeren naar een bepaald punt dat het niet meer gaat, zo simpel is dat mijns inziens. Het laat mij totaal onverschillig hoe er met landverraders wordt omgesprongen in de toekomst alles is goed om deze arrogante slinkse graaiers en hun kinderen een flink lesje te leren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *