“waar kan ik overlevingsuitrusting kopen tech overlevingsuitrusting”

Lars vloog door de slurf alsof hij weer jong was. Gewichtloosheid kent geen leeftijd. Gierend van het lachen botste hij vlak voor het sluiten van de buiten­sluisdeur tegen de binnendeur van de pendel.
éér dan een café! méér dan een café! Grand Café Cambrinus is meer dan een café. In de loop der jaren, sinds 1980, heeft Cambrinus zich ontpopt tot een sfeervol Grand Café waar u, met de muziek op de achtergrond,
De resterende hoeveelheid noodzakelijke arbeid wordt gelijkmatig verdeeld onder de totale bevolking. Hetzelfde moet gelden voor taken die vooralsnog niet geautomatiseerd kunnen worden. Het staat uiteraard iedereen geheel vrij om arbeidsvreugde te zoeken en te vinden in niet-noodzakelijke taken.
Verder zullen een paar politici ook de nakende overbevolking vermelden, maar daarbij denkt men ook weer aan de belasting van de planeet en niet zozeer aan die massa mensen die erbij zullen kome en diegenen die er reeds zijn. En mogelijk zal een enkeling het hebben over ruimtevaart, de kolonisatie van de planeet Mars en de uitwijking van de elite van de mensheid daarnaartoe.
Hij had dit eerder gezien, besefte hij opeens. De herinnering bleef net buiten zijn bereik, gaf alleen vage aanwijzingen over wat hij destijds gezien had. Het was lang geleden, in een van zijn eerste levens. Een ten­toonstelling van werk dat toen al oud was. Hetzelfde patroon, of toch bijna. En nu gemaakt door iemand die pas aan zijn eerste leven begonnen was.
20 jaar geleden hoopte men in een zeer nabije toekomst alle informatiedragers en digitale communicatiemiddelen te kunnen integreren in een box ter grootte van een pocketboek (3). Anno 2015 is die box niet groter meer dan een lucifersdoosje.
Drie uur lang groef ze ongestoord door oude boeken en verfriste ze haar herinneringen van technische schakelingen, technische beschrijvingen, praktische beschrij­vingen voor gebruik. Niets dat ook maar een hint bevatte naar de manieren waarop ze een com­puter zoals die van Yuun Kuhalin kon laten samen­werken met de fabriek onder het Paleis. Ze nam twee uur de tijd om door de deprimerende verslagen over de Tweede Val en de daaropvolgende Opruiming te gaan, opnieuw te lezen over de gruwelen die gepro­duceerd waren, in de hoop iets nieuws te vinden.
‘Mijn vader is dijkgraaf,’ begon de jongen. ‘Een van de negen. Dijk Europa is zestig meter hoog, met diamanten stootplaten en een kern van geschuimd titanium maar een vloedgolf… Nu, die komen verdraaid hard aan. Mijn vader heeft twintig duizend cyber­spinnen onder zich die elk gat meteen dicht­weven en meer drones dan er zeemeeuwen boven de visafslag vliegen. Mijn moeder, ze is een Telefunken von Eind­hoven. Oude elektronica adel. En jouw ouders?’
Er zijn ook kinderen, jammer genoeg, die een onaangename indruk maken: kijken me vanaf de eerste keer aan met een blik voor weerzin of angst en werken dan niet mee. Als een kind krijst kun je nog goed naar de longen luisteren, maar de buik beoordelen bij een kind dat tegenstribbelt en tekeer gaat is soms onbegonnen werk. Dan komt er in de status “not able to te staan. En dan doe ik de volgende keer het onderzoek nog eens.
Je moet je realiseren dat het leven bestaat uit de aaneenrijging van verwezenlijkte en onverwezenlijkte doelen, als een gigantische ketting, tot de kaars dooft om het doel te verwezenlijken dat de natuur heeft met jouw lichaam. Wie hier geen vrede mee neemt zal nooit gelukkig zijn, tenzij hij zich dingen gaat wijsmaken, zoals een leven na de dood waarvan de kwaliteit afhangt van de kwaliteit van je geleide leven, allemaal zeer stompzinnig en ironisch genoeg de oorzaak van veel kwaad.
Er zijn drie soorten van werk: materiëel werk, ongewenst werk en werk voor de ziel. Dezen worden normaal werk , misdaad en liefdadigheid genoemd. (afb.) Maar de zaken zijn niet zo eenvoudig verdeeld. Voor de ziel werkt men ook met een materiële uitkomst. Voor de ziel is het werk ook niet altijd gewenst. Noch is ongewenste arbeid zonder materiële motieven of zonder een ziel. Belangrijk is niet de ziel te verzaken op de eerste plaats en ten tweede te werken in overeenstemming met bij voorkeur de wetten van het land in het algemeen en op afspraken met mensen in het bijzonder. Het belang van enkel het ego bevorderend, wordt werk een last, een stoornis voor anderen, een konflikt van motief en identiteit. Het belang van enkel de ziel bevorderend strandt men vaak op theologische debatten en het ego van de bevrijding: traditie. Op geen enkele manier kan het geheel van de samenleving worden onderworpen terwille van deze of gene religie, Godheid of systeem. De enige reële manier is een keuzevrijheid te ontwikkelen, regelend welke alternatieven in overeenstemming zijn met de wet en welke crimineel. Alleen het gelijktijdig naast elkaar bestaan van verschillende systemen maakt een gezonde samenleving. Daarom zou de overeenkomst van de wet altijd op de eerste plaats moeten staan, er in het parlement voor amenderend om de tijd te dienen. Ten tweede om te ontsnappen aan egoïsme en zijn waanzin, relaterend aan anderen, werkend of niet naar welke definitie van arbeid dan ook, zou het belang van de ziel moeten prevaleren. In een welvaartsstaat betekent ziel het dierlijke principe van het overleven van de sterkste los te laten. De basis van de sociale zekerheid is er in het belang van iedereen. Geen weelde is gelukkig zonder de wettelijke regeling van het belonen van fundamentele aanpassing. Zonder dit is het spel van de samenleving een dwangneurose elkaar hatend voor de winst levend in angst. Ziel betekent ook onafhankelijkheid en emancipatie. Dit zou niet moeten worden verward met het individualisme van ego-verlangens: bezitsdrang en valse trots. In plaats daarvan heeft de persoonlijke openheid de overhand daar de ziel geweten ontwikkelt jegens iedereen. Naar een meer wetenschappelijk begrip van de ziel ligt de nadruk van zijn belang meer op opvoeding dan op religie of politiek alleen. Religie en politiek vinden hun plaats binnen de opvoeding, waarbij het het het belang van de educatie is vrij beschikbaar voor iedereen te zijn zonder winstmotieven. Het laatstgenoemde is het ideaal van een informatiecultuur: alle informatie is netjes geprogrammeerd en beschikbaar voor de gewone man in ieder huis als een belang van de staat. Het kopen en verkopen van informatie of het beperken ervan binnen één school alleen maakt valse elites en eilanden die alle werkelijke sociale vooruitgang blokkeren. Kennis is eigendom van het gewone volk. Het volledige van de culturele fixatie te digitaliseren en het beschikbaar te hebben in een centrale computer (netwerk) schijnt de enige oplossing te zijn voor het probleem van het bereiken van een vrije keuze, bewustzijn, vooruitgang en ziel. Zoals iedereen weet, is het enige ware geluk dat geluk wat aan de ziel wordt ontleend. 
a. Mensen als passieve wezens. Schnitzler gaat er gemakshalve aan voorbij dat ICT, en technologie in het algemeen, mensenwerk is. Mensen, en zeker niet de mensheid in haar geheel, worden niet zo maar overvallen door een nieuwe technologie. Nieuwe technologieën zijn het resultaat van een ontwikkelingsgang binnen een dynamiek waar wij deel van uitmaken plus van onze technische relatie tot de natuur, het ecosysteem waarin wij opereren, en onze voorhanden zijnde omgeving. De mens moet om te overleven materiaal aan zijn omgeving onttrekken om er technisch gesofisticeerde werktuigen, instrumenten, apparaten en machines van te maken. Schnitzler benadrukt terecht dat de mens constitutioneel een technisch wezen is gezien zijn beperktheid en zijn gebrekkigheid. Maar ICT voorstellen als iets dat door de goden op onze aardbol is gedropt, is heel kort door de bocht. Schnitzler behandelt eigenlijk alleen de impact van ICT, niet de dynamiek waarbinnen ICT zich in een lang proces heeft ontwikkeld uit eenvoudige en primitieve telramen (1).
Op de kinderafdeling zit nu tijdelijk een andere arts die hier eigenlijk een half jaar chirurgie doet. Over drie dagen gaat hij voor zijn half jaar kindergeneeskunde naar Sunyani, 10 uur rijden hiervandaan. Het zou dus kunnen dat ik over een paar weken alleen op de kinderafdeling en op de poli zit. En dan ook meer tijd krijg om iets te organiseren zoals les geven, protocollen maken voor de poli en dergelijke.
De grootste vijand van de liefde is de begeerte. Als mensen die de liefde bedrijven gehecht raken en elkaar willen bezitten, begint de ellende: je bent geen sexobject noch een vervanging voor de ouders, noch een hondje om aan de lijn te houden. Niettemin horen liefde en trouw bij elkaar. Integer blijven is de grootste uitdaging en om dit te bereiken moet de filosofie van als maar meer worden uitgebannen. Wees gelukkig met wat je hebt is het beste recept voor de liefde: je werkgever kan er een hekel aan hebben, de economie kan het verachten, de lust kan ervan walgen, maar iedereen weet dat gelukkig zijn de dingen dingen accepteren zoals ze zijn is. Natuurlijk is het niet realistisch in een roze wereld te leven de hele dag. Je moet de uitdaging aanvaarden etc. Maar dat is werk. De grondvesting van de liefde kan niet gemist worden. Als de werker de dienstknecht van de begeerte wordt, alleen uit op roem, kapitaal, kennis, macht, onthechting en schoonheid (afb.), wordt zijn leven een leugen. Begoocheld door de weelde van het goddelijke verlangt en begeert de arme ziel naar hartelust de ziel-afhankelijke geest van matiging, bescheidenheid, aardig en gezellig zijn vergetend, altijd denkend dat mensen houden minder belangrijk is dan ze op te offeren vanwege wat geld (wat kost een gebroken vaas?) of sex (wat is de urgentie?). Materiëel leven kan worden omschreven als het geloof in sex en geld., terwijl het echte van de mens slechts één omschrijving kent: liefde. Of er nu sex is of niet, geld of niet, als de liefde niet sterker is dan die twee, heeft men gefaald in de loyaliteit aan het ware zelf en is men aldus een levende leugen geworden. De ware moeilijkheid van de begeerte is de verslavende subculturele realiteit ervan. Eens een dief altijd een dief is niet iets van de veroordelende samenleving, maar iets van van de persoon zelf. Het vermogen missend zichzelf te corrigeren holt men van slechte trots naar ergere valsheid bergafwaarts gaande. Zoals eerder gezegd: zelfcorrectie is de essentie van het biologisch bestaan: geen aktie kan zonder worden gecoördineerd. Dit is niet anders naar het grotere van het leven of de mensheid. Dit vermogen missen is de oorzaak van alle neergang. Struikelen en vallen is heel normaal en bijna een levenslust. Religies In het bijzonder concentreren zich op het weer op staan niet bang zijnde voor een andere val. Politiek en wetenschap proberen te vergeven door de zwakheid te negeren het doel van de aktie als belangrijker voorstellend dan de manier waarop men het bereikt. Het is in feite hetzelfde principe van vergeven. Religie vergeeft in naam van God, de andere twee in naam van de toewijding. Het doel dat de middelen heiligt kan een snel en profijtelijk effect opleveren terwijl de religieuze behandeling nooit zo ver zou kunnen reiken. Ervan houdend dat beide manieren o.k. zijn, is het niet verboden een beetje gevaarlijker te leven. De gemeenschappelijke basis van de drie is een gewetensvolle bekentenis te leven wat er ook mis moge gaan. Aldus is de echte persoon filognostisch getrouwd met de orde bekennend: zonder leugens en bedrog ben ik helpen en delen toegewijd, zo waarlijk helpe mij God almachtig.  
‘Mijn moeder heeft mij alleen opgevoed. We hebben het niet breed en dat geld zou ontzettend welkom zijn. Ik dacht, ik doe dat wel even, drie maanden op aarde. En het had ook gelukt als die stomme pillen…’ Met zijn vuist sloeg hij op de trunomium vloer.
Deze shemagh (sjaal) krijgen de militairen niet direct als ze de AMO (Algemene Militaire Opleiding)  doen die krijgen ze later pas als je er door heen zijn en met hun opleiding beginnen zoals infanterist of genist enz.
Hij vond de snelweg die als een lang, recht en minder begroeid pad langs de heuvels liep. Feitelijk waren het gebouwen, flats, deels ingestort en overwoekerd, bedekt met stuifzand en losse aarde, restanten van een rijk verleden, maar nu teruggenomen door de natuur. Kleine heuveltjes op de weg bevatten de verroeste karkassen van automobielen die hier waren achtergelaten en hier en daar zag hij nog stukjes van ramen en deurstijlen. Een enkele bleke schedel staarde terug uit een donker gat.
Het geluid van de tik joeg Samuel uit de herinnering. Hij had toch op het symbool gedrukt en zag dat de doos nu bijna helemaal open was. Hij zag iets, papier? Het bloed suisde in zijn oren, een nevel kwam voor zijn ogen. Alles wat hij gevoeld had terwijl hij de doos opende, verbleekte bij de panische angst die nu op­borrelde. Hij moest de doos onmiddellijk sluiten, ver­stop­pen, misschien zelfs verbranden. In zijn hoofd voelde hij de herinneringen die verbonden waren met het water langzaam opkomen. Nu of nooit …
In het begin kan er heel wat kritiek zijn.  Je zult merken dat het moeilijker zal zijn om te blijven stilzitten, zelfgenoegzaam te zijn of afstand te houden voor wat er zich voor velen afspeelt. Je relatie met de wereld van vorm, het besef dat dit NIET je bron van vervulling is, zal in deze tijd tot stand komen.
Het festivalseizoen is aan! Chordify-homebase Nederland produceert bijna 900 festivals per jaar en wordt daardoor ook wel ‘festivalland’ genoemd. Niet alleen de festivals poppen als paddenstoelen uit de grond, ook de innovatieve ideeën om de boel te verduurzamen. Want tot aan je kuiten door de plastic bekers waden, dat kan echt niet meer.
‘Doe maar, schat. Ik zorg er wel voor dat er wordt afgeruimd,’ zeg ik dan met een wenk naar ons krakend Botje. Zijn ene camera functioneert niet meer waardoor zijn dieptezicht ronduit slecht is en zijn onderste paar armen is de grijpfunctie kwijt, maar verder is hij nog een prima huishoudrobot waar Fioon en ik erg aan gehecht zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *