“vrij overlevingsuitrusting gemaakt in de VS overlevingsuitrusting”

3. de jagersmythologieën waren zo toegespitst op de jachtdieren dat een nieuwe kijk op planten uitgesloten was. De kennis betrof de jacht (en de oorlog) en al wat ermee samenhing. Ook de ontwikkeling van nieuwe technieken gebeurde vermoedelijk in eerste instantie met betrekking tot de jacht. Grondige aanpassingen van de kennis en de mythologieën, op basis van veranderingen in de levenscondities, waren alleen mogelijk daar waar er nog een ‘gezonde’ balans of mix was tussen mythische elementen die naar dieren verwezen en elementen die naar planten verwezen. Elders, daar waar de jacht dus overheerste, werden wijzigingen aan de mythologieën als dissidente goddeloosheid afgedaan en die dissidenten maakten amper een kans het publiek maken van hun voorstellen te overleven.
Daarbij kunnen wij mensen gebruik maken van vier functies die in deze moeizame worsteling met het verleden een persoonlijk leerproces mogelijk maken, namelijk: inzicht, inleven, mededogen en uitzicht.
Een kwartiertje later stond ze nog wat wiebelig midden in de studeer­kamer. Het geluid was verklaard – de stofkap van Peters type­machine lag op onverklaarbare wijze op de grond naast de stoel. Ze had altijd moeten gniffelen om zijn eigenwijsheid wat dat betreft. Alle schrijvers die ze kende maakten gebruik van een laptop of desktop. En ze kende er aardig wat, want ze ging vaak mee naar feestjes en inmiddels had Peter behoorlijk wat vrienden gemaakt in het schrijvers­wereldje. De software die ze gebruik­ten varieerde nogal, van speciaal voor auteurs ont­wikkelde program­ma’s tot gewoon Word of zelfs Notepad. Maar Peter had niets willen weten van computers. Hij schreef zijn verhalen nog gewoon op een typemachine.
Dit kan gebruikt worden om het hoogst mogelijke zicht te behalen, door zicht in te stellen op Quake Pro, een snelheids drankje te drinken, te sprinten en te vliegen. Na een tijdje zal de snelheid echter terug keren naar normaal.
Ik lees nu pas dat het befaamde om niet te zeggen wereldvermaarde KultuurKaffee van de Vrije Universiteit Brussel gesloopt is en plaats ruimt voor artistieke architectuur. Geen echte hoogbouw à la Marc Coucke. De VUB respecteert (toch op dat domein) haar reputatie.
Achteraf gezien ben ik blij dat ik deze film heb gekozen. Er zit bij het IFFR ook best vaak rommel tussen, maar deze film was echt bijzonder sterk. Wel deprimerend, maarja het is maar een film. Ik raad u aan om eens een dagje films te gaan kijken op het IFFR. Ze zullen u ongetwijfeld verassen.
De negentiende verdieping was sneller bereikt dan ze had gedacht. Ze spitste haar oren, in de hoop een geluid op te vangen. Eender wat, gekrijs van een slacht­offer of een ronkende kettingzaag die lichamen in stukken sneed. Maar het was onheilspellend stil in de top van de wolkenkrabber.
Er is een berucht konflikt tussen de geest en de emoties. Veel mensen zijn verward hun gedachten en gevoelens tegengesteld te zien. De geest kan worden gedreven door een lager motief waarbij de ziel alarm slaat met gevoelens over het feit dat het verkeerde programma in werking is. Ook het lichaam kan worden gekonditioneerd of onder de invloed staan van een lagere drift waarbij de geest alarm slaat dat dat soort gevoelens niet samengaan met het programma van de ziel. Op beide manieren is men geneigd het andere te forceren. Er is geen recept dat zegt dat gedachten of gevoelens de voorrang zou moeten worden verleend. Er zijn recepten voor het gelijkrichten met de ziel. De ziel communiceert d.m.v. emoties en gedachten en op de juiste manier gelijkgericht zijn de twee in harmonie waarbij geen forceren plaatsvindt. Materiële motieven volgend kan men denken dat men of pijn moet lijden in het mislukken van het volgen van het emotionele, of dat men onder waanzin moet lijden er niet in slagend het gezonde verstand te volgen. Je gelijk richtend echter ontsnapt men eraan verstrikt te raken in de dualiteit (afb.). Je gelijk richten met de ziel betekent dat de relatie met het lichaam wordt hersteld door middel van oefeningen. Niet alleen moet de geest vanuit het spiritueel motief worden getraind, maar ook moet vanuit datzelfde motief het lichaam leren beantwoorden aan de definitie van de sport: men doet het alleen maar om zich om te beginnen goed te voelen, niet terwille van het nummer één zijn. Dus gaat het er met de basisoefening niet om vaardigheid, spieren of uithoudingsvermogen te kweken, maar eenvoudig om je goed te voelen in je lichaam zoals het is. Fundamenteel gezien forceert men zich niet tot enige prestatie of uitkomst maar gaat men over tot lichamelijke aktiviteiten ter wille van de aktiviteit zelf. Dit staat algemeen bekend over de hele wereld onder verschillende benamingen als buigen en strekken. De indiërs doen het zus, de chinezen doen het zo en de westerlingen noemen het zo en zo. Hoe dan ook genaamd wordt de geest fundamenteel met het lichaam gelijkgericht door eenvoudige oefening overeenkomstig een persoonlijk geprefereerd patroon. Spieren worden gerekt en aangespannen om ze kracht te geven. Bijgevolg wordt de bloedsomloop verbeterd en voelt men zich daar goed van. Regelmatig het lichaam op deze wijze inspannen zonder het te forceren brengt de geest tot rust en maakt het lichaam soepel. Het is zelfs voorgeschreven als een voorwaarde voor de juiste meditatie. Men kan merken dat men gevangen is in konditioneringen als het lichaam bij tijd en wijle verstijft. Beseffend waar de stijfheid vandaan komt biedt het oefenen ruimte aan het mediteren van alternatieven om de stijf makende konditionering te overwinnen. Dit is beter dan zichzelf forceren tegen de konditionering in waardoor men op pijn uitloopt of in waanzin vervalt. 
5. Zoveel menseneen directeur in zijn bureaustoelde managers in de vergaderzaaleen receptioniste met een glimlacheen man drukt een knop inde anderen laden de vracht uitde boekhouder schrijft het opde poetsvrouw met haar karde kok in het bedrijfsrestaurantde jurist kijkt het contract nade magazijnier telt alle rekkende secretaresse checkt de agendade bediende vult het rapport inde personeelschef betaalt de lonenZoveel mensen, zoveel meningenZoveel mensen, zoveel karaktersZoveel mensen, zoveel misverstandenZoveel mensen, zoveel passieZoveel mensen, zoveel mogelijkhedenZoveel mensen, één bedrijf
De Uitrusting van de noodsituatieSphygmomanometerOpenlucht noodsituatieuitrustingOnderneemster met tabletOverlevingWijzerplaatMobiele telefoon met kleurrijke toepassingspictogrammenZakenman wat betreft e-mailpictogramDe handen houden elektronische tablet
Planten hebben vooralsnog geen rechten, al zijn sommige met uitsterven bedreigde soorten “beschermd”. Insecten hebben, op de bijen na, ook geen rechten. Ik herinner me dat wij als kind in het wrede West-Vlaanderen van de jaren 1950 vliegen de vleugels afrukten om ze dan op tafel rondjes te laten lopen. Daarvoor zal je vandaag ook nog altijd niet voor rechter moeten verschijnen. Zelfs sommige voorwerpen hebben rechten: met de Mona Lisa of de Venus van Milo moet je voorzichtig zijn. Ook parkeermeters mishandelen kan je duur te staan komen. Grassprietjes hebben geen rechten: je mag ze uit de grond rukken, op de stengels zuigen en bijten, al wat je maar wil. Het tapijt in mijn woonkamer heeft ook geen rechten: verknip ik het in duizend stukken en zet het in vuilniszakken op straat, niemand heeft daar zaken mee.
‘Oh, mama…’ Ik zat op mijn bedrand en keek naar haar op. Mijn laatste kleren verdwenen net in mijn plunjezak. We hadden het de afgelopen weken talloze keren hierover gehad, ze wist dat ik toch zou gaan. ‘Als ik terug ben, gaan we anderhalf jaar op vakantie, goed?’
Als ik haar nakijk, bekruipt me steeds hetzelfde gevoel: vertedering, gemengd met bewondering. Want ze doet het toch maar, ondanks de verdrietige tijd die we hebben meegemaakt: vier generaties robots pico­bello houden. Meer dan honderd jaar techniek, ver­zameld door haarzelf, haar vader en grootvader. Robots voor allerlei toepassingen die niet meer nodig zijn, maar met liefde door mijn Fioontje worden onder­houden.
Samuel liet zijn duim rusten op het graan aan de zijkant van de doos. Hij duwde zachtjes. Het symbool gaf even mee, in de doos hoorde hij een lichte tik. Machteld… Hij schrok op en smeet de doos op tafel. Nu voelde hij zijn hart kloppen in hetzelfde ritme als zijn ademhaling. Waarom dacht hij nu aan haar? Had de doos iets met Machteld te maken? Had zij het hem gegeven? Het hout zag er niet zo oud uit, nog geen tweehonderd jaar oud. Hij stond op en liep naar de keuken, vulde een glas met water en dronk het in één teug leeg. Je bent tijd aan het rekken! Dat was waar, maar waarom? Wat zat er in die doos en waarom wilde hij het niet weten?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *