“ultralicht overlevingsuitrusting top survival gear items”

Een verpletterend gekrijs weerkaatste tegen de tegels van de keuken. Berends handen schoten over zijn oren en hij kromp op zijn hurken ineen. Het vlees in de molen schreeuwde, maar daar bovenuit klonk de stem van Willem: ‘ZET AF ZET AF ZET AF!’
Grote etui van gerecycled leer – elk exemplaar is uniek Heb je behoefte aan een grote etui- Een waarin je veel teken- en schrijfgerei in kwijt kunt. Of juist veel make-up spullen. En dan het liefst een die niemand anders heeft- De Astuccio van het merk Pivvicci biedt de ruimte die je nodig hebt. Bovendien is deze etui gemaakt van reststukjes
Eén iemand blijven we bij deze schets van de eerste mensengemeenschappen dankbaar als oorspronkelijke inspiratiebron: John Desmond Bernal (1901-1971), wiens geïllustreerde editie van zijn Science in History in 1969 verscheen. Al was slechts een uiterst beperkt deel van zijn werk rechtstreeks voor ons oogmerk nuttig, zijn kijk op de wijze waarop mensen in de prehistorie en de oudheid (en later) de meest diverse technische, psychische en sociale vaardigheden ontwikkelden, heeft ons in die dertig jaar nooit verlaten. Mensen met een encyclopedische kennis missen dikwijls het nodige denkvermogen om creatieve inzichten aan te brengen, bij John Bernal was dit zeker niet het geval. Hij was professor fysica, zijn tijdgenoten noemden hem Sage omwille van zijn onconventionele wijsheid, hij was een scherpzinnig marxistisch denker en korte tijd een leidende figuur van de Britse Communistische Partij. Die telde toen – in de jaren 1920-1950 – nogal wat eminente wetenschappers in haar rangen zoals de evolutiebioloog John ‘J.B.S.’ Haldane, één der grondleggers van de populatiegenetica die Darwin en Mendel samenbracht, en diens leerling John Maynard Smith (pas gestorven in 2004), die de speltheorie binnenloodste in de evolutiebiologie en aan de basis ligt van de zgn. two-fold cost of sex, nl. dat bij seksuele soorten slechts één sekse jongen of kinderen kan baren én dat seksuele selectie soms leidt tot de ontwikkeling van kenmerken die de levenskansen bedreigen. En tenslotte: Sage John Bernal was overtuigd niet-monogaam.
Ze staarden allemaal naar de dansende, naderbij komende puntjes. Harbrands hand rustte op zijn zwaardknop, Urendel omknelde de relikwie op zijn borst, Harbrands laatste wapenknecht friemelde aan zijn gordel, zodat hij snel zijn bijl kon trekken.
In de pauze van deze activiteit zouden we iets aan de leraren kunnen vertellen over en aantal besmettelijke ziektes. En die zouden dan met materiaal van onze kant er weer les over kunnen geven. Ik werd twee dagen ervoor erbij betrokken om iets over tyfus en over hersenvliesontsteking te kunnen vertellen. Een andere arts kon dan meteen bij mij op Internet surfen naar mooie sites over de diverse ziektes en e.e.a. bij mij uitprinten.
Toen koningin Cynethryth op een dag in een draag­stoel door de velden trok om schattingen bij elkaar te graaien in ruil voor het achterwege blijven van haar vervloekte bezweringen, vielen de broers en ooms van Drida haar kleine stoet aan, die alleen uit vrouwen bestond, alsof er geen rovers en alvenvolk door het land waarden. De draagstoel kantelde, de nieuwe koningin kwam ten val; haar dienaressen stoven gillend uiteen en werden in het hoge gras neerge­slagen, snel verkracht of als ze geluk hadden alleen vermoord. Enkelen wisten te ontsnappen, en een enkeling uit dát fortuinlijke groepje wist zelfs onge­schonden Offa’s Hal weer te bereiken. Cynethryth bleef reddeloos achter, ze lag op het pad tussen de lange halmen en de mannen bogen zich over haar heen, hun lippen likkend; hun trillende, bebloede zwaardpunten priemden al naar haar ranke leest en haar albasten keel. Het duurde maar een oogwenk voor deze vijandin van de oude orde was doorstoken, verminkt en veranderd in een bloedig lijk.
‘S ochtends ben ik dan ook weer naar binnen gegaan om daar verder te slapen. De katten keken wel raar op toen ik met het hele pakket weer naar binnen kwam. Als ze hadden beseft dat ik buiten sliep, waren ze vast verontwaardigd geweest. Zij zijn ‘s nachts ook graag buiten!
Een forensische polikliniek zoals de Ambulante Forensische Polikliniek Noord Nederland (AFPN) te Groningen is in eerste instantie opgezet om mensen te behandelen die een delict hebben of dreigen te begaan. Vanouds lag de nadruk op de behandeling van ‘daders’ van partnergeweld. De laatste jaren is er een toenemende belangstelling voor een meer systemische invalshoek. Onze ervaring is inmiddels dat partnerrelatietherapie een effectieve manier is om echtparen te helpen die kampen met relationeel geweld. In dit artikel wordt beschreven hoe bij de AFPN Groningen relationeel geweld systemisch wordt benaderd.
“PIF ! PAF ! POUF ! – That’s just real and authentic life !”, a statement the famous poet & singer-songwriter Leonard Cohen claimed as the essence of his idea of élan vital, the hard core of the “Good Life”, life as dangerous adventure. A claim he made in a translated interview in the Flemish-Dutch magazine Humo, somewhere around 1973. (“Pif! Poef! Paf! Da’s pas leven!”). [ You may easily recognize some Italian fascist resonances in his wordings. But: soit! ]
Dat zijn de twee keuzes die we hebben. Als we het niet stoppen is dat het einde van onze beschaving en islam zal alle sporen uitwissen. Ook Groen Links mensjes kan het niet ontgaan zijn wat islam deed met het historisch erfgoed, de boedhabeelden in Afghanistan, en de eeuwenoude Romeinse overblijfselen in Palmyra. Jullie vinden het Boedhisme toch zo leuk? Heb je je wel een afgevraagd door wie dat in grote delen van Azië weggevaagd is? Juist, door jullie nieuwe vriendjes van de islam.
Ze greep de eerste computer, bestudeerde de details op de achterzijde: andere lijnen en groeven dan ze op de machine van Yuun Kuhalin had gezien. Ze drukte de knop in, zag de voorzijde oplichten, scheen op de muur vóór haar. Het reikte uit naar haar, zocht con­tact, stelde zich open voor haar. Karakters van een oud schrift, in een oude taal vroegen om haar iden­titeit. Een hypothese vormde zich.
08.55 09.00 Openingswoord en aftellen: Marleen van Rijnsbergen, Gedeputeerde Werk en Welzijn Provincie Limburg Start 11 e Reanimatie-estafette 2016 Startschot door Marleen van Rijnsbergen, Gedeputeerde
Afspraken makend verkent men nieuwe relaties. Dit kan betekenen dat men moet rekenen met onverwachte zaken, invloeden, levensgewoonten, associaties, politiek overwegingen, overtuigingen en dergelijke. Vanwege dit bezeten zijn de fascinatie van iets nieuws, kan men makkelijk de eigen regelementen uit het oog verliezen. Dit kan verfrissend zijn en een goede leerschool, maar het kan ook betekenen dat men de kontrole verliest. De familie kan in paniek raken en het nieuwe saboteren als een bedreiging en ook kan de eigen onafhankelijkheid zich ernstig verzetten tegen de nieuwe invloeden. Van algemeen belang is de wetenschap van de ziel te handhaven, hetgeen een zeer persoonlijke zaak is. De te checken regels worden aangereikt door de ervaring en niet door een boek. In dit geval zijn andere regels belangrijk daar ze een bedreiging vormen voor de reeds bekende. De kontrole verliezen betekent dat men een bekende regel moet aanpassen of een andere regel moet aannemen. Ten einde de beheersing te behouden is altijd een andere benadering van de regels het resultaat: men is in evolutie op weg naar iets als de Absolute Regel. Men kan proberen dit de baas te worden door het lichaam zijn zin te geven, te gaan voor de geest, de intelligentie te voeden, of te gaan voor de ziel van een zuiver geweten. De Absolute Regels is van de laatste positie: alles van de kontrole ontwikkelt zich uit de gewetensvolle zelfherinnering van de ziel. 
Het festivalseizoen is aan! Chordify-homebase Nederland produceert bijna 900 festivals per jaar en wordt daardoor ook wel ‘festivalland’ genoemd. Niet alleen de festivals poppen als paddenstoelen uit de grond, ook de innovatieve ideeën om de boel te verduurzamen. Want tot aan je kuiten door de plastic bekers waden, dat kan echt niet meer.
Wie het Rode Wolken Huis bereikt, is een gast, zolang ze kunnen betalen natuurlijk. De ponbiki Hayate verwelkomt hen, buigend en slijmend: ‘Welkom! Welkom! U vereert ons met uw aanwezigheid o-kyaku-sama. Welkom! Welkom! Wij hebben rijstwijn en meisjes, muziek en dobbelstenen.’
“Ken je zelf!” of “Ken jezelf!” betekende zoals van oudsher (het “Orakel van Delphi” dus) nog steeds zoiets als: weet wat de oorsprong of “afkomst” is van je verlangens, aspiraties of ambities. Het had in geen enkel geval de betekenis van zoiets als je “eigenheid“, datgene dus waar je uniek in bent, waar je verschilt van de mensen die je kent (familieleden, vrienden, kennissen, etc.). In dat geval was het Griekse woord niet “se-auton” geweest maar “se-idion”. “Idios” – vanwaar ons woord “idioot” – is het tegenovergestelde van het Oudgriekse woord “koinos”, i.e. dat wat we gemeenschappelijk hebben. Iemands “idios”, m.a.w. dat wat hij met niemand deelde, kwam alleen tot uiting in de privésfeer van de “oikos”, de particuliere woonst dus, die net compleet haaks stond op de gemeenschappelijk gedeelde “polis” of stad. En omtrent zijn gedrag in de oikos had een Griek niemand verantwoording af te leggen. “Idioot” betekende oorspronkelijk dan ook zoiets als “eigenzinnig”, zoals in de titel van Dostojevski’s bekende roman. Maar ook bij Dostojevski heeft het woord nog nauwelijks de betekenis van zoiets als persoonlijke uniciteit, i.e. dat waarmee ik opval en qua identiteit verschil ten aanzien van de mensen om me heen.
In een ontspannen toestand is men zich meer bewust van zijn omgeving en van zichzelf. Aktie concentreert de geest binnen een zekere aandachts-focus. Dit is nodig voor het verrichten van arbeid. Zelfs gedurende de arbeid echter, zou men, zo gezegd, regelmatig een stapje terug moeten doen om zich bewust te worden van de grotere context van de aktiviteiten. Eveneens is het van belang het gebruik van energie te minimaliseren voor een optimale efficiëntie. Een andere uitdrukking van deze regel is: maak je niet druk, hou je rustig, blijf bij de noodzaak.
Het Nieuwe Leven zal ons steeds meer laten ervaren dat er alleen maar liefde is. Dat alles met elkaar is verbonden; één groot geheel. Zowel horizontaal verbonden, met de medemens, de aarde, etc., als verticaal verbonden, met andere dimensies. In dit samenspel, bewustwording van deze eenheid, zal de goddelijke werkelijkheid, de liefde steeds zichtbaarder worden.
In pure paniek probeerde ze zich schrap te zetten, naar achter te krabbelen over de spekgladde onderkant van het bad, maar ze leek wel verlamd. De spieren stonden als kabels in haar nek, maar er was geen beweging in haar lichaam te krijgen. Er kwam wel geluid over haar lippen, maar het kwam er vervormd en zwak uit. Ze kon niet gillen of zelfs maar woorden vormen. Niemand zou haar hier ooit horen.
70. 68 Een nieuw, constructief patroon Vrouw: “Henk, ik vind het soms lastig dat je moet overwerken. Dat voelt bij mij als een blauwe plek waarbij ik denk, als dat maar goed gaat. Het houdt mij enorm bezig.” Man: “Wat vervelend Nellie, dat het je nog zo bezighoudt, en fijn dat je het met me deelt. Ik kan zeggen dat het goed gaat. Maar ik snap hoe het jou nog zo kan raken.” Nellie brengt hier op een verlangende, persoonlijke manier haar echte pijn naar voren. Henk voelt zich niet aangevallen, maar het lukt hem om erbij stil te staan en er voor Nellie te zijn door begrip te tonen. Dit werkt vervolgens ook, doordat het voor Nellie fijn is om terug te horen dat het goed gaat met Henk. In feite vraagt ze indirect ook om deze bevestiging. “Het conflict in de relatie heeft zo een helend en groeizaam effect op beiden. Goed doorwerkte conflicten vergroten op deze wijze het eigen potentieel van de partnerrelatie en werken dus in wezen therapeu- tisch.” (Bouwkamp & Bouwkamp 2010)
Het duurde heel lang voor we enige aandacht besteedden aan een zacht mummelen in onze hoofden. Aarzelende prevelwoordjes, smiespelend gebazel. Op één moment na. ‘Red me,’snerpte een falsetto jongensstem, voor het lispelen weer terugzonk in onverstaanbaar fezelen.
Ik had de laatste twee weken weer een beste steenpuist op mijn linker elleboog. Die is gelukkig weer zover genezen dat ik er een blaarpleister op kan doen. En dan kan ik me weer onbekommerd douchen (met een blaarpleister loopt er tijdens het douchen geen etter uit de elleboog over de rest van mijn lichaam heen; daar heb ik trouwens de afgelopen week ook  weinig last van gehad, want toen was er geen water om te douchen.)
Drommel stierf tijdens mijn volgende uitzetting. Ik condoleerde moeder, Lars en Ella. Mijn dochter ant­woordde fijntjes dat mijn condoleance ‘maar een maandje of twee’ te laat was. Volgens Lars moest ik het me maar niet aantrekken, Ella puberde. Toch ver­dween het rotgevoel in mijn maag pas toen ze me onder aan de Elevator stond op te wachten.
Zohra liep naar de hoek van het dak en ging met haar benen over de rand zitten. Ze keek uit over de stad. Zoveel mensen, zoveel bloed. Nu waren de monsters nog zwak, maar binnenkort zouden ze sterk genoeg zijn om Antwerpen over te nemen.
Maar vooral wil ik 18 dagen Rini zien, samen einden wandelen, naar een paar steden gaan en daar een dag rondslenteren, misschien nog hout kloven. Een elektriciteitskabel reviseren in de tuin, en zo zal er nog wel van alles en nog wat te doen zijn. En als Rini dat leuk vindt kunnen we nog een paar dagen ergens naar toe.
Dit moment, dat slechts enkele seconden duurde, ein­digde met een bruuske beweging. De hamer rees. Lieven drukte zijn spuitbus in. Een nevel van verf hing tussen hem en de reusachtige vrouw, maar zijn wan­hoops­poging mocht niet baten. De hamer kwam frontaal in zijn gezicht terecht. Zijn huid scheurde open en de botten eronder kraakten. Hete druppels van zijn bloed spatten op Zohra’s wang.
Een half uur verstreek. Ze passeerde een aantal wagens, inmiddels op maximale snelheid. De zon gleed langzaam richting zee. Enorme steen­zwammen staken als okergele schijven uit de zwarte rots boven haar. Elektrische auto’s stoven voorbij op de andere weg­helft, geschei­den van haar door een stenen rand. Meyago schoot door een kleine stad, kwam ongedeerd aan de andere zijde weer naar buiten, zag een blauwe wagen in haar spiegel.
Wanneer jullie je naar het laatste kwadrant bewegen, wordt het verlangen om dienstbaar te zijn naar de wil van de derde chakra verplaatst, je zult meer geïnspireerd worden voor de manifestatie die het groepsbewustzijn dient.
Mijn dochter. Ik bewonderde haar bevlogenheid, maar haar naïviteit beangstigde me. Het artikel was nauwe­lijks gepubliceerd, of degenen met de meeste belangen wierpen zich op de doorontwikkeling van het algo­ritme, op de implementatie ervan op diverse systemen en het ontrollen ervan op het internet, inclusief de cloudservers. Overheden gebruikten het algoritme gericht om te wissen wat ze volgens de privacy­wet­geving niet langer mochten bewaren. Top­crimi­nelen kregen een brandschoon verleden, evenals oorlogs­misdadigers en politici. Beroemdheden wisten onwel­gevallige episoden uit hun roemruchte verleden, daarna werden de gaten opgevuld met wensbeelden van een fictief verleden.
Het gaat om een wedstrijd onder de hoofding “Weetewa” georganiseerd door Sensoa, MNM en Mediaraven. Jongeren werden opgeroepen een videoblog in te sturen over het ideale mannen- en vrouwenlichaam, plus aan te geven of de media iets fout doen op het vlak van gepresenteerde schoonheidsidealen. Kortom: die wedstrijd is niet meer dan een uit de hand gelopen marktonderzoek dat de mediareclame moest toelaten zich beter af te stemmen op de attitudes van de jongeren. Uitgangspunt van de wedstrijd is de halve waarheid dat “veel jongeren [zich] ongelukkig [voelen] bij de onbereikbare schoonheidsidealen die ze dagelijks voorgeschoteld krijgen.” Het lijkt me dat deze schoonheidsidealen in de eerste plaats onbereikbaar zijn voor het journaille zelf. Van de journalisten is er namelijk maar één die me kan bekoren, en dat is de hoofdredacteur van De Tijd, Isabel Albers. Yves Desmet, Bart Verhulst, Wim De Vilder, Rob Heirbaut en vele anderen zou U niet anaal benaderen indien U toevallig homo zou zijn. En bij de vrouwen is Martine Tanghe een echt dieptepunt, Liesbeth Van Impe is ietwat te dik geworden en Annelies Van Herck heeft reeds jaren geleden haar hoogtepunt bereikt.
Het lichaam is ook een gevoelig instrument zoals een kontrolepaneel in een ruimteschip. Allerlei alarmsignalen kunnen worden gegeven om een verstoring aan te geven. Het soort van alarmsignaal, vals of niet, is ingebouwd in het gedragsprogramma. Een persoon moet vanwege de consonantiewet geloven in zijn programma hoe achterhaald het ook is. Dit definiëert de zelfwaardering en de ego-begrenzing. Een persoon heeft een integratieve afscherming die impulsen buitensluit en zelfs waarschuwingssignalen afgeeft naar een ander programma. Op deze manier moet de grotere samenleving regelmatig boeten voor zijn onvolwassenheid van bestuur in de vorm van een plotseling uitbreken van oorlog. Binnen een paar maanden kan de hele wereld in misère verkeren vanwege een serieus gewapend konflikt dat allerlei socioeconomische evenwichten en kulturele integriteiten bedreigt. Zoals een psychiatrische patiënt zonder medicijnen of gedragsmatig programma, kan de wereld op ieder moment op de chaos uitkomen van een collectieve psychose of chronische ontsporing van een schizofreen burgerlijk konflikt. Individuele personen kunnen (tijdelijk) kunstmatig worden gefixeerd in de dwangbuis van psychiatrische medicatie. De grotere samenleving kan echter zo niet worden bestuurd. Voor samenlevingen kunnen alleen gedragsprogramma’s van opvoeding, bestuur en politiek effectief zijn in de strijd tegen de misvattingen van de ‘niet-dit’-realisaties van materiële betrokkenheid. In dezen is de electronische dwangbuis van de televisie een belangrijk medium. In principe wekt alle materie, en daarom ook het materiële lichaam angst op wetende dat niets materiëels stand houdt. Zo gauw een persoon zich moet identificeren met zijn lichaam, b.v. publiek iets moeten opvoeren b.v., doet zich grote angst voor om de persoon aan te zetten tot een optimum van taakbehartiging. Mensen in de showbusiness moeten adrenaline-verslaafden zijn op de één of andere manier, om in staat te zijn het te kunnen volhouden, eventueel lijdend onder ernstige depressies na de vertoning of niet meer in staat zijnd het programma te kunnen voortzetten. De normale persoon zal de opwekking van het adrenaline-alarm tot op zekere hoogte als gezond ervaren waar voorbij er een weigering om te handelen zal optreden. Zo gauw de persoon zich te veel gefixeerd weet op zijn eigen lichaam of wat dan ook gefixeerd in de materie, of het nu boeken zijn of andere consumptiegoederen b.v., zal hij het afwijzen en voorrang verlenen aan het menselijk belang van vrije associatie bij voorkeur in de private sfeer. Teveel gefixeerd zijnde in de privé-sfeer gaat men publiek met een hobby, een religie of andere samenkomst. Ook dieren vormen een belangrijke uitweg voor het gefixeerd zijn op het eigen lichaam of op andere materie. De levende lichamen van andere mensen en wezens vormen de ideale uitvlucht voor de zelfkonfrontatie in de geest. (afb.).
‘Nou, ga zitten,’ zei Gerard. Hij wees naar de stoelen rond de tafel, vervolgens opende hij een van de kasten en pakte daaruit glazen, een fles wijn, brood, kaas en droge worst. ‘Wat zijn jullie plannen, kinderen?’
Mensen als Schnitzler verwijt ik dus dat ze mensen voorstellen als wezens die passief reageren op een omgeving, in casu ICT, die ze niet zelf hebben gemaakt noch gewild. Deze stelling is al te gemakkelijk en overigens helemaal niet echt sociologisch of psychologisch correct, en zeker is het geen propere filosofische antropologie. De actuele stand van zaken is hoe dan ook mensenwerk en miljoen en miljoenen mensen over de ganse wereld hebben ICT vorm gegeven. Niet alleen mensenwerk van de vorige generaties, maar ook van onszelf als gebruikers van de digitale technieken. Het gebruik bepaalt minstens zekere modificaties en een regelmatige updating van ICT. Allen werken we op één of andere manier actief mee aan het handhaven van de maatschappij, incluis ICT, en anderzijds aan haar verbetering, aanpassing en perfectionering. In de mate dat mensen gebrekkige wezens zijn, wezens met een tekort, zal geen samenleving ooit volledig kunnen voldoen aan de onuitputtelijke menselijke verlangens. Echt en volledig gelukkig (als het begrip “geluk” nog zin heeft wanneer “ongeluk” niet langer zou bestaan) kan alleen de post-humane mens zijn in een post-humane samenleving. We hebben dan echter opgehouden de mensen te zijn die we zijn. Dat onze samenlevingen maar deels beantwoorden aan de idealen die onze verbeelding bevolken, verklaart de onvrede die we, minstens minimaal, hebben met het actueel bestaande door ons voortdurend verlangen onze levenscondities en de wereld “beter” te maken, in zoverre dat er overeenstemming is m.b.t. wat nu eigenlijk “beter” is. Die onvrede zal blijven zolang wij mensen blijven. Ze bepaalt tot op zekere hoogte de meer duistere achtergrond van sociaalpolitieke of ideologische meningsverschillen, sociale en intermenselijke conflicten, burgeroorlogen en wereldoorlogen. Want de onvrede van de ene groep is niet dezelfde onvrede als deze van een andere groep. Alle mensen zullen pas broeders zijn wanneer we iets anders zullen zijn geworden dan het soort mensen die we nu zijn. Zijn we daarnaartoe op weg?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *