“uitrusting voor overleving buiten militair overlevingsuitrusting”

We zitten met een man of tien in de echt niet zo grote keuken van Olga Matsukevich, een prominente inwoonster van Motol, een flink dorp zo’n 350 kilometer ten Zuid-Westen van Minsk, de hoofdstad van Wit-Rusland, oftewel Belarus. Olga is ook directeur van het plaatselijke museum, ze is een vrouw met aanzien en geeft ons een cursus borsjt maken, bonensoep op zijn Wit-Russisch, met veel paddenstoelen. En hoe je die paddenstoelen en andere zaken inmaakt, legt ze intussen ook uit. Je kunt zien dat Olga het heeft gemaakt. Haar keuken heeft echte tegels op de vloer en de enorme kachel, waar ook het brood in gebakken wordt, is versierd. Ze heeft me bij binnenkomst als eerste haar inpandige toilet laten zien, een teken van welstand. Olga’s man heeft geholpen bij het schonen van Tsjernobyl, dat verdiende goed. Hij loopt nu verdwaasd rond, zijn huid heeft de kleur van een slecht schoongemaakte melkfles. Maar praat niet over Tsjernobyl, niet over president Loekasjenko en ook niet over de verdwenen Joodse medebewoners. Neem nog een slok wodka, ja?
De vellen papier waren dichtbeschreven, maar de inkt was na zoveel jaren verbleekt tot een vaag bruinoranje dat maar nauwelijks leesbaar was. Harrald nam plaats op de stoel en las een verslag van de laatste dagen van ene Arnold Janssens die zijn einde voelde komen en in zijn eenzaamheid zijn gedachten op papier zette. Hij las hoe een groepje onderzoekers en technici waren ingesloten in het onderzoeks­centrum, dat zelfs na enkele tientallen jaren de sensors nog steeds een niveau vier biobedreiging maten in de buitenlucht. Harrald dacht terug aan het biohazard­lampje op de sensorplaat buiten. Hij begreep nu waarom de deur gesloten bleef. Maar hij voelde zich verder goed, dus of de sensor was stuk of hij was immuun voor wat het dan ook was dat daarbuiten dreigde. Blijkbaar was het eng genoeg dat ze vrijwillig opgesloten bleven.
Ze herinnerde zich de bittere woorden die Ujhalin, lang geleden gesproken had: Het belang van mijn lei­ding­gevenden is niet het belang van mijn volk. Gevaarlijke gedachten die haar mogelijk in handen hadden ge­speeld van de Timbesh. Woorden die ze gerappor­teerd had naar de Kiteh omdat ze bang was voor het alter­natief, bang was voor de straf voor on­ge­hoor­zaam­heid. Een mes tussen haar ribben, sterven in gevangen­schap.
Mijn Laika is al een tijdje niet zo super, veel drinken, binnenshuis plassen. Een tijd terug zat er zelfs bloed in haar urine.. Hier heeft ze dan pilletjes voor gekregen, net diezelfde tijd ontdekten we dat ze een gezwel heeft.. Gelukkig is het goedaardig maar er is een mogelijkheid dat het uitbreidt naar haar baarmoeder.. Dus waren ze van plan om tijdens het wegnemen van het gezwel ook haar baarmoeder te laten wegnemen. Maar nu blijkt dat ook haar nieren niet in orde zijn.. Ook haar pootje is niet super, ze mankt en loopt helemaal niet veel meer.. Ze eet ook niet meer fatsoenlijk. Ze heeft wel speciaal eten gekregen voor haar nieren. Ik heb enorm hard schrik.. Ze is nog maar 11 jaar en ik wil haar echt niet kwijt.. ='( =S
Het bleek dat ons ziekenhuis voor een grote groep leraren een totaal onvoldoende hoeveelheid testmateriaal had, dat er nauwelijks voorzieningen waren om bloed af te nemen en het niet duidelijk was hoe het bloed gekoeld en trillingsvrij naar het ziekenhuis moest worden gebracht.
Deze Fosco Industies Survival eet set is een lichtgewicht set gemaakt van Lexaan-polycarbonaat. Door het lichte gewicht een mooi set voor het kamperen. Lexaan is een zeer geschikt materiaal voor kampeerbestek. Het set wordt geleverd in een opbergnet en bevat een kop, een bord, 2 lepels, een vork en een mes. Kortom een volledig set voor elke outdoor
Daar ging mijn angst niet over. Het kind bewoog in me, groeide, ik wist dat het in orde was. Ik wurmde me op mijn andere zij en probeerde in het halfduister zijn ogen te zien. ‘Ik blijf de uitzettingen doen.’
Goed. Na snel de ronde langs de kinderafdeling en de spoed afdeling te hebben gelopen was er ook een chauffeur beschikbaar. In Bolgatanga haalden we op het kantoor van de baas de nodige documenten op (die ik zelf ook wel had gehad trouwens)
Ze wierp een snelle blik achterom en zag dat de veger haar dicht was genaderd. Shit, dit was een snelle. Ze draaide de hendel nog iets verder open. Een kak­kerlak doemde voor haar op en de voelsprieten van het gemuteerde beest strekten zich naar haar uit. Vergeelde snoeppapiertjes kleefden aan zijn enorme poten. Met een ruk aan het stuur week ze uit naar rechts, gevaarlijk dicht langs een van de winkel­gebouwen. Haar knie schaafde tegen een pilaar en ze had al haar kracht nodig om overeind te blijven. Toen ze weer recht vooruit reed, haalde ze diep adem en probeerde haar roffelende hart iets tot bedaren te brengen. Ze keek achterom en zag dat de kakkerlak met zijn gigantische lijf de weg voor de veger had versperd. Drie felle groene flitsen maakten een einde aan dat probleem. De kakkerlak zakte door zijn poten en de veger manoeuvreerde er langs heen.
De zwotor stopte en de veger klapte zijn vizier omhoog. ‘Leaf Heywood, in naam van evacuatiedienst aarde verplicht ik je de aarde met mij te verlaten. En dat geldt ook voor jou.’ De veger knikte richting Qwerty.
Hierop hebben jullie je voorbereid, terwijl je je resonantie naar zielsbewustzijn begint te verplaatsen.  Je gevoel zal blijven groeien.  Je zult via het innerlijke oor horen en meer toegang krijgen tot de klanken van het universum.  Sommigen zullen nu zelfs meer telepathisch worden.  Sommigen ervaren dit zelfs wanneer je weet wat een vriend denkt of gaat zeggen.  Dit zul je steeds meer vertrouwen als een deel van diepere verbinding.
Kan je in een stad (of: in je huis, in de ‘onverkrachte natuur’, …), meer bepaald in deze Stad, plaatsen vinden die als limbo ervaren kunnen worden? Pardon, ‘limbo’? Ja, limbo of limbus – je weet wel de uitdrukking: “hij verblijft, toeft, woont in de limben”. Nee? Toch wel: je kent vast en zeker het synonieme woord ‘voorgeborchte’, zij het dat je misschien niet even precies als je grootouders weet waarop dit eigenlijk moet slaan en wat je je erbij kunt of moet voorstellen. Geen nood: ik weet het ook amper. Daarom moet het zo leuk zijn om eens een dagje in de vaagheid en de onbepaaldheid van die limbo, van dat voorgeborchte dus, onder te duiken en er onder meer tijdens een middagwandeling langs de kant van de weg een klaproos te plukken. Kortom: er wat te dolen alsof je opium gerookt hebt.
Cognitive activity has always been involved in every kind of human production, even that of a more mechanical type. There is no process of human labour that does not involve an exercise of intelligence. But today, cognitive capacity is becoming the essential productive resource. In the age of industrial labour, the mind was put to work as a repetitive automatism, the neurological director of muscular effort. While industrial work was essentially repetition of physical acts, mental work is continuously changing its object and its procedures. Thus, the subsumption of the mind in the process of capitalist valorization leads to a true mutation. The conscious and sensitive organism is subjected to a growing competitive pressure, to an acceleration of stimuli, to a constant exertion of his/her attention. As a consequence, the mental environment, the info-sphere in which the mind is formed and enters into relations with other minds, becomes a psychopathogenic environment.
‘Zie je daar de stortkoker?’ Lieven scheen met zijn hoofdlamp naar een vierkanten schacht die uit het plafond kwam. Onder de schacht stond een grote, ijzeren container. De ruimte bood verder geen recht­streekse toegang tot het flatgebouw. ‘Dit is de plaats waar de bewoners hun afval dumpten.’
Het kleine kamertje rook wat bedompt en stoffig, maar was verder keurig opgeruimd. De muren waren zachtgroen en het meubilair whitewash. Peter en zij hadden geweten dat ze het ooit moesten gaan opruimen, maar ze hadden tot nu toe de moed niet kunnen verzamelen. Het had veel te veel pijn gedaan, hoewel de constante aanblik van het wiegje en de pluche knuffeldieren dat ook deed. Vrolijke houten letters die de naam ‘FLEUR’ spelden hingen nog aan de muur.
De enige twee kritiekpuntjes die ik kan bedenken zijn dat ten eerste alles te positief wordt voorgesteld. Het mocht bij momenten iets harder. Men heeft er iets te veel (naar mijn mening) een feelgood-movie van gemaakt. Tweede kritiekpuntje is dat ik het jammer vind dat zowel de vragen als zijn flashbacks chronologisch zijn. Dat zou betekenen dat hij het antwoord op de eerste vraag op zijn 5 jaar heeft meegemaakt, de volgende vraag een paar weken later, en de laatste vraag als hij (jong)volwassen is. Dat stoorde me, en maakt het onrealistische nog onrealistischer (het feit dat hij zover komt in die wedstrijd).
Een kriebel kronkelde door haar ingewanden. Het deed haar denken aan toen ze als kind met een tak in het opengereten lichaam van een kat had gepord. Enerzijds had ze medelijden met dat beest gehad. Het was overreden en lag ergens langs de kant van de weg. Anderzijds had ze zich niet kunnen bedwingen om met de tak in de organen te prikken, waar de maden en vliegen zich reeds genesteld hadden.
EU en islam aan de ene kant, en een simpel NJET aan de andere kant. Simpel zal het niet zijn, de uitvoering, maar de keuze wel. En, als een misdaad, want dat is het, rechtgezet wordt, dan hoort daarbij dat de schuldigen berecht worden.
Ogen De ogen van een Staffordshire Bull Terrier moeten schoon en helder zijn. De oogleden hebben als functie de oogbol vochtig en schoon te houden. Door als een wisser eventuele vuiltjes weg te vegen kunnen deze zich ophopen in de ooghoeken. maak dit schoon met een doekje bevochtigd met uigekookt water. Wanneer er binnnen 24 uur weer veel afscheiding is te zien, ga dan naar de dierenarts.
Nochtans: bij alles wat onder mijn pientere ogen komt, voel ik, ik zou daar 10 bladzijden kunnen over schrijven (gezien mijn perfectionisme en mijn nefaste ethiek om de waarheid en niets dan de waarheid uit mijn keyboard te wringen). Ik zeg wel wat onder mijn ogen komt, niet wat op tv mijn oren teistert. Ik heb leren het gesproken tv-journaal te mijden, gezien de infantiliserende bijwerkingen. De sentimentele blikken en grimassen van Goedele Devroy of Martine Tanghe roepen namelijk omgekeerde en onweerstaanbare oedipale restanten in me op (bij Wim De Vilder gaat het – oef! – om “normale” oedipale neigingen). Zelfcastratie is de onvermijdelijke straf die je jezelf als wezen met de foute genderidentiteit moet opleggen, en ik kan je verzekeren, dames: dat is niet prettig!
‘Staat er een jaartal op?’ Laura snuffelde rond in de grote boekenkast waar boeken, losse papieren en multo­mappen lukraak bovenop elkaar gestapeld waren. Je kon van alles van Peter zeggen, maar opge­ruimd was hij niet geweest. Het leek wel of hij nooit echt een systeem had gehad om orde te scheppen in de kamer. Alleen de notitieboekjes waren een vast, terug­kerend item. En de Bic balpennen waar zonder uitzon­dering heftig op geknaagd was. Die twee dingen waren de constanten in Peters leven geweest. Nou ja, op haar, Fleur en zijn typemachine na dan. De rest was bijzaak.
In 2009 ging ik als kersverse brugklasleerling naar de Lumière Cinema als onderdeel van een excursie naar Maastricht. De film die we daar keken heette Slumdog Millionaire. Ik denk dat ik de film destijds niet zo goed gesnapt heb of niet zo aandachtig gevolgd heb, want ik heb er eigenlijk tot nu toe nog altijd met gemengde, maar overheersend negatieve, gevoelens op teruggekeken. Het is desondanks wel een titel die me altijd is bijgebleven. Een hoop jaren en (hopelijk) de nodige filmervaring later vond ik me wel bereid om deze opnieuw eens een kans te geven.
Kortom: de vrouwen deden heel wat van het landbouwwerk maar de allocatie van de opbrengst ging volkomen aan hun neus voorbij. Na hun landbouwarbeid wijden zij zich aan de kinderzorg en de huishoudelijke taken zoals het bereiden van voedsel of het weven van ruw linnen. Al oefenden zij in huis dus wel ambachtelijke activiteiten uit zoals brood bakken, weven en zelfs pottenbakken en keramiek vervaardigen, zij brachten doorgaans niet zelf hun waar aan de man. De openbare ruimte werd grotendeels een mannelijke ruimte. De mannen moeten het belang van de landbouw snel hebben erkend. Zij gingen stilaan zelf de eigenlijke landbouwtaken op zich nemen en verdreven de vrouwen hierbij dus uit hun initiërende positie. De mannen verdeelden ook de grond als overerfbaar privé-eigendom, waarbij de gemeenschappelijke grond in rechte toekwam aan het stamhoofd. In het Egypte van de farao’s zou de farao (het woord ‘farao’ betekent ‘het grote huis’) gewoonweg eigenaar zijn van alle bebouwde land. Op die manier ontstonden serieuze sociale ongelijkheden: bij misoogsten moesten dan dikwijls armere boeren zaaigoed gaan lenen van meer welgestelden waardoor ze hun sociale zelfstandigheid verloren en in horigheid of schuldslavernij terechtkwamen. De nog resterende rechten van de Babylonische horigen worden bijvoorbeeld vermeld in de Codex van Hammoerabi (ca. 1780 v. Chr.). Overal waar het privé-bezit opdook in positieve vorm, verscheen het ook in de zijn negatieve gedaante als schuld en horigheid. Hoe dan ook, bezit (en schuld) was een mannenzaak en in de landbouwsamenlevingen zien we dat de man om zijn bezit te consolideren en over te dragen op zijn kinderen, zijn vrouw als werktuig gebruikte. Voor de vrouw betekende dit dat ze het sociaal statuut van haar man volgde, zonder enige mogelijkheid van verweer. Werd de man horig, dan ook de vrouw en de kinderen. Werd de man opgenomen in de hofhouding het stamhoofd of koning, dan kreeg zij een evenwaardige sociale status. De sociale bescherming van de egalitaire paleolithische samenlevingen werd omzeggens volledig uitgehold.
Het lijkt mij al voldoende om het merendeel ervan publiekelijk in het media-schandblok te zetten, met vermelding van hun misdaden, en een stuk of 20/30 van de allerergsten, die duidelijk aanwijsbaar verantwoordelijk zijn voor de islamisering en de EU, financieel volkomen kaal te plukken.
Deze Craft junior nordic wool onderkleding voordeel set zwart kind/junioris speciaal gemaakt om te dragen tijdens het sporten bij temperaturen rond of onder het vriespunt. Het shirt end de broek zijn vervaardigd uit een wolmengel waardoor het lichaam heerlijk warm en droog blijft tijdens koude winterse dagen.De onderkleding heeft een zeer comfortab
Ze trokken haar neer met hun klauwen. Hun voor­malige voedster grabbelde in het ijle en viel met een smak op de grond. De monsters beten haar keel over en peuzelden het vlees van haar beenderen. Het kolossale lichaam van de vrouw werd alsmaar kleiner, eerst de benen en de armen, daarna haar roze romp. Langer dan enkele minuten duurde het vreetfestijn niet. Zohra’s kinderen speelden met de ingewanden en jong­leerden met de oogbollen.
This ultra-limited bundle contains items straight from the Wasteland and a hardcover guide – all the necessities for survival for the ultimate Fallout® 4 collector!Zap That Thirst! With these Nuka Cola collectibles: a Nuka Cola metal bottle opener, five magnetic bottle caps, and a Nuka Cola embroidered patch.It pays to know the date when the apocal
Toen kwam nieuwjaarsnacht. Een nieuwe buitennacht, op een andere mat met moderne vulling. Ook die gaf me een koude rug. Mijn jas eronder loste het op. Dus ik weet nu dat er onder een lekker zacht matje een dichte schuim mat moet voor de isolatie. Misschien wel 2! Waarschijnlijk ben ik ook gewoon een enorme koukleum, want mijn vriendin had nergens last van.
‘Tsssss’, deed de vrouw, terwijl Berend naar de koelcel liep. Hij pakte een schaal uit de keuken en legde er in de koelcel een dozijn karbonades op. Met benauwde blik pakte hij elk stuk vlees heel voorzichtig beet, zodat hij er niet in zou knijpen. De karbonades gaven geen kik.
De kilometers die volgden, zweeg Harrald. Zijn hoofd was druk. Hij verbaasde zich over de opmerkzaamheid van Ariadne. Tegelijk proefde hij in haar doen en laten een mechanische kwaliteit die hem voorzichtig deed twijfelen aan haar menselijkheid. Dan keek hij weer naar haar soepele bewegingen en bewonderde hij haar lichaam. Dat was voldoende om de verschillen te bagatelliseren en excuses te bedenken. Ze heeft alleen in virtuele werelden geleefd, zonder echte mensen, zonder contact. Alsof ze door wolven is opgevoed.
c. Moralisme. Schnitzler en heel wat van zijn gelijkgezinde collega’s benaderen de digitale technieken en netwerkstructuren principieel vanuit een negatieve morele evaluatie. Een evaluatie die steunt op een idee van menselijkheid versus vervreemding en ontmenselijking. ICT in haar huidige vorm zou de mensen bedreigen in hun menselijke waardigheid als vrije personen met een vermogen tot een bewuste en eventueel kritische kijk op de wereld. Dat sommige mensen zich ongelukkig voelen als gevolg van te hoge verwachtingen van Facebook, enzovoort, betekent niet dat mensen nu ongelukkiger zouden zijn dan vroeger. De plattelanders die tijdens de Industriële Revolutie naar de fabriekssteden trokken, waren zeker niet gelukkig. Alcoholisme en psychiatrische stoornissen (hoewel dikwijls vanuit een eerder morele visie gedefinieerd) waren meer dan schering en inslag. Dat kunstenaars, intellectuelen en opiniemakers ons waarschuwen voor de gevaren en verlokkingen van ICT en de doorgedreven digitalisering doet ons vergeten dat zij één van de bevolkingsgroepen zijn die het meest digitale technieken, sociale media, enzovoort gebruiken en zo ICT dus een duwtje in de rug geven. Een pak mensen (steeds meer en meer) verdient ook zijn dagelijks brood bij internetgiganten en bij alles wat met ICT te maken heeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *