“survival jachtuitrusting ultieme zombie overlevingsuitrusting”

Goede dramafilm met een vleugje romantiek en misdaad dat terecht zijn oscars heeft gewonnen naar mijn mening. Deze film vertelt op een originele manier het verhaal van een Indische slumdog dat “Who Wants To Be A Millionaire” speelt, maar belangrijker is de verhaallijn die rond dat spelletje is geweven en waar we via flashbacks meer te weten komen. Origineel idee!
Een exacte definitie of omschrijving is haast onmogelijk om te geven als het op overlevingskits aankomt. Er zijn zoveel verschillende toepassingen waarbij overlevingskits gebruikt worden dat één definitie geven onmogelijk lijkt.
Ghana is, anders dan Nederland, nog steeds in de Kerstsfeer, op 30 december kun je iedereen nog gewoon een Merry Christmas toewensen en overal staan nog Christmasboxes om je fooi in te doen. Overal klinkt nog Engelse Kerstmuziek, ook hier op het vliegveld.
Ik deed mijn bek open om te protesteren, maar iets in Jonas’ blik benam me de moed. Die glimp in zijn ogen die me vertelde dat het merendeel van de reizigers achter hem stond, en als ze dat nog niet deden, ze het gauw zouden doen. Die blik, die duidelijk maakte dat hij niet zou aarzelen me opnieuw af te slaan, aangezien hij sterker was dan ikzelf en dat heel goed wist. Mijn longen leken weer in brand te staan, maar dat stelde ik me enkel voor. Het was haat, pure haat tegenover die wanstaltige vos, dat beest vol list en bedrog met losse poten die niet van Ansalaam konden blijven.
Voor Heiploeg zijn vooral de machinaal gepelde garnalen het product van de toekomst. Groot voordeel is dat de garnalen zo meteen na de vangst gepeld en verpakt kunnen worden in Lauwersoog. De firma heeft veertien pelmachines in gebruik en volgend jaar komen er nog tien bij. “De onderhandelingen met meerdere grote afnemers zijn inmiddels afgerond. Het komende jaar wordt gezorgd voor een bredere verkrijgbaarheid met meer verkooppunten. Zowel bij de betere vishandel zoals het Visgilde, als bij de groothandel, denk aan Hanos en de Makro, zal onze garnaal verkrijgbaar zijn”, aldus Roel Soldaat.  Aardig is dat op het sluitzegel de naam van het schip dat de garnalen gevangen heeft staat.
Ik knipperde mijn tranen weg en keek door het raam naar de blauwe hemel die werd doorsneden door lange, witte stroken. Het kielzog van vliegtuigen. Condens. Chemtrails, hoorde ik René zeggen. De pixelpest daalde op mij neer.
‘Sputnik’ staat er op de bus  naar de Russische havenstad Moermansk. Vanuit het Noorse plaatsje Kirkenes, is het slechts een uur of vijf rijden. De weg ernaar toe leidt langs een soort zwartgeblakerd maanlandschap en rijen in de modder geparkeerde sovjettanks.
Een neurotische persoon, is niet zo zeker van zichzelf noch van de samenleving waar hij deel van uitmaakt. In feite is zijn basis-emotie schaamte en zijn basis-respons die van de afwijzing. De neuroticus wil alleen maar er van af wezen, altijd zich afgewezen en verlatend voelend. Een neurotische samenleving draait op het ego-systeem van de weerlegging door zijn niet-paradigma. Het enige denkmodel is nee te zeggen. Geen werkelijk stabiel begrip van orde vindend, noch in zichzelf, noch in de eenzijdige politieke en religieuze noties, ruziet men altijd over van alles niet dezelfde definities hebbend dezelfde taal sprekend. Naar de ziel als een konstrukt van de tijd (God) zijn er vele definities die één of andere persoonlijke ‘essentie’ veilig stellen, die snel gemystificeerd raakt of magisch wordt afgehandeld. Het gaat er niet om het bestaan van magie en wonderen te ontkennen in de bewijsvoering van de persoon van God. Het is eenvoudig het terwille zijn van het gezonde verstand van er geen behoefte aan hebben waar de mensheid zijn eer in moet vinden. Op geen enkele manier kan het aanbidden van UFO’s en andere wonderen het doel van de wereldkultuur zijn. De vraag is: accepteren we het dat anderen, buitenaards of niet, met ons meedoen? Hebben we werkelijk iets om trots op te zijn? Zo lang we schizoïde verdeeld in ons bewustzijn van ruimte en tijd zijn, en neurotisch onzeker over onze compenserende kultuur, hoe kunnen we dan ooit de ander voor ons zelf accepteren?
Doodmoe zal hij opstaan, als de bronzen bel voor het ochtendgebed geluid zal worden. In een processie trekken de gewekte bemannings­leden naar het voor­onder, waar kapitein Obed de plechtigheid zal leiden. De hybriden kwaken en fluisteren. Hobbelend op kromme benen die beter geschikt zijn om te zwemmen dan te lopen. Ze zullen zich verdringen om te knielen in het vooronder, om te luisteren naar de preek van de kapitein.
Dat zien van het Licht is doorgaans een bijzondere vorm van afkeer van het Verlichtingshumanisme dat ons voorhield dat Mens en Samenleving, en ook ons persoonlijke Zelf, door onszelf maakbaar waren. In de tragische tijden van “crisis” waarbij onze plannen in de war worden gestuurd door onzichtbare en niet te lokaliseren krachten en machten die volkomen aan de controle van ons maakbaarheidsvermogen ontsnappen, lijkt het dan meer aangewezen ons te richten op een zichtbare Ster aan het Hemelse Firmament. Zo zijn leven en welzijn van bijvoorbeeld de Bruggelingen nu afhankelijk van de voetbalgoden die Club Brugge nu eens goedgezind zijn om haar de week daarop weer te straffen voor de zonden en misstappen die de Bruggelingen de voorbije week hebben begaan. Kortom: ons leven en onze toekomst worden dan bepaald, niet door onze inzet en inspanningen, maar door bovenmenselijke krachten die ons begrip te boven gaan en waar we niet het minste vat op hebben: het Lot, het Toeval, de horoscoop, God of Allah, de ballen in de Lotto-trommel, ons “DNA”, en ga zo maar voort. We leven in een situatie of context waarin we geen weet hebben van de middelen waarmee we ons leven een bepaalde richting zouden kunnen opsturen en daarover ook geen weet kunnen hebben. We zijn als enkelingen immers 100% gefragmenteerd en geïsoleerd, volkomen afgesneden van de totaliteit waarvan we deel uitmaken en waarbinnen we in alle schuld en onschuld een onbegrepen maar desalniettemin onbetwistbare vieze rol spelen. Elke band met het ruimere geheel zijn we kwijt geraakt, elk zicht op dat geheel is ons onttrokken. Dan resten ons enkel: de teleurstellende illusie van het megalomane narcisme of het geloof in een transcendentale “goddelijke” stuurman die als bewoner van een parallelle wereld het ons soms gunt om in allerhande Openbaringen van hoog of laag niveau aan ons te verschijnen in zijn Goedheid of Toorn.
Hij laat een lach horen die alleen zijn mond vervormt. In gedachten vloek ik terwijl ik mijn opties verken. Die zijn zorgwekkend dun gezaaid. Alles wat ik kan, alles wat ik ben, is nanotech. Ik heb niet eens een wapen bij me op macroschaal. Ik zou hoogstens mijn kleding naar hem kunnen werpen, als ik tenminste genoeg kon bewegen om me ervan te ontdoen. Ik zit vast. Ik zit vast, en ben overgeleverd aan de genade van een gangsterbaas die me al jaren haat.
Liefde kan een zware last zijn. Omgaan met mensen brengt heel wat lastig vallen met zich mee. De wet is geneigd de mensen lastig te vallen met formulieren om in te vullen en verkiezingen om op uit gaan als het niet een internationaal konflikt is om mee te mobiliseren. Geliefden vallen elkaar lastig tot de liefde nee zegt. Predikanten vallen de mensen lastig, ze programmerend met een moraal die ze dag en nacht achtervolgt. Ouders vallen de kinderen lastig ten einde ze perfekt te doen gehoorzamen hetgeen nooit een volledig succes is. Leraren proberen de studenten ook te programmeren met bij tijden enige ernstige dubiositeit als resultaat. De commercie probeert voortdurend je te doen identificeren met je consumptie, alsof dergelijke verlangens de hele dag zouden voortduren en werkgevers vallen werknemers de hele dag lastig om perfekte machines te zijn, wat niet het geval is. Het leven kan een komplete hel zijn van konditioneringen met weinig kans te ontsnappen aan alle aanstormende demonen. Niettemin is dit onze liefde: zo hangt de samenleving samen. De eeuwige vraag is hoe bevrijd te raken en vrij te zijn van al dat lastig vallen. Je eigen oordeel vellen is aardig, daar gekonfronteerd met een heel systeem van konditioneringen het niet moeilijk is de motieven van de zwerver te begrijpen. Het mens-zijn houdt echter de last van de samenleving in die druk uitoefent terwille van een keuze. Men kan niet aan de keuze ontsnappen, noch aan het kiezen. Associatie en hulp zoekend om het lastigvallen tegenwicht te bieden vormen mensen allianties zorg dragend voor de noden. Dit draait altijd uit op een konflikt met de volwassen optie die de zelfverantwoordelijkheid dicteert. Dus, is het ware probleem dat van de onthechting: hoe kan ik onthechten zonder de kontrole en onafhankelijkheid te verliezen. Sommigen geloven dat dierlijk gedrag de uitkomst is, kijkend naar de vrijheid en onafhankelijkheid van de dierlijke staat. Een geestelijk gezond mens echter weet dat zonder waarheid, reinheid, delen en zorgen er niet zo iets kan zijn als basis-vertrouwen, trouw, voorziening en liefde. Menselijkheid wordt gevonden op basis van deze waarden wetend dat de dierlijke staat er een is van voortdurende angst om te overleven en angst voor egoïsme, schaarste en lust. Daarom is de autoriteit gedefiniëerd als de vertegenwoordiging van deze hogere waarden. Normaal is het eenvoudig de wet en orde van de staat die voorziet in het handhaven van deze waarden misdaad, egoïsme, tekort en misbruik veroordelend. Wetend dat konditioneringen het struikelblok van het lastig vallen vormen is alles wat men nodig heeft om te onthechten in bevrijding te weten wat het uiteindelijk gezag is dat de staat zelf beheerst. Kennis komt van bewustzijn en bewustzijn komt van coëxisteren. Dus wordt de autoriteit simpelweg gevonden in het vreedzaam en tolerant samenbestaan van alternatieven die hun gemeenschappelijke noemer vinden in de eeuwige werkelijkheid van de natuurlijke tijd waaraan niemand iets kan veranderen. De eeuwige waarden zijn een natuurlijk bijprodukt van die eeuwigheid: God in de vorm van de tijd die zichzelf aantoont in herhalingen van dag en nacht het vertrouwen van een genetisch programma bevestigend, de trouw aan de natuurlijke orde, de voorziening van die van nature groeien en de liefde ter wille van het nageslacht. De mens is niet eenvoudigweg een dier in dit, gebruik makend van zijn grotere vermogen. Er is hierin maar één schaduw: hoe hoger je stijgt des te dieper je valt 
37. Het model van Ulrich LibbrechtIntelligentie’ix, deze empathie kan de persoonlijke nood of overlevings-drang overstijgen. Een voorbeeld hiervan is de ouder die zijn of haarleven in gevaar brengt of zelfs opoffert voor het overleven van zijn ofhaar kind bij het afstaan van een orgaan. Emotioneel evolueren we vanego-intentionaliteit naar alterintentionaliteit. Libbrecht spreekt hier over“mystiek bewogen worden”.Mijn illustratie met het kind is weliswaar beperkend, want het lijkt alsofze een gewone evolutie- of tijdsas is: van baby naar volwassene. Dit isniet zo. Je kunt op deze as ook tijdsonafhankelijke energievoorbeeldenplaatsen. Zo is een mens, die zich bovenaan de as positioneert, vrijer inenergiegebruik dan een dier, dat lager zit. Een dier kan meestal vrij rond-lopen, maar doet dit met minder inzicht dan een mens. Bovendien zaleen dier leven met de beperkingen van zijn omgeving. Wij proberen dezebeperkingen te doorbreken met onze intelligentie (of eerder met onsbewustzijn11). Zo kunnen wij een brug bouwen over een rivier om deappels aan de overkant te plukken, maar een wolf kan niet bij het lamdat aan de andere kant zit. Een dier is op zijn beurt vrijer dan een plantvanwege bijvoorbeeld zijn bewegingsvrijheid. De meeste planten kun-nen zich enkel naar de zon richten, maar kunnen niet op stap gaan enkunnen niet kiezen waar ze groeien. Een plant is dan weer mindergebonden dan een steen, die we helemaal onderaan plaatsen. Een steenligt daar maar te liggen en ondergaat de stralen van de zon (misschien ishij de gelukkigste). Zo kun je de hele natuur op deze as mappen. Ook ditzijn illustraties van gebonden en vrije energie.Bekijken we nu de horizontale, oftewel de informatieas. Informatie kanworden beschreven als een manifestatie van twee componenten. Er isrationele informatie, zoals cijfers, letters, kennis, en er is emotioneleinformatie, ook gevoelens genoemd, zoals liefde, vreugde, verdriet,woede. Spontaan associëren we vooral het begrip ‘kennis’ met informa-tie. Dit soort kennisinformatie is vandaag het centrale begrip in onzeinformatiemaatschappij. We gebruiken deze cijfers, letters en feiten omdaar een inzicht uit te ontwikkelen dat we dan kennis noemen. Met rati-onele informatie kan ik wat ik denk of weet aan u doorgeven (denk aande tekst die u nu leest). Maar u zult het met mij eens zijn dat dergelijkeinformatie, letters op een blad papier, slechts een stuk is van wat ik echt11 Hoewel dat laatste minder evident is als uitdrukking. Het is immers niet eenduidig te beschrijven wat ‘bewustzijn’ is. In deze context beperken we ons tot de definitie dat het bewustzijn die eigenschap van de mens is waarbij hij bewust is van zichzelf, van zijn ‘zijn’, vandaar ‘bewust-zijn’. 27
Onder het steriele licht van de gloeilamp in de woon­kamer leek de puzzeldoos een onschuldig speeltje. Samuel had de doos uit zijn werk­plaats gehaald en staarde er nu al bijna een uur naar. Hij had nog altijd geen idee wie het gemaakt had en wat er in zat. Was het een cadeau geweest voor een lang vergeten ver­jaar­dag? Dat kan, maar waarom kon hij er zich dan niets meer over herinneren? Hij pakte de doos op en wreef over het ganse oppervlak. De zon aan de boven­kant, geflankeerd door graan. Aan de onderkant vormden de lijnen een maan die boven een blank land zweefde. Allemaal eenvoudige symboliek. De dag die gevolgd werd door de nacht om dan weer over te gaan tot de dag. Leven en dood, gevolgd door een weder­opstanding. Samuel was geen gelovig persoon, in tegenstelling tot sommigen die de eeuwige cyclus van reïncarnatie als een geschenk van een Schepper beschouwden. Toch sprak de symboliek van de doos hem wel aan. Simpel en toch met betekenis.
Soms kennen we onszelf pas als we uit het rad stappen en wachten op die laatste slag, de huppelde­pup dansend om de raderen te ontwijken en zo te ontdekken dat het leven búíten dat rad, eigenlijk veel interessanter is dan erín, ondanks het risico.
Het onderwijs wordt verzorgd door hooggekwalificeerde docenten die de praktijk kennen. Je vakkennis komt op academisch niveau en wordt breder, dieper en up-to-date. En wat je leert kun je direct in je werk toepassen. Lastig te combineren? We bieden een flexibel deeltijdprogramma.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *