“survival gear winkel in de buurt van mij metalen uitrusting 5 overlevingsmodus”

Hij leek me een eersteklasreiziger die noodge­dwongen elders een plek moest zoeken omdat zijn klasse volzet was. Zijn mentale behoeften en materiële realiteit waren momenteel waarschijnlijk nog een stuk minder in evenwicht dan bij mij.
In ons ziekenhuis is alles in een Kerststemming: alle afdelingen zijn uitgebreid versierd met slingers en ballonnen, uit alle TVs op de afdelingen komt Kerstmuziek met Christmas Carols, soms gezongen door een Engels koor, soms door een Ghanees koor. Ook staat op de meeste afdelingen een Christmas Box met een grote gleuf, maar er wordt vaak alleen maar muntgeld in gedaan. De grootste munt is 40 eurocent waard, nl de één cedi munt, maar die wordt maar zelden gebruikt.
Ik zie wat jongeren, even fanatiek mee doen en dat doet mij hoop geven, want ook dat is iets wat wij niet moeten vergeten, ook bij de jonge Indische mensen bestaat blijkbaar de behoefte voor het bij elkaar komen.
‘Ik leef al in het paradijs’, zei ik. Ik liet los. Een galmend geluid en uit de diepte van de koker een rood schijnsel. Het luik ging dicht en het beeld van de glad­gestreken man verdween. Een gevoel van opluchting trok door me heen. Ik keerde me om naar Tessa, die nieuwsgierig had staan toekijken. ‘Wat voor film was je eigenlijk aan het kijken?’
De stilaan bejaarde maar nog steeds kranige Italiaanse filosoof Giorgio Agamben (°1942) wijdde destijds in zijn boek “The Coming Community” (1993, Italiaans origineel 1990) enige verrassende beschouwingen aan het ‘geluk’ van de bewoners van de kinderlimbo. Dit in het kader van zijn concept ‘Inclusieve Exclusie’, een schemerzone van niet-onderscheid (zone van non-distinctie) waarbij iets of iemand noch uitgesloten noch ingesloten is, of beter: én buitengesloten én ingesloten is, erbij hoort én er tegelijk niet bij hoort. Zo is bv. een gevangene uit de maatschappij verwijderd maar valt hij/zij toch nog steeds 100% onder de wetten van die maatschappij. Analoog stelt Agamben dat de limbo-zieltjes noch ‘gered’ (‘verlost’) noch ‘niet-gered’ kunnen worden. Ze kunnen niet gered worden omdat er bij hen gewoon niets te redden valt. Ze zijn daarom reeds uit hun eigen aard ‘volmaakte wezens’: ze kunnen in geen enkel opzicht ‘onvolmaakt’ worden gemaakt. En in die zin zijn ze dus ook bij voorbaat reeds ‘gered’.
Ik haalde de foto weg van het profiel. We hadden altijd nog een back-up, de foto zat in mijn privé-foto­collectie en afgedrukt op fotopapier in mijn porte­feuille. Ik zou mij door die foto nog tot in lengte van dagen kunnen laten herinneren hoe het was, in die tijd vlak na haar geboorte, toen ze kwetsbaar in de couveuse lag en naar mij lachte.
Een van de veermannen moet hem naar het Rode Wolken Huis hebben gebracht. De reus staat in de deuropening en neemt alles in zich op. Het is zijn eerste keer hier, daar ben ik zeker van. Ik ben hier al een eeuwig­heid. Hij draagt vreemde kleren, grof en lelijk. Waar komt hij vandaan, de bergen?
Voor de waardering hebben we allerlei soorten van media: radio, televisie, video, tijdschriften, kranten, boeken, c.d.’s, tapes, computers, telefoons en dergelijke. Er is een verschil in de media die direkte communicatie ondersteunen, zoals televisie, radio en de internetcomputer-telefoonverbinding en de media die minder direkt zijn, een fixatie, en snel een vorm van bezit dat leidt tot accumulatie en verbijstering door gehechtheid en neergang. Hoe groter de tijdspanne tussen het zenden en ontvangen hoe moeilijker het wordt de communicatie te ervaren als zijnde levend. Langzame media zoals boeken , kranten, films, etc. zijn afhankelijk van een collectief belang op min of meer dezelfde tijd zodat iets in trek is maar een week later kan zijn vergeten. Hetzelfde ding dat het ene jaar ‘in ‘ is kan nauwelijks het volgende jaar worden gewaardeerd beschouwd als zijnde uit de tijd. Boeken laten zich het best lezen door een studiegroep of religie daar in essentie ieder bericht een sociale werkelijkheid is. Zo kan men begrijpen waarom het soms erg moeilijk is of onmogelijk een boek te lezen, hoe goed het ook moge zijn. Een roman lezend communiceert men met de schrijver je afstemmend op het thema dat men op één of andere manier zelf moet leven. Zo vertegenwoordigen je literatuur, platen e.d. je leven en je ego. Voor een goed huwelijk is het belangrijk samen waardering te hebben daar kultuur veel van het ego kan vertegenwoordigen dat zich niet gelijkricht met de ziel op dezelfde manier als de partner kan of wilde waarderen. Ook het communiceren met mensen zo rechtstreeks als mogelijk is met een minimum aan afstand tussen de betrokken personen, bevordert de kwaliteit en inhoud van het bericht en het vermogen het samen te genieten. Dit leidt rechtstreeks tot de waardering van theatervoorstellingen vóór televisie, televisie-live-voorstellingen vóór van te voren vastgelegde programma’s, cinema-voorstellingen vóór video of televisievertoningen, on-line-discussies vóór krantenpolemieken, etc.etc. Het is belangrijk de prioriteiten duidelijk te hebben in de waardering van de media, daar uiteindelijk de afstand tussen mensen moet worden overbrugd. In essentie is het de boodschap van ieder medium samen te komen en de voorgestane orde te vieren. Gewelddadige en sensatielustige representaties kunnen worden herkend als waarschuwingen tegen het teveel afstand houden met het verkeerde idee van discipline. En dat behoren we niet te vieren. De boodschap van het medium is het af te wijzen daar het menselijk lichaam de ultieme machine is om mee te leven. Spelletjes spelend moet men leren hetzelfde te herkennen: naar de ziel moeten ze representatief zijn voor de eeuwige waarden om een gelijkgerichtheid te hebben die de echtelijke band ondersteund of de continentie van de celibatair. In de spelen van de sport etc. is men geneigd gefixeerd te zijn op winnen met de implicatie dat men nooit gewonnen heeft vooraleer het spel ten einde is. De juiste filosofie is echter dat men altijd heeft gewonnen om te beginnen en dat ieder spel het risico met zich meebrengt van verlies. Beseffend dat het grootste gevaar bestaat uit de mogelijk het spel zelf kwijt te raken, weegt het verliezen op punten minder zwaar dan het risico als onsportief te worden beschouwd niet tegen je verlies kunnend. De gouden regel van alle spelen is te spelen voor het spel en niet zozeer voor het resultaat. Het bekrachtigen van het winnen van het spel met geld en andere privileges is precies de manier om het te corrumperen, de oorlog te definiëren en slachtoffers te maken. Ter wille van de wereldvrede zou dus in feite alle professioneel spel moeten worden verboden. Het loopt in dezelfde val als geweld op t.v: mensen vergeten dat hun fascinatie misschien over slechte gewoonten en slachtoffers handelt, terwijl het doel van het spel precies het tegenovergesteld was: de kinderziel der onschuld te herwinnen..  
Net als mijn medepassagiers zat ik ingegord. Ze keuvelden en genoten van het uitzicht: de zon die het wolkendek veranderde in oplichtende watten. Door gaten erin waren al stukken groen en bruin zichtbaar. In de verte scheidde de gekromde horizon het zeeblauw van het ruimtezwart.
Je moet je realiseren dat het leven bestaat uit de aaneenrijging van verwezenlijkte en onverwezenlijkte doelen, als een gigantische ketting, tot de kaars dooft om het doel te verwezenlijken dat de natuur heeft met jouw lichaam. Wie hier geen vrede mee neemt zal nooit gelukkig zijn, tenzij hij zich dingen gaat wijsmaken, zoals een leven na de dood waarvan de kwaliteit afhangt van de kwaliteit van je geleide leven, allemaal zeer stompzinnig en ironisch genoeg de oorzaak van veel kwaad.
11.11.11 actie acties afval armoede auto balans banken bevolking blog boek boeken bouwen co-housing CO2 cohousing debat delen doe het zelf dranouter economie energie energiefiets feest festival fiets fietsen film geld geluk gemeenteraad gent ggo groei groen inspiratie isolatie jongeren kernenergie kinderen klimaat kunst landbouw lezingen lopen media moestuin muziek natuur oceaan olie parijs politiek reclame school senioren show sport spullen stad theater tips toekomst transitie Vakantie verandering verkiezingen vis vlees vliegen voedsel voetafdruk voetbal water wonen
Direct was ze klaarwakker. Had die klootzak haar verraden? Ze greep naar haar wapen en kroop behoed­zaam naar de deur. Ze duwde zichzelf tegen de wand en luisterde naar de voetstappen. Ze zou maar één kans hebben. De voetstappen kwamen al dichter­bij.
Leaf omklemde haar laserpistool. ‘Nee,’ zei ze zacht. ‘Ik ben de laatste op aarde. Ik zal bij moeder Aarde blijven als ze sterft. Dit is mijn levensdoel.’ Ze duwde het laserpistool tegen Qwerty aan. ‘Naar achteren, nu.’
8. DE KIKKER EN DE OCEAANopgericht bedrijf. Bovendien had ik me nu grondig voorbereid en eenaanvullende vorming genoten aan een gereputeerde businessschool. Vaneen gewoon uit de losse pols en uit de buik voerend beleid zou nu geensprake meer zijn. Er zou zorgvuldig strategisch nagedacht worden, plan-nen gemaakt en precies uitgevoerd worden. De plannen werdengemaakt, de uitvoering was niet in overeenstemming met de afspraken,het resultaat was niet wat het had moeten zijn.Hoe kwam het dan, dat onze droom dan toch ‘mislukt leek te zijn’? 28 januari 2006Het is zaterdagochtend 10u. Ik zit op de banken van de UniversiteitAntwerpen, Campus Drie Eiken. Ik heb me ingeschreven voor de cursusComparatieve Filosofie aan de School voor Comparatieve FilosofieAntwerpen (SCFA). Voor me zit de docent, Prof. Dr. Ulrich Libbrecht,oprichter en bezieler van de school. Via mijn moeder was ik de oprich-ter en zijn school op het spoor gekomen. Ze had me een klein boekjecadeau gedaan, ‘Een glimlach uit het Oosten’i, dat ik als ontspannendelectuur tijdens de wintervakantie in Oostenrijk had uitgelezen. Later zouik van de auteur vernemen dat dit het boekje voor de ‘luiaards’ was. Zoleerde ik tijdens deze eerste les meteen mijn plaats kennen in dit voormij nieuwe universum. ergens 2009Vier studiejaren later zit ik nog steeds op de banken van de SCFA en komschoorvoetend tot het inzicht dat wat ik daar leer mij misschien zal ver-tellen waarom ik op die bewuste 10 januari 2005 geen bedrijf meer hadzoals aanvankelijk gepland. Bij uitbreiding denk ik dat wat ik daar totvandaag heb geleerd, me niet alleen zal helpen om de afwezigheid vanresultaten van mijn bedrijf te begrijpen, maar mij misschien ook zal ver-tellen waarom gewoon veel bedrijven plots tot de vaststelling komen dathun plannen niet zijn uitgekomen. Waarom bedrijven ‘wakkerschud-momenten’ hebben. Wakkerschudmomenten. Dat zijn momenten waar-op een onderneming als het ware plots wakker schiet, beseft dat hunplan niet lukt, om daarna ‘iets’ te doen om ofwel het plan alsnog te doenlukken, ofwel een nieuw plan te smeden. Ik spreek over wakkerschudmo- X
De Model 72 Diamond Medium is een diamanten slijpsteen geproduceerd door het Amerikaanse Eze-Lap. Deze steen is zeer geschikt voor het slijpen van survival- en jachtmessen. Daarnaast is deze slijpsteen ook te gebruiken voor het aanscherpen van gereedschap. Tijdens het slijpen met deze steen hoeft er geen water of olie gebruikt te worden. De korrelg
Een dubbele standaard hebben is de corruptie van de liefde. Het ruïneert het vertrouwen en kweekt konflikten. De verleiding van de sex is jezelf er superieur mee te achten. Men kan er de Hoogste Persoonlijkheid in vinden en dat is de reden waarom zoveel mensen denken dat er geen verschil is tussen sex en liefde. Ongereguleerde sex echter wordt lust genoemd. Het voelt precies als echte liefde maar werpt een schaduw van misbruik, verwaarlozing, neergang, eenzaamheid en misère. Het kan worden vergeleken met de manier waarop men met geld omgaat. De lust van het geld is het naar eigen idee uit te geven en de liefde van het geld is het te doen op een gereguleerde manier. Ongereguleerd geld uitgeven resulteert in een budgettair tekort dat aanleiding geeft tot allerlei moeilijkheden er gewoonlijk toe leidend dat men geld lenen en verdere miserabele complicaties. De profiteur wordt schuldig, verschuldigd en een slaaf van de arbeid zijnd daar hij meer uitgevend dan hij zich kan veroorloven. Op de andere manier je van sex onthouden en er heiligheid en geluk van verwachten kan worden vergeleken met het gelijksoortige bijgeloof dat geld sparen en op een berg van goud zitten alle macht en geluk in de wereld zou geven. Het is de tegenhanger van misbruik en werkt als een spiegelbeeld: het is een ander soort van verwaarlozing, misbruik, misère en eenzaamheid. Religie verklaart dat de rijkdom het grootste obstakel voor de hemel is. De politiek die op jacht is naar accumulaties van geld verklaart het een burgerlijke zonde om kapitaal te onttrekken aan de economie. Geld dat niet wordt uitgegeven is geld dat niet beheerst wordt en het investeren enkel op de waarde van kapitaalgoederen speculerend in plaats van het algemeen ondersteunen van de ‘s mensen aktiviteiten voor het goede doel, is de dood van de samenleving en het recht. Psychologisch is geld als het bloed in het lichaam: het behoeft een goede circulatie om alle weefsels te voorzien. Het hart, of de bank, moet het rond pompen zoveel als maar nodig is, afhankelijk van het seizoen of arousal-nivo van het lichaam of de samenleving. Dit betekent echter niet dat geld sparen of abstineren een soort van verraad zou zijn aan het ware zelf op zich. Sexuele abstinentie drijft de energie naar hogere nivo’s in geval van gepaste sublimatie terwijl het naar behoren sparen van geld de macht geeft te oordelen en te handelen op een economisch meer ontwikkeld nivo. Duidelijk is het moeilijk om het wetenschappelijke, politieke aspekt van het onttrekken van energie of geld te scheiden van het politieke motief.
Je zult op vele manieren datgene wat je eet door je hele systeem voelen bewegen.  De ervaring van het leven!  Je zicht zal beginnen te combineren met flitsen van inzicht, zodat wanneer je iets ziet, je de essentie of het idee achter de vorm ziet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *