“survival gear messen overlevingsuitrusting”

De roep om het echte en eerlijke ligt in dezelfde redeneertrant als hierboven. Ter wille van de sex, het geld, de status (afb.), schoonheid, kennis etc. kan men een bepaalde partner of onderafdeling van de kultuur begeren alleen maar om te ontdekken dat na een tijdje er geen echte liefde blijkt te zijn. Het kan zijn dat je al geld verdienend of een sexueel of kultureel iets najagend alleen maar een lesje leert. Het is eenvoudigweg moeilijk jezelf te kennen. Veel dingen moeten op de proef worden gesteld en geprobeerd. Soms moeten vele plaatsen en vele boeken worden onderzocht. Oost, West, thuis best. Altijd zal iedereen weer terugkeren naar huis wat dat ook moge wezen voor de dolende ziel. Zelfs buitenaardse wezens in een vliegende schotel kunnen alleen gelukkig zijn als ze weer naar huis terug kunnen. Als hun voertuig alleen maar een ander soort van grafkist is waarin ze zijn begraven, zullen ze alleen maar versteld staan over de manier waarop men in die kultuur sterft. De vraag hoe men die kultuur moet leven is niet beantwoord totdat men terugkeert naar huis waar het hart ligt.
De afgelopen twee weken zijn hier twee Nederlandse kinderartsen uit Apeldoorn en een co-assistent op bezoek geweest. Heel gezellig, Weer een impuls om goed te blijven nadenken en weer een mogelijkheid om een specialist te benaderen per e-mail wanneer we hier een kind hebben met een vreemde ziekte.
Eerst wil je het niet erkennen, het feit dat niet alleen jouw haren grijzer worden in het goede geval en in het vervelende geval uitvallen, maar dat ook jouw spieren het een beetje laten afweten en je het signaal geven dat je wat eerder moe wordt, of jouw spieren gaan in staking.
Pas toen de chauffeur aanstalten maakte om te vertrekken, stapte Samuel uit de bus. De tas met kleding en foto’s van zijn familie woog zwaar op zijn rug. Het was raar, zodra hij zijn herinneringen terug had, kon hij niet wachten om weer in het dorp te zijn. Er wachtte hier zoveel op hem. De mensen die hij zoveel jaren geleden achtergelaten had, zijn werk, zijn lievelingsplekjes. Hetzelfde zonlicht als waar hij in dit leven geboren was, al klopte dat niet helemaal. In Weerzel voelde de zon warmer aan, troostend. En misschien stond ze deze keer wel op hem te wachten. Die hoop dreef hem altijd terug naar het dorp, maar deze keer klopte er iets niet. Was het eindelijk tijd voor iets anders? Een andere plek om te wonen, een andere baan. Eindelijk de belofte achter zich laten. Dat had zij ook gedaan, overduidelijk. Of was ze een hij die eerste keer? De herinnering kwam traag, zijn lichaam was nog jong, zijn hersenen nog niet helemaal volgroeid, dus dat was niet verwonderlijk. Nee, de eerste keer dat hij haar zag, was ze een vrouw. Daar, een beetje verderop. De huizen hadden de velden nog niet overgenomen in dit deel van het dorp. Het graan was rijp, de zon brandde en zij liep in een wit jurkje langs de velden. Blootsvoets, besefte hij opeens; de herinnering deed hem glimlachen. Wilde bloemen in haar haar en een glans in haar ogen die hij in al zijn levens nog niet gezien had.
Ach, en in feite is tijd voor die buitenaardse wezens een seconde in onze beleving dus ze laten die verkeerde schepping gewoon zich zelf vernietigen. In onze tijdsbeleving zijn het eeuwen, voor hun slecht enkele seconden.
Die dag dwaalde hij door de Maasvennen, van zandbank naar zandbank, tot hij na lang zoeken in een ander landschap terechtkwam waar een dikke laag plantengroei op zompige ondergrond een vrijwel uniform landschap van donkergroene en –paarse tinten vormde, afgewisseld door kleine meertjes met hoge, verdorde rietkragen. Hij herkende een aantal punten en wist die dag een flinke afstand door de Peelmoerassen af te leggen. Het was nog te vroeg in het jaar voor steekvliegen en ander ongedierte, dus hij verwachtte dat hij de volgende dag Eindhoven zou bereiken, als het weer gunstig bleef.
Op de achterplecht van de Queen of Spades vindt een overleg plaats tussen drie kapiteins. In de namiddag hebben ze Madeira-wijn zitten drinken in de schaduw van grote ronde parasols. Nu begint de zon onder te gaan en zijn kaarsen bijgezet op ijzeren standaards. Het flakkerende licht vormt het drietal tot wrakhouten boegbeelden, losgebroken van hun schepen en na een lange sluimertijd gedobberd te hebben in water, aangespoeld op een vreemde kust. Verweerde koppen, stulpend en wrattig als overdekt met zeepokken. Het schaduwspel verhult niet, maar benadrukt slechts hun inborst.
Het acteerwerk van de cast is erg goed. De muzikale begeleiding bij deze film is ook goed. Wat ook goed is, is dat de film verschillende tijdsprongen maakt zonder dat de film rommelig overkomt. Als kijker houdt je het overzicht.
Ze wilde de hand van de jonge helper grijpen, maar Mike duwde hem aan de kant en hielp haar op te staan. Haar lichaam reageerde met een dosis hoop, dat niets was veranderd, dat alles bij het oude was. Voor­zichtig stond ze op. Ze leunde zwaarder op hem dan strikt nood­zakelijk en grijnsde naar zijn snol.
Te zoet, scherp, niet cool, oubollig, nee laat maar, doe maar een portje, oh voor in het eten, toch? Dat zijn zo’n beetje de gebruikelijke reacties als Madeira ter sprake komt in mijn vriendenkring. Bij de plaatselijke slijter in mijn Utrechtse volkswijk zijn slechts twee varianten te verkrijgen: medium sweat en medium dry en je betaalt er al gauw een tientje voor. Je kunt net zo goed voor enkele euro’s een veel makkelijker te drinken tawny port of sherry kopen. Maar dat is voor die prijs allemaal een beetje nep, want zo’n amberkleurige en dus oude tawny-port krijgt die lichte kleur net zo makkelijk door bijmengen van witte wijn.
Misschien is er ondertussen een soort democratisch verkozen wereldregering met afgevaardigden uit alle continenten en subcontinenten. Een soort veredelde en echt functionerende Verenigde Naties met reële bevoegdheden en slagkracht. De verhouding tussen de nationale entiteiten en deze wereldregering zal pas na een nieuwe wereldcrisis duidelijk worden. De vraag is dus of een land of regio op zijn eentje en eigenmachtig een radicaal programma kan uitvoeren. Vermoedelijk niet en dus zal ons voorstel (of welk ander voorstel ook) een gezamenlijk initiatief moeten zijn van meerdere naties, bv. al de Europese landen. Ongetwijfeld zullen rond 2020 vele andere soortgelijke toekomstbeelden circuleren. (Misschien dat Europa dat nu een krabbenmand is geworden, zich in de periode 2020-2040 juist door de actuele stagnatie weet te herpakken en weer bijzonder veerkrachtig zal worden.)
De weldenkende mensheid wordt nog steeds geplaagd door een oeverloze verwarring omtrent de betekenis van de Oudgriekse spreuk “Ken u zelf!” of “Ken uzelf!”, zoals die ingeschreven stond in de muren van allerlei eerbiedwaardige tempels. Zoals, de meest befaamde in die kwestie, deze in Delphi waar van oudsher (i.e. vroeger reeds dan de Golden Age van Perikles, de jaren 450-400 v. Chr. dus) het Orakel bij monde van de Pythia zitting hield.
Het bleek dat ons ziekenhuis voor een grote groep leraren een totaal onvoldoende hoeveelheid testmateriaal had, dat er nauwelijks voorzieningen waren om bloed af te nemen en het niet duidelijk was hoe het bloed gekoeld en trillingsvrij naar het ziekenhuis moest worden gebracht.
‘Dit is een vuile leugen! Je hebt Kus de Bruid gehackt! Mijn compagnon vertelt me dat je echt van hier bent, een kwallendregster en dat je je schoenen en kleren gestolen hebt!’ Hij schudde zijn vuist, een vreemd onmachtig gebaar. ‘Je wilde mij verleiden! Omdat mijn vader de dijkgraaf is!’
Dag en nacht hangt boven Bangkok de lokkende geur van houtskool en vers bereidde gerechten. De Thais zijn dag in dag uit met eten bezig. Op elke hoek van de straat is er wel een venter met hapjes of een openlucht restaurantje. Eten en drinken bieden ze aan in plastic zakjes of met elastiekjes op ingenieuze aan elkaar gebonden. Zelfs de zorgvuldig gezette koffie krijg je in een plastic zakje mee, met een rietje aan de zijkant. Thailand biedt een keur aan mooie producten en elke Thai, man of een vrouw, weet er raad mee. Ze maken gezonde gerechten, die fantastisch smaken en er door de felle kleuren ook heerlijk uitzien. Niets gaat verloren, alles wordt gebruikt en gegeten. Van de tenen van een kip maak je een lekkere soep en insecten eet je uit een papieren bakje, met of zonder saus.
Gelukkig ben ik als (ex-)huisarts breed inzetbaar en ook op de kinderafdeling en op de poli kan ik wel veel doen, al is het minder spectaculair. In de diensten (twee dagen per tien dagen zou dat dan worden) zou ik nog wel te maken hebben met de verloskunde.
Voor mijn tweede vrije culturele activiteit heb ik een film op het IFFR (international filmfestival rotterdam) bezocht. Ik ga graag naar films op dit evenement omdat er voornamelijk alternatieve films worden weergegeven. Dus geen thriller uit hollywood, maar bijvoorbeeld een zuid-koreaanse thriller, of een Noord-Afrikaanse documentaire. Dit zijn films die je zonder dit festival niet zou tegenkomen, en je misschien wel hierdoor zo enorm verassen (kan zowel positief als negatief). 
Zestien jaar van studie. Van boeken over verloren tech­no­logieën. Verloren, verboden technologieën die mensen bijna tot goden hadden gemaakt. Vijfhonderd jaar van taboe, voordat de eerste elektronen­buizen werden toegestaan. Zevenhonderd jaar van sabotage en onder­mijning.
Robette stierf in 1920 in Europa en Poli gaf het gevecht tegen de duinen en daarmee het ganse Ostende-project op. Enkel Bourel bleef in Ostende om te plannen af te werken en de strijd tegen de duinen verder te zetten en uiteindelijk min of meer slaagde.
29. Patient Reported Outcomes • PROs zijn gebaseerd op een directe rapportage (over bijvoorbeeld het functioneren, symptomen, behoeften en tevredenheid) van een patient zonder tussenkomst van een andere persoon. • Het invullen van Kwaliteit van Leven vragenlijsten is een vorm van PRO. • Het gebruik van PRO’s in de klinische praktijk wordt gedaan door middel van de terugkoppeling van vragenlijsten aan bijv. de arts Osoba (2007)
De paar uur die we hier gewerkt hadden, zouden op aarde een dik jaar zijn. Ik wist dat de capsules in de waarnemingshorizon bevroren waren in de tijd: de levens erin verstilden zonder op te houden. Ze zouden de eeuwigheid beleven in één moment.
En wel met de Mystical Fire, dat elk vuur van Waikiki tot St. Moritz in een kleurrijk spektakel verandert. Gewoon één verpakking uit het Mystical Fire pakket van tien halen en in het vuur gooien. Het resultaat: een schouwspel dat zeer de moeite waard is in blauw, groen, rood en paars (en alle kleuren daar tussenin). Een half uur lang. Zorgt gegarandeerd voor heel veel “Ooohhs” en “Aaahhs”op het strand of voor de open haard. Of omgekeerd.
‘De ouderen verspilden enkel kostbare voorraden energie en voedsel. Onacceptabel. De jongere mannen waren gevaarlijk, want niet alleen sterk maar ook gevormd naar patriarchale standaar­den. Dat strookt met de zienswijze van mijn bouwers voor de opvoeding van de kinderen, dus moest ik ze opruimen. Van de vrouwen had ik eieren nodig met jullie specifieke genetische weerstand tegen de virussen die in de lucht zweven. Het oogstproces in deze omstandigheden is niet optimaal, ze hebben het niet overleefd, maar ik heb gelukkig voldoende eieren geoogst.’ Ariadne glim­lachte naar hem. ‘Het zaad dat ik op het oog had, dat heb jij me gegeven. Dus ben je niet nuttig meer, gewoon het laatste obstakel. Maar niet lang meer.’ Ze drukte een korte kus op zijn voor­hoofd en liet daarna zijn slappe lichaam op de grond glijden.
In het holst van de nacht glipt Tobias overboord. Hij neemt niets mee dan de kleren aan zijn lijf. Daarvoor zullen ze hem niet hoeven najagen. Hij wacht tot de wachtposten hem passeren op hun ronde en laat zich dan aan een touw overboord zakken. Bijna geluidloos ont­vangt het water hem.
13. Een korte voorstelling Rood Blauw OranjeIk zou graag een spotlight ophangen in de kantoren van mijn klant. Zo’n rode,oranje of zelfs een blauwe. Waarom zelfs geen setje van vier eigenlijk?Vorige week had ik de eer vier evenementen op rij te bezoeken. Dat daar inspi-ratie voor een schrijfsel uit moest komen, lag voor de hand. Ik was achtereen-volgens op donderdag te gast op het communie-/lentefeest van de school vanmijn zoon, waar ik acht kinderen zag percussie spelen, met zon in de ogen.Vrijdag herkende ik diezelfde glinstering bij Mark Knopfler en Emmy, die zichkostelijk amuseerden in Vorst. Zaterdag zat ik naast mijn zoon in Oostende tegenieten van de voorlaatste voorstelling van Pinokkio en zondag dan weer 3
Oorspronkelijk waren het voornamelijk de vrouwen die eigenlijk als onderdeel van het voedsel zoeken zaaiden en een seizoen later oogsten. Naarmate de praktijk lonend bleek werd een ruimer areaal in landbouwgrond omgezet. De opbrengst die niet voor onmiddellijke consumptie was bedoeld, werd naar een schuur gebracht waar het surplus van alle families van de gemeenschap als voorraad werd verzameld. De bewaking van deze voorraadschuur lag in handen van mannen en het beheer viel onder de macht van het (mannelijk) stamhoofd en zijn religieuze secondanten die aldus controle kregen over de allocatie van de voorraad. En passant domesticeerden die bewakers de wilde katten die de muizen in de schuur decimeerden. Vóór de ingang van de graanschuur (dikwijls de ‘Grote Poort’ genoemd) speelden zich ook regelmatig rituele ceremonieën af om de voorraad tegen bederf te bezweren. De schuur werd aldus een woonplaats van een beschermgod die snel de voornaamste god van de gemeenschap werd. Later zou men die god in de onmiddellijke nabijheid van de graanschuur een woonst aanbieden, de Tempel. Tussen Tempel en Schuur voltrok zich dan stilaan het openbare leven. Vreemde rondtrekkende ambachtslui en handelaars kwamen er hun diensten en koopwaren aanbieden en zo ontspon zich een steeds levendiger wordende ruilhandel, waarbij afhankelijk van de plaats één of ander algemeen aanvaard ruilmiddel als geldmunt dienst deed (b.v. vee, later omwille van hun duurzaamheid uiteraard metalen). Delen van de graanvoorraad werden in handel gebracht en deze handel ontsnapte volkomen aan de controle van de vrouwen. Hier vormden zich eigenlijk voor het eerst waarlijk dyadische relaties (relaties tussen twee personen) waarbinnen kosten en baten tegen over elkaar konden afgewogen worden, omdat ondertussen ook cognitieve vaardigheden als tellen en rekenen ingang hadden gevonden. Rondom deze centrale ruimte van drukke bezigheid werden steeds meer huizen voor ambachtslui allerhande gebouwd. De herders kwamen er na verloop van tijd stuks vee of allerlei dierlijke producten te koop aanbieden. De gemeenschap werd een heuse stad, die men later ook zou ommuren of omwallen (in het Grieks ‘polis’ = ‘omploegde, omheide ruimte’; Latijn ‘urbs’ = ‘met een ringmuur omgeven stad’). Eer het zover is, zijn omzeggens overal wel enkele duizend jaren heengegaan (Jericho wordt als de oudste stad beschouwd, ca. 7.500 v. Chr.). De steden ontwikkelden zich tot kleine stadstaten, wat we zien zowel in Mesopotamië als in Egypte, en later in gans het Midden-Oosten en het Middellandse-Zeegebied, in Indië en China.
Zohra liep naar de hoek van het dak en ging met haar benen over de rand zitten. Ze keek uit over de stad. Zoveel mensen, zoveel bloed. Nu waren de monsters nog zwak, maar binnenkort zouden ze sterk genoeg zijn om Antwerpen over te nemen.
We gaan een spelletje doen. Gaat u, in gedachten, aan uw favoriete eettafel zitten, met mensen om u heen die u graag mag. Weet goed in welk huis, in welke tuin of in welk restaurant u zich bevindt. Hoe ziet uw omgeving eruit? Zijn er andere mensen aan andere tafels? Is er muziek, geroezemoes of stilte? Op wat voor soort stoel zit u? Is het behaaglijk? Vul dat allemaal goed in. Zelden was u zo in uw element. U heeft de tijd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *