“survival gear geschenken 2012 overlevingsuitrusting”

Ghana is, anders dan Nederland, nog steeds in de Kerstsfeer, op 30 december kun je iedereen nog gewoon een Merry Christmas toewensen en overal staan nog Christmasboxes om je fooi in te doen. Overal klinkt nog Engelse Kerstmuziek, ook hier op het vliegveld.
Hi-Tec Para Mud Snow Boot is a heavy duty warm neoprene insulated heavy duty boot with all the waterproof protection of a wellington, but with the added benefit of a proper walking boot fit and a genuine heavy mud and snow walking Vibram sole.
Vroeg of laat moet de rijpe persoon zijn eigen weg volgen. Als het zo uitkomt dat emancipatie tot verwijdering leidt, ontdekkende dat men voorbij het lustprincipe niet bij elkaar past, moet men eenvoudigweg vergeven en vergeten. Onthechting is altijd het probleem van de vooruitgang. Vast houdend aan het materiële verleden wordt de behoefte aan vooruitgang een geestesziekte. Derhalve is het van belang mijn en dijn te scheiden. Gehecht aan de tekenen van de eigen kultuur moet men leren wat betreft de eigenaardigheden en spullen van de ander te vergeven en te vergeten. De verliefdheid van de liefde leidt tot gehechtheid aan allerlei soorten van gedrag en dingen die men niet zo makkelijk kan vergeten: het maakt twee zotten die elkaar niet zouden moeten beschuldigen van de eigen waanzin. Scheiding van de bezittingen trekt een grens tussen twee gehechte mensen die het niet eens kunnen zijn over waarvan te onthechten en voor welk doel. Natuurlijk zou het aardig zijn als de partners het eens zouden zijn over een gezamenlijke kultuur van sublimatie en onthechting. Maar vaak is dit niet het geval. Verliefd zijn op de wereld, er teleurgesteld over raken en plannen maken voor een andere manier van doen, doet mensen het zelfde effect ondergaan. Men gedroeg zich als een dwaas, mensen raken eraan gewend, en ermee stoppen is net zo moeilijk als het doorbreken van een verslaving. Niet alleen is men gekonditioneerd aan het gedragspatroon dat niet langer bevredigt, ook de wereld is gekonditioneerd niets dan dat te verwachten. Bekeerd tot een andere manier van leven valt plotseling ‘de hele wereld’ weg , vriendschappen werken niet meer, men moet van baan veranderen, er wordt een andere taal gesproken. In het begin kan emancipatie zeer bitter zijn terwijl men slechts na enige tijd ontdekt hoe zoet het kan zijn. Daarentegen kunnen in het begin lust en gehechtheid heel zoet zijn, alleen om na enige tijd te ontdekken dat als de opwinding voorbij is men gevangen is in een bittere strijd tegen slavernij en verveling. Vanwege het eerste zou men niet moeten scheiden en vanwege het laatste zou men elkaar niet moeten haten. Uiteindelijk is zelfrealisatie het resultaat van wat men zelf heeft gerealiseerd en ware liefde herkent het in de ander.
Zoals iedereen weet, is het leven nemen en geven. Je kan niet alleen maar geven en niet nemen, noch kan je alleen maar nemen en niet geven. Dus, uitgaande van de noodzaak van geven (dienstverlenen) moet men ook nemen. Dit is meer een probleem dan het schijnt te zijn. Liefde geven is veel makkelijker dan liefde krijgen. Dat is waarom er sprake is van Heerlijkheid. Omdat mensen de liefde die ze krijgen niet kunnen beheersen, maar alleen de liefde die ze geven, is er iemand die we de Allerhoogste Heer noemen. Als ‘normale stervelingen’ zijn we niet waardig: met de liefde die we krijgen zijn we geneigd tot misbruik; zelfzucht, oorlogvoering. het bederven van de planeet, corruptie en geld najagen in plaats van de liefde (zowel geld als de liefde najagen is een definitie van prostitutie). Zo bezien is iets aanvaarden, een gift, of een vorm van dienst , een probleem. De voortzetting van een relatie hangt af van de acceptatie door beide partners. Als b.v. een politieke partij niet de bijdrage van een lid aanvaard wordt dat lidmaatschap betekenisloos. Als zij een gouden ring moet aanvaarden voor het huwelijk, zal hij dat ook moeten aanvaarden. Als ik bij wil dragen, moet ik de bijdrage van anderen ook aanvaarden. Als de Allerhoogste Heer geen offers zou aanvaarden, zou Zijn bestaan eindigen. Dienovereenkomstig moeten normale mensen in de samenleving elkaars bijdragen leren accepteren. Het is omdat we een andere bijdrage weigeren dat onze eigen bijdrage wordt weerlegd.
De mensen die op deze manier naar de zee kijken, zo komt het me voor, wenden anderen en in de eerste plaats zichzelf (dat is nog het ergste!) slechts wat voor. Ze houden vol een blik te hebben geworpen op het mysterie van de oneindigheid. Huis-aan-huisverkopers van natte dromen en uit de handel genomen stofzuigers. Zo oordeel ik genadeloos over hen.* Ik wed dat hun hoofd vol zit met heel tastbare beelden van ondergaande zonnen of schepen die van hen weg of naar hen toe varen. Alles op heel nabije afstand, zo ver is de zon ten slotte niet verwijderd. En die zon is niet ronder dan de eerste de beste speelbal waarmee kinderen hun spieren oefenen, en haar kleur verschilt amper van die van maïs, gerijpte tarwe of de hoofdkleur van de Spaanse vlag.
Soldaat: ,,Rond juli/augustus was er een kentering en momenteel zijn er weer explosief veel garnalen. Wij hanteren dagprijzen maar het duurt soms lang voor de detailhandel de prijzen voor de consument aanpast.” Deels is dat volgens hem begrijpelijk. ,,Ze hebben eerder in het jaar ingeboet op ingecalculeerde marges en willen daar iets van goedmaken.”
Zowel Lark als Saveer zijn zware geesten waar je niet zomaar vanaf komt. Die moeten echt verslagen en overwonnen worden. De zwarte hond ervaring duurt zolang als het moet duren. Nadat de Saveer-wand is doorbroken voel je je slap en miserabel, angstig, want je bent dan nog heel week. Alle oude demonische schelpen die om je heen waren gebouwd zodat je niet gevoelig kon zijn voor de gnosis zijn dan weggehaald, en dan sta je ineens naakt en week in het veld, kwetsbaar, want alles is gevoelig. Heel langzaam moet je vandaaruit dus weer tot de hogere kennis komen om je daardoor te verfijnen, en geen ‘geweldige spiermassa’ gaan opbouwen, geen bumpers die de moeder weer wegdrukken. In boetvaardigheid moet je jezelf onderwerpen aan de moeder. Christelijke geesten willen dat niet. We zullen gaan beschrijven hoe dat proces precies gaat, maar dit proces wordt ook beschreven in de series, in de Amazone Bijbel. We zullen het wat gaan uitdiepen. Er staan veel gevaren op de loer. Er moeten veel valse bindingen verbroken worden, valse hulpmiddeltjes, valse wondermiddeltjes waardoor geesten en zielen zichzelf opblazen, en dan tot een soort van pseudo-geluk komen en dan als aan de drugs hun ‘bumpers’ vertonen in plaats van ware immunologische demonologie. Het volk is aan de steroides, en trekt daardoor de nakers aan, de ‘dochters der mensen’ die het nephilim geslacht zo in stand houden. Wees blij dat de gnosis jou daarvoor probeert te besparen. Dat is een teken dat de gnosis jou niet verstoten heeft. Juist de angst is daar een teken van. Ongevoelige, ongebroken mensen voelen vaak geen angst. In ieder geval niet op zo’n manier zoals jij het voelt, en bezorgd bent over de relatie met de gnosis. Echte zombie-mensen maken zich daar totaal niet druk om. Ja, ze kunnen soms bang zijn als het gaat om hun eigen hachje en koninkrijk te beschermen, maar zullen zich totaal niet druk maken over hun relatie met de moeder gnosis, de vur.
11. Woord voorafDeel 1 beschrijft wat ik het ‘Groeimodel’ ben gaan noemen. Het is eenmodel dat het me mogelijk maakt de evolutie van een bedrijf, een carriè-re, een leven te beschrijven op basis van ratio en emotie, hetgeen hetonderwerp van dit boek is. Dit model is gebaseerd op het gedachtegoedvan Prof. Ulrich Libbrecht. Zijn gedachtegoed wordt in dit deel tevenskort toegelicht. Ook een korte voorstelling van wie ik ben en wat ik doe,komt aan bod om zo mijn inzichten en ervaringen te kunnen kaderen.Deel 2 gaat in op verschillende werksituaties (vergaderen, beslissingen,leiding geven, …) of onderdelen van het bedrijfsleven (creativiteit, dewerkplek, het personeel, …) en hoe we die op basis van ratio en emotiekunnen evalueren. Hier bespreken we waar we typisch emoties vergetenaandacht te geven en hoe we meer aandacht voor emotie kunnen latenontstaan. XIII
TE HUUR OPSLAGRUIMTE BIEDT UW EIGEN ONDERNEMING TE WEINIG RUIMTE OF HEEFT U VOOR ANDERE DOELEINDEN BEHOEFTE AAN (MEER) OPSLAGRUIMTE DAN IS DEZE BEDRIJFSHAL VOOR U PERFECT. HET PAND IS DEGELIJK GEBOUWD,
Barbara Smuts schuift, niet ten onrechte, vooral één factor naar voren die bepalend is voor de indamming van de mannelijke agressie, met name de sociale steun die een vrouwtje kan krijgen van verwanten en vriendinnen. Deze steun wordt in de hand gewerkt door matrilokaliteit en de al of niet bestaande geneigdheid en gelegenheid om bindingen met lotgenoten aan te gaan. Barbara Smuts leidt uit het gegeven van de patrilokaliteit van heel wat tegenwoordige jager-verzamelaars, waarbij het meisje dus haar moedergemeenschap en haar kring van verwanten verlaat, af dat ook onze hominide voorouders patrilokaal zijn geweest. De overheersing van patrilokale residentie plus de weinig sterke neiging of het gebrek aan gelegenheden van huwende meisjes om in hun nieuwe vreemde gemeenschap coalities met lotgenoten uit te bouwen was dan een eerste stap naar het machtsoverwicht van mannen, het patriarchaat dus. Het is overigens in een soortgelijke situatie dat Chinese vrouwen de enig ooit gekende gesproken en vooral geschreven vrouwentaal ontwikkelden, het Nüshu. Het Nüshu, letterlijk ‘vrouwenschrift’, werd, waarschijnlijk in de 3de eeuw n. Chr. in de provincie Hunan ontwikkeld door vrouwen die thuis ‘niets’ zaten te doen en nauwelijks contact hadden met andere vrouwen. Vrouwen werden niet geacht te leren schrijven. In die context ontwikkelden ze hun eigen schrift, dat ze in het geheim aan elkaar leerden en dat dus alleen door vrouwen werd gebruikt. Anders dan het gewone Chinese schrift waarin elk karakter een woord of een deel van een woord is, was het vrouwenschrift fonetisch. Er zijn maar een paar manuscripten in het vrouwenschrift bewaard gebleven, want het gebruik was een ontvangen boodschap na het lezen te vernietigen. De laatste vrouw die de taal schreef en sprak, Yang Huanyi, overleed op 20 september 2004.
Gevangen in een web van verwachtingen etc. met de erbij behorende zin voor rechtgeaardheid en plicht kan men verschrikkelijk paranoïde worden. De ware gerijpte persoon zal altijd een gezond idee van weerstand en rebellie tegen iedere vorm van oplegging hebben. Het is het natuurlijk instinct dat het dier in het oor zal fluisteren dat kultuur een slechte zaak kan zijn wat betreft het belang van de persoonlijke vrijheid en zelfverwerkelijking. De mensheid kan worden gezien als slechts een andere termietenheuvel ten opzicht.waarvan men maar beter niet kan streven zo’n gehoorzame dienaar te zijn. Paranoïdie is het resultaat van ‘niet jezelf zijn’, men is bezeten van boze geesten zou de shamaan zeggen. Of overeenkomstig de negentiger jaren: men gaat te snel, te hard en te wreed om kontakt te kunnen houden met de gezondheid van het relatieve binnen een zekere staat van bewustzijn. Een groepsego gefixeerd op een materiëel motief zal weerzin ontwikkelen tegen anderen het eigen kwaad in achterdocht projecterend. Op die manier kan de hele samenleving schizofreen worden zichzelf afwijzend uitgeput zijnde in de psychologische strijd. Zoals eerder gezien is de gezondheid van ieder systeem gedefiniëerd door zijn dynamiek en openheid of zijn vermogen zichzelf te corrigeren en opnieuw aan te passen. Het menselijk lichaam zelf vormt het beste bewijs van deze realiteit van inhibitie en zelfcorrectie die voor een levensreddende aanpassing met onzekerheid werkt ter wille van de openheid naar anderen. Hieruit laat zich de noodzaak van een dynamisch tijdbegrip en een gezonde zin voor alternatieven in het tijdbeheer afleiden. De moderne politiek bestiert deze waarheid door middel van een liberale strategie in het tijdzone-bestuur waarover er in de wereld geen echte overeenkomst bestaat. En deze vrijheid kan zo blijven. Van deze vrijheid mag ieder individu of iedere groep zijn eigen bewustzijn van de tijd ontwikkelen. Op deze manier kan ook de mogelijkheid van een wereldregering worden ingezien zonder de bestaande werkelijkheid van chaos in het tijdbeheer te verdringen. Niet de vrijheid ontkennend in chaos te mogen leven heeft men alleen maar de vrijheid nodig te kiezen voor een idee van orde dat genoeg voordelen biedt om een reëele kans op een duurzame wereldvrede te hebben ongeacht politieke, religieuze, of wetenschappelijke voorkeuren. Naar het bewustzijn van de tijd kan er een koepel van orde zijn die groot genoeg is om alle grote culturen en kenmerken van het tijdbestuur in de wereld te omsluiten. (afb.). Zo kan men de paranoia van het gevangen zijn in de eenzijdigheid van een enkel groepsego, taal, kultuur, gebeuren of tijd te boven komen. 
Niettemin ervaren we de werkelijkheid en haar “onderdelen” steevast als kwaliteiten en niet als kwantiteiten, als hoedanigheden en niet als hoeveelheden van hoedanigheden. Wij zien steeds afgelijnde figuren tegenover een achtergrond. Zo intensief is deze neiging van onze visuele apparaten dat we in een wazig of schemerig totaalbeeld gemakkelijk, spontaan en onbedwingbaar bijzondere vormen ontwaren. Dat we zelfs in vlakke schaduwen min of meer herkenbare figuren gaan profileren. Evenzo voelen wij “toestanden” als gegevens die op zichzelf rechtstreeks en zonder omweg betekenisvol zijn. En wat we effectief horen zijn “dingen” en geen graduele golflengtes van geluiden en luchtverplaatsingen. Hetzelfde geldt onverkort voor reuk en smaak. Wanneer wij over kwaliteiten spreken in termen van hoeveelheden of gradaties, dan hebben we telkens reeds in een second move een wiskundige operatie uitgevoerd. Doorgaans een eenvoudige mentale vergelijking die toch de grond vormt van meer verfijnde en technologisch geüpdatete operaties zoals meten, wegen en dergelijke. In eerste instantie is er hoe dan ook een kwalitatieve uitgangservaring die aan dat soort operaties voorafgaat. Merk je bijvoorbeeld op: “Het is warmer dan gisteren!”, dan is dit een secundair oordeel die vertrekt van een strikt kwalitatieve temperatuurgewaarwording.
Leaf keek op haar multiband. ‘Daar hebben we dan nog precies tien minuten voor. Daarnaast, alles hier op aarde is verouderd. Ik ben de laatste keer al ter­nauwer­nood ontsnapt. Als ik me nu weer open en bloot vertoon, pakken ze moet je je inleven in jezelf, je afvragen welke emoties en welke pijn voelbaar worden. Niet wegwerken maar je ervan bewust zijn. Daaraan is dan direct gekoppeld dat je leert met mededogen, met mildheid, aanvaardend naar jezelf te kijken, jezelf niet te veroordelen of je ervoor te schamen dat je bijvoorbeeld haatgevoelens tegenkomt. Daarna pas kun je verder kijken en leren hoe je er anders mee kunt omgaan.
Toegegeven; door onze scheiding van Gerald had ik het een poosje lastig met dat ‘houden van’. Fiona ook. We hebben een nieuw ritme moeten vinden, twee waar er al zestien jaar drie waren geweest. Dingen die hij altijd deed overnemen, dat brede bed weg doen, ons verdriet verwerken. Onze mislukking ook, want waarom bleven andere stellen levenslang bij elkaar en wij niet? Vooral zijn verwijt dat wij liever andere dingen deden dan gezellig naast hem op de bank zitten, hakte erin. Zo zeer zelfs, dat Fiona twee weken lang haar schuur niet bezocht en hele dagen aan mij klitte, omdat ze dacht dat dát de manier was om mij niet te verliezen.
Jonas Grimpeerd was een bionische vos, liep rechtop zoals de rest van ons, zijn vacht netjes gekamd, strop­das en aktentas, duidelijk een bureaucraat, maar dan wel eentje met een arrogante grijns op zijn gangster­smoel, inclusief de in alcohol verzopen varkensoogjes… En hij was tevens de echtgenoot van mijn minnares.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *