“solar survival gear militair overschot en overlevingsuitrusting”

Voor het avondeten lonkt restaurant Tokyo. Bij de ingang rookt een serveerster een sigaret. Ze kijkt vragend.  “English big probleem. No English”, zegt ze lachend. Eenmaal binnen blijkt het probleem nogal mee te vallen. De sushi die we gewoon op een plaatje aanwijzen vormt, gecombineerd met een stevig glas wodka, een prima maaltijd. ’s Avonds is de 7th Heaven bar op de 16e  verdieping van het de Vijf Hoeken gelegen Artica hotel een geliefde bestemming. De ramen van de bar bieden een prachtig weids uitzicht over de lichtjes van de stad en de haven.
Van de fundamentele waarde van zorg dragen als een hoeksteen van het huis van de kultuur kan worden gezegd dat traditioneel in respekt met het voorouderlijke, de verwanten zorg zouden moeten dragen voor het menselijke belang zonder enige verwachting van wederkeer. Tegengesteld aan zorg is er zelfzucht die het ontbreekt aan mededogen en uitmunt in wedijver. Wedijver mag dan een aardig idee zijn om een spelletje te spelen, voor het belang van het mededogen kan het schadelijk zijn. Mededogen is niet een simpel sentiment van sympathiseren met de zwakken en behoeftigen. Het is een groot verschil of men neerkijkt op of echt onzelfzuchtig bereid is te leven met. Het maakt een groot verschil alleen met menselijke wezens te voelen en te leven of met de grotere natuur in zijn geheel. Wat is traditie, wie noemen we broeders en zusters, en aan wie hebben we het allemaal te danken? Een enggeestige ziet alleen vrouw en kinderen, zoals ieder zelfzuchtig dier de rest als concurrentie of voedsel ziet. Een ruimdenkende kan intelligenter zijn in het herkennen van zijn eigen belang in dat van vreemden en andere diersoorten en de belangstelling voor andere vrouwen zien als een uitdaging tot emancipatie om gelijke mensen te realiseren. Naar de traditie van de mensheid is er veel verwarring over wat onze wortels werkelijk zijn: zijn we vleeseters die wedijveren met de grootste roofdieren eventueel elkaar eveneens verslindend of zijn we natuurlijke primaten hoofdzakelijk vegetarisch geïnteresseerd levend in vrede en harmonie met de natuur als een soort knutsel-aap. In het bijzonder vanwege de groei van de bevolking wordt het antwoord op de vraag dringend. De leidraad van het mededogen volgend als de sleutel voor het begrip van juiste zorg met het idee van wedijver en zijn zelfzucht als een tegendeel van roofdierachtig belang, kan men logisch vasthouden aan de vegetarische levenswijze als een bereikbaar idee van de toekomst. Het vegetarische is zeker de traditie van de geestelijke discipline die onze huidige kultuur grondvestte en de sympathie met de neanderthaler liefde voor het jagen en verzamelen minder dominant maakte.
Voorzichtig legde Berend zijn hand op de worst. Met zijn andere hand pakte hij het mes. Aarzelend keek hij over zijn schouder door de deuropening, maar hij zag Willem niet. Hij keek weer naar de worst. Heel zachtjes kneep hij er in. Hij voelde het vlees spannen onder zijn vingers. Even dacht hij dat het stil bleef, maar toen hoorde hij, als van heel ver weg, een zacht kreunen. Snel ontspande hij zijn vingers, maar hij liet niet los. Het kreunen stopte. Weer kneep hij in het vlees, iets harder dit keer, en weer kreunde de worst, ook harder dit keer. Berends adem versnelde. Heel langzaam kneep hij zijn hand verder dicht. Het vlees werd plakkerig door de warmte van zijn huid en begon zich tussen zijn vingers door te persen. Het gekreun zwol aan tot een schor, gorgelend gekrijs, dat abrupt stopte op het moment dat Berend de worst doormidden kneep. Hijgend staarde Berend naar de stukken op de snijplank en de restjes gekookt vlees die aan zijn handpalm vastplakten. Zijn hoofd suisde.
Een schip behoeft een anker, dus is minimale referentie noodzakelijk. Het probleem doemt op als het schip duizend ankers heeft waarvan er altijd wel een paar uitgeworpen zijn. Op die manier komt men nergens. Referentie betekent dat de plant een wortel heeft. Van een fundamentele grond ontstond de werkelijkheid (afb.). Maar een roos kan niet plotseling een boom zijn. Om een roos te blijven moet ze trouw blijven aan haar wortel. Een roos vragen waar haar prachtige geur vandaan komt kan ze zo ook niet aan de boom refereren. Daarom, hoewel we een tuin vol referentie hebben, kan er nog steeds alleen rechtgeaarde referentie zijn aan de ware wortel, niet aan de wortel die op de zelfde manier in die tuin groeit. De apollinische wortel van de onthulde boodschap neemt het op tegen de basis-houding van de waardevrije wetenschap: het gaat over de beschrijving van de menselijke werkelijkheid zonder zich te bekennen tot een andere set waarden dan de apollinische. Apollinische waarden zijn de waarden van het persoonlijke in de goddelijkheid van de wijsheid. Het gaat niet zozeer om het tegendeel: het dionysische van de viering. Noch gaat het om het amo(u)r-euze van het bedrijven van de liefde of het psyche-ologische van de zelfreflektie. Het apollinische heeft betrekking op waarheid, bewustzijn, en de schoonheid der verrukking; op het blijvende, wetende en gelukkige. Vanwege de verliefdheid lijdt de psyche aan onwetendheid: ze weerspiegelt niet de antwoorden der wijsheid, noch de vragen. Het apollinische vormt het antwoord op het psychologische probleem en staat model voor het heil der eeuwigheid, de goedheid en de schoonheid als de ware weelde (afb.) en het tegendeel van het dionysisch hedonisme. 
Hij trok de revers van zijn jasje recht. ‘We hadden de bui al een tijdje zien hangen. De publieke opinie begon zich tegen ons te keren en anti-kapi­ta­listische filoso­fieën begonnen opgeld te doen. Een groep van de rijkste CEO’s en ondernemers ter wereld besloot hun fortuin veilig te stellen. We investeerden niet alleen in de satelliet, maar ook in de nieuwste kwantum- en DNA-computers. Die waren toen al zo ver door­ont­wikkeld dat complete menselijke persoon­lijkheden konden worden gekopieerd. De satelliet zou een virtueel paradijs scheppen, waar we konden leven in oneindige overvloed, zonder ooit te hoeven sterven.’ Hij keek langs zijn eigen lichaam op en neer, met een tevreden uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik ben in honderd jaar geen seconde ouder geworden.’
Het landschap om haar heen bleef in dichte, witte mist gehuld, klam en kil. Ze raakte alle besef van tijd kwijt. Of het dag of nacht was kon ze niet opmaken, er was geen zon, geen maan en geen daglicht. Toch was het niet donker.
Wat zijn de voorwaarden voor een kranige heropleving van het socialisme dank zij een wervend en mobiliserend project op halflange termijn? Laat ons op die termijn de jaren 2030-2040 plakken, een tijd die mensen die nu 40 of minder zijn nog volop zullen meemaken. En die heropleving zal in eerste instantie worden waargemaakt door de jongvolwassenen van nu, althans de aanzet ertoe. De verre toekomst zal ongetwijfeld socialistisch zijn al zal het woord niet meer gebruikt worden en zullen mensen dus ook geen socialistische ideeën meer moeten koesteren. Maar hoe zal de mens er dan uitzien? Vrije mensen die uniek en tegelijk gelijk zijn? Of slaat socialisme dan op de samenleving waar gedragingen en handelingen cyber-geïntegreerd zijn in coöperatieve informatienetwerken?
Ik las toen omzeggens alles. Studies over primaten en mensapen. Over fossielen en paleolithische vondsten. Over primitieve stammen. Over het ontstaan van de landbouw en de vorming van de eerste steden. Over het Romeins arbeidsrecht. Ik las kapittels uit de Bijbel en uit de Indische upanishads. Ik doorworstelde stukken van Bachofens Mutterrecht, gepubliceerd in 1861. Bachofen (1815-1887) was een Zwitserse rechtshistoricus die als eerste stelde en argumenteerde dat in de eerste mensengemeenschappen volledige promiscuïteit heerste, met als gevolg moederrecht, vermits het vaderschap van een kind niet kon worden vastgesteld. Idealist als hij was associeerde hij het moederrecht met de stof (de materie) en hij bejubelde dan ook de historische overgang van het moederrecht naar het vaderrecht, dat stond voor de geest. Hij beschrijft zijn stellingen aan de hand van een buitengewoon spitsvondige lectuur van een omvangrijke reeks klassieke werken. Onvergetelijk vind ik zijn lezing van het lotgeval van Orestes, zoals verhaald in Aeschylos’ trilogie Oresteia, een tragedie uit 458 v. Chr.:
Opeens schoten beelden door mijn hoofd: een straat met houten huisjes, een roodaangelopen, vuistschuddende man in stijve kleren en een bespottelijke kap op zijn hoofd. Ik verstond geen woord van zijn vreemde taaltje. Ik giechelde.
Met zijn vingers streek hij over de zijkant van de doos waarop zes andere symbolen aangebracht waren. Opnieuw graan, merkte hij. Daar­naast ook een hond, een bloem, iets wat leek op een wolk, een huis en nog een symbool dat hij niet kon thuisbrengen. Vijf golvende lijnen die boven elkaar lagen. Water, dacht hij opeens. Zijn ademhaling versnelde bij die gedachte. Als de doos wedergeboorte als thema heeft, wat betekenen die zes andere symbolen dan?
Slumdog Millionaire is een geweldige film. Het hele uitgangspunt van een jongen die aan de spelshow “Who Wants to be a Millionaire” meedoet en steeds de antwoorden weet door bepaalde gebeurtenissen in zijn jeugd is intrigerend en regisseur Danny Boyle weet alles op wonderbaarlijke wijze aan elkaar te breien. De film switcht tussen de spelshow en de jeugd van Jamal en laat zo zien hoe hij is opgegroeid en waarom en wanneer hij bepaalde antwoorden op vragen is tegengekomen.
Karagiozis sleept zijn peervormig lijf voort. Hij draagt een strooien hoed om zijn kale schedel tegen de zon te beschermen, maar de druppels glijden al omlaag over de spekrollen die weelderig zijn nek bedekken. De bochel die tussen zijn schouders oprijst wiegt heen en weer als de bult van een dromedaris. Hij heeft gekoelde groene thee zitten drinken op de achterplecht van zijn woonboot, zitten drinken en zitten dommelen, totdat hij weer ontwaakte door het gerommel van zijn maag. Zijn hechtingen jeuken wat en hij heeft een branderig gevoel bij het urineren, maar verder lijkt alles benedendeks in orde. Het heeft hem een aanzienlijk deel van zijn spaar­geld gekost om zijn lid weer vast te laten naaien. Die chirurgijn Johann Faust die praktiseert in de Altstadt heeft verzekerd dat zijn toverfluit binnen enkele dagen weer naar behoren zou moeten functioneren.
Hoe dan ook: het socialisme en de sociaaldemocratie missen omzeggens overal in Europa perspectief, al geldt dit ook voor de meeste andere partijen maar dat is geen waardig argument. En dat Europees socialisme voelt zich ook niet geroepen om een volkomen nieuw toekomstproject uit te dokteren dat haar nieuwe zuurstof zou kunnen geven. Volgens mij ligt het ter plaatse trappelen van de Europese socialisten net aan het ontbreken van een radicaal toekomstbeeld dat haar positief kan onderscheiden van hun partijpolitieke rivalen. Dit project moet veel verder gaan dan het verzet tegen het afbouwen van de sociale zekerheid. Want anders blijft het socialisme in de hoek waar mogelijk de klappen vallen.
Het vrouwtje aarzelde, liep wat achteruit maar gaf tenslotte toch toe. Met een vermoeid gebaar wees ze op een van de stoelen die om een aftands bureau gegroe­peerd stonden. ‘Zit. Natsuko.’ Haar naam. Ze gaf Laura een kort knikje.
Gehechtheid: De staat van geconditioneerd zijn aan een emotionele voorkeur eveneens geassociëerd met een legale en/of persoonlijke band. Weerstaat de logica en de rede. Wordt beschouwd als de bron van lust die aanleiding geeft tot intelligentieverlies, woede, waanzin en ziekte. Gehechtheid wordt gewoonlijk gezien als een zwakheid van het ego leidend tot neurose terwijl hetzelfde geassociëerd met de ziel wordt beschouwd als beheersbare liefde die wordt vergeven en begenadigd als een vorm van dienst aan God.
In feite is de climax het einde van het bedrijven van de liefde. Er is een hele sexuele kultuur die alleen maar het uitstellen van het hoogtepunt beoogt. Het idee is dat de liefde bedorven raakt als de sex er voor een bepaalde prestatie is. Alleen maar ervan afkomen wordt beschouwd als dierlijk en liefdeloos. Samen een sexuele band hebben terwijl men ook uit is op een hoogtepunt daarbuiten wordt als liefdeloos gezien. Als de relatie moeilijkheden geeft kan ook de sexuele band als storend worden ervaren. Dan erop uit zijn een hoogtepunt daarbuiten te hebben is een teken van de wens tot onafhankelijkheid of de onwil of het ongeloof in het bevestigen van de sexuele band psychologisch op gelijke voet komend. Rijpheid wordt gevonden op de twee benen van instructie en regeling: beiden moeten de onafhankelijkheid verzekeren. De oorspronkelijke fysieke vader en moeder die opvoedden en de onrijpe staat bevestigden worden geleidelijk vervangen door vadertje tijd die alles regelt middels overeenkomsten en schematisering en moeder literatuur die de vorm aanneemt van boeken van instructie die altijd beschikbaar zijn voor hulp en steun. Het probleem van de grotere samenleving is de tijd gecorrumpeerd te hebben voor pragmatische doeleinden en boeken gecorrumpeerd te hebben voor economische doeleinden. Klaarblijkelijk zou de tijd loyaal moeten zijn aan de natuur en boeken vrij beschikbaar moeten zijn zonder enige bezitsdrang. Maar het interlokale belang van de tijd schijnt belangrijker te zijn terwijl bibliotheken altijd moeten toegeven dat boeken zijn uitgeleend en in het bezit van anderen verkeren . Het probleem van de onafhankelijkheid terug gebracht hebbend tot tijd-dislocatie en bezitsdrang op kennis existentieel ervaren als ‘ ik weet niet echt hoe laat het hier is’ en ‘ik kan niet werkelijk al de boeken bezitten die me interesseren’ , lijkt de oplossing technisch duidelijk te zijn: een verbeterde klok die rekening houdt met welke tijdkeuze ook en een internet computer die iedere portie informatie kan downloaden van waar ook ter wereld (en dat dan lezen met b.v. een floppenlezer, zonder de noodzaak zelf zo’n computer te bezitten). Het puur sexueel opvattend echter zijn de zaken veel minder duidelijk: men is in konflikt over afhankelijkheid en onafhankelijkheid, sex en liefde, orgasme of geen orgasme zonder echt te begrijpen hoe in dit alles volwassen te zijn. Als zodanig kan sex zelf de gestoordheid zijn inziende dat je van de sex ontdoen iets heel anders is dan de neurotische realisatie van een orgastische ontlading.
Wat betreft de werkelijkheid van de tijd heeft de mensheid hetzelfde probleem. Verliefd geraakt op het moderne kwamen we terecht in gehechtheid aan tijdzones die niet echt nodig zijn en een kalender die stamt uit een tijd voor het jaar nul die niets dan een verwarring is van verschillende tijdindelingen en politieke strategieën. Het mijn en dijn van elkaar scheidend zouden diegenen die gehecht zijn aan het verleden in staat moeten zijn door te gaan, terwijl mensen die het eenvoudiger schema van ware wereld tijd (GMT gecorrigeerd voor de tijd -vereffening eventueel aangepast aan de plaats waar men zich bevindt) en een 24-verdeling van de kalender (zie tabellen) volgen, gelukkig zouden moeten zijn met hun alternatief en ideaal van harmoniëren met de natuur en de rede. Om het geheel van de complexiteit van de vreedzame coëxistentie in acht te nemen kan zoals voorheen gezegd het ontwerp voor een nieuw type klok worden gerespekteerd. 
Ik vroeg me af of we dat werkelijk waren. Kun je een idioot zijn als je onmogelijk kunt weten wat er achter de hemel schuilt en het je dan opeens onaangenaam verrast? Terwijl ik dat dacht vervaagde zijn snuit voor mijn ogen, trok zich terug in zijn hoofd, werd plat en kaal, met tanden die voor mijn ogen van vorm veranderden. Ze werden breder, vlakker, stomper. Zijn stikstofmasker viel af, paste niet meer op zijn platte kop, maar vreemd genoeg leek hij daar juist beter door te kunnen ademen, in plaats van te stikken.
Hij haalde laatdunkend zijn schouders op. ‘Misschien, maar dat wil nog niet zeggen dat we geen honger­gevoel krijgen. Al eens een bende hongerige dieren onder de duim gehouden? We willen geen conflicten tussen de overlevenden, toch? Nog een geluk dat er niet al te veel predatoren van oorsprong tussen zitten. Alhoewel… die rattenvrouwen en fretten, dat zijn soorten om voor op te letten,’ eindigde Jonas bedacht­zaam.
Wakker worden tussen 2 en 4 uur ‘s morgens. Wanneer je vordert, wakker worden om 5 u ‘s morgens. Er is veel gaande tijdens je droomtoestand. Je kunt er niet voor lang blijven en hebt een onderbreking nodig. Dit is ook het “zuiveren en loslaten” uurtje.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *