“shtf overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting nyc”

Maar op de gevaarljkste plaats van allemaal was geen verbodsbord te zien. Toch mocht je er met geen volwassene in het dorp over spreken als je geen draai om je oren en honderd geknielde Weesgegroetjes wilde riskeren. Iedereen verloochende hartstochtelijk het bestaan van de zelfmoordenaarsweide. De plattegronden die de drogist verkocht, toonde alleen de omringende bossen. Er was ook geen pad naartoe: je moest je een weg banen door greppels en snelgroeiende braamstruiken in de schaduwen van een samengepakt bos.
Rationaliteit wordt doorgaans omschreven in termen van de meest optimale middelen om een gegeven doel te bereiken. ‘Economisch’ gesproken (en ik bedoel hier inspanningseconomie) komt dit neer op het inzetten van een minimum aan input voor het bekomen van een maximale output. Rationaliteit wordt in de meeste wetenschappelijke kringen dan steevast geoperationaliseerd in rekenkundige en kwantitatieve termen, op een logisch-wiskundige basis: 10 euro winnen in plaats van 5 euro; 5 doden in plaats van 1, zoals in het treinexperiment. Dit is uiteraard de kapitalistische logica van de winstmaximalisatie, van een logica waar alles met alles vergeleken kan worden, in het bijzonder via het veralgemeend ruilmiddel dat geld is. Dit geldt met name voor beleggers en investeerders die bij hun beslissingen wel soms enorm veel informatie tegelijk moeten verwerken, maar al deze informatie is van hetzelfde kwantitatieve niveau. Beslissingen hier vragen inderdaad weinig meer dan rekenen en cijferen en dus normaliter ook alleen de activering van die specifieke hersendelen die zich inlaten met reken- en cijferwerk. Wat niet aan deze rationaliteitsopvatting beantwoordt, wordt bijna automatisch als ‘irrationeel’ of niet ‘sociaal optimaal’ gekenschetst (zoals in het treinexperiment waar het niet-duwen van een man als de niet sociaal optimale oplossing wordt voorgesteld). Het doel, één dode in plaats van vijf, blijft in de ogen van de onderzoekers het doel van alle testpersonen.
Voor mijn tweede vrije culturele activiteit heb ik een film op het IFFR (international filmfestival rotterdam) bezocht. Ik ga graag naar films op dit evenement omdat er voornamelijk alternatieve films worden weergegeven. Dus geen thriller uit hollywood, maar bijvoorbeeld een zuid-koreaanse thriller, of een Noord-Afrikaanse documentaire. Dit zijn films die je zonder dit festival niet zou tegenkomen, en je misschien wel hierdoor zo enorm verassen (kan zowel positief als negatief). 
De kaaslapje vlees van PhillySchotels die op een rek in de keukengootsteen drogenGrappig babymeisje die in glazen een boek lezen ketel Kokende kampvuurpasteiDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingReis met sneeuwschoenen wordt geplaatst dieDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandeling
Electric Vehicle Direct Mail Nederland, Tsjechië, Hongarije, Polen, België, Frankrijk, Denemarken, Zweden, Duitsland, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal, Litouwen, Bulgarije, Spanje, Oostenrijk, Kroatië, Canada 12-19 werkdagen
Kart arrangementen Groepen die de strijd onderling willen aangaan en meer dan het rijden van losse heats alleen, kunnen zelf hun Grand-Prix samenstellen aan de hand van de volgende prijzen. Voor de betreffende
Het ene inzicht volgt uit het andere: wetend dat de geest niet kan worden gescheiden van de anderen, wetend dat men er niet aan kan ontkomen zich te interesseren voor anderen, realiseert men zich ook dat elkaar helpen de enige manier is de realiteit te hebben zoals ze wil zijn. Het natuurlijk vermogen om te helpen ontkennend, zal de geschiktheid aanleiding geven tot doodsangst. Als je je handen niet gebruikt om te helpen zal je bang zijn ze te verliezen aangezien je heel goed weet dat alles wat wordt verwaarloosd er op achteruit gaat. Alleen maar je eigen belang dienend mag, zoals gezegd, het feitelijk motief naar anderen verduisteren, maar niet weerleggen. Het is in essentie de angst voor bevrijding en verlichting die het ego in de motieven van het duistere zal houden. Maar geen mens kan enkel in duisternis leven: men wordt gedwongen tot de werkelijkheid van het licht, de liefde en de mensheid.
Een meterslange, krioelend-oranje vlam stort zich uit over de suite. Links, rechts zwiept hij het vuur, dat gretig voeding vindt in de witte bank en de rest van het meubilair. Zelfs de vloerbedekking begint te smeulen.
De cirkelvormige beweging van inzicht, inleven, mededogen en uitzicht hebben mij geleerd en leren mij nog steeds het leven met al zijn ervaringen tot een geheel te maken en het gevoel te hebben van continuïteit tussen verleden en heden.
Binnen een huwelijk is het nogal duidelijk wat zorg voor emancipatie betekent: de vrouw heeft dezelfde rechten als de man. Ondanks het biologische verschil mogen beiden werken, studeren, stemmen en thuis blijven met de kinderen. Het scheiden van de wegen van het aannemen van een andere religie, politieke partij of wetenschappelijk denkmodel leidt niet noodzakelijk tot verwijdering, hoewel dat vaak wel het geval is. Emancipatie brengt altijd het risico van de vervreemding met zich mee. Ontnuchterend van de regressies van de lust kan men ontdekken geen partner te hebben of zelf geen geschikte partner te zijn. Men kan besluiten voor de ziel te gaan en het verschil van de vervreemding te tolereren of er zelfs van te houden, of men kan beslissen te gaan voor de kultuur, te hertrouwen en de vervreemding niet te tolereren. In emancipatie kunnen kultuur en de persoonlijke ziel tot tegengestelden uitgroeien. Niet zelden gaan mensen de last van de emancipatie vrezend door op hun regressies eventueel ziekten koesterend met het blokkeren van hun energieën. Gehechtheid is de wortel van alle lijden als zodanig. De grootste kans op succes is te emanciperen naar kulturen die vast houden aan traditionele wegen van zielsbehoud. Hoe meer experimenteel, sectarisch en speculatief de sublimatiekultuur, des te groter de kans op echtscheiding en vervreemding. Het ideaal is kulturele vooruitgang die de hele samenleving beslaat. Daarvoor is een eenvoudig begrip van de ziel nodig met een concrete algemeen aanvaarde vorm van God. Samenvattend schijnt het antwoord te zijn dat het bereiken van een gewetensvolle (bezielde) heugenis van de orde van de tijd (God) een juiste basis is voor de menselijke vooruitgang. Praktisch zouden man en vrouw het er over eens moeten zijn wie wat doet op welk tijdstip. Naar het bredere begrip van de emancipatie van een wereldkultuur, zou de mensheid in relatie tot de natuur het er ook over eens moeten zijn wie wat moet doen op welke tijd (afb.). Het is niet eenvoudigweg dezelfde rechten hebben en dan wedijveren tot de dood erop volgt. Emancipatie met een ziel betekent gewetensvol rekening houden met elkaar en zo het voornoemde. 
Heel de stad is lusteloos en loom. De lucht verdikt tot stroop. Het roepen van de straatverkopers komt met steeds langere tussenpozen. Onder de stad is het maar marginaal koeler. De naakte oesterduikers en vissers hebben hun rieten bootjes vastgebonden aan de palen en stelten waarop de stad gebouwd is. Ze liggen in hun bootjes te slapen, als kadavers die wachten op de wederopstanding.
103 103 HOOFDSTUK 7 Wat gaan we doen? WOORDEN 1 Kies uit: bijzondere dagelijks gratis aanstaande praktisch 1 Dick en Anna gaan vrijdag trouwen. Dat is over twee dagen. 2 Op 22 november zijn we 25 jaar
36. WIE GEEFT INFORMATIE? WWW.HETKLIKT.NU WIE GEBRUIKT HET? HET KIND DE OUDER Over kind Over zichzelf DE LERAAR Over kind BROERS/ZUSSEN Over zichzelf KINDERARTS VERPLEEGKUNDIGE PSYCHOLOOG MAATSCHAPPELIJK WERK FYSIOTHERAPEUT EDUCATIEVE VOORZIENING DIETIST
Het gezicht van de jongen was lijkbleek, zweet stroomde over zijn wangen en zijn mond was verwrongen in een brede grijns. Hij kneep zijn ogen dicht en richtte het punt van zijn mes op het hoofd van Samuel. ‘Ik weet wie jij bent! Het is tijd om te boeten.’ Hij stond op het punt naar Samuel te lopen, toen een paar kinderen naar buiten probeerden te lopen. Erwin draaide zich bliksemsnel om, de kinderen drukten zich gillend tegen de muur.
De weldenkende mensheid wordt nog steeds geplaagd door een oeverloze verwarring omtrent de betekenis van de Oudgriekse spreuk “Ken u zelf!” of “Ken uzelf!”, zoals die ingeschreven stond in de muren van allerlei eerbiedwaardige tempels. Zoals, de meest befaamde in die kwestie, deze in Delphi waar van oudsher (i.e. vroeger reeds dan de Golden Age van Perikles, de jaren 450-400 v. Chr. dus) het Orakel bij monde van de Pythia zitting hield.
Willem keek weer naar buiten. ‘Ik zie hem zo weer voor me. Ritmische halen aan die ouderwetse gehaktmolen. Zekere, geoefende handen die de worst draaien.’ Willem drukte zijn verbonden hand tegen zijn borst.
Ik projecteerde mijn angst en boosheid zowel op dat akelige huis als op de mensen in dat stomme dorp waar we terecht waren gekomen. Waar iedereen elkaar kende en familie van elkaar was. Wist ik veel dat mijn wanhopige gedachten en gevoelens te maken hadden met mijn voorgeschiedenis.
Ik gaf het paard als voorbeeld om een reden. Namelijk als je weet wat een dier gaat doen bij hoge stress, moet je het ‘gevaar’ dan opzoeken? Het was een voorbeeld ter verduidelijking. verder niks. Hoef je niet zo fel op te reageren.
Ondertussen komen de vissenkoppen nog wat dichter om Mackie heen staan. Om hem te inti­mi­deren, maar hij geeft geen krimp. Ze ruiken naar vis, naar de zoute zee, maar die observatie besluit hij maar voor zich te houden.
37. Het model van Ulrich LibbrechtIntelligentie’ix, deze empathie kan de persoonlijke nood of overlevings-drang overstijgen. Een voorbeeld hiervan is de ouder die zijn of haarleven in gevaar brengt of zelfs opoffert voor het overleven van zijn ofhaar kind bij het afstaan van een orgaan. Emotioneel evolueren we vanego-intentionaliteit naar alterintentionaliteit. Libbrecht spreekt hier over“mystiek bewogen worden”.Mijn illustratie met het kind is weliswaar beperkend, want het lijkt alsofze een gewone evolutie- of tijdsas is: van baby naar volwassene. Dit isniet zo. Je kunt op deze as ook tijdsonafhankelijke energievoorbeeldenplaatsen. Zo is een mens, die zich bovenaan de as positioneert, vrijer inenergiegebruik dan een dier, dat lager zit. Een dier kan meestal vrij rond-lopen, maar doet dit met minder inzicht dan een mens. Bovendien zaleen dier leven met de beperkingen van zijn omgeving. Wij proberen dezebeperkingen te doorbreken met onze intelligentie (of eerder met onsbewustzijn11). Zo kunnen wij een brug bouwen over een rivier om deappels aan de overkant te plukken, maar een wolf kan niet bij het lamdat aan de andere kant zit. Een dier is op zijn beurt vrijer dan een plantvanwege bijvoorbeeld zijn bewegingsvrijheid. De meeste planten kun-nen zich enkel naar de zon richten, maar kunnen niet op stap gaan enkunnen niet kiezen waar ze groeien. Een plant is dan weer mindergebonden dan een steen, die we helemaal onderaan plaatsen. Een steenligt daar maar te liggen en ondergaat de stralen van de zon (misschien ishij de gelukkigste). Zo kun je de hele natuur op deze as mappen. Ook ditzijn illustraties van gebonden en vrije energie.Bekijken we nu de horizontale, oftewel de informatieas. Informatie kanworden beschreven als een manifestatie van twee componenten. Er isrationele informatie, zoals cijfers, letters, kennis, en er is emotioneleinformatie, ook gevoelens genoemd, zoals liefde, vreugde, verdriet,woede. Spontaan associëren we vooral het begrip ‘kennis’ met informa-tie. Dit soort kennisinformatie is vandaag het centrale begrip in onzeinformatiemaatschappij. We gebruiken deze cijfers, letters en feiten omdaar een inzicht uit te ontwikkelen dat we dan kennis noemen. Met rati-onele informatie kan ik wat ik denk of weet aan u doorgeven (denk aande tekst die u nu leest). Maar u zult het met mij eens zijn dat dergelijkeinformatie, letters op een blad papier, slechts een stuk is van wat ik echt11 Hoewel dat laatste minder evident is als uitdrukking. Het is immers niet eenduidig te beschrijven wat ‘bewustzijn’ is. In deze context beperken we ons tot de definitie dat het bewustzijn die eigenschap van de mens is waarbij hij bewust is van zichzelf, van zijn ‘zijn’, vandaar ‘bewust-zijn’. 27
Elke ouder weet dat de hardste tijd voor een ziek kind wanneer hij of zij van een ziekte herstelt en nog te ziek voor contact met andere kinderen is is, maar goed genoeg bored en gefrustreerd is te voelen. De Ambtenaren bij A.C. Moore Kunsten & de Ambachten, Inc., het bedrijf gewijd aan het bijeenbrengen van families voor pret en creativiteit, adviseren dat, naast opslag omhoog op koortsverlichters, weefsels en handdesinfecterend middel, de ouders plannen ook en vooruit een Zieke Overlevingsuitrusting van de Dag voor elk kind in hun familie bouwen.
Maar hij ziet buiten wel iets dat hem interesseert. Een herinnering aan gefluisterde woorden kriebelt in zijn brein en vertaalt zich tot een glimlach. Het is zoals zijn moeder altijd placht te zeggen: sommigen zijn nu eenmaal voor het geluk geboren. Hij kruipt uit de alkoof, fatsoeneert zijn kleren en haar, zo goed en kwaad als dat gaat, en haast zich naar buiten.
De relatie tussen oorzaak en gevolg is hier niet uit te drukken als een lijn, valt niet als een pijl te symboliseren. Hier is de causaliteit meer als het slappe koord dat sommige potsen­makers bewandelen. En velen vallen er voortijdig af. Of ze vallen naar de kant van de schuld, of naar de onschuld, doet nauwelijks ter zake. Niemand maalt erom. Hier niet.
Berend pakte de twee uiteinden van het wensbeentje vast en sloot zijn ogen. Hij trok zijn handen uit elkaar en het botje knapte in twee ongelijke stukken. Met zijn blik op het kermende vlees, bracht Berend langzaam zijn linkerhand richting zijn linkeroor. Toen hij het halve beentje in zijn oor voelde, stootte hij het daad­krachtig met de scherpe punt naar binnen. Het botje prikte door zijn trommelvlies en Berend hapte naar adem. De pijn was plotseling en hevig en zijn oor begon te suizen, maar het gejammer en geblèr leek zachter.
Onze gedragingen worden wel eens gemeenzaam opgedeeld in ‘emotioneel’ versus ‘cognitief’. Cognitief gedrag betreft de nuchtere ‘koele’ verwerking van informatie en het formuleren van een keuze of een oplossing bij een bepaalde taak of opdracht. Emotioneel gedrag zou gekenmerkt worden door onrust: hetzij euforische opwinding, hetzij angst. Onze gevoelens zijn evenwel veel meer geschakeerd dan de emoties waarmee psychologen doorgaans werken. Die beperken zich dikwijls tot de polariteit tussen ‘plezier’ (geluk, welzijn, opwinding) en ‘pijn’ (angst, verdriet, depressie). Daniel Kahneman’s [9] hedonistische psychologie van geluk en welzijn bv. gaat expliciet uit van deze tweedeling tussen plezier en pijn, tussen aangename en onaangename ervaringen. Het gamma gevoelens, m.a.w. de ervaringen die we kunnen hebben van onze eigen lichamelijke toestand, is echter zeer ruim. Naast opwinding en angst hebben we bijvoorbeeld vreugde, euforie, blijheid, het gevoel in ‘vorm’ te zijn, het gevoel alles aan te kunnen, trots, enthousiasme, aangetrokken zijn door een ander persoon, verliefdheid, ontroering, opluchting, ontspannen zijn, onverschilligheid, ontgoocheling, verdriet, frustratie, schuldgevoelens, onzekerheid, huiver, woede, walging, haat, en ga zo maar door. Dit gamma aan gevoelens is niet zomaar onder de noemer van plezier en pijn te vatten. Verdriet zoals dit zich uit in huilen lucht dikwijls op. Angst is dikwijls vermengd met hoop.
‘Hebben we haast?’ vroeg hij. Toen hij overeind kwam voelde hij een steek in zijn onderrug. Zijn hand kwam met een rode veeg bloed terug. ‘Jij hebt gemene nagels, dame.’ Hij grijnsde. ‘Lekker hoor.’ Ineens voelde hij zich koud worden en hij trok snel zijn kleren aan.
In de weekenden loop ik ook rondjes op de kinderafdeling. Elke morgen en elke avond. Dat doe ik als een extra service en ook omdat er, wanneer je er twee dagen niet ben geweest, altijd kinderen blijken te liggen met een acute buik of hersenvliesontsteking die door niemand herkend zijn als zodanig..
Het verzakte houten drinklokaal ligt ingeklemd tussen een pandjeshuis en een teerderij. Tegen de vergoeding van enkele koperen penningen opent Mumbai discreet een van de achterdeuren waarlangs een klant toegang krijgt tot een achterplaatsje, een cul-de-sac omsloten door de wrakhouten bouwsels, enerzijds begrensd door een hok met een blind varken en anderzijds afgepaald door een houten schutting. De zaak ontleent zijn bijnaam aan de ronde gaten die in deze schutting geboord zijn, ruwweg op heuphoogte.
‘Dat begrijp ik,’ zei Harrald. ‘Maar ik ben al negen­tien. En ik weet zeker dat onze redding in Eindhoven ligt. Jullie hebben het zelf in de archieven gelezen: de topgeleerden in reproductie- en incubator­technieken werkten daar.’
Franco Berardi is geboren in 1948. Twee jaar ouder nog dan ik. Misschien is zijn pessimistische toekomstvisie, die ik intellectueel gezien meer dan grotendeels deel, alleen maar de kijk van ouder en zwakker wordende mensen, die de nieuwe werelden (waar de jongste generaties in hun dagelijks leven reeds vanaf hun geboorte mee verweven zijn) ervaren als een verlies, een terugval, een regressie of een déroute. Een morele of ethische afkeuring en verwerping van wat misschien door de meerderheid binnen de jongste generaties, die in deze nieuwe context van info-connectiviteit zijn opgegroeid en er volledig mee vertrouwd zijn, toch echt wel als een “historische vooruitgang” wordt beleefd. Weliswaar worden we allemaal (tijdelijk, voor even) verontrust door de frequentie van “zinloos geweld”, van “niet te begrijpen” massamoord-incidenten en kleine zelfmoordepidemieën, en door de blijkbaar steeds talrijker en dichterbij komende kleine en grote oorlogen die bijna overal de planeet teisteren. Maar niet iedereen is suïcidaal, en bovendien leeft een ganse zorgsector, met een grootse economische productie en een toenemende tewerkstelling, juist van de psychopathologische fenomenen die Berardi terecht aanwijst. Net zoals oorlog vroeger ook al fungeerde als een effectieve oplossing voor massale werkloosheid. Misschien vinden kinderen het tegenwoordig min of meer normaal en dus ook relatief aanvaardbaar dat ze voor banaliteiten met een of andere psychiatrische diagnose (ADHD, autisme, bipolair, …) worden opgezadeld en dat ze van jongs af aan worden “begeleid door therapeuten en experten”. Zoals wij het destijds in onze kindertijd eigenlijk ook min of meer aannemelijk vonden dat ons door familie, buren of leerkrachten (én ook door onszelf) een of ander “karakterieel gebrek” werd toegeschreven. Net zoals meer en meer jongeren het blijkbaar weer een soort billijke optie vinden om hun levensgeluk te zoeken in de oorlogsvoering, getuige daarvan bijvoorbeeld de omvang van het fenomeen van de “Syriëstrijders”.
De irissen van het monster waren zwarter dan de duisternis in de tunnel. Lieven verwijderde zijn mond­masker en keek goedkeurend naar het kunst­­werk. Het tl-licht dat van het platform een beetje verderop in de tunnel sijpelde, voorzag het gedrocht van een onwer­ke­lijke schijn. ‘Je hebt jezelf weer eens over­troffen,’ zei hij.
‘Die zijn allemaal dood. Al tweehonderd jaar.’ Hij zag hoe ze naar een punt achter hem staarde, alsof ze heel in de verte iets waarnam dat hij nooit zelfs maar kon vermoeden, tot ze knipperde en hem weer aankeek.
Ik ben mijn polikamer kwijt. In plaats daarvan zit ik een eindje verderop in een kamer die ik deel met een medisch assistent, die na een cursus ook spreekuur mag doen en kinderen mag behandelen. Op sommige dagen zie ik maar een stuk of 10-15 kinderen, op andere dagen wel 40. Als ik veel  kinderen op mijn spreekuurlijst heb heeft er meestal nog niemand anders naar gekeken. Als een moeder met een ziek kind naar het ziekenhuis komt, haalt ze eerst een dossier op, waarin alles wordt opgeschreven, dan worden gewicht en temperatuur gemeten en opgeschreven. Maar let op: men kan zich verschrijven, de meeste medicijnen gaan per kg. lichaamsgewicht. En als iemand per ongeluk 18 kg ipv 10 kg opschrijft krijgt het kind een dubbele van alle medicijnen. Daarna vraagt een minimaal geschoold iemand wat de klachten zijn en schrijft die op. Daardoor komt het dat er per dag een verschillend klachtenpakket is: de ene dag heeft iedereen “headache and fever PLUS”, er is ook wel eens een dag geweest met klachten als “swallow boil”, “swallow penis” en “swallow arm”. Dat bleek dan niet te gaan leeggezogen steenpuisten, orale seks of een beet door een groot roofdier maar om “swollen infected skin, swollen scrotum en swollen fractured elbow. Zo iemand krijgt onmiddellijk bijscholing. Hoe dan ook, nadat de klachten zijn opgeschreven komt het kind bij ons. Zo’n kind komt binnen, meestal op de rug van de moeder die het van de rug pakt, en daarna kan het ritueel verder bij ons. Wij vragen meestal nog eens opnieuw wanneer de klachten zijn begonnen, of er ook hevige oorpijn is (Dat vinden veel moeders niet de moeite van het vermelden waard) en of het kind ook pijn heeft tijdens het plassen. Blaasontstekingen komen dan alsnog aan het licht. De moeder heeft meestal alleen gesproken over buikpijn, en eventueel nog over koorts en overgeven, maar veel mensen kennen het verschijnsel blaasontsteking niet. Dan kunnen we nog vragen of de moeder verder nog vragen of opmerkingen heeft. Daarna kunnen we het kind nakijken. Sommige kinderen zijn niet ziek en kijken vrolijk of zelfs overmoedig om zich heen. Anderen zijn ziek en daardoor prikkelbaar en willen niks, en al helemaal niet onderzocht worden. Als je je al dat verweer van de kinderen persoonlijk zou aantrekken zou je al snel een minderwaardigheidscomplex hebben. Van 40 kinderen die je op een morgen ziet, jammeren er al 25 als de kleren uitmoeten en je moet af en toe ook nog naar hartgeruisen luisteren, een buik beoordelen of er echt niets ernstigs aan de hand is, en kijken of de oren echt geen rode trommelvliezen hebben, en of een kind ook nog nekstijf is. Het mooie is dat ik alle kinderen op mijn eigen afdeling kan opnemen, ook bij twijfel. En dan kan ik ze ’s middags om een uur of vijf nog eens weer bekijken. Het valt nog wel eens tegen wat ik de eerste keer over het hoofd zie, omdat het niet opvalt, wanneer de ouders er niet zelf over beginnen: vooral dat een kind van een jaar nog niet kan zitten, een ander kind van twee nog niet praat en nog niet loopt, dat weer bij een ander kind: dat het epilepsie heeft. Het is ook heel goed om te vragen of ze al bij een andere dokter zijn geweest: dat bespaart onnodige echo’s en röntgenfoto’s.
Pijn is niet simpelweg een lichamelijk fenomeen. Vaak kan er met pijn niets worden gevonden dat mis is met het lichaam. Het lichaam kan lijden onder één of andere kramp waarvoor geen mechanische oorzaak te vinden is: het kan uit het denken voortkomen. Een konflikt in het denken kan zichzelf uitdrukken in het lichaam als een kramp of een vorm van pijn. Pijn is een alarm dat waarschuwt tegen een bedreiging van de integriteit van het lichaam. Voor veel mensen is het moeilijk te aanvaarden dat het denken of de geest die het denken leidt, of zelfs de ziel die de geest stuurt, moet worden gerekend onder de oorzaken van pijn. Een integriteitskonflikt kan zuiver fysiek zijn en als zodanig kan pijn van een zuiver fysieke aard zijn. Maar het is niet altijd zo. Een integriteitskonflikt kan ook zuiver iets van de geest zijn zoals zovele (gehuwde) paren weten. Er kan een integriteitskonflikt zijn in de geest waardoor men lichamelijk pijn kan lijden. De pijn in het hart b.v. is berucht bij verbroken liefde. Ook hoofdpijnen staan erom bekend vaak van psychologische aard te zijn: een bepaalde gehechtheid, konditionering of een konflikt in de motivatie kan tot onverenigbare aandriften leiden welke door het brein als pijn worden weergegeven of waargenomen. Ook kunnen identificaties met dieren of andere materiële vormen die niet harmoniëren met het eigen lichaam een oorzaak van pijn zijn. Pijn als zodanig is een psychosomatisch fenomeen waar tegenover men alert moet blijven om werkelijke schade aan het lichaam te voorkomen. Langdurige en verwaarloosde pijn kan leiden tot fysieke dysfunctie: een hoofdpijn kan een kankergezwel worden, een gebroken hart kan een hartaanval worden: een pijnlijke plek kan zich ontwikkelen tot een serieuze aandoening. Als de dokter op een bepaald punt een chemisch tekort opmerkt in het lichaam, bij voorbeeld niet genoeg vitaminen, kan hij voorspiegelen dat de (oorzaak van de) pijn of een ziekte kan worden overwonnen door het innemen van dergelijke vit aminen. Dit sluit echter niet het feit uit dat van een dysfunctionerende geest een mentaliteit van verwaarlozing kan uitgaan die de ware oorzaak van de aandoening zou zijn. Als zodanig zullen medicijnen niet echt helpen bij het overwinnen van de algemeen destructieve houding van verwaarlozing. Het feit dat een arts niet een gedragswetenschapper is en in die zin niet in staat is gedragsstoornissen te behandelen mag het feit niet verduisteren dat in vele gevallen het probleem van de pijn bij de bron behandelen: het denken, de geest en de ziel, een veel meer belovend en duurzamer resultaat kan geven dan enkel te redeneren naar materiële oorzaken. Het moet gezegd echter dat interdisciplinaire samenwerking de grootst mogelijke kans op gezondheid biedt, hetgeen voor het zelfverantwoordelijke individu dat nog geen behoefte heeft aan hulp betekent dat de eigen integriteit te checken, bij wijze van routine-meditatie, op alle nivo’s van functioneren het meest wijs zou zijn, zelfs voordat men problemen heeft. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *