“reddingsvest overlevingsrugzak cool overlevingsuitrusting die je kunt maken”

Hij staart omhoog naar de maan, die als een uitgeslagen wiel kaas aan de hemel schimmelt. Hij laat zijn kale schedel rusten tegen zijn bult alsof hij een kussen meedraagt tussen zijn schouderbladen. Zijn vingers verkennen het ruwe oppervlak van de schutting waar hij tegenaan leunt. Hij probeert een liedje te neuriën dat hij eerder die dag uit een draaiorgel gehoord heeft, maar zijn mond is te droog. Hij likt aan zijn gebarsten lippen.
Een kilometer onder Delft is de Schie verwijd tot een rommelig meertje. Brokstukken van Mooks sloep liggen verspreid rond de nieuwe water­massa. Een paar hoopvolle jutters neuzen door de restanten. De scherpe geur van explosieven besmeurt zelfs nu nog de lucht.
Harrald knikte begrijpend. ‘Ja, dat snap ik, ja. Je kunt hier in ieder geval niet blijven, de zeespiegel is gestegen en de zee nadert de buitenwijken van Eind­hoven. En ik denk niet dat deze kelder lang waterdicht blijft als er zeewater in de ventilatie terecht­komt.’
49. Een managementmodel in de diepteultieme illustratie hoe men zich langs de kennisweg ontwikkelt. Als wedeze weg langs het kennispad volgen, dan komen we volgens Libbrechtin de Rationaliteit terecht. De dualiteit tussen mijzelf en mijn omgevingis hier totaal. Naar bedrijfstermen vertaald is een ISO-gecertificeerdbedrijf perfect in staat zichzelf objectief te beschrijven ten opzichte vanzijn omgeving. Het bedrijf heeft een grote graad van vrijheid ontwikkeld,maar die is zeer doelgericht, met name datgene waarvoor haar processenzijn ingericht. Bedrijven in de rationaliteit zijn perfect geoliede machinesdie effectief en efficiënt hun producten en diensten aan de buitenwereldafleveren. Meteen voelen we hier aan dat in zijn extremiteit geen enkelbedrijf zich volledig rationeel kan positioneren. Mensen zijn immersveel meer dan rationele zoogdieren. Een mens die in een uitsluitend rati-onele context moet opereren, gaat ten onder. Nemen we een kleinextreem, maar tekenend voorbeeld. De meeste bedrijven werken gedu-rende een goeie tien uur per dag. Tussen 8u ’s morgens en pakweg 18u ’savonds situeert zich het gros van het bedrijfsleven (even de ploegarbeidbuiten beschouwing gelaten). Indien we volledig rationeel nadenken,dan kunnen we zeer makkelijk de efficiëntie van een onderneming ver-dubbelen door gewoon de werktijd 24u te maken. Immers, die 14 uurdat er niets gedaan wordt, zelfs geslapen, zijn volslagen nutteloos voorhet doel van de onderneming. Deze redenering in ogenschouw nemend,merken we meteen dat dit niet mogelijk is in bedrijven waar mensenactief zijn (zijn er andere?). Niet alleen vanwege een sociale context,maar puur natuurlijk is de mens niet in staat om 24u 7 op 7 te functio-neren. Rust en recuperatie zijn nodig, om nog maar te zwijgen van deruimte die allerlei vormen van gevoel opeisen. Een goedgehumeurdewerknemer is meer productief dan een slechtgehumeurde. En hij kandaar zeer weinig aan veranderen, ook al is hij het zich bewust.Het kennispad is echter wel de best ontwikkelde weg die een bedrijfmeestal volgt. Bedrijven zweren bij het kennispad. Kennis, cijfers, getal-len, neergeslagen informatie worden als het hoogste goed beschouwd.Medewerkers van bedrijven ondertekenen uitgebreide contracten, waarinstaat dat die medewerkers hun verworven kennis niet voor anderen zul-len aanwenden. In België betalen bedrijven vergoedingen in overeenstem-ming met tot zes maanden salaris om een concurrentiebeding bij hunwerknemers af te dwingen. Aan patenten en octrooien besteden bedrijvensignificante budgetten. Het zijn voorbeelden van het ‘levens’belang datwe hechten aan kennis. De gigantische ontwikkeling van de computerin-dustrie die grotendeels over het beheer van kennis gaat, bevestigt dat ken-nis onze nieuwe religie is. Hele MIS(Management Information Systems)- 39
Basis behoeften zijn: voedsel, onderdak, kleding, wet en orde. Er zijn secundaire behoeften zoals geborgenheid, liefde, geluk, tevredenheid, afleiding, exploratie en vernieuwing. Allen zijn het vormen van zelfrealisatie, de gemeenschappelijke noemer van alle menselijke aktiviteit. God laat geen huizen, kleren of boeken aan de bomen groeien. Voor God mogen we naakte apen in een zottenparadijs zijn. Voor de Heer en Zijn vertegenwoordigers, wat Zijn naam ook moge wezen, zouden we pogen ongeveer zoals Hij te zijn: onthecht maar gecultiveerd, zelfbewust maar niet egoïstisch. Aldus schijnt er religieus een diktaat van menselijkheid te zijn kortweg gedefinieerd als een bezield vermogen tot delen. Dit schijnt de noemer te zijn van de religieuze behoefte. Politiek hebben we behoefte aan onze vrijheid ons uit te drukken, ons te organiseren en deel te nemen aan. Deze secundaire behoefte wordt dan in één woord democratisch genoemd, onafhankelijk of de staatsvorm nu een monarchie danwel een republiek is. Voor de kunsten en de wetenschappen is de behoefte twijfelachtiger. Erkend te worden, wordt psychologisch begrepen. Wetenschappelijke vooruitgang die miljarden kost geeft nog geen garantie voor geluk en vormt zelfs een oorlogsrisico i.v.m. het verschuiven van machtsevenwichten. Kunsten en wetenschappen zijn realistischer echter hoewel ze behoren tot te secundaire behoeften die alleen in geval van nood en dienst aan het primaire belang fundamenteel kunnen worden genoemd. Dit aangaande hebben de intellectuelen, de clerus en de ondernemende kunstenaars grote schuifladen met geheime oplossingen voor het geval dat…we weten het niet.
Het blijft bouwen door gnosis, door situaties te onderkennen, te leren plaatsen, door dingen heen te prikken, en de waarde in te zien van ogenschijnlijke tegenslagen. Die hebben we nodig om er doorheen te komen. Als er nog iets van ‘Saveer-wand’ in ons blijft als oude monumenten die nog geeerd of zelfs aanbeden worden door de oude natuur (en dat kan heel subtiel gaan), dan moet de zwarte hond nog blijven rennen. Wij moeten onze behoudenis bewerken in vreze en beven. In die zin is het dus zelfs waar dat er schatten zijn in het christendom die we niet zomaar overboord mogen gooien. Vandaar dat de Bilha is gekomen die dit uitsorteert. Zowel christendom als islam wordt door de moeder gnosis gebruikt als tucht, en om haar kinderen te hoeden tegen het grotere kwaad.
Hieronder Deel III van “Zonder Titel, Zonder Trailer.” Het wordt overigens steeds moeilijker me een titel voor te stellen. Btw: de 2 voorgaande delen vindt u gemakkelijk door even te scrollen. De vorige delen waren wel steeds saaier en minder pittig. Minder leesbaar of genietbaar dus, maar ook minder kans dat boze reacties in u opwellen.
Selecteer uw Amerikaanse universitaire sniper gratis moderne speciale gevechtspotguns om de zombie extreme golven te verlichten in crisis-actie schieten vechten. Als een tegenhanger terreurdreiger of Amerikaanse sniping shooter, jacht de hersencrisis dood zombies die aanval in de doden commando overlevingsstad. Je hebt wonderbaarlijke moed nodig om te schieten en te richten op de zombie kwaadaardige oorlogvoering in deze moderne zombie-staking hoge invasie. De zombies zijn aanval op het commando-sniper-team van de legerredding, zodat je de laatste superhoop bent om het zombie-overlevingsleven uit de verdedigingstad uit te sluiten. Het sniper jacht spel bevat verscheidene zombie-schietende oorlogvoering missies dat je ze allemaal moet bereiken als een commando held of universum verdediger in strijderszombie-strijd.
Van de klanten wordt slechts verlangd dat zij vooraf betalen en dat zij zich verder niet storen aan het rochelachtig geknor van de zwart-witte zeug in haar modderige kot, of aan de zurige geur van de uitgekookte rats die in haar trog ligt te zweten.
De man draaide zich om. Had hij de strijd opgegeven? Zijn logge lichaam kwam langzaam maar zeker weer in beweging, op weg naar het platform. Zijn schoenen knerpten. Net wanneer Zohra dacht dat ze zijn schim weer voorbij zou zien komen, werd het stil. Ze durfde niet meer te kijken en sloot haar ogen.
Alleen met de moeder probeerde Samuel iets te bedenken om te zeggen. Voor hun vertrek, hadden Gaetan en hij alle mogelijke scenario’s proberen uit te werken. Geen ervan had hem voorbereid op de vrouw die tegenover hem zat. Druppels zweet vormden zich op zijn voorhoofd, hij durfde ze niet weg te vegen. Hij voelde zich gevangen in dit huis van opgelegde net­heid, van afgedwongen angst. ‘Ik ga eens zien of ik Gaetan kan helpen,’ zei hij. Het verbreken van de stilte hielp niet om zijn zenuwen onder bedwang te krijgen. Toen hij wilde opstaan, greep de vrouw naar zijn hand.
De klassieke socialistische schema’s en thema’s van de 20ste eeuw bleken niet opgewassen tegen de snelle veranderingen die zich sinds 1980-1990 hebben voorgedaan op alle vlakken: economisch, sociaal, cultureel (incluis levensstijlen en geïndividualiseerd zelfbeeld). En de snelheid van die veranderingen wordt steeds meer opgedreven. Dat is althans de indruk die ongeveer iedereen ervaart. Snelheid lijkt de motor te zijn geworden van onze beschaving, zoals de cultuurtheoreticus en urbanist Paul Virilio ons reeds voorhield in 1977 (2). In feite leven we sinds de jaren 1970 in een permanente economische crisis met een aanhoudende daling van het aandeel van de lonen (vs. kapitaalsinkomsten) in het nationaal inkomen en een steeds scherper wordende toename van de sociale ongelijkheid (3). Het socialisme is doorheen deze periode 1980-2010 haar klassiekers omzeggens helemaal kwijtgespeeld: er ging nauwelijks nog uitstraling van uit in een steeds meer geïndividualiseerde samenleving waar ultra-liberale waarden (“egoïsme”, “elk voor zich”, “persoonlijke ontplooiing”) steeds meer gingen bovendrijven. 
Soit. Er was in genen of DNA niets maar dan ook niets te vinden. En dus hebben al die nieuwe fanaten en halve hooligans hun levensenthousiasme en hervonden energie te danken aan het feit dat ze, zoals Saül op weg naar Damascus, ergens het verlossende Licht hebben gezien. En zo heeft een koene verzekeringsmakelaar het Licht gezien in de vorm van het doperend antidepressivum genre Efexor, wat hem nu toelaat zijn concurrenten de loef af te steken. En heeft een ondernemende “starter” zijn of haar zaak kunnen uitbouwen dankzij het volgen van een seminarie bij een of andere schimmige consultancy-goeroe. Of sluit een randdebiele armgeestige zich aan bij de PvdA (respectievelijk bij een “extreemrechtse” groep), in zijn of haar geloof dat die PvdA (resp. extreemrechtse groep) hem of haar zal behoeden voor verkoudheden en kanker en vooral als een Sint-Joris de Draak (= Satan = Het Grootkapitaal; resp. dat “duivelse communisme”) weergaloos zal verpletteren. Je moet er op Facebook maar eens opletten hoezeer sommige exemplaren van dat soort armgeestigen, naast politiek en ideologisch gezwets, gretig uitpakken met nep-boeddhistische quotes en spiritualistische wijsheden. En avant la musique!
Ik had bij mijn nieuwe sneeuwlaarzen graag mijn oude sneeuwschoenen meegenomen. Supercombo. Maar ze zijn zo groot! En zijn weer extra lastig in het vliegtuig. Daarom een paar nieuwe moderne geleend van broerlief.
Bij de mens hebben drie lichaamsorganen psychologisch gezien hypotrofische vormen aangenomen: de lip, het oog en de hand (of beter gezegd: de lippen, de ogen en de handen). Lip, oog en hand zijn alledrie tegelijkertijd zintuig en werktuig. Onze ogen nemen de bestaande werkelijkheid waar én produceren die als een wereld van objecten. Onze handen zijn meer dan tastorganen: zij voegen nieuwe objecten aan de wereld toe. Met onze lippen proeven we. Maar met onze lippen brengen we samen met strottenhoofd, keel, mond en tong ook spraak voort. Gedrieën staan mond, oog en hand in voor ruim meer dan de helft van de informatieverwerking in de hersenen. Het belang van mond, oog en hand wordt geïllustreerd aan de hand van de zogenaamde homunculus, een grafische uitbeelding van ons lichaam waarbij onze uitwendige lichaamsorganen al of niet worden uitvergroot in functie van de grootte van het hersengebied waarop de met deze lichaamsorganen verbonden sensorische gewaarwordingen worden geprojecteerd of waarmee motorische functies zijn verbonden. Op de tekening van de motorische homunculus nemen het gezicht en de hand meer dan 80% van de totale omvang van de homunculus in beslag. Daarbij valt vooral de grootte van duim en wijsvinger en van de lippen op. Dat het oog in de sensorische homunculus geen grotere plaats inneemt komt ons inziens doordat er in de antropogenese geen oogzenuwen zijn toegevoegd geworden zoals er wel zenuwen zijn toegevoegd aan de lippen en vooral aan de hand: het oog heeft zich gewoon verruimd met de hersenen zelf! De activiteit van het oog is niet langer puur zintuiglijk, het is mentale activiteit geworden. Mede door het belang van de spraak zijn de menselijke lippen wel bijzonder uitvergroot. We bespreken de taal meer in het bijzonder in de volgende paragraaf, al kunnen we de taalontwikkeling eigenlijk niet scheiden van de ontwikkeling van de visuele functie. De functie van de hand van zijn kant mag al gebleken zijn uit onze beschouwingen over het voedsel verzamelen en de jacht. Wijzen we er alleen op dat net zoals de ogen en de lippen onze handen bijna nooit stilzitten. Bij de meesten onder ons rechtshandigen is de linkerhand gedragsondersteunend en de rechterhand manipulerend. Bij het drinken van een kopje koffie nemen we b.v. het schoteltje in de linkerhand en brengen het kopje met de rechterhand naar de mond. Ook de hand kan moeilijk van de visuele waarneming afgezonderd worden omdat het heel dikwijls via de beweging van de hand is dat we ons letterlijk iets voor ogen houden. De hand is hoe dan ook betrokken bij het voedsel vergaren: ‘hand’ is afgeleid van het gotische ‘hinthan’ dat ‘vangen’ betekent. Er bestaat eigenaardig genoeg geen Indogermaanse wortel voor het woord ‘hand’: ons ‘hand’, het Latijnse ‘manus’ en het Griekse ‘cheir’ hebben geen uitstaans met elkaar.
Mackie sluipt langs de schutting. Hij draagt zeven messen van verschillende formaten verborgen op zijn persoon, maar hij heeft ze nog geen van alle tevoorschijn gehaald. In een opwelling heeft hij een schaar uit zijn laars gehaald. Hij klapt hem open en schuift hem langs de schutting, als een kind dat speelt dat de schaar een haai is.
Verder is het ook in die jaren dat een zekere Lenin de kapitalisten ervoor waarschuwt dat ze zelf de strop maken waarmee ze zullen opgehangen worden. In dezelfde jaren maken luidruchtige futuristen en proto-fascisten (Marinetti & Co) furore met een reeks manifesten die snelheid, geweld en oorlog verheerlijken. En anarchisten en nihilisten gooien bommen naar de koets van de reële en symbolische belichamingen van de staatsmacht: monarchen en kroonprinsen.
Toen er gegil door de open glazen deuren weerklonk, werd het muisstil op het plein. Heel even leek Samuel verlamd te zijn door het geluid. Pas bij de tweede gil stormde hij het gebouw binnen, gevolgd door drie andere leraren. Hij liep door de inkomsthal naar de smalle wenteltrap die naar de ruimtes in de toren leidde. ‘Gaetan!’ riep hij; het enige antwoord was opnieuw gegil. Halverwege hoorde hij gestommel en een mannenstem. ‘Gaetan!’ Met hernieuwde energie liep hij de trap op.
Nylabone en Kong bieden een keur aan verschillende kluiven voor honden van elk type en formaat. Nylabone en Kong hebben een aantal voordelen boven buffelleer of echte beenderen. Een belangrijke eigenschap is de veiligheid. Ze breken niet af en kunnen het spijverteringstelsel niet verstoppen. Ook zijn ze gemakkelijk af te wasen of even met kokend water te overgieten voor de hygiëne. Door het kauwen wordt de Nylabone kluif ruw en komen er kleine borsteltjes op die het gebit en tandvlees schoon en gezond houden. De Nylabone kluiven zijn met een speciaal procedé geïmpregneerd met een kip- of vleessmaak zodat ze goed door de hond worden geaccepteerd.
Zoals eerder besproken, is alleen bidden en werken niet genoeg. In het bijzonder in een kultuur waarin de media zeer prominent zijn geworden wordt een groot deel van de arbeid verricht terwille van het afstand houden. Meer en meer mensen die steeds maar dichter op elkaar leven maken de informatiekultuur noodzakelijk die de vervreemding overwint aan de ene kant terwijl anderzijds de mensen gescheiden worden gehouden. Op die manier t.v. kijken is bijna een beroep van vredeshandhaving middels de sociale zekerheid geworden met behulp van een multimedia-computer als een antwoord op het probleem van van de eenzijdige (één-richtings-verkeer-) informatie. Natuurlijk mag afstand houden en afstand bevestigen niet eindeloos doorgaan. Het mag dan een baan zijn in een overbevolkte wereld, maar voor iedere baan moet er een tegenwicht bestaan. Werk en ontspanning zouden elkaar moeten afwisselen, en zo moeten afstand houden en afstand bevestigen, worden afgewisseld met het tegendeel: men moet de afstand overbruggen en aanwezig zijn niet langer proberend de afstand te bevestigen maar het in het werkelijke kontakt te leggen. Praktisch neemt dit de vorm aan van een nieuwe wijze van rust nemen: een media-arrest op dagen naar een alternatief schema om te kontrasteren met de kultuur en het tijdbewustzijn. Aldus hebben we zondagen en zaterdagen die van een religieuze of familiaire aard mogen zijn maar nog steeds betekenen dat we aan de media werken. Zo hebben we ook werkdagen die de media negeren, alleen bedoeld voor de vrije associatie in sociale aanwezigheid terwille van de sociale kontrole. En er zijn dagen dat beide soorten elkaar overdekken vanwege het kontrasteren van het bewustzijn van de verschillende tijdschema’s (tabellen). Dit is de complexiteit van de postmoderne informatiekultuur: het is zo ingewikkeld en divers dat verschillende dagen nodig zijn alleen maar om te studeren en te contempleren – niet werkend voor afstand houden en om uit te gaan – èn dagen voor het vieren van een nieuw seizoen en het vergeten van al het overige. Van de chaos van vrije exploratie van al het menselijk vermogen verheft zich een nieuw soort van orde die alles regelt naar zijn eigen aard: de politiek van de tijd, de toepassingen van de wetenschap, de religies van de oude en de nieuwe tijd (New Age) en de natuurlijke orde van de voorvaderen. Zo kan de moderne mens zijn ziel terugvinden met extra dagen van festiviteit en ontspanning, het begrip van arbeid en het houden van vakanties herdefinierend. 
D66 Leudal Huis aan huis blad, speciale editie Najaar 2015 D66 in Leudal: een nieuwe partij aan de slag Dit is een speciale D66-uitgave voor de inwoners van Leudal. Sinds maart 2014 is D66 met twee zetels
In this new labour dimension, people have no right to protect or negotiate the time of which they are formally the proprietors, but are effectively expropriated. That time does not really belong to them, because it is separated from the social existence of the people who make it available to the recombinant cyber-productive circuit. The time of work is fractalized, reduced to minimal fragments that can be reassembled, and the fractalization makes it possible for capital to constantly find the conditions of the minimal salary. Fractalized work can punctually rebel, here and there, at certain points – but this does not set into motion any concerted endeavour of resistance.
‘Hierbinnen zitten we voorlopig veilig. Ik heb horen zeggen dat hier af en toe politie patrouilleert, maar niets om je zorgen over te maken.’ Lieven liet de deur op een kier staan voor wat frisse lucht.
Je hebt een situatie gecreërd die op je ergste nachtmerrie lijkt met vele “ergste nachtmerrie” aspecten eraan. Je ziel begeleidt je naar het “uitstrekken” naar aspecten van jezelf waar je tekort kwam, of naar het “afzwakken” van aspecten waar je teveel van had. Je energie brengt zich gewoon in evenwicht. je weg naar vrede vinden via deze situatie is de test die je opgezet hebt voor jezelf. Dit is JOUW reis, jouw ziel zou het niet opgezet hebben als je er niet klaar voor was. Jij bent degene die jouw weg naar buiten vindt en je zult hem vinden. Terugkijkend zul je dankbaar zijn voor de ervaring en een andere persoon zijn
Allebei verstarden ze toen een gedaante uit het kamertje kwam. Eén seconde, misschien twee, gebeurde er niets. In die tijd deed Zohra verschillende indrukken op. Ze sperde haar ogen wijd open. In het kamertje achter de gedaante bevond zich de stortkoker. De klep van de koker stond open en er bungelde een been uit. De slachter was groot en dik. Zijn ademhaling was een ketting van astmatische reutels. Hij droeg een rubberen schort, besmeurd met viezigheid. Zijn armen hingen naast zijn lichaam en in zijn rechterhand zat een kolossale hamer; het type hamer waarmee je met één slag schedels kon splijten tot de hersenen uit de oren spoten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *