“primitief overlevingsuitrusting oer overlevingsuitrusting”

In het begin van de dertiende eeuw plantten de Cisterciënzer monniken hun eerste wijnstokken in de buurt van het stadje Werder, iets ten zuidwesten van Berlijn, ruwweg op dezelfde breedtegraad als Amsterdam en Zwolle. Halverwege de achttiende eeuw produceerde het gebied 1650 hectoliter wijn per jaar van ongeveer honderd hectare wijnstokken. Goed, er ging wel eens een oogst verloren als het vroor en in de negentiende eeuw schakelden de meeste telers over op consumptiefruit, maar tot op de dag van vandaag is het gebied officieel de noordelijkste appellation van Europa.
Hieronder Deel III van “Zonder Titel, Zonder Trailer.” Het wordt overigens steeds moeilijker me een titel voor te stellen. Btw: de 2 voorgaande delen vindt u gemakkelijk door even te scrollen. De vorige delen waren wel steeds saaier en minder pittig. Minder leesbaar of genietbaar dus, maar ook minder kans dat boze reacties in u opwellen.
‘Het begin van een tumor in de rechter hersenhelft,’ zei de lange vrouw. (Gele lijnen in haar rode huid volgden haar kaaklijn, liepen van haar neusbrug naar haar kruin.) Een Timbesh uit het havengebied. Ze herkende de patronen, plaatste de hoge jukbeenderen en het lange gezicht. Dochter van één van de meer welvarende families.
Mijn werkplanningsprogramma schatte dat ik er tussen 132 en 179 uur voor nodig zou hebben om deze ruimte stofvrij te maken. Ik stopte het voordat het ook nog zou vertellen hoelang het zou duren om de ruiten en het dak te repareren en om alles te boenen en soppen… en om daarna mezelf weer schoon te schrob­ben. Ik analyseerde de drie mensen die voor me op krukjes zaten: twee vrouwen en een man, alle drie in zwarte gymschoenen, werkbroeken en T-shirts. Mijn video­sensoren waren precies op hun ooghoogte, want mijn telescooppoten kon ik niet uitschuiven: die waren ook uitgeschakeld.
TE KOOP IN DEZE KINDVRIENDELIJKE WOONWIJK BIEDEN WIJ U DIT RUIME LANDHUIS MET GARAGE TE HUUR AAN. DE WONING IS VOORZIEN VAN GEHEEL BETEGELDE GEZELLIGE DOORZON WOONKAMER MET DUBBELE OPENSLAANDE DEUREN NAAR
De schreeuw bleek afkomstig van de man. Even later hoorde ze hem stotteren: ‘Wat is dit in hemelsnaam?’ Ze vreesde dat hij haar schuil­plaats had ontdekt. Angstig opende ze één oog tot een spleetje. Hij stond aan de andere kant van de sporen met zijn rug naar haar gekeerd. Nu zag ze zijn opzichtersuniform. Dat stelde haar enigszins gerust. De lichtcirkel van zijn zaklamp onthulde de omtrekken van een lichaam, naakt en bleek. ‘Jezus Christus,’ mompelde hij.
En als we deze strijd om ons voortbestaan winnen dan is het beter om maar vast een lijst bij de hand te hebben van hen die berecht moeten worden. Onder Linksen, Socialisten, Stalinisten, Nazis, Islamieten, is de straf steevast de doodstraf. Voor eenieder die hun ideologie eventueel zou kunnen bedreigen. Zo ver wil ik niet gaan, bovendien moet ik beetje oppassen met wat ik zeg.
‘Jij geeft me meer dan genoeg, Mackie!’ spuwt ze hem toe. Ze buigt naar hem toe en even lijkt het alsof ze hem met haar lange tanden in zijn neus zal bijten. Haar ene voortand is verkleurd na een stomp in haar aangezicht, bij een echtelijke ruzie enkele jaren eerder.
Hij liet het licht van de lamp over de verroeste auto’s spelen. Op ver­schillende voorruiten zaten nog stickers verpakt in laminaat waarop hij letters kon onder­scheiden: Philips Medical. Hij kreeg een raar gevoel in zijn onderbuik en hij voelde een vleugje hoop opwellen. Als ze hier hun auto’s parkeerden, dan werkten ze hier misschien ook. Hij keek om zich heen. Waar zou ik de ingang maken?
‘Mam,’ zei ze. ‘Pap. Mag die foto weg?’ Ze was net acht geworden. Met afgrijzen wees ze op een foto van haar­zelf als baby. De foto stond op ons online gezins­profiel. Ik had de foto van onze parel gemaakt toen ze pas was geboren, in de roes van blijdschap over het feit dat ze er was, de wens die vreugde met de wereld te delen en me die dag voor altijd te kunnen her­in­ne­ren.
In 1912 begonnen de werken aan de Rambla met ondergrondse verkleedkamers. De bouwmaterialen werden vanuit Buenes Aires aangevoerd met schepen die dan door paarden op het strand getrokken werden. Op 6 april 1913 werd de nieuwe stad, die al gauw de naam “parel van de Atlantische kust” en “mooiste strand van Zuid-Amerika” kreeg, feestelijk ingehuldigd.
‘Waarom moeten we dit eigenlijk nog leren?’ Bij het horen van de instemmende geluiden van zijn mede­leerlingen, kruiste Aaron zijn armen voor zijn borst en leunde hij met een uitdagende glimlach op de werkbank.
cursus is bedoeld voor mensen met eerlijke argumenten en die niet alleen willen komen vanwege rijke leefklimaat, die mensen zouden gewoon naar Nederland moeten kunnen komen en niet opgehouden of tegengehouden moeten worden omdat ze niet in de gelegenheiud zijn om te studeren voor het examen omdat ze met overleven bezig zijn.
Willem keek weer naar buiten. ‘Ik zie hem zo weer voor me. Ritmische halen aan die ouderwetse gehaktmolen. Zekere, geoefende handen die de worst draaien.’ Willem drukte zijn verbonden hand tegen zijn borst.
4. William Casebeer & Patricia Churchland “The neural mechanisms of moral cognition: a mulitple-aspect approach to moral judgment and decision-making.”, Biology and Philosophy, 2003, vol.18, 1, p.169–194.
Maar de tijd is sinds de 19de eeuw uiteraard niet blijven stilstaan. En Down’s classificatie is nu aangevuld met een recent type, de “normale idioot”. Zij het dat een hardnekkige subgroep van dit type zich liever aanduidt als “abnormale idioot”, kwestie van veilig afstand te nemen. In tegenstelling tot het algemene “normale idiote type” zoekt deze subgroep obsessioneel naar middelen om publiekelijk op te vallen en de aandacht te trekken door excentrieke kledij (zoals hoeden met een scheepsmaquette erin verwerkt), het zeer luidruchtig uitslaan van wartaal en het maken van allerlei obscene gebaren. Heel wat kunstenaars, schrijvers en tv-presentatoren vallen onder dit type, al heeft zich in het merendeel van deze gevallen nog geen gelegenheid voorgedaan waar tot een deskundige diagnostiek kon worden overgegaan. Deze high-educated handarbeiders blijken in hun dagelijkse  beroepsuitoefening inderdaad sterk beperkt te zijn door hun mentale handicap. Zij proberen er als het ware alles aan te doen om te lijken op lijders aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Maar constitutioneel blijven het hoe dan ook “idioten” zoals de rest van de “normale idioten”. Zoals jij en ik dus.
d. Relatieve impact advertenties. Ik ben ervan overtuigd dat de reclame en de advertenties die massaal via ICT, in het bijzonder de sociale media, worden aangeboden nauwelijks de aandacht van de internetgebruiker weten te capteren. Ads die je bijvoorbeeld op Facebook of YouTube opgedrongen worden, kanaliseren amper ons consumentengedrag, analoog aan de wijze waarop tv-kijkers bij een reclameblok (een “pauze” in de ogen van de kijkers) even gaan plassen of een drankje uit de ijskast halen. Alvast maken ze ons in het geheel niet tot dociele, gewillige en gehoorzame consumenten. De doorsnee internetgebruiker surft niet zo maar eindeloos op basis van de aangeboden links en de associaties die op het scherm verschijnen. Uiteraard laten we ons wel af en toe eens verleiden, maar dan steeds omdat een en ander aansluit bij onze interesses en onze nieuwsgierigheid. Mensen gebruiken internet toch vooral om iets op te zoeken of om hun administratie in orde te brengen. En natuurlijk voor ontspanning (muziek, games, enzovoort) maar hoeveel tijd brachten heel wat mensen destijds soms niet door aan hun tafel met het spelen van Solitaire of het oplossen van kruiswoordraadsels? Anderen gebruiken internet om zich creatief te uiten (bv. computermuziek, tekenen, dingen ontwerpen, enzovoort). Veeleer dan dat internetadvertenties ons al consument disciplineren, blijken de ads het resultaat te zijn (en niet de bron of oorzaak) van ons doen en laten op Google, Facebook, blogproviders, enzovoort. We produceren de ads zelf, al weten we niet precies welke producten, diensten of sociale verhoudingen we voortbrengen via het profiel dat de internetgiganten over ons opstellen op basis van ons voorgaand digitaal gedrag.
Moeten we evenwel de transformatie van de primaire verbinding tussen mensen onderling door de verbinding van individuen aan sturende machines erkennen als een progressief historisch verschijnsel, dan is het tijdperk van elke vorm van “humanisme” (de zgn. “moderniteit”) afgelopen. Want dan krijgen we te maken met een “posthumanisme” dat niet langer stoelt op de directe, onbemiddelde vereniging en verbondenheid van personen (als lichaam-geest entiteiten) binnen zichtbare en herkenbare gemeenschappen, maar op een assemblage van info-automatisch opererende lichaamsorganen geconnecteerd aan en gestuurd/gecontroleerd door externe software-apparatuur. Organen die losse fragmenten worden van een lichaamsgeheel of suborganen van organen (zoals bv. hersenonderdelen die apart via elektrodes onder controle staan van externe machines). Organen die pure automata zijn geworden. M.a.w. die reageren op signalen die van puur fysieke in plaats van “culturele” aard zijn, die dus reageren op signalen zonder aan deze, zoals wij mensen nu wél nog doen, welk danige “betekenis” ook toe te kennen. (“Mensen” handelen antropologisch gezien op basis van de betekenis en niet van de fysieke kwaliteiten van “signalen” die ons bereiken, “signalen” die we daarom gebruikelijk “tekens” noemen).
7. 5 Werkwijze Veel vragen zijn beantwoord vanuit literatuuronderzoek en ervaringen vanuit het werk in mijn praktijk Puur Leven (Practice Based Evidence). Verder is er een enquête opgesteld, verspreid en verwerkt om ant- woorden te verzamelen die partners van seksverslaafden zelf op diver- se vragen geven.
Er kwam voldoende warmte van het vuur om haar koude lijf te verwar­men en samen met de sigaret voelde ze zich kalmer worden. Hoe bizar haar verhaal ook was, ze was blij dat ze het aan iemand kon vertellen.
Van de klanten wordt slechts verlangd dat zij vooraf betalen en dat zij zich verder niet storen aan het rochelachtig geknor van de zwart-witte zeug in haar modderige kot, of aan de zurige geur van de uitgekookte rats die in haar trog ligt te zweten.
4. © Academia Press Eekhout 2 9000 Gent Tel. 09/233 80 88 Fax 09/233 14 09 Info@academiapress.be www.academiapress.beDe uitgaven van Academia Press worden verdeeld door:J. Story-Scientia nv Wetenschappelijke BoekhandelSt.-Kwintensberg 87B-9000 GentTel. 09/225 57 57 Fax 09/233 14 09info@story.be www.story.beEf & EfEind 36NL-6017 BH ThornTel. 0475 561501 Fax 0475 561660Opmaak: bvba Le Pur et l’ImpurDE KIKKER EN DE OCEAANOver het belang van emotie in een wereld van kennisGent, Academia Press, 2009, XIV + 188 p.ISBN 978 90 382 1507 5D/2009/4804/206NUR1 809U 1354Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of vermenigvuldigd doormiddel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zon-der voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Er zijn hier zoveel doden die een tweede kans hebben gekre­gen. Ze imiteren de levenden: ze vreten en zuipen, neuken en vechten, liegen en bedriegen, alsof er nooit meer een morgen zal komen. Een tweede kans om dezelfde misstappen te maken als de eerste keer. Daarom zing ik nooit een aubade of pastorale. Ik zou verhongeren, want mijn toehoorders zijn zo door de wol geverfd, dat hun aandacht slechts wordt getrokken als ik mijn roldoek vastspijker aan een schutting of paal. Het bloed moet van het doek druipen, anders blijven zij niet staan. Ik moet krassen over moord, brandstichting en verkrachting, anders zoeken zij hun vertier elders.
Drie uur lang groef ze ongestoord door oude boeken en verfriste ze haar herinneringen van technische schakelingen, technische beschrijvingen, praktische beschrij­vingen voor gebruik. Niets dat ook maar een hint bevatte naar de manieren waarop ze een com­puter zoals die van Yuun Kuhalin kon laten samen­werken met de fabriek onder het Paleis. Ze nam twee uur de tijd om door de deprimerende verslagen over de Tweede Val en de daaropvolgende Opruiming te gaan, opnieuw te lezen over de gruwelen die gepro­duceerd waren, in de hoop iets nieuws te vinden.
In this new labour dimension, people have no right to protect or negotiate the time of which they are formally the proprietors, but are effectively expropriated. That time does not really belong to them, because it is separated from the social existence of the people who make it available to the recombinant cyber-productive circuit. The time of work is fractalized, reduced to minimal fragments that can be reassembled, and the fractalization makes it possible for capital to constantly find the conditions of the minimal salary. Fractalized work can punctually rebel, here and there, at certain points – but this does not set into motion any concerted endeavour of resistance.
De bootsman Barnabas Wade heeft de leiding over de excursie. Hij heeft vier matrozen bij zich, met pikhouwelen en scheppen in de hand. Aan wal verhullen ze hun onmenselijke trekken met petten en sjaals. Een jonge matroos genaamd Tobias heeft de dubieuze eer om het lid van de Griek te dragen.
Juist in kalmerende signalen leer je dit. Een hond gaat pas bijten of happen als de stress te hoog is, anders doen ze namelijk andere dingen. Maar ze weten wel wat ze doen. Ze gaan alles uit de kast halen om te overleven, dus ook bijten. En waar ze bijten, dat weten ze.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *