“overlevingswielen voor metalen uitrusting versnelling pods survival kit”

39. Data voor onderzoek • Bij de eerste keer invullen wordt akkoord gevraagd voor gebruik gegevens voor wetenschappelijk onderzoek (optioneel) • Gemiddeld geeft 92% toestemming • Dit levert veel waardevolle data op voor onderzoeksdoeleinden
Een stinkende walm dreef naar buiten en Harrald kokhalsde. Hij herkende de geur van verrotting en oude lijken en voorzichtig stapte hij naar binnen, een trappenhuis in, knijpkat in de ene hand, zijn schep als wapen in de andere hand. Vocht was in de muren gedrongen en paddenstoelen en schimmels bedekten elk beschikbaar stukje. Hij liet zijn lichtbundel omhoog schijnen, vervolgens omlaag de duisternis in. Het geluid van de dynamo in de knijpkat vermengde zich met de echo’s van het constante druppelen.
Volkskrant.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op volkskrant.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook. Meer informatie hierover vindt u in ons cookie-statement.
Het is een belangrijke wet die leert dat er voor iedere werklast een consequentie is waaraan men moeilijk kan ontsnappen. Voor wat voor soort liefde men ook kiest te leven, er is altijd een wederkeer. Op de lagere nivo’s van de liefde is dit effect materiëler dan op de hogere nivo’s. Voor geestrijke spirituele aktiviteiten kan er een schaduw van hartstocht zijn bekend tot deze of gene strategie van handelen. Als men lief heeft op een sociaal nivo, in de sfeer van overheersing of in de sexualiteit, kan de liefde ernstige gevolgen met zich meebrengen die moeilijker te overwinnen zijn. Een verliefde sexuele partner kan men niet zomaar aan de kant zetten zonder het hart ernstige schade toe te brengen. Overheersen in b.v. de liefde voor het opvoeden geeft verantwoordelijkheden die je hele levensduur beslaan en mensen liefdadig liefhebben kan komplikaties van gehechtheid geven die voor de rest van je bepalend kunnen zijn. Meedogend zijn naar het hart echter en werken op hogere nivo’s van zelfverwerkelijking in de liefde draagt het karakter van de onthechting waardoor de werklast aanvaard minder ernstige materiële gevolgen zal hebben. Religieus vormt het een garantie, politiek gaat men ervan uit dat het volhouden van het overleg de beste garantie tegen oorlog is en psychologisch is het gezegd dat een goede analyse het halve werk is. Dit alles betekent dat om te ontkomen aan een ongewenste wederkeer als een oorlog, gebroken harten of een geruïneerde reputatie, een gezonde zin voor sublimatie ter wille van het zich gelijkrichten naar de orde en realiteit van de ziel, het standaardrecept is. In de liefde de wederkeer aanvaarden betekent dat men evenwicht zal houden en zich zal ontdoen van perversies geboren uit het onbeheerste van de lust. Het is een publiek geheim dat het opgeven van (ongereguleerde) sexualiteit alleen maar mogelijk is door alleen maar het initiatief op te geven maar niet de liefde liefde voor alle sex die zich vanzelf voordoet. Daarmee moet men zich er niet over verbazen dat de sexuele wederkeer dezelfde vorm aanneemt als de oorspronkelijk eigen aandrift. Daarin kan de sex als een spiegel zijn waarin men zichzelf kan leren kennen. Sex kan vanwege zijn samenhang met de Hoogste Persoon altijd worden gezien als een soort van les die moet worden geleerd in de school van de zelfbeheersing die al de waarden van de eeuwigheid predikt. Niettemin blijft de algemene les van de sex: het moet liefde zijn. 
42. DE KIKKER EN DE OCEAANeen omgeving, een levensbeschouwing en via mijn vertaling, eenbedrijfssituatie. Vrij B C ing Ke le v nn Be Informatie is Ratio Emotie A Energie GebondenOp punt A situeert Libbrecht wat hij de Naturaliteit noemt. Een hoofd-kenmerk hiervan is dat de mens zich als integraal onderdeel van denatuur beschouwt en deze natuur op hem betrekt. Om het met het voor-beeld van de baby uit te drukken: de baby die schreeuwt om moeder-melk, krijgt die melk (dit vertegenwoordigt de omringende natuur) voorzijn eigen doel. Het taoïsme is een oosterse wereldbeschouwing die wehier kunnen situeren. Op punt B situeert Libbrecht de Rationaliteit. Eenhoofdkenmerk hiervan is dat de mens zich ‘afzet’ van zijn omgeving, diehij trouwens rationeel probeert te duiden. De wetenschap situeert zichhier duidelijk, maar ook de meeste vormen van onze westerse godsdien-sten kun je hier plaatsen. Je hebt de mens en je hebt God, waarbij demens God definieert als een wezen dat buiten hem staat, zelfs buiten denatuur. Punt C noemt Libbrecht de Mysticiteit, met als hoofdkenmerkdat de mens ‘opgaat’ in de natuur. Anders dan de natuur te beschouwenals een context die hem ten dienste staat (denk aan de moedermelk), isde mens hier één met de natuur. Je zou dit kunnen beschrijven met deanalogie waarbij we een opperste moment van vervoering of extase bele-ven. We merken geen verschil meer tussen onszelf en de omgeving. 32
Het belangrijkste was dat niet was voorzien dat de genen van de homo sapiens nog steeds de dierlijke eigenschappen in zich meedragen en dat het bij de muteringen gewoon is doorgegeven van geslacht naar geslacht en mutatie naar mutatie.
Culinaire arrangementen bij de Eeshof Januari 2014 Wilt u uw verjaardag, familiefeestje of een andere gelegenheid vieren? Dan bent u bij de Eeshof aan het juiste adres. Met onze speciale arrangementen
De oude dierlijke territoriale driften zitten nog in de genen van de mens, wat altijd al vanaf het begin van de mutering zich kenmerkt door strijd te voeren, de strijd om het bestaan die hoe langer hoe beter verfijnd werd naarmate de mens evolueerde.
Hij is ook geen dwaas, geen brulboei die een scheepsslag ontketent omdat hij zijn eigen kleine pleziertjes najaagt. Om tussen die gebroeders Marsh te laveren is om jezelf te positioneren tussen hamer en aambeeld. Maar hij is ook geen lafaard!
Wat deze nacht haar zou brengen, was nog een open vraag. Ze wilde zich laten gaan. Vastberaden liep ze door het poortje naar de roltrap, die haar naar het perron bracht. De oude bogen van het gewelfde dak van het station waren gehuld in schaduwen die de felle lantaarns en de schelverlichte reclameposters niet konden verdringen.
Het duo wat voor ons op de bühne hun werk doet is bijna uitgezongen, de dansvloer is voor de helft bezet, misschien afhankelijk van het liedje, want voorheen, een paar liedjes ervoor was het nagenoeg vol.
Een boek (of film, etc.) is pas een boek die naam waardig, wanneer je bij de tweede lezing, en zelfs de derde etc., de indruk krijgt iets te lezen dat je nog nooit eerder of ergens anders gelezen hebt. Anders is het geen boek maar een databank.
Vroeg of laat moet de rijpe persoon zijn eigen weg volgen. Als het zo uitkomt dat emancipatie tot verwijdering leidt, ontdekkende dat men voorbij het lustprincipe niet bij elkaar past, moet men eenvoudigweg vergeven en vergeten. Onthechting is altijd het probleem van de vooruitgang. Vast houdend aan het materiële verleden wordt de behoefte aan vooruitgang een geestesziekte. Derhalve is het van belang mijn en dijn te scheiden. Gehecht aan de tekenen van de eigen kultuur moet men leren wat betreft de eigenaardigheden en spullen van de ander te vergeven en te vergeten. De verliefdheid van de liefde leidt tot gehechtheid aan allerlei soorten van gedrag en dingen die men niet zo makkelijk kan vergeten: het maakt twee zotten die elkaar niet zouden moeten beschuldigen van de eigen waanzin. Scheiding van de bezittingen trekt een grens tussen twee gehechte mensen die het niet eens kunnen zijn over waarvan te onthechten en voor welk doel. Natuurlijk zou het aardig zijn als de partners het eens zouden zijn over een gezamenlijke kultuur van sublimatie en onthechting. Maar vaak is dit niet het geval. Verliefd zijn op de wereld, er teleurgesteld over raken en plannen maken voor een andere manier van doen, doet mensen het zelfde effect ondergaan. Men gedroeg zich als een dwaas, mensen raken eraan gewend, en ermee stoppen is net zo moeilijk als het doorbreken van een verslaving. Niet alleen is men gekonditioneerd aan het gedragspatroon dat niet langer bevredigt, ook de wereld is gekonditioneerd niets dan dat te verwachten. Bekeerd tot een andere manier van leven valt plotseling ‘de hele wereld’ weg , vriendschappen werken niet meer, men moet van baan veranderen, er wordt een andere taal gesproken. In het begin kan emancipatie zeer bitter zijn terwijl men slechts na enige tijd ontdekt hoe zoet het kan zijn. Daarentegen kunnen in het begin lust en gehechtheid heel zoet zijn, alleen om na enige tijd te ontdekken dat als de opwinding voorbij is men gevangen is in een bittere strijd tegen slavernij en verveling. Vanwege het eerste zou men niet moeten scheiden en vanwege het laatste zou men elkaar niet moeten haten. Uiteindelijk is zelfrealisatie het resultaat van wat men zelf heeft gerealiseerd en ware liefde herkent het in de ander.
De persoon, de mens die hulp zoekt, vertelt de goede luisteraar veel over zichzelf, ook over wat hij verborgen houdt. Hij verzwijgt wat hij niet belangrijk vindt of niet vertellen kan omdat hij zich schuldig voelt, twijfelt of wantrouwt, zich schaamt, bang is het vertrouwen en de sympathie van de luisteraar te verspelen of omdat het verzwegene vooralsnog onbewust is. Verbannen uit zijn bewustzijn omdat het té erg, té ingrijpend is.
Wat betreft klagen geldt als eerste vraag: heeft men het recht te klagen? Er bestaat een verschil tussen hysterie en onthulling. De hystericus heeft behoefte aan aandacht, maar onthult niet wat de ware boodschap is. Dit is pathologisch. De ware klacht is degene die het belang van de ziel onthuld. De hystericus pleitend voor de gehechtheid aan het tijdelijke van het één of andere is een onterechte klager. In plaats van zelf te handelen kunnen diegenen neurotisch over het onvermogen de vrijheid van keuze te verdragen, beschuldigen en projecteren. De anderen worden soms beschuldigd en/of zelfs God genoemd, alleen maar om te ontsnappen aan het zelfverantwoordelijke. Klagend, schijnt de behoefte van de ziel te bestaan uit het krijgen van aandacht. Natuurlijk is het de ziel, de reflektie van gerechte zelfherinnering die aandacht behoeft, maar we lopen telkens in dezelfde valkuil. Het loopt er altijd op uit dat men de show steelt en men berouw heeft als het feestje ten einde is. Het is eenvoudigweg zeer moeilijk niet verstrikt te raken in een éénrichtingsverkeersstraat die op zichzelf ‘heilig’ kan zijn, maar de duivel blijkt te wezen die de rest van de heiligheid te niet doet(afb.). Dus moet de conclusie luiden dat de klacht ter wille van enkel de aandacht moet worden herkend als zijnde onrechtgeaard. Aan rechtgeaard klagen is een complexiteit van oorzaak en gevolg te onderkennen die werk in één of andere opzicht inhoudt. Het begin van dat werk kan bitter zijn naar zijn materiële gevolg: de materie is in wanorde. De symptomen accepterende biedt de behandeling die tot herstel van de orde leidt ruimte voor de vrede-scheppende ziel in een gezond kontakt met de materiële natuur: men draagt de gevolgen, de ziekte is genezen en de vrijheid van keuze is hersteld. Een goede arts zal altijd zeggen: ik kan helpen en bevorderen, maar de genezing wordt volbracht door de ziel zelf.  
Alleen de zinnen dienend en de ziel vergetend verdwijnt de genade. Dat is egoïsme: geen genade. Intelligentie is genade. Het is in je eigen belang de belangen van een ander te behartigen. Het vormt de hoeksteen van alle beschaafde mensen. Het definieert werkverschaffing, economie, welvaart en vrede. Jonge en primitieve kulturen voeren oorlogen in de begoocheling van eigenaarschap terwijl eigenaarschap alleen maar zin heeft met de eeuwige waarde van het delen. Alleen als de privésfeer is gegrondvest in soberheid (een bed, een stoel, een raam) kan van de rest van de kulturele glorie worden genoten. Als op alles een beroep wordt gedaan als persoonlijk bezit, zal niemand veel bezitten en de kultuur ontoegankelijk zijn. Niemand bezit de hele wereld, noch zijn kulturen. De mens kan, behalve voor een eenvoudige plek om zich privé te kunnen terugtrekken, alleen bidden voor vrije toegang. Met het idee van werk en geld verdienen eveneens geëmancipeerd naar het vruchteloze en gevangengenomene, werkt niemand echt of verdiend echt geld, noch is enig iemand zonder functie of voorziening. Het komt allemaal neer op de werkelijkheid van het dienen van de orde van de volledigheid van tijd, materie, werk en ziel. Iedere relatie (met een vrouw) is gebaseerd op het delen van bezittingen en de soberheid van je eigen privé. Afspraken makend deelt men het uitgaanscentrum en trekt men zich privé terug. Men werkt voor het privé van het houden (door het te overbruggen) van afstand, maar men spreekt af de wereld te delen en aanwezig te zijn in eigen persoon. In het huwelijk is dit ook de succesformule voor welstand en vooruitgang. Tesamen werkt men ook voor het privé en het draaglijk maken van een afstand tot anderen, terwijl samen sociaal zijn alleen kan zijn door uit te gaan en de wereld te delen in eigen persoonlijke aanwezigheid. De neiging om alles in de privésfeer af te handelen is zeker onwijs daar altijd een vluchtplaats uit de wereld nodig is voor het behoud van de geestelijke gezondheid. Onmatigheid in de privésfeer kan leiden tot leiden tot ongewilde afsplitsing en scheiding vanwege de eeuwige roep om de vrijheid die altijd aanwezig is in ieder volwassen schepsel. Uitgaand zijn is een definitie van genade, terwijl het onbeperkte privé het egoïsme definiëert.  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *