“overlevingsuitrustingstassen verkopen overlevingsuitrusting”

Harrald knikte en glimlachte. ‘Oh, bedoelde je dat. Ik heb niet overal antwoord op, maar ik kan je vertellen dat er oorlogen zijn geweest en bioterrorisme.’ Zijn glimlach verdween. ‘De mensheid is grotendeels uitge­storven. Ik woon met mijn familie in een dorp op een paar dagen hiervandaan. Ik denk dat we de laatste mensen op Aarde zijn.’
Toen hij uiteindelijk de uitsparing vond die hij zocht, stond de zon hoog aan de hemel. Harrald zweette van de inspanning. Hij dronk lauw water uit zijn veldfles en een paar honingkoeken die zijn moeder voor hem had ingepakt.
‘Ik leef al in het paradijs’, zei ik. Ik liet los. Een galmend geluid en uit de diepte van de koker een rood schijnsel. Het luik ging dicht en het beeld van de glad­gestreken man verdween. Een gevoel van opluchting trok door me heen. Ik keerde me om naar Tessa, die nieuwsgierig had staan toekijken. ‘Wat voor film was je eigenlijk aan het kijken?’
De ontwikkelingen rond de pelmachines worden natuurlijk ook door andere garnalenhandelaren in de gaten gehouden. ,,Wij kijken altijd wat er in de markt gebeurt maar zelfs al hadden we plannen in die richting, dan nog vertelde ik het u niet”, zegt Huub Lacor, en directeur van Roem van Yerseke. Lacor vindt het goed dat er een correctie is gekomen op de te hoge garnaalprijzen, ,,maar het is wel zo dat de prijzen momenteel misschien wel te laag zijn voor de visserij.”
Maria liet hem los en haalde haar schouders op. ‘We hebben al bijna twintig jaar niemand gezien, Harrald.’ Ze sloot de poort achter hem. ‘Je vader en ik denken dat er weinig dreigingen meer zijn daarbuiten. Die tijd is geweest.’
Zohra liep naar een deur met het pictogram van een trap. De deur was uit de scharnieren getrokken en hing schuin in het kader. Ze kroop door het driehoek­vormige gat naar binnen. Aangezien de maan zich aan de andere kant van het gebouw bevond, was het hier pikdonker. Ze knipte haar hoofdlamp aan en scheen ermee op de betonnen trappen. Heel even waagde ze het om in het ravijn tussen de trappen naar boven te gluren. De hoogte was duizelingwekkend.
Hoewel hij het initiatief en de beweger van de tijd is, is zij degene die weet of het allemaal klopt of niet. Zij zal weigeren als ze chaos bespeurt in zijn plannen. Ze heeft een instinct hem te volgen in zijn beheersing van de ruimte, daar macht over een territorium in zijn vermogen ligt. Maar op die manier de tijd besturend heeft zij altijd het laatste woord. Zij bewijst dat bewustzijn meer acuut is een getuige van de tijd zijnde dan de tijd zelve zijnd. Derhalve kunnen vrouwen mannen als stompzinnig beschouwen inziende dat ze niet zo ordelijk zijn als ze gewild hadden. Het is als de mensheid in relatie tot de natuur: vele begrippen van de tijd passeren de revue, maar haar omwenteling is de uiteindelijke autoriteit. In het bijzonder omdat mannen zulke regelneven en plannenmakers zijn is haar initiatief van het allerhoogste belang. Hoewel ze de weg van de lust mag zijn, gefixeerd in haar biologie, de man verleidend tot weten in plaats van ernaar handelen, zal haar bewustzijn inspireren tot akties die de mannen met de benen op de grond zetten. Eenvoudigweg de hele tijd comfortabel levend ter wille van jezelf en je nageslacht niet bezorgd zijnd over de ‘grote zaak’, is haar liefde. Zo zal ze het huishouden, het voedsel, de kleding, de kinderen etc. etc. bestieren om hem te laten ontdekken wat hij verwaarloosde als hij haar initiatief en liefde met zijn problemen van maatschappelijke kontrole vergeet. Emancipatie zal hem het huishouden bijbrengen, de kinderzorg, koken en schoonmaken, terwijl zij zal ontdekken hoe de mechanismen van de macht werken. Naar de evolutie van de ziel in het proces van het bereiken van de bevrijding in volledige overgave van dienstbaarheid (afb.) zal de hele aangelegenheid van de sexeverschillen onbelangrijk worden. Men kan net zo goed een homosexueel zijn om uiteindelijk precies het zelfde proces en de gelijkheid van de mens te ontdekken. Als men zou reïncarneren moet men even zo goed in staat zijn het lichaam van de andere sexe te leven. De wet van oorzaak en gevolg zou het zelfs voorschrijven, een ieder met zijn eigen schaduw uitbalancerend. Zoals de man bewijs levert, zo zal ook de vrouw het moeten. Met haar afspreken houdt dus ook het respekteren van haar bewijs van vrouwelijke zorg in. 
B a s i s s c h o o l D e R e g e n b o o g s e p t e m b e r 1 5 D R U P P E L S G E W I J S 1 5 m e i 2 0 1 1 KALENDER 07-09 hoofdluiscontrole 07-09 informatieavond groep 7 08-09 informatieavond groep
Harbrand hief juist zijn zwaard om het hoofd van de ongezeglijke Aochaid te klieven, toen een woest geraas en gedender hem opzij liet kijken. Uit alle hoeken van het met stenen fragmenten bezaaide land verhieven zich grote brokstukken. Ze schoten door de lucht naar één plek ergens bezijden het pad, tussen het gezelschap en de Toren: hier een onderarm, daar een stuk tors, een vinger of gebeeldhouwde mantelplooi. Met grote klappen dreunden de fragmenten op elkaar, als getrokken door een onzichtbare, maar onweer­staanbare steenmagneet. En zo vormde zich razend­snel een bijna twee keer manshoge, mismaakte gedaante, samengesteld uit de resten van die niet te tellen beelden uit een magische, vaag bekende oudheid. Een soort reus was het, een travestie en schampere nabootsing van het ras van Gogmagog dat ooit deze landen onder zijn stappen had laten schudden. Hij vormde, hoewel uit antropomorfe frag­menten samen­gesteld, een nauwelijks menselijke gestalte; niets dan een lukrake opeenstapeling van voeten, haar­lokken, neuzen, knieën, handen, schoei­sels, geslachts­delen en wenkbrauwen in ern­stige frons, met de grootste moeite door de natuur­krachten samen­gebald tot een gestalte met twee been­achtige zuilen, een bultige tors, twee armachtige uitstul­pingen en iets wat een hoofd zou kunnen zijn. Aan deze groteske figuur ontsteeg, zodra hij min of meer was voltooid, een diepe, petroïde kerm als uit een spelonk, alsof het kunstwezen zijn eigen ontstaan met het uiterste leedwezen begroette en vervloekte.
Nou Taljaardjkt het lijk me dat er géén generaal pardon op zijn plaats is als het aan mij zou liggen, dit zijn landverraders pur sang, het is de graaiers elite en die worden onder oorlogsrecht op een bepaalde manier gestraft.
Maar stel je eens voor dat je elke avond helemaal alleen moet gaan slapen in dat grote huis, helemaal niemand om je heen. Stel je eens voor dat je een film wilt gaan kijken en dat je helemaal niemand hebt om een film mee te kijken.
De smalle straatjes die omhoog slingeren en klimmen naar de woningen van de beter gesitu­eer­den op de top van de rots vormen een stenen laby­rint met overhellende muren. Een wirwar van benauwde kloven die splitsen en kronkelen, ze komen samen en scheiden zich weer af. De huizen hier zijn tegen en soms gedeeltelijk in de karst gebouwd, zodat niet goed meer te duiden valt waar de natuur eindigt en de bouwkunst begint. De huts­pot van bouwstijlen ademt een vergane glorie en antiquiteit uit die de Oude Wereld suggereert.
Programma 50-jarig jubileum Thema: LTVB Wereldclub Programma 50-jarig jubileum Thema: LTVB Wereldclub Het programma voor het 50-jarig jubileum werd niet alleen beperkt tot een jubileum weekend. De jubileum
Naar muziek luisteren is fijn en muziek maken is zowaar nog fijner. Los van het sex-drugs-en-rock-n-roll-imago schijnt muziek ook nog eens goed te zijn voor je hersenen en voor je gezondheid in het algemeen. Hierbij een verhaal over dat wat je allang wist: je instrument bespelen is goed voor je.
De oude dierlijke territoriale driften zitten nog in de genen van de mens, wat altijd al vanaf het begin van de mutering zich kenmerkt door strijd te voeren, de strijd om het bestaan die hoe langer hoe beter verfijnd werd naarmate de mens evolueerde.
Hechting en relationeel geweld Moet er lijm bij, of lucht? Inleiding Onderzoek wijst uit dat relationeel geweld vaak hand in hand gaat met onveilige gehechtheid (Mikulincer & Shaver, 2010b). Hoewel niet iedereen die overgaat tot partnergeweld onveilig gehecht is en onveilige gehechtheid niet per definitie een voorspeller is voor het gebruik van geweld in intieme sfeer, is het verband tussen… [Show full abstract]
Mooks techneuten hebben broddelwerk geleverd. De stroken van de nanoveldgeneratoren zitten nergens strak tegen de muur. Hier en daar heb ik tienden van millimeters ruimte, maar bijna overal heb ik genoeg. Ik glijd er tussendoor terwijl ik in het voorbijgaan
‘Leer je biologie, Roodstaart. Vossen eten enkel vérs vlees. Zoals dat van eekhoorns, bijvoorbeeld,’ en met een laatdunkende blik keerde hij me de rug toe. Ik knarsetandde en volgde hem met veel tegenzin. Hoe had ik ooit kunnen denken dat dit leuk kon worden? Het leven is een rad, en ik stond er middenin, maar verdomme, het was trappelen geblazen om bij te benen.
EHBO: Verzorg eerst jezelf en probeer dan hulp te bieden aan anderen. Alle wonden die je niet onmiddellijk verzorgd kunnen later voor veel problemen zorgen en kunnen een beperking betekenen van je overleving. Een degelijke cursus volgen voor je erop uit trekt kan je helpen om verwondingen te verzorgen. Een kleine handleiding bij hebben is ook een heel goed idee.
Maar eigenlijk dreef Diogenes, een fratsenmaker van het betere soort, alleen maar de spot met de tirannieke arrogante meester-filosoof Plato, die zich wou laten kronen tot de eerste “Filosoof des Vaderlands” in de turbulente Westerse Geschiedenis, waarvan we nu nog allen elke dag het slachtoffer zijn. Plato had een bonte schare toehoorders wijs gemaakt dat de mens een tweevoetig vogelachtig dier was “maar dan zonder veren”. Waarop Diogenes een kip zou hebben gepluimd en het vederloze soepkieken op Plato’s tafel zou hebben gegooid met de provocerende woorden: “Voilà! Hier heb je de Mens!”
Op dan maar naar De Familie Jansen. Alvast een uitgeprint artikeltje over de stand van zaken in Syrië meenemen: op de achterkant valt desgevallend wat zin en onzin neer te pennen. Onderweg maak ik me wijs dat ik betrokken raak in een bloederige veldslag tussen een legertje flink bewapende jihad-veteranen en een glanzend bataljon Antwerps-Belgische gamellenboefers. Niet te verwonderen dat ik volop bezweet bij de Heilige Familie aankom, die dan tot overmaat van ramp nog dicht blijkt te zijn wegens een privé-feestje. Dolend van hier naar daar val ik dan toch op een goede kennis die zich te goed doet aan Hasseltse koffie. Het is er het gure weer naar. Zij licht mij in over klasse-gebonden geruchten en al even klasse-gebonden want dezelfde info die circuleert in wat “welingelichte kringen” wordt genoemd. Uiteraard wordt er tussendoor ook flink wat gelachen.
En daar ben ik niet zo zeker van! De vraag wat Erwin precies tot zijn wan­hoopsdaad gedreven had, was het gespreksonderwerp van de week in het dorp. Helena had de vinger gewezen naar de andere kinderen in zijn klas. Pesterijen die te lang ongestraft bleven. En mis­schien had ze gelijk. Die ogen, dacht Samuel opnieuw, daar zat meer in dan een gekwetste jongen die te laat en te weinig hulp kreeg. Veel meer. Hij schudde zijn hoofd.
‘Boegbeeld? Zijn jullie je boegbeeld verloren? Zo hard heeft het vannacht toch niet gestormd? Het is de vloek van ons verblijf in deze baai. Schepen zijn bedoeld om te varen, niet om te verrotten in dit akelig klimaat.’
De laatste tijd speel ik veel First Person Shooters. Call of Duty: Advanced Warfare, Medal of Honor: Warfighter, Battlefield 3/4. Prachtige games, waarbij vooral de single-player verhaallijn je meesleept in een verhaal van dood en destructie, aangericht door jou en je team-maten. Het (per ongeluk) doden van burgers wordt niet getolereerd (tenzij je het befaamde No Russian level van Modern Warfare 2 speelt), maar verder bekommer je je eigenlijk weinig over de destructie die je achter je laat, zolang je de missie maar succesvol afrondt.
‘Waag het niet nog een keer me aan te raken, noten­kraker,’ grauwde hij. Ik kon zijn vlijmscherpe tanden stuk voor stuk tellen. Zijn krachtige armen knepen mijn strot dicht. Ik knikte. Wat kon ik anders? Hij was verdorie zelf een predator. En wat voor een!
Nu moet ik in de bib, toen ik Dawkins’ boek uit de rekken haalde, al meteen “onbewust” gezorgd hebben voor enig tegengif voor Dawkins’ “God als Misvatting”. Ik vond er namelijk ook een boekje met de aanlokkelijke titel “Dawkins als Misvatting”, van een theoloog met blijkbaar zo’n vreselijke McKweetnietwat achternaam, onverteerbaar voor een dementerende zoals ik. Ik weet niet wat dat boekje waard is, misschien is het wel luchtig-amusant.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *