“overlevingsuitrusting voor zombie vrouwen overlevingsuitrusting”

Samuel zag de rode wangen van de oude man, wist dat de gespeelde verontwaardiging diende om zijn verlegenheid te verbergen. ‘Ik heb hier ergens wel een spiegel liggen als je jezelf eens goed wilt bekijken.’
‘Zomaar, heer,’ zei Eochaid. ‘Gewoon een praatje om de tijd te doden.’ Hij draaide zijn hoofd om zijn onschuldige lach te laten zien, en stopte even met peddelen. Aangezien Harbrands soldaat aan het andere eind van de boot gewoon doorpeddelde, maakte het scheepje onmiddellijk een zwenking naar stuurboord. Urendel greep in paniek beide boorden vast, verhief zich een eindje van zijn doft, zag in dat dit zinloos was en zakte weer neer. Dit alles verhoogde de instabiliteit nog; het bootje schommelde en dreigde even te kapseizen, zodat Harbrand vloekend orde moest scheppen. ‘Blijf zitten!’ schreeuwde hij tegen de monnik, en tegen Eochaid: ‘Doorroeien, hondsvot!’
Want Beijjun was haar belofte nagekomen. Eerder die dag was op het kantoor van de fabriek van haar moeder een telegram bezorgd. Een spoed­bestelling voor zesduizend strekkende meters fijngeweven linnen.
Wanneer je naar de tweede vier maanden gaat, zal de eerste chakra je naar de tweede inspireren om naar nieuwe keuzes te bewegen.  Je zult op dit moment je relaties beginnen te transformeren.  Alles zal geëvalueerd worden volgens de manier waarop je met het leven zelf omgaat.  Hoe je verbindingen maakt die dieper gaan dan gehechtheden.
De schreeuw bleek afkomstig van de man. Even later hoorde ze hem stotteren: ‘Wat is dit in hemelsnaam?’ Ze vreesde dat hij haar schuil­plaats had ontdekt. Angstig opende ze één oog tot een spleetje. Hij stond aan de andere kant van de sporen met zijn rug naar haar gekeerd. Nu zag ze zijn opzichtersuniform. Dat stelde haar enigszins gerust. De lichtcirkel van zijn zaklamp onthulde de omtrekken van een lichaam, naakt en bleek. ‘Jezus Christus,’ mompelde hij.
Een deel van het platform schoof in elkaar en een brede spiraaltrap werd zichtbaar. Hij liep naar beneden en waar hij kwam scheen diffuus, warm licht uit panelen in de muren. De ruimte waar hij uitkwam bevatte een laboratorium en een constructie met buizen en ventielen die een derde van de ruimte vulde. Op de constructie stond het felgele logo dat nucleaire energie aanduidde. Een reactor, dacht Harrald. Daarom brandt het licht nog, daarom wordt de lucht gezuiverd. Een paneel met groene lampjes gaf aan dat het apparaat waarschijnlijk binnen normale grenzen opereerde. Wat als de zee hier binnenkomt? vroeg hij zich af, tot hij de term ‘thoriumpercentage’ tegenkwam en hij slaakte een zucht van verlichting. Een thoriumreactor, dus mini­maal gevaar. Dozijnen kabels verlieten de constructie en liepen via het plafond naar de verschil­lende afdelingen en de incubators. Een dikke bundel liep het labora­torium in en hij volgde die.
Ze had ertegen willen vechten. De gordijnen open willen gooien, licht binnenlaten, kaarsen aan willen steken, warme muziek op willen zetten. Het schuldgevoel achter zich laten, wel verdriet hebben, maar er niet aan ten onder gaan. Ze kon zich vaag iets herinneren van proberen naar Miranda te bellen, maar het nummer van het ziekenhuis bleef maar uit haar gedachten glippen en uiteindelijk had ze de telefoon weggelegd met het idee om het later nog eens te proberen.
De etnosociologische stelling is daarna doorheen de affaire afgezwakt en eigenlijk min of meer verlaten door de ‘linksen’ die plots gingen inzien en toegeven dat er wel degelijk problemen (‘ziektes’) waren binnen de Noord-Afrikaanse gemeenschap. En om uit dat nieuwe inzicht politiek een slaatje te kunnen slaan, namen ze dan de eigenlijk altijd al ter rechterzijde gangbare ‘theorie van de rotte appels’ over. Niet de etnisch-culturele gemeenschap is ziek, maar enkele individuen binnen die gemeenschap. De meeste allochtonen gaan, net zoals ‘wij’, uit werken, lopen school, betalen hun huur en gaan op zondagnamiddag wandelen in het park zoals ‘wij’ allen doen. Maar binnen elke gemeenschap zijn er ‘rotte appelen’, ook onder ‘ons’ Vlamingen en Belgen. Met de ontdekking dat de daders geen Marokkanen maar Polen waren, heeft eigenlijk het geheel van de media en de politieke klasse de ‘theorie van de rotte appels’ overgenomen. Daarmee verplaatst het discours zich van een etnosociologische naar een zuiver individueel-psychologische en dus psychopathologische of psychiatrische benadering. De individueel-psychologische aanpak heeft het voordeel dat de zaak toegespitst wordt en beperkt blijft tot de persoon van de dader, tot de daad zelf en tot de omstandigheden waarin de daad is gepleegd (hoe en wanneer zijn de messteken toegebracht? Was er intentie om te doden? enzovoort). Nu staat niet langer een individu als vertegenwoordiger van een bepaalde categorie (de Noord-Afrikaan, de Pool en in extenso b.v. de homoseksueel of de Jood) terecht maar een enkeling die zelf de vrijheid heeft zich te definiëren in de termen die hij verkiest (b.v. ‘wij zijn arme Polen en moeten, om te overleven, wel stelen en aan steaming doen’). De misdaad wordt gezien in het licht van de persoonlijkheid en de persoonlijkheidsstructuur van de dader. Afstandelijk gezien zijn dan minstens vier visies zijn mogelijk:
Uiteindelijk heb ik zo in de jaren 1975-1976 een manuscript bijeengeschreven van ongeveer 500 blz. vertrekkende van de boomspitsmuizen en de spookdiertjes tot aan het gildensysteem in de Middeleeuwen en het opduiken van de eerste vormen van industrieel kapitalisme in de 15de eeuw in een aantal relatief kleine steden in Frans-Vlaanderen waar het gildensysteem niet bestond. De boomspitsmuizen of Toepaja’s (sommige zoölogen rekenen ze tot de insecteneters, anderen reeds tot de primaten) leefden reeds in het geologisch tijdperk van het Krijt (135 à 65 miljoen jaar geleden). Ze beginnen hun voorpoten als armpjes te gebruiken. De spookdiertjes of Tarsiërs, die reeds halfapen zijn, zijn werkelijk wonderbaarlijke creaturen. Vooral hun grote ogen vallen op (het zijn nachtdieren maar toch) en ze beheersen reeds kijk-grijp of oog-hand coördinatie. Ze zijn slechts 8 tot 16 cm. groot, maar ze hebben een wel erg lange draagtijd van zes maanden en kunnen tot twintig jaar worden, bijzonder oud voor hun kleine afmetingen. Bij de lemuren of maki’s, ook een soort halfapen, zien we voor het duidelijk de oppositie van duim en vingers. En zo verder komen we stilaan bij de mensapen en de antropogenese.
Hij las over het contact met militaire centra die een voor een uit de ether verdwenen en over het koorts­achtige onderzoek dat de leden van het team deden om hun belangrijkste projecten te realiseren. Uitein­delijk waren er nog maar twee over, de incubators en iets dat ‘project Ariadne’ werd genoemd. Arnold Janssens schreef dat hij en zijn collega’s uiteindelijk moesten concluderen dat de incubators nutteloos waren als de niveau 4 dreiging niet geneutra­liseerd werd en dat daarom alle aandacht en alle moeite in ‘project Ariadne’ gestopt werd.
Smachtend keek Zohra toe. Toen Lieven klaar was, griste ze het pijpje uit zijn handen. ‘Nu ik,’ zei ze. Lieven stak de rest van de kristallen in de bol, verwarmde ze en Zohra inhaleerde tot het genot haar longen en elke vezel in haar lichaam binnendrong. Onmiddellijk daarna schakelde haar hart een versnel­ling hoger. Ze kreeg het warm. De vermoeidheid verdween. Ze werd volgepompt met energie en kreeg het gevoel dat ze de wereld aankon. ‘Fuck, wat heb ik dit gemist,’ zuchtte ze voldaan.
Nieuwsbrief aan de vrienden van OK maart 2015 nr. 76 Agenda Zaterdag 21 maart 2015: Bingo Zondag 3 mei 2015: Bikersday Dinsdag 5 mei 2015: Nationale bevrijdingsdag. Meer nieuws hierover volgt nog. Maandag
De zware koperen bel in de schelpentoren blijft maar luiden. De houten pier staat inmiddels in lichterlaaie. Het vuur brandt met een giftige groene vlam. De kolom van vettige, zwarte wolken die ervan af komt stijgt langzaam en statig hemelwaarts. De zware regenval lijkt de brand niet te willen doven. En de aanlandige wind jakkert de vlammen alleen maar aan.
2 weken geleden ging ik naar landgoed Quadenoord daar kwam ik Esther tegen. Mijn zus was ook mee. We gingen een weekendje overlevings dingen leren. (Maar het was niet echt overleven.) Het ging die week over stel je wordt geteleporteerd naar een onbekend bos. Wat moet je dan doen….. het was heel leuk we hebben onze eigen Thee gemaakt En dat was best wel lekker ik had er een wilgenroosje in g…edaan.. we hadden ook nog een lepel gemaakt dat was heel grappig want terwijl ik mijn lepel aan het maken was gingen we een verhaal maken. De mensen die klaar waren gingen ook een bakje maken. Esther en Sonja hebben ook nog een medische cursus gedaan want ik was gestoken door een wesp toen gingen we in een koud riviertje staan. Dat hielp echt heel erg. Het leukste vond ik het konijnenjagen. Niet op echte konijnen hoor. Maar we gingen oefenen op houtblokken. Dan moest je een stok zoeken die een stuk korter was als je arm. We hadden allemaal manieren om hem te raken. Bijvoorbeeld bovenlangs als de stok tussen twee bomen door moet. We hebben ook nog veel verschillende vogels gezien en gehoord zoals de specht die zagen we heel vaak.Ik heb ook geleerd hoe je touw moet maken. Maar daar was ik niet zo goed in. Zaterdag middag gingen we een blader hut maken.. Eerst moesten we twee stokken met op het einde een v. die iets groter was dan tot je middel. Daarna moest er een grote stok tegenaan. Dan heb je de basis. Dan hoef je er alleen maar nog heel veel takken en blaadjes tegenaan te zetten. We hebben ook nog manieren geleerd om het warm te houden. Ik vond het heel leuk en leerzaam.
Het was verre van moeilijk geweest na mijn ver­kiezing tot Groot-Alloceur vijanden te maken. De schaarste is eenvoudigweg te groot, de belangen te zwaarwegend; ik was weliswaar democratisch gekozen, maar lang niet iedereen was bereid zich te schikken in mijn visie. Ik wist dat er een einde moest komen aan Mooks monopolie op de laatste olie­voorraden, en dat daar een einde aan zou komen zodra we de wind­molens weer operationeel hadden. ‘Ik had de mensen een einde aan de energietekorten beloofd, en dat ging ik ze ook geven’
Hij had de hele dag lopen zeulen en ook al werd zijn last lichter, ze leek elke dag moeilijker te dragen. ‘Iemand moet het doen, toch?’ kaatste hij terug. ‘En we moeten hulp halen voor de stakkers daar in die monorail. Wij kunnen dit, Sighile! Ik kan dit! Die ranke gazelles niet, en die arme kippen nog minder. Je moet het groter zien dan enkel de idioterie van een vos vol streken!’
50. 48 bent dus verantwoordelijk voor het geluk en de pijn van je partner, en voor zijn fouten en gebreken. Wanneer die verbondenheid plotsklaps blijkt te zijn verdwenen, moet je grenzen gaan stellen aan het gedrag van de seksverslaafde partner. Maar hoe doe je dat als je dat nauwelijks vanuit je eigen behoefte kunt doen, en als je zelf verantwoordelijkheid voelt voor zijn pijn en zijn beslissingen. Je partner zal beroep blijven doen op het ‘wij’. De kans is groot dat er een soort co dependency ontstaat, en dat het gedrag geen absoluut halt word toegeroepen. Partners uit de achtergrond van een verwaarloosd gezin of een klu- wengezin twijfelen meer over zichzelf, over hun bijdrage in de relatie of in de seks, vinden zichzelf onaantrekkelijk of zijn heel afhankelijk van de steun van de partner: dit zijn allemaal uitingen van minder zelfwaardering en meer innerlijke leegte. Zulke partners worden har- der geraakt en hebben gemiddeld genomen meer moeite om hiervoor een uitweg te vinden. Meer innerlijke leegte betekent meer ruimte voor zelfkritiek, boosheid, slachtofferschap en ook een grotere kans op een lang en pijnlijk verwerkingsproces ( Van zessen 2012). Los-zandgezin (-A,+Z): Je hebt altijd gekregen waar je om vroeg, je was het verwende kind. Je hebt geleerd in een relatie vooral aan jezelf te denken: je handelt egocentrisch. Je hebt geleerd je zeer verantwoor- delijk te voelen voor je ouders, en je gaat voor ze zorgen omdat ze dit zelf niet doen. Je weet niet goed hoe het is om voor jezelf te zorgen en je bent daarin onzeker over jezelf. Vertaald naar de partnerrelatie is er sprake van een los-zandrelatie waarin je meestal teleurgesteld bent in elkaar. De gezamenlijke ver- bondenheid gaat geheel verloren ten koste van de individuele auto- nomie. Als partner zoek je bevrediging buiten de partnerrelatie: in een
Er zal activiteit in de zonnevlecht zijn met meer beweging in de spijsvertering.  Er kan brandend maagzuur zijn, wanneer de hogere energieën letterlijk doorheen alle blokkades branden.  Er kan een opgeblazen gevoel en de schijnbare toename van gewicht zijn, terwijl je de nieuwe energieën probeert te integreren welke eerst de blokkades zullen treffen.  Uitdagingen in het endocriene stelsel zullen in deze tijd duidelijker worden.  De thymus wordt wakker geschud.
‘Wat jouw scheppers jou hebben aangedaan!’ Haar stem sloeg over. ‘Om een prachtige, weerloze creatuur zo te hersenspoelen dat zij alleen maar slaaf kan zijn voor volgevreten vetkleppen zoals die meneer Steiner van jou! Alsof het al niet erg genoeg is dat hij mensen uitbuit in die fabriek. Nee, hij moest ook nog een slaaf op maat hebben.’ Ze zakte terug op haar kruk en sloeg haar hand voor haar ogen.
Gevolgen van onderdrukking, vervolging, verzet en geweld verdwijnen niet maar gaan behoren tot het leven van de mens die deze indringende ervaringen heeft ondergaan, maar hij kan verwachten dat hij er niet meer weerloos aan ‘onderdoorgaat’.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *