“overlevingsuitrusting voor overlijden zombie uitbarsting overlevingsuitrusting”

Waar ook iedereen het over eens is: dat iedere vergadering wordt geopend en gesloten met een gebed, hoe slecht die vergadering ook is voorbereid en hoe belachelijk die ook verder verloopt of wordt getraineerd en hoe er ook tijdens die vergadering wordt gelogen. Zo hadden we de afgelopen week twee vergaderingen over maternale sterfte (= sterfte in en vlak na de zwangerschap): eerst op zaterdag een vergadering om na te denken over drie gevallen van moederlijke sterfte in de zwangerschap (in ons ziekenhuis, het afgelopen half jaar). Die vergadering was een voor-vergadering voor een definitieve vergadering van de woensdag erna toen op Regionaal Niveau een onderzoeksteam uit Bolgatanga kwam horen wat er was misgegaan en wat er voor verbeterpunten waren. De vergadering van woensdag verliep nog chaotischer dan die van de zaterdag ervoor: Het hoofd van de verloskundigen, die de casussen zou presenteren zei tijdens de definitieve vergadering ineens dat ze de verslagen niet goed kon lezen, en toen was de assistant-matron (plaatsvervangend verpleegkundige directrice) de bok: die moest geheel onvoorbereid en amper op de hoogte van verloskunde ineens uit diverse dossiers een verhaal uit de mouw schudden dat alle fouten die er waren gemaakt verhulde. Daarin slaagde hij niet en hij kreeg een reprimande omdat hij zijn presentatie niet goed had voorbereid. En de verloskundige loog dat we een protocol hadden voor de behandeling van hoge bloeddruk in de zwangerschap. Daar had ik wel naar gevraagd, na de voorbereidende vergadering van zaterdag, en ze had steeds gezegd dat ze het me zou geven, maar de dag na de vergadering van woensdag kwam eindelijk het hoge woord eruit: er was helemaal geen protocol. Nu heb ik dat gemaakt. En eind januari wordt dat dan ingevoerd. Zo komt er toch wat goeds uit zulke vergaderingen voort.
Wetenschappers wereldwijd zijn het er wel over eens; muzikant zijn is goed voor je brein. Kinderen kunnen er niet vroeg genoeg mee beginnen, maar ook pensionado’s profiteren van een ongekend positief effect op de hersenpan bij het bespelen van een instrument.
Misschien realiseert deze (r)evolutie de eeuwenoude natte droom van de mensheid om eindelijk het Aards Paradijs te heroveren. Niet alleen een “betere” wereld, nee, een perfecte wereld waar we allemaal onschuldig zijn en volledig vrij van “(erf)zonde”, waar alle vormen van lijden zijn opgeheven en waar we effectief allemaal ook eeuwig jong en waarlijk onsterfelijk zijn.
Gert Biesta voegt hier aan toe dat je jezelf niet moet aanpassen aan alles om je heen. Vraag jezelf af of het de moeite waard is je eraan aan te passen (Biesta, 2014). Het onderwijs moet zich bezig houden met waar het echt om gaat en zich niet richten op overlevings-strategieën, hij doelt hier op de 21 eeuw vaardigheden. Tegenover deze vaardigheden zet Biesta (2012) vaardigheden als samenwerking, solidariteit en dialoog. Hierbij is het volgens hem belangrijk aandacht te schenken aan subjectivering of wel vorming van de persoon die autonoom en met verantwoordelijkheid handelt.
Hij wordt op de voet gevolgd door Jack Sweetheart. Het contrast tussen die twee is groot, want Jack is een prachtig lijk, met zijn strakke zongebruinde vel en zijn fonkelende witte intacte gebit. Zijn kastanje­bruine krullen zitten aan zijn schedel geplakt en het regenwater druipt over zijn gezicht. Hij ziet er veel te goed uit om dood te zijn. Er is geen hoer in de stad die hem geen korting geven zal. Voor zijn borst draagt Jack een bolle kruik, hij loopt met kleine be­dachte waggelende stapjes, zijn gespierde armen om de kruik zoals een hoogzwangere vrouw haar buik zou vasthouden.
‘Denk na, Va! Om mijn plannen te verwezenlijken heb ik tijd nodig, veel tijd. Jaren, decennia; misschien wel meer tijd dan me überhaupt nog restte. Zeker meer tijd dan Mook me gunde. Ik ken hem te goed, Va: hij waant zich onaantastbaar in zijn toren, met zijn benzine­monopolie en de macht die daaruit voortvloeit. Maar zelfs Mook komt niet weg met de moord op de Groot-Alloceur.’
Het belangrijkste was dat niet was voorzien dat de genen van de homo sapiens nog steeds de dierlijke eigenschappen in zich meedragen en dat het bij de muteringen gewoon is doorgegeven van geslacht naar geslacht en mutatie naar mutatie.
Wat we hier zelf willen voorstellen is een aantal concrete en begrijpelijke basisprincipes die naderhand (als de tijd veel rijper is) kunnen worden uitgewerkt door deskundigen allerhande. Het voorstel zelf is in het geheel niet technisch van aard. Het is opgebouwd met concrete inhouden in plaats van abstracte waarden; helder en klaar in plaats van vaag; coherent in plaats van warrig. De onderliggende gedachte is dat een aantal ontwikkelingen die we op halflange termijn met een relatieve zekerheid zullen meemaken, onmiddellijk zouden kunnen gekaderd worden in een reeds vooraf bestaand verhaal of een reeks samenhangende opties op basis van socialistische waardesystemen. Dus opties die reeds zijn opgemaakt en klaar staan voordat die ontwikkelingen zelf op kruissnelheid zijn gekomen en dus onderwerp gaan vormen van discussies binnen de publieke opinie. Zo zal men niet gedwongen zijn achter de feiten aan te hollen en telkens snel een ad hoc persconferentie te moeten organiseren nadat het kalf eigenlijk reeds is verdronken. Met een toekomstbeeld voorhanden kan men jaren voordien reeds proactieve campagnes opzetten. Ons voorstel vormt in die zin een toekomstbeeld waarin reeds meerdere socialistische “waarden” zijn geïntegreerd.
66. -0,4 -0,2 0,0 0,2 0,4 0,6 0,8 0 3 6 9 12 BMISDS time all patients Verandering BMI alle patiënten 8% BMI <-2 SDS 5% > 2 BMI SDS 28% >5% gewichtsverlies 17% BMI < -2 SDS 10% BMI >2 SDS 2% BMI <-2 SDS 35% (risico) ondervoeding The digital network is provoking an intensification of the info-stimuli, and these are transmitted from the social brain to individual brains. This acceleration is a pathogenic factor that has wide-ranging effects in society. Harrald zag een bleke figuur die wankelend dichterbij kwam. In de lichtcirkel van het vuur zag hij lange, donkere haren rond een uitgeteerd gezicht. Het was ooit vrouwelijk, nu zonder ogen, gaten waar­doorheen tanden zichtbaar waren, kleren onher­kenbare rafels. Resten aarde vielen bij elke stap van het lichaam van de melaatse. ‘Pas op,’ zei hij en hij ging voor Ariadne staan met de machete. De melaatse veranderde meteen van richting bij het horen van zijn stem. Zodra ze hem naderde stapte hij langs haar grijpende armen en liet de machete met een zieke dreun in haar hoofd landen, hard genoeg om de ruggengraat te breken. Ze zonk geluidloos in elkaar. Je hebt een situatie gecreërd die op je ergste nachtmerrie lijkt met vele "ergste nachtmerrie" aspecten eraan. Je ziel begeleidt je naar het "uitstrekken" naar aspecten van jezelf waar je tekort kwam, of naar het "afzwakken" van aspecten waar je teveel van had. Je energie brengt zich gewoon in evenwicht. je weg naar vrede vinden via deze situatie is de test die je opgezet hebt voor jezelf. Dit is JOUW reis, jouw ziel zou het niet opgezet hebben als je er niet klaar voor was. Jij bent degene die jouw weg naar buiten vindt en je zult hem vinden. Terugkijkend zul je dankbaar zijn voor de ervaring en een andere persoon zijn Met vastberaden blik trok hij zijn jas uit, hing deze aan de kapstop onder de klok en haalde roze, plastic handschoenen uit het keukenkastje. Terwijl Berend een emmer vol liet lopen, poetste hij de vegen op het aanrecht weg. Hij deed ook in de winkel en het slachthok de lampen aan, zette de radio aan en begon de slagerij schoon te maken. Eens te meer voelde hij zich nietig en onbetekenend. Hij begreep de woorden van zijn moeder. Eens gaan we allemaal. Mensen, dieren, bomen, de Aarde, de zon, melk­wegstelsels en sterrenhopen. Maar diep van binnen brandde een vuur, een noodzaak om zijn bestaan voort te zetten. Als ik ooit nog kinderen krijg, zullen ze de Aarde met respect leren behandelen. 11. 9 helemaal niet voor. Vanaf mei 2013 zouden deze problemen voor het eerst sinds 1980 weer een plekje krijgen in deze diagnosebijbel voor psychiaters; ‘zouden’, want op het laatste moment is de omstreden diagnose 'hyperseksuele stoornis' uit de vijfde editie van dit invloedrij- ke werk geweerd. In verschillende veldonderzoeken was geprobeerd onafhankelijk vast te stellen of het mogelijk was de diagnose ‘hyper- seksuele stoornis’ te stellen, maar dat stuitte op teveel kritiek om dit eenduidig te kunnen vaststellen. Na dertig jaar discussie lijkt er nog steeds geen overeenstemming te zijn over de aard en exacte definiëring van seksverslaving. Elke manier van kijken heeft zijn waarde, al is het maar omdat het gaat om een complex en veelvormig geheel aan klachten, achtergronden, conse- quenties en mogelijke therapeutische ingangen. Definitie seksverslaving Goodman (1998) geeft een definitie die de lading van een seksversla- ving lijkt te dekken: hij heeft het over ‘gedrag dat buiten de actieve controle valt en dat negatieve consequenties heeft’. Hierbij gaat het in eerste instantie om de negatieve consequenties voor de persoon zelf, evenals voor de omgeving (partner, gezin et cetera). Van Zessen (2011), die er zelf overigens geen voorstander van is om het complexe probleem te definiëren, maakte hier een uitgebreide versie van: ‘Seks- verslaving is het vastzitten in een repeterend gedragspatroon dat de betrokkene wel wil, maar niet kan veranderen, terwijl het patroon tot overwegend negatieve consequenties leidt voor de persoon zelf of de omgeving.’ Een ander passende en zeer sprekende definitie is: Het gevoel dat seksueel gedrag sterker is dan jezelf. 39. Het model van Ulrich Libbrecht Vrij g Ke vin nn le Be Informatie is Ratio Emotie Energie GebondenAls ik opgroei, dan verwerf ik kennis. Ik leer schrijven en rekenen, ik leereen vak. Via deze weg ben ik in staat om me op termijn vrijer te bewe-gen. Immers, als ik leer waarom een aardappel groeit, ben ik niet meeraangewezen op het toevallig vinden van mijn levensmiddelen, maar ikkan ze planten waar ik dat wil. Ik maak meteen een vertaling naar debedrijfswereld: als we de kennis van een medewerker neerschrijven inprocedures, dan is het bedrijf minder afhankelijk van de medewerker.Het bedrijf heeft meer bewegingsvrijheid omtrent die medewerker. Deweg van de kennis stelt me in staat vrijer te worden.Mijn groeiproces bestaat echter niet alleen uit het verwerven van kennis.Meer nog, kennis begint meestal als gevolg van een ervaring of een bele-ving. Ik ervaar dat waar ik achteloos de pitten gooide van een appel dieik opat, er enkele jaren later plots een boom met appelen staat. Ik ganadenken over deze vaststelling en bouw dus kennis op als gevolg vaneen ervaring. Ik ontwikkel mezelf dus ook via ervaring. Ook hier is eeneenvoudig bedrijfsvoorbeeld verduidelijkend. Om vlot met een heftruckin een magazijn rond te rijden, volstaat het niet om te weten op welkeknoppen en pedalen je moet duwen om het ding te besturen en de las-ten omhoog te tillen. Je moet ook oefenen, of anders gezegd, ervaringverwerven, om een goede heftruckchauffeur te worden. Jezelf ontwikke- 29 BOUW- EN BEWEEGDORP 2011 Van 12 t/m 15 juli Thema: Toveren BOUW- EN BEWEEGDORP 2011 Beste deelnemers, Zoals jullie weten organiseert het jeugdwerk van Stichting Wel.kom - Venlo/Beesel in samenwerking met Het woord auctor vinden we terug in onze aanduiding van een schrijver als auteur. Dit lijkt tegenstrijdig met de betekenis van de ‘auctor’ als woordvoerder van iemand anders of van een groep. Wij leven in de waan dat de schrijver in hoogst persoonlijke naam spreekt, meer zelfs dat hij spreekt (schrijft) op een wijze dat niemand anders kan. Oorspronkelijk werden schrijvers van boeken echter geacht juist niet in naam van zichzelf te spreken. Een boek werd in veel gevallen ingefluisterd door de Muze, in opdracht van een machtige persoon geschreven (die zelf niet kon schrijven, de koningen tot de 16de-17de eeuw bv.). De ideeën die werden neergepend waren deze van een groep van individuen. In die zin was de schrijver dus een ‘auctor’ en zeker niet iemand die aan de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ deed. Dat soort schrijver treedt eigenlijk pas op met de romantiek in de 18de-19de eeuw. En in die zin kon Jacques Derrida er terecht op wijzen dat de auteur, de schrijver, niet verwijst naar de psyche of identiteit van een persoon maar dat teksten steeds betrekking hebben op andere teksten (de zogenaamde intertekstualiteit). Al onmiddellijk op de eerste pagina van het Voorwoord struikelde ik over de verwijzing naar John Lennon’s song “Imagine”, met de bekende verzen “Imagine there’s no heaven … No religion too”. Niet dat ik mij stoor aan deze tekstinhoud. Wél heb ik altijd al een niet te remediëren hekel gehad aan Lennon’s zielig-ziekelijke behoefte om zich steeds zo maar ostentatief voor te stellen als een moreel voorbeeld, na te volgen door allen en iedereen. Ik vind “Working Class Hero” een heel heel mooie song, maar krijg het bij zijn slotzin: “If you want to be a hero well just follow me” (de aristocratisch geboren Marianne Faithfull was dan ook zo wijs in haar cover van de song dat afgrijselijk arrogante slotvers te schrappen). En al even megalomaan klinkt Lennon in “Imagine” met de zin “I hope someday you’ll join us”. Haast maakt verspilling is de leidraad van deze regel. De moderne samenleving misleidt met snel voedsel in snelle auto's bestuurd door snelle computers en snelle trainingen. Maar snelheid is in het geheel geen garantie. Snelheid kan de illusie wekken van tijdbeheersing daar niets in het universum de beweging zou kunnen bijbenen, maar onder druk verkeren in spanning en opwinding zou niet langer duren dan een bioscoopfilm. Op de lange duur heeft men eenvoudigweg veel uitgeput en weinig bereikt. Snel gaan is ook een vorm van escapisme. Zonder de noodzaak van snelheid in communicatie en aktie te ontkennen, moet het niet met intelligentie worden verward. Intelligentie is meer gebouwd op continentie in verandering dan op verandering in continentie. Het is als de ziel in relatie tot het ego (afb.) De ziel is het anker, terwijl het ego de eventuele materiële vorm is. Vormen zijn gedoemd te veranderen met de ziel als de objectieve getuige die in feite nooit verandert. De continentie in verandering definiëert de Heilige Graal van de eeuwige jeugd zoals de ziel de geldigheid van het ego definiëert. Ik ben alleen echt als de ziel kan zijn. Zo kan een man alleen maar echt verwachten een vrouw aan te trekken en te behouden hij geen nepper of vals ego is. Het ware ego is die van de volledige overgave aan het belang van de ziel. Daarom trekken rechtgeaarde minnaars zich niet veel aan van armoede, een gebrek aan religie of niet sociaal zijn. Liefde overwint alle moeilijkheden. Haastig zijn over materiëel voordeel, religie of sociale positie kan meer een hindernis vormen dan behulpzaam zijn. Het is altijd goed om te zeggen: 'Ik bouwde het zelf op. Ik realiseerde het van binnenuit en Ik bereikte het op eigen houtje. Deugd ontlenen aan rijkdom, rituelen en gehechtheid, kan een natuurlijk gegeven zijn, maar kan ook een twijfelachtige onderneming vormen voor het rijpe van het zelfverantwoordelijke. Het unieke karakter uitgedrukt in de genen is even zo belangrijk als de invloed van opvoeding, welvaart en status. In feite is het konflikt tussen natuur en opvoeding niet opgelost door de genen na te jagen ter wille van zichzelf of de omgeving terwille van de aanpassing, maar door vasthoudendheid tot vervulling.  63. 61 aan te hebben. Van degenen die wel betrokken zijn geweest geeft meer dan helft (61%) aan dat de betrokkenheid voor hen toereikend was. In totaal geeft meer dan een derde van de respondenten aan er wel behoefte aan te hebben om betrokken te zijn bij de hulpverle- ningstrajecten van de verslaafde, of het gevoel te hebben te weinig betrokken te zijn geweest. Een grote groep heeft meer behoefte aan betrokkenheid: “Telkens krijg ik te horen hoe ik mijn partner moet helpen. Niemand vraagt hoe het met mij gaat.” “bij de mannengroep niet (logisch) maar wel bij zijn individuele thera- pie. Wij vonden het belangrijk om onze individuele therapieën ook samen te doen. We zochten de eenheid weer op. Werd in de hulpverle- ning niet altijd begrepen.” Een aantal overige reacties: “eigenlijk is hij eerst een paar gesprekken alleen geweest, maar wilde de therapeut direct dat ik erbij was betrokken om zo samen aan onze relatie te werken, en dat is goed, maar ik merk wel dat hij nog met dingen vanuit zijn verleden zit waar hij niet genoeg hulp voor krijgt in deze soort therapie, omdat onze relatie naar elkaar toe nu wel goed gaat is deze therapie ook afgerond.” “Ik zat er op een gegeven moment alleen. Hij wilde niet meer.” Wanneer een plotselinge storm haar onderzoeks schip vernietigd, vind een jonge en onervaren Lara Croft haarzelf gestrand op een mysterieus en afgelegen eiland buiten de kust van Japan. Ondanks verschillende tekenen van bewoning, is het eiland verdacht verlaten van mensen.Met enkel haar volhardendheid, innerlijke kracht en vindingrijkheid om haar te Rami’s welkom is niet veel verbeterd na dat eerste schot. Ze heeft me inderdaad herkend, maar mijn eerdere overlijden weegt voor haar duidelijk minstens zo zwaar. In mijn vorige incarnatie bezocht ik het Schip Staden de Burgervaderechter vaak, en dat heeft me geloof ik het voordeel van de twijfel opgeleverd. Toen ik haar zei dat ik dringend met haar baas moet praten, liet Rami me het Schip op. Dat haar eerste kogel me niet heeft geveld, weerhoudt haar er echter niet van om haar pistool nu van dichtbij op mijn achterhoofd gericht te houden. Ik haalde mijn schouders op. Ondertussen liet ik mijn computer een zoekopdracht uitvoeren. Het be­drijf bleek ooit een wereldwijd top­concern te zijn geweest, maar was zoals zoveel andere opgeheven tijdens de klimaatoorlogen een eeuw geleden. Ik keek de man afwachtend aan. 49. Tweevoudig procesmodel (Stroebe, Schut) Gericht op aanpassing / herstel Naar school gaan/werken Contact met vrienden Meedoen aan activiteiten Sociale netwerken Toekomstgerichtheid Vertrouwen in de therapie Vermijden van confrontatie met de ziekte Gericht op verlies Weinig vertrouwen op goede afloop Toelaten van angst voor de dood Geen aandacht meer school/werk Informatie zoeken over ziekteverloop bij recidief Wanhoop 5. Zoveel menseneen directeur in zijn bureaustoelde managers in de vergaderzaaleen receptioniste met een glimlacheen man drukt een knop inde anderen laden de vracht uitde boekhouder schrijft het opde poetsvrouw met haar karde kok in het bedrijfsrestaurantde jurist kijkt het contract nade magazijnier telt alle rekkende secretaresse checkt de agendade bediende vult het rapport inde personeelschef betaalt de lonenZoveel mensen, zoveel meningenZoveel mensen, zoveel karaktersZoveel mensen, zoveel misverstandenZoveel mensen, zoveel passieZoveel mensen, zoveel mogelijkhedenZoveel mensen, één bedrijf Er zijn ook kinderen, jammer genoeg, die een onaangename indruk maken: kijken me vanaf de eerste keer aan met een blik voor weerzin of angst en werken dan niet mee. Als een kind krijst kun je nog goed naar de longen luisteren, maar de buik beoordelen bij een kind dat tegenstribbelt en tekeer gaat is soms onbegonnen werk. Dan komt er in de status “not able to co-operate” te staan. En dan doe ik de volgende keer het onderzoek nog eens. Op de tafel, omringd door werktuigen, stond een onafgewerkt beeld. Hij wist wat er nog moest gebeuren voor het af was, zag het voor zich. Hij ging zitten, pakte zijn kerfmes en wilde de laatste inkerving die hij gemaakt had verder zetten toen hij twijfelde. Net als bij de appel wist hij wel hoe het moest, maar zijn lichaam moest nog getraind worden. Het zou jammer zijn dat het allerlaatste werk dat hij in zijn vorig leven begon­nen was hierdoor zou beschadigd worden. Wachten, dat was het beste, ervaring opdoen. Hij legde het mes weer neer. Bij het opstaan stootte hij met zijn voet tegen een doos. Nieuwsgierig greep hij ernaar en zette hem op tafel. Het is een proces van groei en van ontwikkeling waarbij - in tegenstelling tot de gebruikelijke behandeling bij ziekte - de klacht niet bestreden wordt, maar juist te zien valt als een noodzakelijk onderdeel van het verwerkingsproces en niet als een voorbode van een ernstige psychische aandoening. Dit alles heeft belangrijke gevolgen voor de kijk op de eigen situatie van het slachtoffer en op de verhouding tot de dader of de schokkende gebeurtenis en is in het verwerkingsproces van de getroffene van essentieel belang. ‘Dat kun je wel zeggen,’ viel Aochai hem bij, nu in een verstaanbare variant van de lingua franca die rond heel de Noordzee werd verstaan. ‘Wij dienen de Toren al sinds de dagen van Gwendolen. Wijzelf of in elk geval ons voorgeslacht, dat is straks onderhevig aan discussie tussen generaties boekgeleerden. Wij kunnen daar niet op wachten. Dus vragen wij nog eens naar het doel van uw komst. En dat kleine ventje is welzeker een broer van ons.’ Ze wees met haar toorts op Eochaid en Oachai, de middelste zuster, vuurde een symbolisch, minachtend spuugje op de leugenachtige dwerg af. ‘Hij wil ons vast niet meer kennen. Hij zwerft liever overal doelloos rond, die draaikont.’ Zoals iedere man weet die een vrouw heeft: men moet zich schikken. Niet alleen is zij een levende persoon, ook de wereld is een levend ding, niet een blokkendoos waar je onbezonnen mee mag knoeien. Daarom moet men met de stroom mee gaan. In de neerwaartse stroom kan men in vrede alles alleen maar zien stil staan als men eveneens naar beneden gaat. Er tegenin zwemmen zal de botsing met de dubbele snelheid geven. Het vaartuig om de stroom mee af te zakken is het schip van de regels. Deze regels behoeven geen prediking evenals de die boot geen riemen nodig heeft. Alleen het roer of de peddel der timing is nodig om niet vast te lopen op zandbanken of in draaikolken.  [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *