“overlevingsuitrusting voor bugs basis survival gereedschappen versnelling”

2. seksuele toegang tot vrouwen is de voornaamste benefit. Leden van gangs rapporteren dat ze meer vrouwen hebben gehad door hun deelname aan de activiteiten van de gang. Bij Chagnons Yanomamö’s begint de oorlog steeds bij een vrouwenkwestie en zij die in de oorlog anderen hebben gedood, blijken meer vrouwen te hebben, dank zij hun reputatie als krijgers.
Verbeelding, dat is “cultuur”. En de Verbeelding is aan de Macht. Zij heeft het monopolie op het gebruik van geweld en zij laat niet na je daaraan te herinneren. De hand op de revolver, de vingers rond de wapenstok.
Met de systematische landbouw en veeteelt ontstonden op de duur het maatschappelijke surplus, het kapitaal en het privébezit. Voorheen hadden families en min of meer ook de individuen een vorm van persoonlijk bezit in de vorm van hun werktuigen en het huisraad. Maar dat was geen kapitaal, al kan men het instrument, het werktuig om werktuigen te maken, als de eerste primaire vorm van kapitaalsgoed bestempelen. Het maatschappelijke surplus ontwikkelde zich omdat de landbouw en de veeteelt toelieten veel meer te produceren dan onmiddellijk noodzakelijk was. Het gezaaide graan leverde snel meer op dan de familie nodig had om te overleven: daar men het als voorraad kon opslaan, was er geen rem op de hoeveelheid die geproduceerd kon of moest worden. Men moest hoe dan ook meer produceren dan het levensnoodzakelijke want een deel moest opnieuw als zaaigoed worden aangewend. Hetzelfde gold voor de veestapel. De kuddes werden groter dan de hoeveelheid nodig voor de slacht of voor het vervangen van deze geslachte dieren. Het zaaigoed en vooral de kudde fungeerde als kapitaal: in het Engels wordt voor kapitaal nog altijd het woord stock (veestapel, in engere zin de fokdieren) gebruikt. Daar de stam reeds opgesplitst was in deelfamilies, werd dit kapitaal en in het bijzonder de kudde familiebezit, privébezit dus, al waren de weiden en landerijen waarop de kuddes graasden veelal gemeenschappelijk. De landbouwgrond werd in den beginne doorgaans elk jaar onder de families herverdeeld, met daarnaast een stuk gemeenschapsgrond (het Latijnse woord ‘imperium’ zou oorspronkelijk het voorschrift aanduiden waaronder de gronden werden herverdeeld). Maar al snel slaagden de families erin, althans in sommige stammen, hun akkers als privébezit te laten optekenen. Het surplus kon voor diverse doelen aangewend worden: om binnen de familiekring de productiviteit van huisgenoten op te drijven (meer bepaald het weven); om binnen de stam ambachtslieden voltijds te laten werken en zich te specialiseren, waardoor later ook de metaalbewerking zich kon ontwikkelen (in het bijzonder belangrijk voor de wapenproductie); om zowel binnen als buiten de stam handel te voeren en delen van het surplus uit te wisselen tegen het surplus van andere min of meer geciviliseerde stammen en volkeren. Het surplus van de landbouw en de veeteelt veroorzaakte zo een bijzonder snelle omwenteling waarbij ambachtslieden hun productie en hun productiviteit quasi ongeremd konden opvoeren en handelskaravanen van de éne kant van de wereld naar de andere trokken. Nog geen 5.000 jaar na de introductie van de systematische landbouw en veeteelt stond de wereld op zijn kop.
Ik heb een dochter gehad. Denk ik. Hoe ik mij zorgen om haar heb gemaakt, heeft soms fysiek pijn gedaan, daarom denk ik dat. Dan pak ik de foto, genomen tijdens een sinds lang vergeten vakantie, op een zon­over­goten strand. Ik kijk naar haar. Denk ik, want er is weinig meer van de foto over dan enkele vale vlekken tegen een bleekblauw achter­grond. Misschien ben ik het zelf op die foto, misschien is het de hond geweest.
‘Hoezo, negoh.’ Een vuurrode blos verpest haar onbewogen pose. Zij is net zo min als ik het type om op te scheppen over onze seksuele escapades. En ze kan zich nog herinneren hoe vaak achter elkaaral heb ik haar nooit bekend dat ik de laatste drie had moeten voorwenden. ‘Oké. Oké. Je bent het echt.’ Ze laat haar wapen zakken, en de ergste spanning kruipt uit haar ledematen. ‘Zeg het maar.’
Ze klonk zo bezorgd dat de tranen weer in Laura’s ogen opwelden. ‘Het gaat wel,’ zei ze waterig. ‘Ik moet alleen even moed verzamelen om iets te gaan doen. Uit deze stoel te komen. En jij moet blijven waar je bent, je hebt het al zwaar genoeg en hier kun je toch niks doen, joh.’ Miranda was hoogzwanger van de tweede en had haar handen vol aan de peuter die rondliep en haar eigen bekkeninstabiliteit. ‘Ik vond het fantastisch dat je er vanmorgen was, ik kan je niet zeggen hoeveel dat voor me betekende.’
De echte stad ligt natuurlijk hogerop, daar tegen de rots Krabbenpunt aan. Verder bij de haven vandaan, langs de tijdelijk opgeworpen houten bouwsels, de verzakte paalhutten en armzalige woonsloepen van de vissers, over de doorzadelende houten planken, langs de naar vis stin­kende krotten in het zand, langs al het wrakhout dat lig te wachten op het volgende springtij dat alles weer weg zal spoelen, daar voorbij verschijnen de eerste stenen huizen van Wurmwater, dat door velen Wurmwater-aan-zee genoemd wordt. De huizen die tegen de voet van de grote rots Krabbenpunt aanschurken lopen bij zwaar weer ook onder water. Bij wind uit zee verzamelen de bewoners hun schamele bezit­tingen en wachten af welke rampspoed de storm hen brengen zal.
De deur zwaaide open, onmiddellijk dreef een scheut toortslicht binnen en hoorde je in de verte de vrolijk kwetterende stemmen van, onmiskenbaar, de drie gezusters. Vóór Urendel dit tot zich door liet dringen stond Eochaid voor hem, met een brede grijns. De dwerg gooide een flink stuk vlees in de schoot van de monnik.
Een goed voorbeeld van hypnose binnen een zeker kader van konditonering is de aantrekking van de kultuur van de standaardtijd zoals ervaren met de televisie. Bijna niemand kan ontsnappen aan de dwang matigheid van het programma van het standaardtijd-beheer. Het is als de griekse held gevangen door de cycloop: alleen maar door gehechtheid aan de schapen konden hij en zijn mannen ontsnappen aan het monster. Er is schaamte over bekennen verslaafd zijn aan t.v.-kijken. Bijna niemand ontleent eer aan de prestatie van het t.v.-kijken, terwijl het zeker een zware last vormt met de stress en overmaat van de tabloïde en commerciëel getinte programmering. Rondom de t.v. bestaat ongeveer dezelfde schaamte en taboe als rondom psychiatrische medicatie: er zijn twee soorten dwangbuizen om om te gaan met het gebrek aan zelfbeheersing. Niettemin is de t.v. alleen maar een ander medium zoals boeken of brieven. Om het medium televisie te beheersen moet men in staat zijn eruit te stappen. Televisie is door zijn gefixeerde programmering typisch een voorbeeld van tijdafhankelijke aandacht. Het is in feite een klok met verbeelding . Wat men ziet is representatief voor de vorm van tijd die wordt bestierd., hetgeen de standaardtijd is: veel sex en geweld of films over roofdieren en diktatoren die onschuldige slachtoffers vernietigen. Als het leven wordt getoond zoals het echt is, alleen maar een winkelstraat filmend b.v. is het veel te saai om als iets anders dan een pauze te worden beschouwd. Niettemin is bijna iedereen erdoor gefascineerd vanwege zijn tijdkonditionering: er is geen alternatief en dus ook niets dat meer aantrekkelijk of sterker is om de t.v. ongeacht het toevallige programma te ontkennen. De enige manier om aan die verslaving van beschamende tabloïde lust te ontkomen is de ‘schapen’ of associatie te vinden van een tijdbegrip dat meer harmonieus, echt en van een natuurlijker aantrekking is dan het standaardmonster of de cycloop van konditionering aan het kunstmatige. Een overeenkomst met dat begrip zou ons het echte van het leven in het echte van de tijd met het echte van de aantrekking bieden dat nooit door het kunstmatige kan worden overvleugeld. Het echte van de tijd is pragmatisch het ware van de tijd ook bekend als zonnetijd en ware siderische tijd. Het echte van de kalender kan worden omschreven als de verdeling van het jaar die niet uit een konflikt bestaat in de de verdeling van de dag en datum die men leeft (zie tabel). Dit zijn praktische definities die algemeen bekend staan als het natuurlijk ‘gevoel’ van de tijd, onbeschrijfelijk en zelfs mystiek aangezien het een subtiele konditioneringskracht is die stille inspiratie influistert als een beschermengel tegen het kwaad van de moderne tijd. Een bewuste bekentenis tot deze werkelijkheid van natuurlijke harmonie kan het mysticisme, het bijgeloof, de eenzaamheid en de vervreemding wegnemen van die ‘andere’ bewustzijnstoestand die men zo najaagt in drugs en sex. In het bijzonder vanwege de schaamte over het laatste schijnt het bijna heiligschennis te zijn om ook maar iets te regelen naar het goddelijke van de tijd. Niettemin is erbuiten vallen en je afstemmen op, het dictum van van de spirituele revolutie zoals voorgestaan in de tweede helft van de eeuw. De manier waarop het gedaan wordt is van minder belang dan het naakte sociologische feit dat de moderne subkultuur op die manier denkt. De postmoderne kultuur die het nodig heeft orde te vinden in de chaos van het moderne ego kan het leren eer te ontlenen aan b.v. t.v. kijken door het te beschouwen als een soort van psychologische arbeid waarvan men zeker moet dekonditioneren naar een alternatief tijdschema. Op deze manier verandert de lust ervan in liefde voor de menselijke poging de matiging te aanvaarden die de ware zaak bekrachtigt. Ook de stad ingaan voor het ware kan zo gezuiverd en beheerst zijn. 
Daarnaast grijpen socialistische ideeën en de roep om democratie (“het algemeen stemrecht”) om zich heen, zowel bij (autodidactische) arbeiders als bij verlichte en minder verlichte intellectuelen en opportunistische politici. Tevens merken we kiemen van een georganiseerd feminisme (de “suffragettes”), van een zekere de-stigmatisering van homoseksualiteit, van een onverbloemd kosmopolitisme en internationalisme, en van, wat meer marginaal, een opbloeiend antiracisme (bijvoorbeeld: het internationaal protest tegen het koloniaal “beschavingswerk” van onze koning Leopold II in Congo; sociale integratie van inheemse joden). Dit ganse gedachtengoed leeft niet zozeer bij de “leisure class”, maar vooral bij de lower upper class.
39. 37 “Ik ben er compleet aan kapot gegaan; angst en onzekerheidsdro- men..” “Geen gewone woede maar echt mijn partner heel veel pijn willen doen, geen verdriet maar nachten achtereen niet slapen alleen maar huilen, ze enorm gekwetst zijn dat je dood wil etc. etc.” “Op een gegeven moment toen een vrachtauto iets raars deed op de snelweg en alles weer net goed ging dacht ik: Ach en anders was het tenminste allemaal voor bij. Dat was het moment dat ik bij de huisarts antidepressiva ging halen. Dit heb ik anderhalf jaar geslikt. De eerste maanden sliep ik niet meer. Daarna wilde ik alleen nog maar slapen en me alleen maar verstoppen onder mijn dekbed.” De bovenstaande onderverdeling is niet aangebracht met het doel iets te structureren, maar om inzicht te geven in de verscheidenheid aan reacties die partners in de praktijk geven. Bovenstaande reacties geven inzicht in de intensiteit van de impact die het uitkomen van de versla- ving direct op de partner heeft. Korte tips voor de seksverslaafde Tijdens een gesprek middenin de crisis is het belangrijk dat elke emotie van je vrouw er mag zijn. Loop niet voor deze gevoelens weg. Het stil- staan bij de eerste gevoelens vraagt om veel begrip en geeft je vrouw het gevoel dat het ‘okee’ is. Op deze manier zorg je ervoor dat deze emotie toegestaan wordt, en voorkom je dat deze terechtkomt in de categorie ‘niet toegestaan’. Zo voorkom je dat je vrouw vervolgens controlerend of verwijtend gedrag gaat vertonen, als symptomen van onderliggende angst en verdriet. Hoe doe je dat dan? Door er te zijn, naast je vrouw te zitten, door te luisteren, door begrip te tonen en waar mogelijk lijfelijk of met woorden te troosten.
Het tweede wat de monsters, ondanks hun verschil­ende uiterlijke ken­merken, met elkaar verbond, was Zohra. Zij had hen het leven geschon­ken in de vergeten hoeken en krochten van de stad. Zij had hen bedacht en een gezicht gegeven, met verf op beton. Zij waren de kunstwerken die zo gehekeld werden door het establishment. De verstotelingen van Antwerpen hadden zich allemaal op het dak van de wolkenkrabber verzameld, ver weg van de bekrompen burgers.
Toen naar de afdeling, een death certificate schrijven. Ik had het nog niet geschreven of ik werd al weer bij een ander spoedgeval geroepen: iemand die nabloedde na de geboorte van een tweeling anderhalf uur eerder. Er zat geen infuus in, geen katheter, er was trouwens ineens geen katheter meer op de hele afdeling, de laatste was voor de voorgenomen sectio gebruikt. De verloskundige riep: een cervixruptuur, natuurlijk. Maar het was natuurlijk een atone nabloeding bij een door een tweelingzwangerschap uitgerekte baarmoeder. Ze was nog net niet in shock. De baarmoeder zat vol stolsels en ook heb ik nog wat placentaweefsel verwijderd, er was géén cervixruptuur. Ze kreeg Cytotec tabletten rectaal en twee zakken bloed. Ik zat wel tot halverwege de bovenarmen onder het bloed.  Uit mijn eigen voorraad maar twee katheters voor hen achtergelaten.
Mijn idee van rock and roll was kennelijk niet echt aangeslagen want ondanks dat AdVenture JUIST iets vernieuwend zou kunnen brengen, hadden de organisatoren een ander idee om hun kumpulans publiek aan te bieden, binnen onze scene.
Niet alleen met onderwerping moet men de grootste voorzorg nemen niet mensen te ‘doden’ druk uitoefenend terwille van een andere orde, maar ook met de algemene staat van begoochelde buitenstaanders-onwetendheid moet men zeer voorzichtig zijn. Voor het ego is men geneigd de ander te verraden, voor het materiële motief is men geneigd te liegen en voor een andere set regels zal doods-angst inspireren tot vals spel. Heil zoekend in de voordelen van gratis voorzieningen zullen mensen sympathiserend met de orde niet altijd oprecht zijn. Ze zullen iedere mogelijke manier proberen om te bewijzen dat het systeem een mislukking is tegenover hun vrijheid en ze zullen excuses vinden voor ontrouw. Dit stelt de hoogste eisen aan het beantwoorden van alle mogelijke vragen ondertussen een behoedzame reserve behoudend. Samenvattend mag de aspirant niets te klagen hebben en niets anders dan voordeel zien in de uitbreiding van zijn mogelijkheden terwijl hij niet volledig over alles is geïnformeerd. Het systeem dat toegeeflijk staat tegenover een leven in vrijheid mag snel mensen vervangen of aan mensen die in onvermogen gevallen zijn qua motivatie of geblokkeerd zijn in de vooruitgang voorbij gaan, en altijd erop voorbereid zijn om te her-accepteren voortgaande op dezelfde weg als tevoren. Niemand kan echt beoordelen hoe en waarom mensen er buiten vallen of zich voegen. Het gebeurt en het enige dat van belang schijnt te zijn is de vrijheid om deel te nemen of te negeren. Samenvattend moet inwijding in de orde eenvoudig zijn: men bekent zich publiekelijk tot de orde en wordt dan verzocht (door de orde van de samenleving) zich positief te identificeren (je te kleden en te beantwoorden aan de vraag naar dienstbaarheid zoals in: “Ik wil naar waarheid en reinheid, delen en zorgen’). Het welslagen van de orde is dus gedefiniëerd door het vermogen te beantwoorden aan de vraag naar dienstbaarheid en het vermogen duidelijk te zijn over de regels en de verschijningsvorm. Het groeps-ego aldus gevormd is niet slecht daar het door bekentenis is onderworpen aan de eeuwige waarden(afb.) van de ziel. 
‘Staat er een jaartal op?’ Laura snuffelde rond in de grote boekenkast waar boeken, losse papieren en multo­mappen lukraak bovenop elkaar gestapeld waren. Je kon van alles van Peter zeggen, maar opge­ruimd was hij niet geweest. Het leek wel of hij nooit echt een systeem had gehad om orde te scheppen in de kamer. Alleen de notitieboekjes waren een vast, terug­kerend item. En de Bic balpennen waar zonder uitzon­dering heftig op geknaagd was. Die twee dingen waren de constanten in Peters leven geweest. Nou ja, op haar, Fleur en zijn typemachine na dan. De rest was bijzaak.
Eigenlijk is het een soort filosofie waarin niet het “figuratieve” of “creatieve” gedrag van individuele personen centraal staat maar een situatie, een sfeer, een scène of een ruimte op basis van een compositie van “dingen” en “mensen”. Zonder dat de familiaire achtergrond overweldigd en verzopen raakt door het opgeblazen bizarre van in wezen mediocre persoontjes. De figuur-achtergrond is in de schilderkunst als schema overigens al meer dan een volle eeuw opgeheven. Ook de muziek heeft doorheen de 20ste eeuw, met de proliferatie van minimal music naar steeds meer muziekgenres, dat figuur-achtergrond schema van zich afgeworpen. In wezen is dit een uitdrukking van een gegeven dat alle elementen even waardevol (of beter: waardeloos) zijn.
Ze had ertegen willen vechten. De gordijnen open willen gooien, licht binnenlaten, kaarsen aan willen steken, warme muziek op willen zetten. Het schuldgevoel achter zich laten, wel verdriet hebben, maar er niet aan ten onder gaan. Ze kon zich vaag iets herinneren van proberen naar Miranda te bellen, maar het nummer van het ziekenhuis bleef maar uit haar gedachten glippen en uiteindelijk had ze de telefoon weggelegd met het idee om het later nog eens te proberen.
Door het rijden in de regen zonder paraplu begonnen de lagers van twee van mijn wielen te kraken en piepen toen ik het centrum passeerde. Terwijl ik kleurige winkelgevels en reclameholo’s passeerde, werd het rijden steeds moeilijker.
Algemene conditie Er zijn een aantal punten die je wekelijks kunt controleren om een goed beeld van de conditie van je Staffordshire Bull terrier te krijgen, problemen op tijd te kunnen signaleren en adequaat op te treden. Voor al deze punten geldt dat je van tevoren moet vaststellen wat normaal is voor je hond. Pas als je al deze dingen regelmatig controleert leer je de normaalwaarden kennen voor je hond. Alleen dan valt het je op wanneer er iets afwijkends gebeurt. Dus bestudeer je hond en leer hem kennen.
Tegenwoordig hebben de democratische volksvertegenwoordigers dus principieel ‘auctoritas’ (gezag; autoriteit) in de zin dat ze namens een electorale achterban spreken of horen te spreken. De senatoren spreken namens een zekere ‘Idee van de Natie’. Sommige (conservatieve) grondwetspecialisten verdedigen zelfs de stelling dat ook de volksvertegenwoordigers moeten optreden op basis van die ‘Idee van de Natie’. Oorspronkelijk konden de kiezers vrij goed zien wat hun députés deden: ze spraken hen individueel of in groep aan om voor hen in Brussel één en ander in orde te brengen. Dit systeem nam naarmate de overheid werd uitgebouwd de vorm aan van het cliëntelisme waarbij leden van de achterban massaal binnen het staatsapparaat werden tewerkgesteld. Doorheen de jaren 1990 verdween het cliëntelisme om twee redenen: 1. de bestrijding van het cliëntelisme werd door de rechterzijde gezien als een manier om te komen tot de ‘ontvetting van de Staat’, een uitdrukking die in die jaren schering en inslag was; 2. de toegenomen actieradius van de media maakte dat de populariteit van een politicus afhing van zijn of haar optreden in de media en vanaf dan begon men politici te ‘verkopen’ met communicatie- en marketingstrategieën of kandidaat-politici aan te trekken die op andere terreinen al van een zekere volksgunst genoten, de Bekende Vlamingen dus (BV’s). Wanneer Vlaams minister-president Luc Vandenbrande in 1993 met veel poeha aankondigde zijn dienstbetoon stop te zetten, was dat voor veel politieke waarnemers met een inzicht in de tijdsgeest dan ook geen verrassing. En sindsdien toont Herman Decroo, de kampioen van het cliëntelisme, met fierheid en nostalgie zijn kelder met de duizenden dossiers van mensen die hij op één of andere manier individueel geholpen heeft.
Ze aarzelt niet. Helemaal niet. Niet de minieme pauze van verrassing over de aard van de vraag; niet de iets langere stilte van gevleid contem­pleren; niet de aarze­ling van een werkelijke overweging. Ze slikt de leugen van ons naïeve, losgelaten plan, en antwoordt meteen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *