“overlevingsuitrusting van kodiak winter survival uitrusting lijst”

‘Niets, mevrouw,’ zei Gaetan haastig. Hij probeerde op een sussende toon te spreken, maar leek al even geschrokken als Samuel van de vijan­dige blik van de vrouw. ‘We dachten alleen dat Erwin misschien toch geen eersteling is, dat hij onzeker is over wat hem overkomt. We willen hem gewoon helpen.’
Sta me toe te zeggen dat de woede van een bedrogen vrouw het midden houdt tussen moordlust en een zekere, niet te onderschatten mate aan castratie­verlangen. Je weet echter nooit naar welke van die twee ver­langens de balans het eerst zal doorslaan. Ze had me natuurlijk ook eerst kunnen castreren en pas daarna de keel proberen oversnijden. Laat ik het er op houden dat ik erin slaagde aan beide te ontkomen. Daarmee is echter alles gezegd. Sighile Roodstaart, afdelingshoofd van een van de ontginningseenheden van de Arabia Terra Mijnbouwmaatschappij, behield zijn leven en zijn kloten, maar verloor zowat al de rest. Ook zijn job.
Pretentie is een belangrijke taktiek van het ego dat verliefd raakt: men raakt verward over wie men is en wat men te doen heeft. Mensen die heel zeker van zichzelf zijn zullen het veel moeilijker vinden verliefd te raken dan mensen die een werkelijke behoefte hebben aan emotionele ondersteuning en een sexuele uitlaatklep. Desondanks gaat het ego door met zijn strategieën van zelfachting. Hoewel perverterend, zoals het meestal gaat, houdt men het imago van de heiligheid op, alleen maar om zichzelf eraan te helpen herinneren hoe het eigenlijk zou moeten zijn. Deze mensen kunnen worden bespot en geplaagd door anderen omdat ze zo kwetsbaar en misleidend zijn. Dit zijn slechts de spelletjes van het het dagelijkse leven. Ze zijn volkomen normaal. Het gevaar schuilt in het denken iemand anders te zijn. Het verschil tussen het ware en voorgestelde zelf houdt niet automatisch het ware zelf van de emancipatie in. Het is in het geheel niet zo moeilijk al voorwendend je ziel aan de duivel te verkopen en van je leven een grote leugen te maken: het lijdende ego haat zichzelf als de gespeelde rol vreemd is aan de ziel. Iedere akteur kan het effect van deze vervreemding tot aan het punt van een totale identiteitskrisis bevestigen. Voor dit doel ontwikkelde de mens kulturen van heraldiek,zowel politiek, religieus als wetenschappelijk. Grote prijzen worden toegekend aan diegenen die vooropgaan in heiligheid, bestuur en denken. Deze mensen moeten de last dragen van de identiteit die een samenleving nodig heeft. Op zichzelf is het geen kompliment voor een samenleving om behoefte te hebben aan dit soort lofprijzingen. Feitelijk zou de identiteit in het systeem moeten zijn ingebouwd en niet bij wijze van uitzondering moeten worden bereikt. Faam schijnt slechts een ander soort van leerschool te zijn met leraren en leerlingen die beiden moeten emanciperen tot gelijkheid,vrijheid en broederschap. Men kan ook zeggen dat het een andere religie is, waarin iedereen is uitgenodigd om, tijdelijk, voor De Heer Zelve door te gaan. De realiteit is dat niet één persoon voor de duur van zijn leven de roem kan dragen (voor de Hoogste persoon te spelen) zonder de ondersteuning van een traditie, sociale achtergrond en religie. Daarom kan faam die indruist tegen de traditie, de samenleving of de religie geen stand houden. Op dezelfde manier kunnen relaties niet voortduren met het spel van de Hoogste Persoon. Wat men kwijtraakt in het spel is het vermogen om te leren: men raakt eenvoudigweg de ontvankelijkheid kwijt voor het dynamische, veranderlijke, zich aanpassende en evoluerende nieuwe van de kulturele voortgang van alledag. Kultuur is, hoewel voortdurend van fixatie naar fixatie hollend, een levend organisme dat in één dag kan veranderen, met name met de nieuwe ontwikkelingen van de informatiekulturen (computers, etc.). Een enkele gebeurtenis of bijzonderheid kan, belangrijk genoeg, zich over de ganse aarde verspreiden binnen een paar uur. Dit geeft het beeld van een gigantisch brein waar allerlei soorten van excitatie en inhibitie de vitaliteit van het leven gaande houden. Hoewel we liever denken in persoonlijke termen over ons unieke en intieme , is er ook de realiteit van een gigantische mierenheuvel waar niemand werkelijk belangrijk is. We hebben een systeem dat zichzelf zal corrigeren en ontwikkelen totdat het instort op basis van één of andere valsheid om een andere les te leren. Bang daarvoor, kan niet ook maar iets uitvoerend dat resulteren in hetzelfde soort van persoonlijke drama als zich kan voordoen met het allemaal samen voor een gemeenschappelijke zaak gaan. Geen voorwending van heiligheid zal de evolutie tegenhouden of de mensheid van het leren van lessen weerhouden. 
“Het liefst springt men een drenkeling achterna, wanneer er toeschouwers zijn die het zelf niet durven”, sprak Nietzsche en misschien heeft dat wel een rol meegespeeld toen ik graag zonder de steun van een uitzendorganisatie en gewoon op een locaal salaris, en zonder franje als reiskosten, pensioenpremies en ziektekostenverzekering weg wilde.
Britse snowboarder Billy Morgan is geland de sport eerste ooit 1800 vierpersoonskamers cork. De ruiter, die Groot-Brittannië op de Olympische Winterspelen 2014 in Sotsji heeft vertegenwoordigd, was in Livigno, Italië, toen hij de manoeuvre bereikt. Het gaat om wegknippen vier keer, terwijl het lichaam ook vijf volledige rotaties op een zijwaarts of naar beneden …
Alle dingen die je nodig hebt voor een survival kit … Stap 1: Altoids Tin De meeste mensen gebruiken Altoids blikken om hun survival kit in te zetten, maar ik zou aanraden aan een te gebruiken, want het is niet volledig waterdicht, maar u kunt in p
Ontwrichting (zowel op de psychische dimensie als de sociale) is echter een misleidend woord. Het is een woord vanuit een bepaald perspectief: het perspectief van de ‘neutrale’ deskundige die zou weten wat de juiste of politiek correcte ‘wrichting’ of wrong is. Ontwricht zijn is niet alleen een negatieve manier van zijn, maar ook de positieve creatie van een subversieve tegencultuur die het Establishment aanvalt en provoceert. Die subversieve cultuur is jammer genoeg dubbelzinnig en dit in twee opzichten. De ontwrichten, die vanuit alle hoeken van de samenleving komen, kunnen niet anders dan reageren vanuit een dikwijls heel persoonlijke en met weinig anderen gedeelde ervaring (al geldt dit niet voor mensen die behoren tot een groep die in zijn geheel wordt ‘uitgeschakeld’, zoals b.v. ongeschoolde werkloze jonge allochtonen). De ontwrichten vormen dus een heterogene menigte die de meest diverse ‘signalen’ uitstuurt. Sommigen begeven zich steeds dieper in de spiraal van de criminalisering, anderen geven zich aan één of andere vorm van religieus integrisme over, nog anderen dolen gewoon wat rond en uiten af en toe een moeilijk verstaanbare kreet. Samenhangend daarmee is de complexe en veelzijdige ideologische inhoud van de boodschap van de ontwrichten. Zoals alle mensen die wanhopig en naamloos zijn, teren zij dikwijls op een stuk rancune en zinnen zij zeker gedeeltelijk op wraak. De positieve sociale en culturele bijdrage van de uitgeslotenen en de ontwrichten zwalpt altijd heen en weer tussen de ideologische legitimering van nieuwe samenlevings- en solidariteitsvormen (een spreken dat doorgaans niet op papier wordt gezet), messianisme (het wachten en het werken aan de komst van de Messias, de Verlosser) en het optreden als een soort stoottroepen van een onverbloemd brutaal fascisme (het fascisme is natuurlijk altijd brutaal).
Het onderwijs wordt verzorgd door hooggekwalificeerde docenten die de praktijk kennen. Je vakkennis komt op academisch niveau en wordt breder, dieper en up-to-date. En wat je leert kun je direct in je werk toepassen. Lastig te combineren? We bieden een flexibel deeltijdprogramma.
Een creatieve start van het nieuwe seizoen Deze herfst staat in het teken van creativiteit bij het ZRCN. Zo kun je toneelspelen bij Trias en zijn wij benieuwd naar jouw ervaringsverhalen. Wil je liever
Zoals ook met de voorgaande regel is de verbindende en verenigende kracht de ziel die sociaal moet worden gezekerd middels formele overeenkomsten. Met een ieder naar behoren gelijkgericht, zal omschakelen en werken om de verwarring tot een helder einde te brengen succes brengen. Met de realiteit van compensatie en verdringing echter, niet op de juiste wijze gelijk gericht op het belang van de ziel en zijn klaarblijkelijke orde, zal er vroeg of laat een ineenstorting plaats vinden die de aanpassingen vernietigt en er collectief gezien als een oorlog en individueel als een geestesziekte uit ziet. Tot nu toe heeft de twintigste eeuw de werkelijkheid hiervan bewezen alsof het de middeleeuwse zwarte builenpest betreft die de levens van miljoenen mensen wegvaagt. De vlo die de oorzaak van de problemen bleek te zijn wat betreft de pest (of ons gebrek aan weerstand ertegen) zou voor de ziekte van het oorlogvoeren de vervreemding van de werkelijkheid van de ziel kunnen zijn (of ons onvermogen mondiale overeenstemming te bereiken over de uitdrukking ervan in de zin van een formele orde). Noch religieus, noch politiek, noch wetenschappelijk, is het twintigste eeuwse ego-begrip dermate gedienstig dat de valsheid en oorlog ervan kon worden voorkomen. Het voor dit doel niet hebben van de periodieke waanzin van de ‘pest’, is een mondiale hervorming van de formele orde in dienst van de belangen van de ziel absoluut nodig. Laksheid in dezen, ontkenning, compensatie en uitstel zal nooit tot een betere garantie leiden van het handhaven van de sociale orde, vrede en veiligheid. Geblokkeerd in de vooruitgang zal de mensheid alleen nieuwe ziekten, waanzin, afwijkend gedrag en misère ontwikkelen. ontwikkelen. Een andere definitie van ziekte is het te zien als gevolg van een blokkering van vooruitgang. 
Een andere antropologe, Sarah Hrdy, verzet zich gedeeltelijk maar toch uitdrukkelijk tegen de visie van Barbara Smuts. Hrdy stelt eveneens de patrilokaliteit centraal maar situeert deze pas in het tijdperk van de landbouwsamenleving zelf. Volgens Hrdy zijn de nu nog bestaande jager-verzamelaars helemaal niet overwegend patrilokaal maar hebben ze buitengewoon flexibele residentiepatronen. Pas als aanvallen van andere groepen dreigen, neigen ze tot patrilokaliteit en dat gaat dan inderdaad wel gepaard met veelwijverij en grotere agressie tegenover vrouwen. Matrilokale gemeenschappen zijn doorgaans jager-verzamelaars of gemeenschappen die aan tuinbouw doen en daar heerst meestal ook vrouwelijke afstamming (matrilineariteit). Waar veeteelt (herdersculturen) bedreven wordt of waar reeds de ploeg wordt gebruikt, is de samenleving zelden matrilokaal. Hrdy vat in een overzicht van een 400-tal culturen de verschillen tussen matrilokaliteit en patrilokaliteit als volgt samen. Matrilokale culturen worden primair gekenschetst door: intense zorg voor kinderen; lage graad van geweld en weinig oorlogsvoering; voorhuwelijkse en buitenechtelijke seks zijn geoorloofd; ruime uitgebreide families (extended family); lage of niet bestaande bruidsprijs; afwezigheid van een verheven god plus nog een reeks andere sociale en gedragskenmerken. In patrilokale culturen vinden we de omgekeerde verschijnselen plus de ruime verspreiding van veelwijverij, penalisatie van abortus, voorkomen van slavernij, verminking van de geslachtsorganen en instelling van een kastesysteem.
Heb toen ook een hele tijd van diepe rouw gehad over wat ik hierdoor in mijn leven gemist heb en niet aan mijn gezin kon geven. Omdat deze macht mij weerhouden heeft om te leven, rouw ik noch als er situaties van vroeger vermengd met gemis van nu de kop op steken. Dan  nodig ik de Heer uit om in de pijn te komen.
Niettemin ervaren we de werkelijkheid en haar “onderdelen” steevast als kwaliteiten en niet als kwantiteiten, als hoedanigheden en niet als hoeveelheden van hoedanigheden. Wij zien steeds afgelijnde figuren tegenover een achtergrond. Zo intensief is deze neiging van onze visuele apparaten dat we in een wazig of schemerig totaalbeeld gemakkelijk, spontaan en onbedwingbaar bijzondere vormen ontwaren. Dat we zelfs in vlakke schaduwen min of meer herkenbare figuren gaan profileren. Evenzo voelen wij “toestanden” als gegevens die op zichzelf rechtstreeks en zonder omweg betekenisvol zijn. En wat we effectief horen zijn “dingen” en geen graduele golflengtes van geluiden en luchtverplaatsingen. Hetzelfde geldt onverkort voor reuk en smaak. Wanneer wij over kwaliteiten spreken in termen van hoeveelheden of gradaties, dan hebben we telkens reeds in een second move een wiskundige operatie uitgevoerd. Doorgaans een eenvoudige mentale vergelijking die toch de grond vormt van meer verfijnde en technologisch geüpdatete operaties zoals meten, wegen en dergelijke. In eerste instantie is er hoe dan ook een kwalitatieve uitgangservaring die aan dat soort operaties voorafgaat. Merk je bijvoorbeeld op: “Het is warmer dan gisteren!”, dan is dit een secundair oordeel die vertrekt van een strikt kwalitatieve temperatuurgewaarwording.
En er liggen nog twee vrouwen die misschien nog een curettage nodig zullen hebben wanneer ze blijven vloeien. Maar de steriliteit is niet maximaal hier en dan is het het mooiste wanneer de vrouw op de natuurlijke manier het proces van een miskraam doorloopt.
‘Nooit!’ riep Leaf. ‘Ik laat haar niet alleen sterven.’ Met een klap kwam ze tegen de muur aan. Ze draaide zich om en trok zich het laatste stukje zelf omhoog. Een blauwe flits ging rakelings langs haar heen toen ze zich aan de andere kant naar beneden liet zakken. Ze abseilde verder de muur af en bevond zich op een soort binnenplaatsje. De enige uitgang was een nauw steegje tegenover haar. Ze greep naar de misleider aan haar riem en activeerde het apparaatje. De lucht om haar heen trilde een kort moment. Op het scherm van de misleider knipperde een rood batterijtje met daar­naast seconden die aftikten. Ze zou hoogstens een kwartier onzichtbaar zijn op de scanners van de vegers.
‘We zijn niet zo verschillend, jij en ik, Ferdinandt. Jij hebt jezelf laten opblazen, in het volste vertrouwen dat je back-upplan zou werken. En je had gelijk, want hier sta je. Ik heb je tot hier laten komen in het volste vertrouwen dat mijn tegenmaatregel zou werken. En ik had gelijk, want je kan geen kant meer op.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Als ik me indenk wat wij samen wel niet hadden kunnen bereiken…’
Deels is deze verwarring het werk van naïeve onwetenden die zich graag koesteren in hun onwetendheid: deze past immers in hun kraam. Anderzijds het opzettelijke werk van kwaadwilligen of minstens toch van opportunisten.
Ezel snoof alleen maar huiverend door zijn masker en schudde zijn kop tot zijn lange oren heen en weer flapten. Hij zag er behoorlijk onnozel uit voor zo’n slim beest, maar dat is van de meeste intellectuelen hun listige leest. Je denkt dat je hen aankunt, tot je te laat ontdekt dat het niet zo is. Ik vroeg me af wat het zou worden tussen de ezel en de vos en ik grijnsde. Wat zouden ze dansen, die twee.
Onze grote Griekse wijsgeer Aristoteles (4de eeuw vόόr de godverlaten Jezus de Nazarener; of was het dan toch onze eerste rockster, de genaamde Plato?) opperde dat de verwondering de bron is van alle filosofie. Aristoteles was dan ook een jongen boordevol nieuwsgierigheid, met ogen en oren die minstens even groot en spits waren als zijn verstand. Hij hoefde ook niet ver zoeken om rondom hem de meest wonderbare dingen aan te treffen. Hij schreef er ellenlange boeken over, waarvan er vermoedelijk een hoop voor ons verloren zijn gegaan in de grote brand van de bibliotheek van Alexandrië (zo ergens in de 2de eeuw vόόr diezelfde goddelijke pretbederver). Aristoteles was zo begaan met de wonderen die zijn oog te beurt vielen, dat hij amper tijd had om op zichzelf te letten. Vermoedelijk vertikte hij het zijn haar te kammen. Met andere woorden: Aristoteles verveelde misschien menig ander mens met zijn details over de voorplantingsgewoonten van mosselen en schildpadden, maar zelf verveelde hij zich nooit of nooit. Verveling was een zelfervaring die hem volkomen vreemd was. Er was niets narcistisch aan hem.
Een andere belangrijke werkelijkheid van het menselijk lichaam is zijn inhibitoire functie. Zoals eerder uitgelegd werkt het zenuwstelsel op zelfcorrectie. Om de juiste zelfcorrectie te realiseren is een groot deel van het neuronaal functioneren er terwille van de inhibitie. Deze remmingen nemen een kulturele vorm aan: ze vormen de politiek, religies en individuele wetenschappen van het management. Ambitieus zijnd op deze gebieden van kennis is men gedoemd gefrustreerd te raken daar het overgrote deel van de kulturele werkelijkheid alleen geïnteresseerd is in zijn eigen stijl van negatie. Men kan er voor kiezen of het vergeten. Eraan toevoegen of het veranderen is in het geheel niet welkom en vriendelijk een goede carrière of frustratie voor zichzelf toegewenst. De kultuur als zodanig is als een tuin met bloemen en bomen waar ieder organisme zijn eigen genetische struktuur bestiert volgens welke het altijd weerlegging zal regelen naar alle vreemde begrippen. Natuurlijke weerstand tegen verandering die een soort miljoenen jaren lang hetzelfde houdt, staat alleen maar een zeer langzame evolutie toe. Sommige soorten echter kunnen zich in enkele generaties aanpassen zoals b.v. bacteriën. Om deze reden is de medische wetenschap niet zo zeker van de werking van penicilline als ze zou willen. Dit verwijst terug naar de werkelijkheid van de natuurlijke weerstand. Bij een normale gezondheid verzet men zich tegen perversies: er is een natuurlijke remming op alle soorten van sexualiteit die niet in overeenstemming zijn met een effectieve kind-produktie en -onderhoud. Vanwege de kulturele connotatie echter heeft veel, zo niet het overgrote deel van de sexualiteit een andere betekenis gekregen. Als men apen bestudeert kan men waarnemen dat sex een belangrijk mechanisme is van sociale kontrole. En aangezien mensen als een apen kunnen functioneren is dit eveneens vaak het geval bij mensen. Alleen de macht van het celibaat kon bewijzen sterker te zijn op die manier religie, politiek en wetenschap realiserend. De transformatie van sex is de motor van de kennis en de macht die de dierlijke optie van dominantie middels sex weerstaat. Niettemin is de halve wereld ervan overtuigd dat men alleen middels sexuele perversie succesvol kan zijn. In feite is sexuele perversie precies de manier waarop men zich aan een kultuur onderwerpt en is het celibaat de manier om het de baas te worden. Zo kan men dus homosexualiteit aantreffen bij mannen die succesvol zijn in het volgen van vrouwelijke kulturen (showbusiness b.v.). De roepingen van het bestuur volgend kan er veel sadomasochistische sex worden verondersteld als de perfekte perversie om weerstanden tegen kulturen van oplegging te vernietigen. Dienovereenkomstig zou masturbatie de ideale perversie zijn voor de gewone man om rebellie en weerstand tegen ieder falen van het systeem te vernietigen. Daarom wordt het ouders aangeraden niet al te restrictief te zijn met de adolescent. Voor soldaten in oorlogstijd is verkrachting de beste manier om de natuurlijke remming te vernietigen om zichzelf op te leggen aan anderen. Hoe wreed en onmenselijk het effect van de perversie ook moge zijn, alle perversies kunnen worden gewaardeerd als een waarschuwing tegen valse oplegging, foute systemen, en cultureel narcisme. Hoe meer mensen elkaar dwingen, elkaar misleiden, en elkaar veroordelen, hoe groter de kans dat men collectief ten onder zal gaan decompenserend van perversies. Er bestaat een rechtstreeks verband tussen generatiekonflikten, politieke konflikten, paradigmatische oppositie, oorlogvoering, en perversie.
Nu al dronken? De geur van gebraden worst en geroos­terd varkensvlees dreef over de mensen heen, maar daar moesten ze nog op wachten tot na de cere­monie. De drank daarentegen vloeide al rijkelijk. Zelfs in zijn vorige leven wist Samuel al van voorstellen om alcohol niet meer toe te laten, of pas na de ceremonie. Het ging om de kinderen, niet om drank. Tot nu toe werden die voorstellen vlot weggestemd. Prioriteiten moeten duide­lijk zijn, dacht Samuel, als je iedereen wilt lokken, moet je ze ook iets geven natuurlijk. Hij grinnikte toen de zatlap onzeker wegliep naar een van de vele drankkraampjes die rond het plein opgezet waren.
‘Sinds we niet meer in het zelfde bed slapen als de Kiteh en de Timbesh,’ zei Beijjun zuur, ‘valt hier weinig meer tegen in te brengen… Geef de Kiteh nog een paar jaar en onze status is even laag als dat van de Oba en de Gehina.’
Het is gemakkelijk een vooroordeel te hebben en in minachting te leven. Alleen maar niet wetend wat er aan de hand is of hoe de zaken er voor staan, verliezen mensen die een eenzijdige strategie leven het zicht op de volledige werkelijkheid. Ieder ego-begrip pretendeert de volledigheid hoog te houden, maar geen ervan doet dat ook werkelijk. Er is orde, schoonheid en bewustzijn in alles om ons heen. Dingen zijn ook in voortdurende verandering. Men moet de veranderingen bijhouden om een duidelijk oordeel te hebben vrij van vooringenomenheid en minachting. Hiervoor zijn voortdurende verkenning en ontdekking vereist. Men moet zijn veronderstellingen beproeven en tot nieuwe komen. Deze houding van proberen en vergissen is typisch wetenschappelijk. Het gevaar van deze houding is het koesteren van onwetendheid: alsof het niet bekend is dat iedereen compenseert vanwege het verlies aan ziel en gaat voor de trots van het ego. Uit de verdeling van de macht kan men leren herkennen wat de beperkingen van iedere optie inhouden: wetenschap is geneigd tot dwaasheid, religie is geneigd irrationeel te worden en politiek neigt tot misbruik. Niemand moet evenwel worden veroordeeld vanwege zijn beperkingen: de wetenschappelijke methode (afb.), de wonderen der heiligheid (afb.) en de vertogen van de politiek (afb.) zijn absoluut noodzakelijk. Al dezen behoeven zorgvuldige overweging om te ontdekken hoe ze van tijd tot tijd werken. Niemand zou zonder te ontdekken hoe de dingen echt werken moeten zijn, hoe kan je je anders aanpassen en een wijze eigen strategie ontwikkelen? 
Het is mijn bedoeling om geregeld naar ginder te gaan om het project te ondersteunen en verder uit te bouwen. U kunt er zeker van zijn dat uw gift zal bijdragen tot het redden van levens. Indien de afrikaanse moeders dagelijks Bertram in het eten verwerken, hoeven er geen kinderen, noch volwassenen, meer te sterven aan malaria, en aids-patiënten zullen terug sterker worden en een nog volwaardig leven kunnen leiden.
Dit alles is de werkelijkheid van het vasten: alleen maar door geen vlees te eten op vrijdagen, of geen granen en bonen te eten op de elfde dag na volle en nieuwe maan of alleen maar door van sex af te zien vóór het huwelijk, of alleen maar door af te zien van het drinken van melk gedurende één maand, of alleen maar door iedere maand een beetje geld opzij te zetten etc. etc. etc., neemt je hele leven een andere wending. Vastend zijn er geleidelijk aan minder ondoorgrondelijke konflikten, uit de hand gelopen rampen, ruzies, nervositeit, onoverkomelijke generatiekonflikten, echtscheidingen en ziekten. Alleen maar vanwege een klein beetje vasten van het één of het ander kon het juiste onderscheidingsvermogen en bewustzijn post vaten. Het gaat er alleen maar om, om een idee te krijgen van wat en hoe te werken uitzijnde op gezondheid, ziel en geluk.. 
‘Mam! Lars!’ Sprakeloos keek ik terug. Al maanden verheugde ik me op mijn volgende uitzetting. Ik kon nergens anders over praten dan over Meeuw en andere Lars, over de stilte in de ruimte, de gepixe­leerde regenboog, het zalig-even-alleen-zijn… ze wísten het. ‘Natuurlijk ga ik, wat dachten jullie dan?’
Zoals wij bij de primaten hebben gezien bedienen die zich van primitieve gemakken bij het zoeken en verwerken van voedsel, het uitvinden van hulpmiddelen. Deze eigenschap zet zich voort bij de homo sapiens en als snel creëerde deze de vindingen die het leven vergemakkelijken, eerst voor de voedselbehoeften, de fysieke inspanning en later voor andere doeleinden zoals oorlogen
Tip, hol de meloen uit, bewaar een paar stukken voor de cocktailglazen te decoreren, de rest fijnmaken in de blender of de mixer, voeg naar smaak coeberg bessen of coeberg kersen toe of andere fruitlikeuren.
In het verheven Huis zelf, in de Tempel die verticaal als een bom uit een drone op je neervalt, wacht je een keten van dito soort-vormende affiches. Ze benemen je meteen de adem en nopen je ertoe, pletgewalst en dodelijk getroffen, te bekomen aan een treurend & kreunend, van alle andere tafeltjes streng afgezonderd tafeltje. Ver verwijderd hou je je van de mensverzurende muren en zuilen, die manifest falen in hun opdracht om als beelden van een krachtige Renaissance aangenaam gezelschap te bieden aan de centripetaal neergestreken rustzoekende verdwaalden en ontwortelden. Aan al wie B te min vindt en hoopt in het “Overal” de twijfel aan het eigen bestaan voor eens en voor altijd achter zich te kunnen laten. .
Nu waggelt Karagiozis over de krakende, steunende steigers en plankiers die de waterkant van Wurmwater-aan-zee markeren. Het water loopt hem in de mond als hij denkt aan gestoomde zoete broodjes die Chai Mai vult met het gebraden gehakt dat ze koopt bij Ursala de varkensvrouw. Eerst zal hij eten, nog wat kracht opdoen, en dan zal hij testen of zijn lid inderdaad weer werkt. Hij zal op de terugweg langs het Kale Huis gaan, waar de meisjes hun schaamstreken en oksels scheren om de schaamluis op afstand te houden, waarna ze zich ver­sieren met triangelvormige kunstpruikjes van bever­bont. Ze kennen hem daar, hij is een gulle tipper.
Ik zet mezelf verbijsterd af tegen de onzichtbare muur, die nauwelijks meegeeft onder mijn handen. In een flits zie ik Mook met een scheef hoofd glimlachen. Ik draai om mijn as en smak met mijn schouder tegen een andere barrière. Het eerste portaal is langs de wanden naar me toe geschoven en dwingt me verder, naar Mook. Ik zwiep mijn linker been omhoog en trap met al mijn kracht vooruit. Mijn blote voet smaktwacht. Mijn blote voet? Ik draag sokken en stevige wandelschoenen. Ik duw nogmaals vooruit en ontegen­zeglijk voel ik de barrière mijn naakte voet blokkeren, terwijl de zolen van mijn sokken en schoenen er probleemloos doorheen gaan.
En weet je wat? In al hun haarloze naaktheid, in al hun steeds maar toenemende uniformiteit in vorm en bouw, leken ze niet enkel op elkaar, ze leken ook op die roodachtige woestijn, met een kleur variërend van geronnen bloed tot die van die rozerood beschimmelde omelet onder die veel te kille, onver­schil­lige zon, alsof het niemand iets kon schelen wat we deden, wij, als vagebonden schurkend in het zand. Anders en toch allemaal hetzelfde.
Gevangen in de dualiteit van materiële oppositie loopt iedere sportieve of professionele wedijver de kans op een ‘niet-dit’-realisatie van begoocheling. Deze staat is algemeen ongewenst, destructief en verzwakkend. Men vervreemdt, lijdt verlies en verliest kwaliteit als gevolg van de ‘niet-dit’-realisatie. De hele betekenis van een spiritueel begrip van orde gaat over het verslaan van de illusies van het ‘niet-dit’-soort van bewustzijn. Het gaat er niet om de standaardmanier zelf begoochelend te noemen. Het is door het gebrek aan bewustzijn van het complementerende en uitbreidende alternatief dat de misvatting post vat. Het negatieve gebrek aan respekt dat het kent als ‘niet-dit’ ruïneert alle respekt en vooruitgang van iedere goedheid van de standaardgemeenschap een nachtmerrie van verslaving, gevangenschap, en ziekte makend. De sleur hatend, het doorzettingsvermogen missend, mist men het niet wetende wat. Dat is misère. Om uit de oude misère te geraken van het ‘voetbal’ dat altijd lijden kende in misconcepties van oppositie, is de positie van de scheidsrechter nodig. De scheidsrechter zou niet gefixeerd moeten zijn op het turven van overtredingen en doelpunten, maar zou degene moeten zijn die beslist over de tijd om het vermogen tot beheersing te beoordelen. Aldus zal de scheidsrechter door de spelers worden gewaardeerd die een positieve sanctie nodig hebben voor hun spel. De onpartijdige beoordelaar zou niet de God moeten zijn die wordt gehaat en gevreesd daar hij altijd de zondaars zou straffen. De onpartijdige beoordelaar zou de medemens moeten zijn die in staat is boven de dualiteit te staan van de tegenstellingen beoordelend wanneer het spel terecht van deze of gene persoon en team is. De beoordelaar is onpartijdig als hij zelf niet in oppositie met het spel zelf verkeert dat vals zou zijn zonder hem. De beoordelaar zou enkel beoordelen en niet lijden onder de misvattingen van het ‘niet-dit’-spel denkende dat hij de spelers kan kontroleren door middel van bestraffing. Het spel wordt gekontroleerd door zijn regels en de regels worden ontleend aan de natuurlijke werkelijkheid zoals God die gewild heeft. Een spel dat voortdurend de bestraffende autoriteit nodig heeft is eenvoudigweg een slecht spel dat revisie behoeft. En deze notie betreft niet alleen het engelse voetval. Ook b.v. in het politieke veld vermag de onpartijdige beoordelaar het de kwaliteit van een team te waarderen naar de duurzaamheid van zijn heerschappij. 
‘Niet veel,’ zei Robert Minson, zijn gelaat weer gladgestreken. ‘Dat is juist het mooie. We hoeven alleen maar te zorgen dat we de mensen laten betalen voor iets waar ze niet zonder kunnen. Of denken niet zonder te kunnen. Dat maakt natuurlijk geen verschil.’
Na een warm maal van gestoofd konijn en een grote beker sterke thee stalde Harrald zijn vondsten uit op de eettafel: de kunststof plaat, een oude glazen bierpul, een paar lichtverroeste steakmessen met kunststof handvaten, een verweerde autospiegel en een stapeltje vergeelde ‘Autoweek’ bladen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *