“overlevingsuitrusting van de overleving uitrusting voor overleving en paraatheid”

De Cheiron met Neptunus in Waterman samenstand in het 5de huis in de jaarhoroscoop van 2011 geeft een duidelijke zuivering van de wil. Vanuit wilskracht kan nog maar weinig tot stand komen. Deze stand kan een toename geven van ongeduld en wilskracht waarmee we het bewustzijn willen sturen. Door de innige samenstand van Neptunus en Uranus (receptie) laat de realiteit zich niet meer sturen.*13b We hebben de mogelijkheid om ons bewust te worden van de grote Wil van onze Kern.
Daarom blijf ik juist in de wereld waarin niemand meer meetelt als hij niet in iedere zin enthousiast het begrip social media laat vallen, pleiten voor wat ik noem platforming: het verzinnen van leuke aantrekkelijke excuses om verschillende mensen fysiek in real life bij elkaar te brengen. Je schept hierdoor ook gelegenheid om te matchen. Excuus kan een open discussie ergens over zijn, een brainstorm, een lezing, een festival, dansen, straatdiners, gezellige winkelformules, kunst, groot in een zaal of klein in een huiskamer. Tussen de schuifdeuren, ik juich de initiatieven hier en daar van harte toe, want ik ben er erg voor improvisatie, temidden van al die techo-luxury. Het goede van platforming is dat je in het echt kennis maakt met onverwachte anderen, zodat ze alsnog familie van je kunnen worden in je cognitieve systeem. En dat je in de stemming wordt gebracht voor liefde: je komt in the mood for love. Jawel, veel bezongen, van Sinatra tot Bono tot Brian Ferry.
We kunnen dit bijvoorbeeld toepassen op de discussie rond de eindeloopbaanproblematiek. De regering Verhofstadt II [we zijn in sept. 2005; het zgn. Generatiepact werd pas in oktober 2005 door de regering Verhofstadt II aan het Parlement voorgesteld] poogt in zijn aanpak van die kwestie de werknemers met financiële stimuli ertoe aan te zetten hun pensioen uit te stellen en langer te werken. In principe moeten we echter stellen dat de modale werknemer er niet zozeer op uit is steeds meer te verdienen dan wel een billijk loon te krijgen, een loon dat in verhouding staat tot de geleverde inspanningen. De modale werknemer is niet voortdurend op zoek naar jobs waar hij of zij iets meer zou kunnen verdienen. We kunnen dan ook stellen dat voor veel oudere werknemers het pensioen een billijke beloning is voor het feit dat ze dertig à veertig jaar het beste van zichzelf hebben gegeven. Bovendien hebben oudere werknemers weinig reden om de ruil tussen meer verdienen (of een ietwat hoger pensioen) en langer werken te aanvaarden: zij moeten geen huis meer afbetalen, hun kinderen zijn afgestudeerd en ondertussen gesettled. En vooral heeft de nieuwe moderne en postmoderne cultuur bij hen verlangens opgewekt om met hun pensionering eindelijk ook voluit van het leven te genieten, zelf hun dag in te vullen, wat te ‘consumeren’, enzovoort. Mogelijk zal de economie met de loopbaanverlenging wat ze wint aan de productiezijde verliezen aan de consumptiezijde. Het zijn maar een paar algemene argumenten tegen een loopbaanverlenging: er zijn er meer concrete, nl. dat heel wat oudere werknemers verplicht zullen worden precaire jobs te aanvaarden. Of de modale werknemer zal ingaan op de regeringsuitnodiging om in ruil voor financiële incentives een paar jaar langer te werken zal moeten blijken. Misschien zullen heel wat werknemers de uitnodiging aanvaarden, maar zullen ze gelukkiger zijn, m.a.w. zullen hun prioritaire maar onderdrukte verlangens en doelstellingen om meer van het leven te genieten en bevrijd te zijn van de werkstress, voldaan zijn? In Zweden lijkt de drastische hervorming van het pensioenstelsel tot een enorme toename van het ziekteverzuim bij oudere werknemers te hebben geleid. De mensen vinden daar dus in de (al of niet gefakete) ziekte een uitweg om aan het werken te ontsnappen en zo toch hun zin te krijgen.
extra editie 5 september 2015 Als je het mij vraagt Klanten, mensen uit hun netwerk en medewerkers van Dichterbij praten in de komende tijd met elkaar over hun wensen, kansen en mogelijkheden. Dat gebeurt
Dit zal uit een groter gevoel van eigenwaarde en zelfwaardering ontstaan.  Je begint voor de allereerste keer te weten wat MACHT is vanuit een innerlijk ontwaken.  Je zult beginnen te manifesteren vanuit deze persoonlijke verbinding met jezelf, de ware bron.
‘Ik heb er genoeg van,’ zei ridder Harbrand kalm. Hij trok zijn zwaard en stapte van het pad; de krijgsman volgde zijn voorbeeld, bijl in de hand. Urendel klampte zich nog steeds aan zijn relikwie vast en bleef op het pad staan alsof hij eraan was vastgenageld. En Eochaid? Terwijl de zusters allemaal tegelijk iets gilden in hun oude koeterwaals, een haast snauwend, atavistisch bevel, zette de dwerg het op een lopen over het pad naar de Toren.
+Zeer uitgebreide beschrijving van trends en gebruik van relevante literatuur. De trends en drijvende krachten zijn helder beschreven en onderbouwd met actuele en relevante (wetenschappelijke) literatuur
Zwaai, stap. Negeer de pijn in je rug, de kramp in je benen. Zwaai, stap. Zoek het ritme en stop met zo wild te zwaaien. Samuel hoorde iemand roepen. Hij weigerde op te kijken en bleef geconcentreerd naar het graan voor zich staren dat met elke beweging van zijn zeis op de grond viel. Hoe lang was hij nu al bezig? Dit veld leek eindeloos te zijn. Het zweet stroomde over zijn gezicht, elke spier in zijn lichaam smeekte om een pauze. Pas toen hij zijn naam hoorde, stopte hij. Met trillende handen legde hij de zeis naast zich neer en ging er naast zitten. Gaetan kwam over de lege stroken op het veld op hem af gelopen, een fles in zijn handen. Samuel kon de energie niet opbrengen om te zwaaien. Hij zag de andere mannen, die hun deel van het veld al lang gemaaid hadden, bij de tractor staan wachten. Hij kende een paar van de mannen, de meesten waren nieuwelingen. Net als hij, toch een beetje.
Commentaar van Dr. Dirk Van Duppen, arts Geneeskunde voor het Volk: ‘In het licht van de dramatische gebeurtenissen bij Volkswagen-Vorst is dit cijfer zeer veelzeggend. Als het mentale lijden in een doorsnee bevolking in België zo hoog is, hoe groot is dit dan niet bij de 10.000 arbeiders en gezinnen die nu met afdanking worden bedreigd? Onderzoek toont aan dat jobverlies in zeer belangrijke mate geassocieerd is met het voorkomen en aanslepen van ernstige psychische stoornissen van de patiënt en zijn directe omgeving. Deze arbeiders en hun gezinnen lijden momenteel gezondheidsschade. Het antwoord van een ex-Sabénien? De enige methode om weer een beetje mens te worden is je te organiseren met de anderen!’
Het is hoogst merkwaardig dat net socialisten, sociaaldemocraten, en zelfs de overblijvende communisten, nog amper een echt concreet toekomstproject kunnen voorleggen. Men wil immers toch op korte of lange termijn de kapitalistische maatschappij herinrichten tot een socialistische samenleving. Althans in België (en Nederland of Frankrijk) ontbreekt een echt concreet basisdocument m.b.t. een toekomstige samenlevingsinrichting die door de actie van de socialistische beweging moet worden waargemaakt. Een soort eigentijds doctrinair en programmatorisch manifest of basisverklaring, van waaruit kan worden vertrokken voor het opstellen van meer tijdsgebonden programma’s, bijvoorbeeld bij verkiezingen. Iets als een geactualiseerd en eigentijds Charter van Quaregnon, dat werd opgesteld in de eerste jaren (1894) van de Belgische Werklieden Partij (1885), voorloper van de Belgische Socialistische Partij (1945). Het Charter was hét basisdocument waaraan de socialistische actie werd getoetst. Heeft een socialistische partij niet “van nature” een einddoel, een toekomstproject dat in concrete termen wordt verwoord en dat verder gaat dan de gebruikelijke vage en dus eigenlijk relatief inhoudsloze clichés? Die clichés kunnen dan ook nog minstens deels worden teruggevonden bij andere zelfs niet-linkse partijen. (In zoverre het politiek koppel “links vs. rechts” anno 2015 nog enige inhoud heeft.) Dat was in het verleden wel even anders: in België hadden socialistische voormannen als een Edward Anseele, een César De Paepe (die de naam BWP voorstelde), een Camille Huysmans, een Hendrik de Man of een Emile Vandervelde een duidelijk einddoel voor ogen. Vandaag lijkt het wel alsof een welvaartstaat en een verregaande sociale bescherming binnen het bestaand kapitalisme al voldoende zijn. En in de huidige context deze sociale realisaties kost wat kost behouden: meer zit er blijkbaar niet in (zie sub). Een wenselijk en nagestreefd toekomstbeeld met de erbij horende toekomstplanning blijkt een zaak te zijn geweest van onze socialistische voorouders.
Slachtoffers worden dan meteen helden die weten wat afzien betekent! Zoals topsporters die moeten lijden en afzien vooraleer volwaardig als winnaar erkend te worden. Slachtofferschap en heldendom: het heeft in de geschiedenis altijd dicht bij elkaar gelegen. Martelaars en helden, het zijn twee kanten van dezelfde medaille. Martelaars zijn barbaars afgeslacht door de vijand en worden dus vanuit het perspectief van het eigen kamp verheven tot helden die in het Paradijs een pak maagden verdienen. Je hebt in oorlogssituaties uiteraard ook altijd lieden die zich slachtofferen om zelf zoveel mogelijk slachtoffers bij de vijand te maken. Dat geldt niet alleen voor kamikazepiloten en zelfmoordterroristen, maar ook in het meer “vredelievende” maar harde competitieve milieu van de werkvloer en het kantoor: winners die risico’s nemen om anderen tot losers te vernederen.
Dit waren krasse beweringen, die een diepe beledi­ging van de koningin inhielden en dus strafbaar waren met de dood, bisschop of niet. Maar Offa, die man met het labyrint in zijn hoofd, greep niet in. Hij besefte dat de bisschop gelijk had. Hygeberht had hem gespaard, die wilde immers aartsbisschop worden. Hij had ook makkelijk een deel van de schuld kunnen afwentelen op hém – en dat zou terecht zijn, Offa zelf had immers zijn eerste vrouw Drida verstoten. Offa had geen keus, als hij niet als tiran terzijde geschoven en vermoord wilde worden. ‘Hygeberht spreekt waarheid!’ riep de bretwalda dus. ‘Broeders, neven! Laat de vrede onder ons terugkeren. Laat de betovering die over ons was wijken. Dood aan de bedriegster die ons koninkrijk verscheurt!’ Ook zijn be­bloede zwaard wees nu op Cynethryth. De res­terende twijfel en arg­waan onder de krijgers werden vervolgens verpletterd onder het donde­rende anathema dat Hygeberht over Cynethryth uitsprak, zijn meest uitvoerige vervloeking in de naam van de Drieëenheid, de heiligen, de Kerk, al haar dienaren en de volledige gemeenschap der gelovigen. Onder deze ver­schrikkelijke verwensing en vervloeking stond Cyne­thryth langzaam op, alsof een gewicht als de zoldering zelf op haar schouders rustte. Maar ze wankelde niet. En toen eindelijk de galm van Hygeberhts maledictie was weggestorven deed ook zij haar mond open. Iedereen staarde haar aan, armen neerhangend, zwaarden met de punten naar de grond gericht.
Ik ken hun spel, iets wat een politicus nimmer doet is ongelijk erkennen, dat staat gelijk aan politieke zelfmoord. Ik denk daar anders over, vind dat het wel moet kunnen, de kiezer duidelijk maken dat je iets verkeerd hebt ingeschat en dus op je schreden terugkeert.
25. Op zoek naar wakkerschudmomentenrie, waar ik ooit zo door gefascineerd was dat ik er een thesis over maak-te, zijn we vandaag via de kwantummechanica bij de snaartheorie aanbe-land, die ons vertelt dat er veel meer is dan Newtons zwaartekracht.Materie (en is het wel materie?) valt niet noodzakelijk altijd naar bene-den. We zitten met de natuurkunde vandaag op een punt waar we tegende grenzen aanlopen van wat we ons kunnen voorstellen, als we er al nietvoorbij zijn.Maken we de sprong naar de ontwikkeling van het management enbekijken we de afgelopen 30 jaar, dan stellen we eenzelfde patroon vast.Sinds organisaties industriële vormen hebben aangenomen, zijn we zebeginnen bestuderen. We hebben ons hiervoor heel sterk laten inspire-ren door Newton. Een bedrijf is immers ook een stukje habitat, waaromzouden we de natuurkundige wetten van actie en reactie, van zwaarte-kracht en deeltjes niet op ons bedrijfsbeleid toepassen? We kunnenbedrijven in deeltjes opsplitsen en de aantrekkings- of afstotingskrachtbeschrijven. We spreken over oorzaken en gevolgen, die via een uniekerelatie met elkaar verbonden zijn, als we die relatie vinden. Aanvankelijkwas deze aanpak zowel succesvol als onschuldig. Machines en goederenzijn inderdaad materie en zo mag Newton zijn werk doen. Later begon-nen we ons ook op mensen te concentreren. Mensen als human resour-ces. Daar hebben we het weer. De oplossingen voor al dat ‘mensengedoe’zochten we bij de psychologie en later de sociologie, de antropologie. Deopleidingen in humanresourcesmanagement hebben dan ook hun wiegstaan in de wereld van de psychologie. En hoe zit die ‘wetenschap’, als weze zo mogen betitelen, dan in elkaar? Welaan, de psychologie, wat aan-vankelijk een niche van de filosofie was, zocht haar eigen identiteit,scheurde zich af en zocht haar heil in, wat had u gedacht, de natuurwe-tenschap. Menselijk gedrag werd geanalyseerd. We gingen op zoek naarde elementaire deeltjes die het gedrag van mensen bepaalden. We zoch-ten naar basiswetten en opnieuw, tot op zekere hoogte, waren we hierinsuccesvol. De mens is immers een stukje natuur. Een hoop cellen,samengehouden in een lichaam, wandelend door de straat. DeNewtoniaanse natuurwetten zijn ook op de materiële kant van de mensvan toepassing. En met de laatste ontwikkelingen inzake neuroweten-schappen, waarbij we middels allerlei scanningmethodes zoals de fMRI,onze hersenactiviteit zichtbaar kunnen maken, besluiten we blijkbaardat de niet-materiële kant van de mens, zijn gedrag, zijn bewustzijn, zichook Newtoniaans gedraagt. Maar klopt dit wel? Mogen we besluiten datons bewustzijn, ons gemoed, onze emotie enkel wat chemische activiteitis, wat neurotransmitters, die ook de atomaire Newtondans uitvoeren? 15
6. 4 Hoofdvraag De centrale vraag van mijn onderzoek is: Wat is het effect van seksverslaving op de partner en kan systeemge- richt werken leiden tot herstel? Om de centrale vraag te beantwoorden is het van belang om deze op te delen in verschillende deelvragen: • Wanneer is mijn partner seksverslaafd? • Waar ligt mijn verantwoordelijkheid als partner? • Wat voor invloed heeft de seksverslaving op mij als partner en hoe ga ik daarmee om? • Hoe kan een seksverslaving het beste behandeld worden als de partner erbij betrokken is? Het doel van het onderzoek is om meer te weten te komen over de situatie van de partner: wat heeft hij of zij nodig, waarin kan de man of therapeut iets betekenen? Het uiteindelijke doel van de therapeut is tenslotte, zichzelf overbodig te maken door naar herstel toe te wer- ken. Ten behoeve van de eenvormigheid wordt in dit onderzoek steeds uitgegaan van een heterorelatie, waarbinnen de seksverslaafde als mannelijk wordt voorgesteld, en de partner als vrouwelijk. In de prak- tijk hoeft dit natuurlijk niet zo te zijn. Het is bekend dat er ook vrou- wen met een seksverslaving te maken hebben, en dat ook homostellen worstelen met dit probleem.
72. 70 kan gaan om de band met je eigen partner, maar net zo goed om fami- lie of vrienden die weer dichterbij mogen komen. Een lotgenotengroep kan daarin een belangrijk onderdeel zijn, maar vooral als je er alleen voor staat. Juist in een dergelijke groep krijg je erkenning door vooral veel te praten, te luisteren en emoties te uiten. Daarin kun je ook met anderen werken aan herstel van vertrouwen en wordt een hele basale behoefte vervuld, namelijk die aan liefde. Het is helaas niet mogelijk om al je angsten, negatieve gevoelens en twijfels zomaar weg te stoppen in een doos die je op zolder kunt zetten. Hefti- ge gevoelens laten zich niet zomaar opsluiten, maar komen naar bo- ven. Met andere woorden: gevoelens kun je wel bevriezen, en dat kan tijdelijk helpen, maar als je ze kunt laten ontdooien en kunt delen – het liefst met je partner – dan kan de ander met je meevoelen en be- grijpen wat je echte pijn en nood is. Misschien nog wel het belangrijk- ste is dat je dan erkenning krijgt: jouw gevoelens mogen bestaan. Dit is een belangrijke eerste stap op weg naar herstel. Een (nieuwe) veilige, hechte band helpt daarbij om de volgende redenen: • Deze band troost en verzacht je pijn. Lichamelijke en emotio- nele nabijheid werkt kalmerend op ons zenuwstelsel en helpt ons weer in balans te komen. • Een veilige, hechte band helpt om de strijd tegen de bestaan- de problemen vol te houden; • De band helpt je ervan overtuigd te raken dat de ‘nieuwe’ persoon die je bent geworden nog steeds gewaardeerd en ge- respecteerd wordt; • Een hechte verbintenis helpt ons zin te geven aan wat er is gebeurd, en helpt orde te scheppen in chaos.
In het verheven Huis zelf, in de Tempel die verticaal als een bom uit een drone op je neervalt, wacht je een keten van dito soort-vormende affiches. Ze benemen je meteen de adem en nopen je ertoe, pletgewalst en dodelijk getroffen, te bekomen aan een treurend & kreunend, van alle andere tafeltjes streng afgezonderd tafeltje. Ver verwijderd hou je je van de mensverzurende muren en zuilen, die manifest falen in hun opdracht om als beelden van een krachtige Renaissance aangenaam gezelschap te bieden aan de centripetaal neergestreken rustzoekende verdwaalden en ontwortelden. Aan al wie B te min vindt en hoopt in het “Overal” de twijfel aan het eigen bestaan voor eens en voor altijd achter zich te kunnen laten. .
Soms, ja zelfs regelmatig, culmineren deze gestolen ontmoetingen, als het verlangen ziedend in hem brandt, in een dierlijk schurken, hij maakt woest en onstuimig zijn riem los, trekt zijn kleren opzij en wrijft zijn tumescente onderlijf tegen haar buik, tot hij iets van verlichting heeft bereikt.
Franco Berardi is geboren in 1948. Twee jaar ouder nog dan ik. Misschien is zijn pessimistische toekomstvisie, die ik intellectueel gezien meer dan grotendeels deel, alleen maar de kijk van ouder en zwakker wordende mensen, die de nieuwe werelden (waar de jongste generaties in hun dagelijks leven reeds vanaf hun geboorte mee verweven zijn) ervaren als een verlies, een terugval, een regressie of een déroute. Een morele of ethische afkeuring en verwerping van wat misschien door de meerderheid binnen de jongste generaties, die in deze nieuwe context van info-connectiviteit zijn opgegroeid en er volledig mee vertrouwd zijn, toch echt wel als een “historische vooruitgang” wordt beleefd. Weliswaar worden we allemaal (tijdelijk, voor even) verontrust door de frequentie van “zinloos geweld”, van “niet te begrijpen” massamoord-incidenten en kleine zelfmoordepidemieën, en door de blijkbaar steeds talrijker en dichterbij komende kleine en grote oorlogen die bijna overal de planeet teisteren. Maar niet iedereen is suïcidaal, en bovendien leeft een ganse zorgsector, met een grootse economische productie en een toenemende tewerkstelling, juist van de psychopathologische fenomenen die Berardi terecht aanwijst. Net zoals oorlog vroeger ook al fungeerde als een effectieve oplossing voor massale werkloosheid. Misschien vinden kinderen het tegenwoordig min of meer normaal en dus ook relatief aanvaardbaar dat ze voor banaliteiten met een of andere psychiatrische diagnose (ADHD, autisme, bipolair, …) worden opgezadeld en dat ze van jongs af aan worden “begeleid door therapeuten en experten”. Zoals wij het destijds in onze kindertijd eigenlijk ook min of meer aannemelijk vonden dat ons door familie, buren of leerkrachten (én ook door onszelf) een of ander “karakterieel gebrek” werd toegeschreven. Net zoals meer en meer jongeren het blijkbaar weer een soort billijke optie vinden om hun levensgeluk te zoeken in de oorlogsvoering, getuige daarvan bijvoorbeeld de omvang van het fenomeen van de “Syriëstrijders”.
Depressie kan volgen op een voedingsgebrek, vitamine C missend bijvoorbeeld, of kan volgen op de werkverslaafde afknapper de mensen en jezelf missend waar men aan ontsnapte. Ook kan de depressie volgen op te veel slapen. Depressie kan een complex zijn van konditioneringen ten opzichte waarvan men een nieuwe levensstijl moet aanleren als men eenmaal buiten de boot is gevallen van de ‘niet-dit’ -manier van leven. In plaats van eer te ontlenen aan het omgaan met de misère zou men ermee moeten beginnen zijn eer te ontlenen aan de omgang met het juiste. Hoewel de menselijke goedheid en het mededogen dikteren zorg te dragen voor de gevallenen en behoeftigen, de ongecultiveerden en de criminelen, kan niettemin de eer niet worden ontleend aan het superieur of heiliger-dan-gij zijn. Het mes snijdt van twee kanten: de werklast kan bestaan uit het reinigen van de toiletpot of wat nederig karwei ook, terwijl anderzijds het bijwonen van verheffende vieringen van de subliminale kultuur het ware ego kan ondersteunen van identificatie met de orde van het goddelijke (afb.). Zoals gezegd is het belangrijk hoe de dingen worden gedaan, niet noodzakelijk welke dingen. Nadat de werklast is aanvaard moet het andere leven bevrijden en allen gelijkrichten naar de zelfde vrijheid van associatie (afb.). Het formele van klasse-identificaties benadrukkend als zijnde van belang voor de werklast kan men de perfekte orde, eer en identiteit vieren van iedere vorm van toewijding in de bevrijding van de status-oriëntatiekultuur die allen gelijkelijk kan belonen en bekrachtigen ter wille van de viering van enkel het aanwezig zijn. Het is niet goed uit angst of uit afgunst te ontkennen dat er klasse-identificaties zijn ondertussen heimelijk nog steeds de kloof in de kultuur behoudend. Waarom zou een zekere klasse oneervol zijn? Is de vrijheid van oriëntatie niet beslissend voor de rechtgeaardheid ervan? Is het niet het ideaal dat allen gelijkelijk gewaardeerd zijn naar hun eigen manier van het realiseren van respekt en toewijding (zie ook de kleurenkode)?
op een zeedijkterras turen naar de wateren van de zee. Ik ken mensen, mensen die alle respect verdienen, die bij hoog en bij laag beweren, zweren zelfs, dat het zicht op de zee hen vergunt het oneindige, de oneindigheid, te aanschouwen. Zoals een Oudgrieks filosoof die vol minachting voor de oppervlakte der dingen, zich aanmaande hun diepte te peilen. “Denk aan de liefde”, zeggen die respectabele mensen dan: “Is die niet volkomen onbegrensd? Is die wel in stukken op te breken? De liefde van Romeo en Juliet bijvoorbeeld! Die is toch zuiver goddelijk, niet te vatten binnen de omheiningen van tijd en ruimte, niet te smoren in een immense poel van troebel water en familiegeheimen. Vind je niet?”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *