“overlevingsuitrusting van de elite overlevingsuitrusting atlanta”

De rechter schortte de zitting op. Ik bleef verbijsterd op het puntje van mijn stoel zitten. Wat zou de rechter zwaarder laten wegen? Archieven of het menselijk geheugen? Een team van deskundigen reflecteerde de zaak in de televisiestudio. Een jonge vrouw gaf een toelichting bij het algoritme, hoe de variabelen werkten en hoe het gericht een deel van het verleden kon verwijderen.
Toegegeven; door onze scheiding van Gerald had ik het een poosje lastig met dat ‘houden van’. Fiona ook. We hebben een nieuw ritme moeten vinden, twee waar er al zestien jaar drie waren geweest. Dingen die hij altijd deed overnemen, dat brede bed weg doen, ons verdriet verwerken. Onze mislukking ook, want waarom bleven andere stellen levenslang bij elkaar en wij niet? Vooral zijn verwijt dat wij liever andere dingen deden dan gezellig naast hem op de bank zitten, hakte erin. Zo zeer zelfs, dat Fiona twee weken lang haar schuur niet bezocht en hele dagen aan mij klitte, omdat ze dacht dat dát de manier was om mij niet te verliezen.
Met een klap was ze weer terug in het heden. Er daalde een alles ver­stikkende deken van verdriet over haar neer. Tot drie dagen geleden was ze vergeten dat verdriet gewoon fysiek pijn kon doen. Dat het je bij de strot greep, misselijk maakte totdat je het gevoel had dat je gewoon wel kon kotsen.
Berend liep naar de koelcel en keek om zich heen. Zijn hoofd klopte. Hij begon tournedos, steaks, runder­lendes, oerhammetjes en kalfs­niertjes in zijn armen te laden. Achterovergeleund draaide hij zich om, liep naar de keuken en stortte alles uit op de grote werktafel. Terug in de koelcel legde hij lamsbouten, lamsschouder en gepikeerd gebraad op de grote bak met al gemalen gehakt en zette dit bij de rest. Berend ver­zamelde de worsten die aan het rek naast de deur hingen en haalde de rij gevilde konijnen en geplukte kippen van de haken. Hij bekeek de smalle, kale dieren die in twee enorme vleestrossen hulpeloos aan zijn vingers hingen en plofte ze op het werkblad.
Meyago liet de Timbesh-agent haar papieren zien, de stempel met nummers op haar pols. De stempels waren het bewijs van haar eerdere passage richting het hart van de stad. Ze opende haar tas; ze liet de kaarten zien die in de zoom van haar mouw lagen, toonde de namen van haar klanten, toonde de aan­tekeningen voor twee nieuwe bestellingen, haar buidel met geld, spreidde haar armen, liet schijnbaar onaangedaan de handen van één van de mannelijke Timbesh-agenten over haar lichaam gaan. Reageerde niet toen hij haar onbetamelijk in haar kruis betastte.
Ik moet altijd bijna hardop lachen wanneer ik in een roman (zijnde Louis-Ferdinand Céline “Mort à credit”) lees dat manlief en vrouwlief tijdens een hoogmis van echtelijke ruzie of partneroorlog met borden of vazen naar elkaar gooien. Zelf heb ik het nooit mogen meemaken. Ken het fenomeen in zijn gevisualiseerde vorm alleen vanop 1960-ste televisie, in die zwart-witfilms uit de pionierstijd van de “cinema”. Komedies zoals die van de “dikke en de dunne”. Verklaart vermoedelijk waarom ik me nu nog altijd hartelijk vermaak wanneer borden en vazen heen en weer vliegen.
Het leven is een rad. Dat zei m’n grootmoeder langs moeders kant altijd. Het zet dingen in beweging. Als je er middenin staat kun je meeliften op het momentum, maar als je erbuiten staat kan het je ook een slag van de molen geven. Jonas Grimpeerd was er ondanks alles goed in om middenin het rad te blijven, om mee te draaien op de raderen van het leven. Hij was daar misschien zelfs beter in dan ik.
Dingen moeten in orde worden gebracht, men moet samenwerken. Hierom wordt men geconfronteerd met de deskundigheid van anderen. Niet begrijpend het waarom en hoe van ieders positie en plicht, volgen moeilijkheden. Bij gevolg raken veel mensen teleurgesteld en vervreemd. Zonder instemming en overeenstemming ondernemen mensen ongekwalificeerde actie en vermindert de algemene levenskwaliteit in een meer en meer chaotische samenleving. In deze situatie ontwikkelen mensen uit frustratie weerzin tegen autoriteit, in het bijzonder tussen generaties, en begint autocratische macht te heersen met onrecht en opstandigheid jegens de anderen. Terwille van orde kan men niet zeggen dat de ene regel beter is dan de andere. Er is konflikt over zeggenschap en men kan niet kiezen tussen vechten tegen en vechten tegen. Iedere kant geeft hetzelfde probleem. Dus is er geen andere oplossing dan toevlucht te zoeken in het onpersoonlijke. Geen persoon geeft uitkomst behalve de volwassen persoon voor zichzelf, de diverse autoriteiten geïnternaliseerd hebbende. Hij kan niet zichzelf voorstaan als de oplossing maar hij kan de slotsom van de leringen voorstaan. Jezelf voorop stellen leidt onvermijdelijk tot het bewijs van de eigen onvolkomenheid en beperkingen. Je wenden tot het onpersoonlijke is dan de enige resterende praktijk die in feite bestaat uit positieve identificaties met het persoonlijke. Wat van belang is is je niet te keren tegen anderen, niet een ketter of wat dan ook te worden, maar om overtuigd te zijn van je eigen orde. Men kan kritisch zijn over andere vormen van orde maar met het constructieve voorstel van het eigene is dit hanteerbaar.
De slachter deed een stap naar voor zodat hij omhuld werd door maneschijn. Langzaam gleed Zohra’s blik naar zijn gezicht. Het was geen man. Het was een vrouw: dubbele kin, slecht gebit en sliertjes zwart krulhaar die haar bezweet gezicht craqueleerden.
Mensen zullen meer teleurgesteld zijn in de dualiteit, de schande en veroordeling van hun religieuze overtuigingen.  Goed en kwaad.  Recht en onrecht tegenover elkaar. Wanneer de ziel de tweede chakra doordringt, creëert ze een omwenteling in de manier waarop je relateerde met elk deel van je leven.  Het is een poging om diepere waarheden te onthullen, zodat je kunt reageren en naar diepere verbintenissen en oplossingen kunt bewegen.
Net zoals bij Lets systemen, kunnen mensen die aangesloten zijn bij het equi netwerk transacties van goederen en diensten doen die dan betaald worden met het nieuwe ruilmiddel. Dus in plaats van met euro’s te betalen, gebruik je equi. In eerste instantie en vanuit praktisch gebeurt dit best eerst lokaal. Een groepje vrienden, familie of werkcollega’s kunnen aansluiten en onderling met equi beginnen werken. Naarmate meer mensen aansluiten, uit alle landen, groeit de groep en vergroten ook de mogelijkheden. Zo ontstaat er een complementair ruilmiddel-systeem naast de euromarkt. Mocht het monetaire bankstelsel crashen, dan is er dadelijk een (rechtvaardig en transparant) alternatief beschikbaar. Het equi systeem staat los van het huidige geldsysteem, het is bewust kiezen voor iets nieuws. Door je energie te onttrekken aan het oude systeem, verlaat je de oude wereld en creëer je mee de nieuwe tijd. Er is dus helemaal geen strijd nodig of de opdracht om tegen iets te zijn. Het is heel gewoon een nieuwe keuze. Het brengt de kracht weer helemaal terug bij de mens zelf. Jij bepaalt of je met equi wilt werken of niet.
Een zeer dierlijke aandrang die me op gelijke voet met de vos zou stellen, spoelde door me heen. Het kostte me alles wat ik in me had om hem toch niet te lijf te gaan. Zo, simpel, met klauwen en tanden, en we zouden wel zien wie de sterkste was. Maar ik deed het niet.
Dat vrouwen awesome zijn wisten we allang. Daarvoor hebben we geen internationale vrouwendag nodig. Wat we wel nodig hebben, is een betere genderbalans in de muziekindustrie, want dat de ongelijkheid ZO groot is, had je vast niet gedacht.
Was er een fout in mijn systemen geslopen? Ik liet een uitgebreide diagnose lopen. Mijn walgparameter liep gelukkig alweer op. Die was dus in orde. De eerste resultaten van mijn diagnose lieten zien: mijn negatieve para­meters waren door het controlestation op nul gezet. Het had ook mijn drijfveren aangepast. Mijn wens om de familie Steiner te dienen was weg. Ik kon me die wens nog wel herin­neren, maar als drijfveer was hij verwijderd. Helemaal.
Een meterslange, krioelend-oranje vlam stort zich uit over de suite. Links, rechts zwiept hij het vuur, dat gretig voeding vindt in de witte bank en de rest van het meubilair. Zelfs de vloerbedekking begint te smeulen.
Niet voor niets roept men hier, dat als dit gebeurd het spel voorbij is. Leer je hond respect voor lijf en leden. En zelfbeheersing. als dit niet express zou gebeuren, zou je hond het ook niet kunnen afleren
Psyche: Menselijke zelfreflectie. Kan ego zijn, kan ziel zijn. Eveneens gebruikt voor het mentale, de vitale essentie en de geest. Van de psyche weet men dat ze betrekking heeft op vier afdelingen van reflectie: denken, voelen, willen en handelen (afb.). Zie ook onder Ziel.
Om de vergelijking door te trekken met het grotere spel van de samenleving mag iedere persoon zich een doel stellen met andere mensen: b.v. een theaterproduktie te hebben. Als het gezelschap na tien producties nog steeds bestaat mag men zeggen dat het spel is beëindigd wat betreft het concept van het bereiken van een strategie en een type bal. De tegenstander uitnodigen zou het adverteren zijn om een publiek te trekken dat op zichzelf ook een gemeenschap van mensen kan zijn die besturen naar hun eigen materiële doelstellingen van productie en beheer. Als die tien theater-produkties het uithouden met hetzelfde gezelschap in dezelfde gemeenschap, zou het aan onze lieve Heer van de Tijd, de scheidsrechter, zijn om te beslissen wie het gewonnen zou hebben op het scoren naar het concept van echte publieke speeltijd. Aldus bezien is uitnodigen tot een spel niet hetzelfde als het achter je laten van de privésfeer om naar het theater te gaan b.v.. Om dat ook zo te hebben is er een arbeids-overeenkomst nodig om te kunnen werken naar die uitgaande houding. Het spel winnen zou erkenning van het uitnodigende danwel uitgenodigde team inhouden: naar het theater b.v. kunnen mensen ertoe komen elkaar socialiserend te herkennen of te onderkennen dat een zeker uitvoerend gezelschap van een meer betekenisvolle sociale continentie is.  
De woorden reisden langs de kanalen de stad in. Een papyrussnijder hoorde het van een blinde bede­laar. Hij vertelde het door tegen de fruit­verkoopster met een rieten mand op haar hoofd. Een passerende ratten­vanger vertraagde zijn pas om hen af te luisteren. Hoorde hij dat goed? Tien dukaten? De grijze man droeg een hark over zijn schouder waar­aan hij zijn vangst aan de naakte staarten had opge­knoopt, en die zwierende dode ratten hadden ver­ont­rustend menselijke gezichtjes.
Alles. Je hebt nu ook bijna de dood van een kind veroorzaakt. De teller loopt op, doe je goed. Je kind, je man, Miranda’s kind … wat wil je nog meer op je geweten hebben? Je vergiftigt alles en iedereen om je heen, wat doe je hier nou nog? Niemand wil jou.
‘Zo’n hele kan ik toch nooit op!’ Een meisje van een jaar of acht klemde breed lachend iets tegen haar borst, ingepakt in duplexpapier. Haar moeder rekende af en ze liepen de winkel uit. Voor Willem lag een snij­plank met daarop een mes en een halve gekookte worst.
Het is m.i. niet de anonimiteit van een Facebook enzovoort die mensen uitnodigt of ertoe brengt zich te laten opmerken met hatelijkheden en agressief taalgebruik. Het lijkt me correcter ervan uit te gaan dat mensen die zich verlagen tot dit soort posts of comments, effectief om één of andere reden (tijdelijk of relatief permanent) woede en haat in zich dragen en deze willen ventileren. Ongetwijfeld zal die woede of agressiviteit ook geuit worden in andere settings. Mensen die zich ergeren aan alles en nog wat, mensen die zich op Facebook als de betweter presenteren: dat soort mensen had je vroeger ook.
Iedereen kent hem, iedereen houdt van hem. Bear Grylls is onverschrokken, dapper en weet altijd wat te doen. Wist je dat, dat hij met zijn 23 jaar de jongste Brit aller tijden is die de Mount Everest beklommen heeft? Bekend van enkele tv programma’s waarin hij aan kijkers laat zien hoe te overleven in extreme situaties. Voorop staat: we hopen natuurlijk dat jij nooit in een situatie verzeild raakt waar het om leven en dood gaat. Echter, met deze overlevingsuitrusting door Bear Grylls persoonlijk samengesteld zullen jouw overlevingskansen groter dan ooit te voren zijn. Hopelijk heb je het nooit nodig maar wie weet wat de toekomst brengt.
Lieven stond als eerste terug bij de voordeur. Voorzichtig keek hij om het muurtje de gang in. ‘Kom,’ fluisterde hij, en geruisloos liep hij naar buiten. Zohra volgde hem. Op hetzelfde moment ging er tegenover hen een deur open.
De echte stad ligt natuurlijk hogerop, daar tegen de rots Krabbenpunt aan. Verder bij de haven vandaan, langs de tijdelijk opgeworpen houten bouwsels, de verzakte paalhutten en armzalige woonsloepen van de vissers, over de doorzadelende houten planken, langs de naar vis stin­kende krotten in het zand, langs al het wrakhout dat lig te wachten op het volgende springtij dat alles weer weg zal spoelen, daar voorbij verschijnen de eerste stenen huizen van Wurmwater, dat door velen Wurmwater-aan-zee genoemd wordt. De huizen die tegen de voet van de grote rots Krabbenpunt aanschurken lopen bij zwaar weer ook onder water. Bij wind uit zee verzamelen de bewoners hun schamele bezit­tingen en wachten af welke rampspoed de storm hen brengen zal.
Lieven rende naar buiten. Daar inhaleerde hij de frisse nachtlucht. Het regende zachtjes. Van onweer was geen sprake. Hij bibberde over zijn hele lijf en zijn stem was onvast. ‘We moeten hier zo snel mogelijk weg,’ stamelde hij.
“Charles & Michel tegen de Kleine & Grote Mongolen” is door het eerder ongewone format weliswaar wat moeilijker om volgen dan het traditionele gestroomlijnde en van weken of maanden vooraf ingeblikte spelprogramma. Zeker de eerste afleveringen was het even wennen, maar dat geldt nu eenmaal voor elk nieuw tv-programma. Maar na een paar uitzendingen valt het meer dan best mee. Dan ben je als kijker reeds goed vertrouwd met de regels die het verloop van de lachwekkende oorlog en de vermakelijke vijandelijkheden bepalen.
Wat heeft Mook bezield om Sal te vermoorden? We wisten dat hij mij uit de weg zou ruimen; dat was zakelijk, of in elk geval wat Mook daaronder verstaat. Maar Sal? En niet alleen Sal: het hele team, dat decennia lang in het geheim geploeterd heeft om het Delftse lab tegen de klippen op operationeel te houden. Heeft Mook me zo gehaat, dat hij de zeldzame, onschatbare meerwaarde van een volledig functioneel nano­lab wilde offeren aan zijn wraakzucht? De verspil­ling verbijstert me.
7. Woord vooraf 10 januari 2005“Vandaag is de eerste dag zonder medewerkers”, denk ik. We zijn alleen.We, dat zijn mijn nog enige resterende collega, Linda, en ikzelf. Hoewelde echte samenwerking met de andere collega’s al tijdens de laatstemaanden van 2004 praktisch was uitgedoofd, was 10 januari de eerstewerkdag waarbij er geen mensen meer op de loonlijst stonden. Geenonverwacht collectief ontslag of faillissement, maar een bewuste, wel-overwogen keuze die het gevolg was van een maandenlange besprekingmet alle betrokkenen. Maar hoe weloverwogen de beslissing ook was, zewas niet het resultaat van succesvol ondernemen.Het Belgisch Staatsblad publiceerde op 20 september 2000, toen noggeheel op het bekende grijze krantenpapier, onder Nr. 20000929-299, deoprichting van de Coöperatieve Vennootschap met BeperkteAansprakelijkheid ‘Idea to Business’ door zeven vennoten, waarbijondergetekende. Het was evenwel niet onze bedoeling om tegen 10januari 2005 geëvolueerd te zijn naar een tweemanszaak met slechts éénvan de oprichtende vennoten en één nieuwe vennoot. Neen, we zoudengroeien als bedrijf, medewerkers in dienst nemen en uiteraard een leiderworden in ons marksegment. De groei kwam even op gang, maar brachtons niet het geluk waar we op hoopten. We bouwden alles af. Kortom,de droom die zeven ondernemers koesterden, was niet gerealiseerd.Voor het brede publiek is dit geen opmerkelijk nieuws. Wellicht zijn ernog enkele vennootschappen uit die editie van het Staatsblad vandaagreeds verdwenen. Maar voor mij, als betrokkene, ligt dat natuurlijkanders.Hoe kwam het dat deze droom niet gerealiseerd kon worden? Waaromwas ons bedrijf in plaats van te groeien, gesmolten als sneeuw voor dezon? Met deze vraag duid ik niet op allerlei praktische ondernemingsvra-gen zoals het beschikken over verkooptalent, marktkennis, kostenbe-heersings- en organisatievermogen. De oprichtende vennoten hadden ernet een jarenlange gemeenschappelijke ervaring op zitten in een andereonderneming, waar ik ook aan het hoofd stond. Met andere woorden,we hadden grotendeels een stuk verleden overgedaan in een nieuw, zelf IX
Uiteindelijk was dit specifieke boek op niets uitge­lopen. Sci-fi was gewoon niet zo Peters genre en dat had hij heel vlot ingezien. Het kroop toch bijzonder snel weer naar de horror en hij had geen compromis willen sluiten qua genre. Dus het manuscript was onaf­ge­maakt in een doos verdwenen en zou zich onge­twijfeld ergens in deze kamer bevin­den.
‘Goedemorgen, slager,’ knikte een oudere dame in een geruite jas en bijpassende sjaal. Zonder op ant­woord te wachten, bracht ze haar neus vlak bij de vitrine voor de toonbank en fronsde naar de vele lege schaaltjes. ‘U heeft niet zoveel keus vandaag, hm?’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *