“overlevingsuitrusting tester dagelijks draag overlevingsuitrusting”

Met de seconde werd ze zich meer bewust van de staat van haar eigen lichaam. Ze was druipend nat, koud, vermoeid, en de wond op haar pols bleef maar bloeden. Laura voelde zich licht in haar hoofd, maar ze wist dat ze nu niet op kon geven. Als ze Peter nu niet hielp, dan overleefde ze het waarschijnlijk niet. En wat er met Peter zou gebeuren, wilde ze al helemaal niet weten. Dus zette ze zich schrap en hield vol.
De stichting Vrienden van Bawku zendt regelmatig specialisten en een operatieassistent naar Bawku om een aantal weken hier te opereren. Zij vinden het leuk om hier een poosje te werken en veel grovere pathologie te zien dan in Nederland en ze hopen zoveel mogelijk patiënten te kunnen helpen en ook nog veel aan kennisoverdracht te kunnen doen.
Culinaire arrangementen bij de Eeshof Januari 2014 Wilt u uw verjaardag, familiefeestje of een andere gelegenheid vieren? Dan bent u bij de Eeshof aan het juiste adres. Met onze speciale arrangementen
Patiëntjes van MMC leefden zich samen met patissier Robèrt van Beckhoven, bekend van de tv-programma’s ‘CupCakeCup’ en ‘Heel Holland Bakt’, bij Máxima Medisch Centrum in Veldhoven uit om een koninklijke ver-jaardagstaart te maken. Van de koninklijke taart en de kinderen is een verjaardagskaart gemaakt voor de Koningin.
Eens te meer voelde hij zich nietig en onbetekenend. Hij begreep de woorden van zijn moeder. Eens gaan we allemaal. Mensen, dieren, bomen, de Aarde, de zon, melk­wegstelsels en sterrenhopen. Maar diep van binnen brandde een vuur, een noodzaak om zijn bestaan voort te zetten. Als ik ooit nog kinderen krijg, zullen ze de Aarde met respect leren behandelen.
De computer in mijn contactlens tekende een lijn­patroon over het oranje chassis van de maai­machine, met een rood oplichtende cirkel vooraan, waar het graan werd afgesneden. Ik liep ernaar toe en bukte voorover. De keramieken bladen waren afge­knapt. Midden erin als in een wit vogelnest bevond zich een metalen bol, aan één zijde zwart­gebla­kerd, door­sneden met kaarsrechte littekens. Er hadden antennes aan gezeten, maar daar resteerde er nog slechts één van, geknakt als een strohalm. Ik was nieuwsgierig wat het kon zijn, maar eerst zond ik de beelden door naar de speciale keramiekprinter, met een verzoek om nieuwe messen volgens de specificaties.
[i] Humberto R. Maturana & Francisco J. Varela “Autopoiesis and Cognition: The Realization of the Living.” Dordrecht, D. Reidel Company, 1980. Zie ook: http://www.inteco.cl/articulos/004/texto_ing.htm . [Humberto R. Maturana “Ontology of Observing: The Biological Foundations of Self Consciousness and the Physical Domain of Existence.” 1988]
We zitten met een man of tien in de echt niet zo grote keuken van Olga Matsukevich, een prominente inwoonster van Motol, een flink dorp zo’n 350 kilometer ten Zuid-Westen van Minsk, de hoofdstad van Wit-Rusland, oftewel Belarus. Olga is ook directeur van het plaatselijke museum, ze is een vrouw met aanzien en geeft ons een cursus borsjt maken, bonensoep op zijn Wit-Russisch, met veel paddenstoelen. En hoe je die paddenstoelen en andere zaken inmaakt, legt ze intussen ook uit. Je kunt zien dat Olga het heeft gemaakt. Haar keuken heeft echte tegels op de vloer en de enorme kachel, waar ook het brood in gebakken wordt, is versierd. Ze heeft me bij binnenkomst als eerste haar inpandige toilet laten zien, een teken van welstand. Olga’s man heeft geholpen bij het schonen van Tsjernobyl, dat verdiende goed. Hij loopt nu verdwaasd rond, zijn huid heeft de kleur van een slecht schoongemaakte melkfles. Maar praat niet over Tsjernobyl, niet over president Loekasjenko en ook niet over de verdwenen Joodse medebewoners. Neem nog een slok wodka, ja?
De deelname aan die poll is zeker geen sinecure. Heel wat kijkers bezorgen zich (nodeloos, zie sub) tal van hoofdbrekens. Want hoe moet je een aanslag van de vijand op het Museum Aan de Stroom (waarbij de terroristen niet verder zijn geraakt dan de vestiaire en de loketten voor de ticketverkoop) nu vergelijken met de beelden waarop Franse elite-eenheden in Toulouse een vijandelijk exemplaar uitschakelen nadat die een verlaten en vervallen legerkazerne heeft opgeblazen, maar zonder dat geweten is of het kadaver al of niet alleen handelde? Hoe moet je een afweging maken van een verklaring van Angela Merkel dat vandaag in Duitsland vijf geplande aanslagen zijn verijdeld, versus een videoboodschap van Ben Ali Benghali die met het zwaard in de hand aankondigt dat binnen de week nieuwe aanslagen zullen volgen in drie niet nader genoemde Europese grootsteden? De meeste kijkers hebben echter wel door dat het er niet om gaat gesofisticeerde berekeningen te maken. Je moet enkel intuïtief je gevoel aangeven. De poll wil alleen het “moreel” van de bevolking en het thuisfront meten.
Het vrouwtje aarzelde, liep wat achteruit maar gaf tenslotte toch toe. Met een vermoeid gebaar wees ze op een van de stoelen die om een aftands bureau gegroe­peerd stonden. ‘Zit. Natsuko.’ Haar naam. Ze gaf Laura een kort knikje.
Onder water worden zijn spartelende ledematen gegrepen en gefixeerd door sterke vingers met zwem­vliezen. Zijn sabel ontglipt hem en zinkt weg in de oer­soep. De vismensen hebben hem te pakken. Soepel als dolfijnen dartelen zij om hem heen, klauwend en bijtend trekken ze hem mee omlaag, steeds verder de diepte in. Een worsteling met de allure van een dans. De enige muziek is de waterdruk die trommelt in zijn oren. Zorgvuldig, bijna sensueel wordt zijn broekriem los­gemaakt, alsof de aanvallers benieuwd zijn naar het enorme lid dat de man zich weer heeft laten aannaaien, maar de vingers met zwemvliezen halen slechts de sleutelring en het holster met het pistool los van de riem. De wijde broek glijdt omlaag tot aan de gezwollen enkels om daar te blijven haken. Uiteindelijk binden de vis­mensen hem vast aan een verroest afgeworpen anker dat half begraven in de drek op de bodem ligt.
De fabel dat honden in het wilde weg bijten en niet zien waar ze bijten is dus echt een fabel. Honden weten dondersgoed waar ze bijten, als jij je hand er voor steekt terwijl de hond bijt, ja dan is het pech. Maar als de hond jou opeens grijpt in plaats van de andere hond, doet hij dit toch echt expres.
30. Effect van terugkoppeling van PROs • Toename KvL gespreksonderwerpen (Detmar et al. 2002) • Verbetering KvL (Velikova et al.2004, de Wit et al. 2008, Gutterling et al. 2008) • Toename van tevredenheid over de zorg (de Wit et al. 2008) • QLIC-ON studie (Engelen et al. 2009, Engelen et al. 2010) Toename in signalering van emotionele problemen Belangrijk: geen toename van consultduur
Ik sloot mijn ogen. ‘En wat als ik niet ga? Heb je daar­over nagedacht?’ Ik ging rechtop zitten en wees naar ons huis, tuin, zwembad, de garages. ‘Dit opgeven? Of kunnen jij en ik iets op aarde vinden wat zo goed betaalt?’ Ik zuchtte diep. ‘Jij hebt niet eens werk.’
Het complex van symptomen dat in meer of mindere mate valt waar te nemen bij mensen die slachtoffer waren van geweld of andere schokkende gebeurtenissen, heeft de naam van post-traumatisch stressstoornis gekregen.
Direkt volgend op het voorgaande inzicht in de sociale aard van de ziel is het inzicht dat voor anderen gaan niet kan bestaan zonder geïnteresseerd te zijn in de anderen. Misschien dat denken voor anderen verduisterd is door de behoefte aan resultaten: ik wil voedsel, geld, sex, erkenning etc. Maar geen zinnig mens peinst erover niet te letten op de weg waarop hij rijdt. Geen zinnig mens zal verzuimen de taal te spreken van degene waar men iets van wil. Het gaat er niet om het materiële motief te ontkennen, het gaat erom het motief te onderwerpen aan het simpele belang dat men heeft te stellen in anderen gaande met een geest denkend voor anderen. Alleen zo kan men het volledige inzicht herwinnen dat nodig is om de werkelijkheid van de ziel te vinden en gelukkig te zijn met de God die de vorm van de Tijd aannam. Dit is geen futiel argument, aangezien vele mensen de Tijd vrezen als de grote moordenaar van alles wat leeft. Tijd vermaalt iedereen tot stukken alleen maar een lineaire stroom van het verleden naar de toekomst waarnemende. Maar de tijd is niet alleen maar lineair, hij is ook parallel: tijd vormt een contrapunt van gelukzalige harmonie van alle soorten integriteiten die hun ongelooflijke wetenschappen bewerkstelligen in de liefde van de grote fuga van de kosmos. Realiserend dat er velen dezelfde weg bewandelen is men verenigd, het verschil herkennend realiseert men zich het persoonlijk unieke en de spellen van het leven. De grote struktuur van de harmonie ziende is men bevrijd van de angst voor de chaos. Ziende dat anderen zich ook herinneren, een geweten van de tijd hebben, is men bevrijd van de angst te worden vergeten. Dit alles is de werkelijkheid van de tijd: tijd is niet alleen maar de tikkende klok (afb.). 
Midden in de parkeergarage was een afgesloten blok, muren zonder ramen. Hij waadde erheen en toen hij eromheen liep zag hij een plateau dat net boven het water uitstak, een stalen deur en naast de deur een metalen plaat met een enkel rood lichtje boven de lijntekening van een mensenhand. Hij haastte zich de treden op en vervolgens bestudeerde hij nauwgezet de deur en de plaat. ‘Alleen geautoriseerd personeel’ stond er op, onder een feloranje ‘Pas op!’ en een pikzwart biohazard logo. Er waren geen zichtbare sloten of scharnieren.
Hoewel tegenslagen mij niet vreemd zijn geweest is de bodem nog nooit weggeslagen onder het bestaan. Maar ik denk wel dat ik als controlfreak aardig in de war zou raken als het ddw zou gebeuren. Ben niet voor niets een Steenbok, die willen omhoog en niet terug naar beneden…
Mijn omvangrijk manuscript is voor een belangrijk deel jammerlijk verloren gegaan. Vermoedelijk zal het toch ook op veel punten totaal achterhaald zijn. Had ik wel oog voor de sociale positie van de vrouw, dan ging ik toch grotendeels voorbij aan verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke psychologieën op basis van hun verschillende productieve en reproductieve bezigheden. Ik bekeek de psychosociale ontwikkeling van de mens eerder als een vrij homogeen over de samenleving verspreid gegeven, althans vóór het ontstaan van de grove sociale ongelijkheden met de intrede van de grote landbouwmaatschappijen. In de jaren 1970 waren er ook nauwelijks of geen gekende vrouwelijke primatologen en antropologen die oog hadden voor praktijken waarin primatenwijfjes of mensenvrouwen betrokken waren en zeker geen die deze praktijken ook effectief vanuit een vrouwelijk perspectief bekeken. Nu beschikken we over een overvloed aan materiaal op dat vlak.
39. 37 “Ik ben er compleet aan kapot gegaan; angst en onzekerheidsdro- men..” “Geen gewone woede maar echt mijn partner heel veel pijn willen doen, geen verdriet maar nachten achtereen niet slapen alleen maar huilen, ze enorm gekwetst zijn dat je dood wil etc. etc.” “Op een gegeven moment toen een vrachtauto iets raars deed op de snelweg en alles weer net goed ging dacht ik: Ach en anders was het tenminste allemaal voor bij. Dat was het moment dat ik bij de huisarts antidepressiva ging halen. Dit heb ik anderhalf jaar geslikt. De eerste maanden sliep ik niet meer. Daarna wilde ik alleen nog maar slapen en me alleen maar verstoppen onder mijn dekbed.” De bovenstaande onderverdeling is niet aangebracht met het doel iets te structureren, maar om inzicht te geven in de verscheidenheid aan reacties die partners in de praktijk geven. Bovenstaande reacties geven inzicht in de intensiteit van de impact die het uitkomen van de versla- ving direct op de partner heeft. Korte tips voor de seksverslaafde Tijdens een gesprek middenin de crisis is het belangrijk dat elke emotie van je vrouw er mag zijn. Loop niet voor deze gevoelens weg. Het stil- staan bij de eerste gevoelens vraagt om veel begrip en geeft je vrouw het gevoel dat het ‘okee’ is. Op deze manier zorg je ervoor dat deze emotie toegestaan wordt, en voorkom je dat deze terechtkomt in de categorie ‘niet toegestaan’. Zo voorkom je dat je vrouw vervolgens controlerend of verwijtend gedrag gaat vertonen, als symptomen van onderliggende angst en verdriet. Hoe doe je dat dan? Door er te zijn, naast je vrouw te zitten, door te luisteren, door begrip te tonen en waar mogelijk lijfelijk of met woorden te troosten.
De overlevingskits dat de GI’s bij zich hadden tijdens de wereldoorlogen vormen min of meer de basis van onze moderne kits. Deze kits werden bewaard in tabak doosjes en altijd op de man zelf gedragen.
‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij. ‘Maakt u zich geen zorgen, hij zal zo wel komen.’ Nog altijd bleef het balkon leeg. Sommige ouders schuifel­den dichter naar de ingang van het stadsgebouw, onzeker of ze beter nog even konden wachten of naar binnen konden gaan om te kijken wat er aan de hand was. Samuel had hetzelfde probleem. Gaetan was bij de groep om ze te begeleiden, die had alles wel onder controle, dus bleef hij staan.
Dat de naam des HEEREN vóór en na zo’n vergadering wordt aangeroepen en in mijn beleving dus tijdens de vergadering uitgebreid wordt gelasterd en belachelijk gemaakt, is blijkbaar alleen voor iemand zoals ik, met een reformatorische achtergrond, een punt van aandacht.
Ik vind het persoonlijk niet iets waar ik mee uit de voeten kan. Ben er wel eens voor gevraagd, maar het spelen op de tijd dat het bandje afloopt, afwachten op mijn tijd om een solootje in te brengen, en dan nog bepaald in lengte door de duur die het bandje je toelaat, nee dat is niets voor mij.
Op de nieuwe, twee jaar geleden geschonken OK is men gewend dat er weinig wordt geopereerd, dat de ochtendploeg wel om half acht present zou moeten zijn, maar dat men in feite de dag niet voor negen uur begint.  Om twee uur ’s middags (niet om twee uur ’s nachts) moet het operatieprogramma achter de rug zijn; wat nog niet is gedaan moet anders maar wachten tot de volgende dag. Met veel moeite kan die werk-periode voor de gast-specialisten iets worden opgerekt. Toen de zuurstoffles leegraakte moest de gast-chirurg hemel en aarde bewegen om althans binnen twee dagen weer zuurstof te hebben.
De pijn barstte in alle hevigheid los, alsof iemand met alle macht op zijn hoofd instak en in zijn hersenmassa wrikte. Vanuit de ruimte achter de winkel klonk een vreselijk, ijzingwekkend gekrijs. Berend haastte zich naar de deur. ‘Willem!’
Ik ben anderen altijd onbevangen tegemoet getreden, nooit iets vermoedend van enig kwaad. En vind het eerlijk gezegd nxc3xb3g enorm moeilijk om van iemand iets kwaads te moeten geloven. Ik denk altijd : ‘waarom zouden ze dat dan doen’?
In werkelijkheid is er alleen maar liefde en vanuit het goddelijke gezien, neem je slechts een omweg als je nu nog niet kunt kiezen voor de liefde. Dus oordeel niet over de ander. Geef elkaar de ruimte. Het Goddelijke Plan is volmaakt, de schepping is volmaakt.
Zijn woord was wet. Zijn geest scherp als gebroken glas. Zijn gele ogen koud als ijs, hard als staal. Ze om­helsde hem alsof ze oude vrienden waren, begon te lachten toen hij een opmerking maakte, volgde hem naar de zijstraat waar een elektrische huurwagen stond. Paars met gele stroken, de zonnekap gedragen door krullend houtwerk.
Intersectionality is a term coined by American civil rights advocate Kimberlé Williams Crenshaw to describe overlapping or intersecting social identities and related systems of oppression, domination, or discrimination.
Bij nader toezien merken wij dat de psychologiserende stelling in twee elkaar opvolgende varianten circuleerde in de ganse commotie rond de zaak Joe Van Holsbeeck. De eerste variant luidt: de daders zijn een emanatie, een symptoom van een problematiek, een (maatschappelijke, ja zelfs religieuze) ‘ziekte’ van de hele gemeenschap, in casu de Noord-Afrikaanse allochtonen. Deze etnosociologische benadering bakent dus in de eerste plaats een gemeenschap af op etnische gronden (autochtonen versus allochtonen, en dan binnen die allochtonen de Turken versus de Marokkanen, etc.) en binnen een gemeenschap worden dan figuren aangeduid die fungeren als excessen in de wijze waarop deze gemeenschap haar sociale, culturele en economische integratie moet zien te bewerkstelligen, in dagdagelijkse termen gezegd: hoe ze moet zien te overleven en hoe de leden van die gemeenschap als individuen moeten zien te overleven. Afhankelijk van de morele sympathie die men jegens de betrokken gemeenschap koestert, wordt die gemeenschap dan vergoelijkt (door de ‘linksen’ die zich opstellen als sociale werkers) of gestigmatiseerd (door ‘rechtsen’ die zich opstellen als politieagenten en rechters). De ‘oplossing’ van de zaak Joe Van Holsbeeck (niet zozeer de aanhouding van de daders als personen, maar de vaststelling dat de daders geen Marokkanen maar Polen waren) kan dan in eerste instantie gelezen worden als een verplaatsing van het racisme jegens Arabieren naar een racisme jegens de Poolse gemeenschap! Plots stonden de Polen in het brandpunt van de belangstelling. Onze ‘Polen’ bleken plots een ‘Poolse gemeenschap’ te vormen, met hun eigen kerken en winkels waar alleen Polen zouden komen. Polen zijn dan ‘katholiek’, ze werken vijftien uur per dag en houden zich dus niet met hun kinderen bezig. Enzovoort. M.a.w. in plaats van zich te richten op de eigenheid van de daders (tenslotte weet het publiek nu nog altijd niet precies wat zich vanuit de visie van de daders heeft afgespeeld, en daders hebben toch ook mensenrechten) werd meteen binnen de publieke opinie een nieuwe voordien niet bestaande gemeenschap ‘geconstrueerd’: de Polen (voordien kenden wij enkel de Poolse loodgieter, die als een soort desolate lonely rider in de media werd gerepresenteerd). Al kon iedereen die kijken wou toch gemakkelijk zien dat het in de zaak Joe Van Holsbeeck gaat om jongeren uit achtergestelde sociale groepen die, ongeacht hun etnische origine, moeten weten te overleven in een maatschappij vol sociale ongelijkheden. De etnische origine van die jongeren speelt daarbij een secundaire rol zoals in deze zaak nog maar eens blijkt: ‘Noord-Afrikanen’ blijken ‘Polen’ te zijn. De media die dagenlang de Noord-Afrikaanse gemeenschap hadden gestigmatiseerd, gingen zich nu richten op de Polen in plaats van zich te bezinnen over de wijze waarop ze individuen (en dan nog minderjarigen) onderbrengen in bepaalde identiteitscategorieën die ze dan, zoals aangehaald, ofwel gaan vergoelijken ofwel gaan stigmatiseren. De Polen zelf verdedigden zich dan met de stelling dat de moordenaar ‘eigenlijk geen Pool maar een romazigeuner is’. Kortom, een onverbloemde carrousel van onverbloemd racisme. Het standpunt dat wij toen innamen en nog altijd huldigen, is klaar als pompwater: elke reductie van een persoon tot de identiteit van zijn origine (ras, nationaliteit, maar ook sekse, etc.) is eigenlijk al een daad van racisme op zich! Dit is de enig mogelijke consequente houding om intellectuele (en politieke) blunders als in deze affaire te vermijden.
Als men bezoekers moet accepteren, beginnen de moeilijkheden: men moet de ziel dienen ten einde te ontsnappen aan de angsten van het ego. Mensen aanvaardend die op bezoek komen kan men alleen maar ja of nee zeggen en de datum en tijd bepalen. Er is geen sprake van een vrije keuze: de vrijheid is verloren met het zoeken van je lichaam en verblijfplaats: men kan ontsnappen door zich achter een kruisbeeld te verbergen of een andere beeld van God, maar dat zal de geest fixeren op de (niet-vitale) immobiliteit van het beeld. Men kan trachten de mensen af te leiden naar een andere minder persoonlijke plaats, maar dan, afhankelijk van andere eigenaars, heeft men minder kontrole over de situatie, terwijl je niettemin verantwoordelijk wordt gehouden. Men kan een spreker uitnodigen of een artiest van één of andere soort, maar dat zal niet aan de vraag naar jouw persoon beantwoorden. Dus, als mensen eenmaal achter je lichaam aan zitten, zit er weinig anders op dan de ziel te dienen, de mensen van dienst te zijn en verantwoordelijkheid te nemen voor de materiële opzet in ontkenning van ieder profijtbeginsel.
Eochaid liet zijn eigen boutje zakken en schudde zijn hoofd. ‘Vermoe­delijk niet, zijn vuren zijn gedoofd. Daarom is hij de juiste man voor deze queeste. Ieder ander was zo in de netten van Cynethryth gelopen. Hij niet. Niet de uitgebluste ridder Harbrand met zijn harde voet.’
Deze stoere riemhoes van Victorinox zorgt ervoor dat u uw zakmes op een veilige manier kunt vervoeren en zorgt daarnaast voor een optimale bescherming van het zakmes zelf. De riemhoes is geschikt voor de voor zakmessen tot 3 lagen. De hoes is verder gemaakt van stevig kwaliteitsleer en sluit door middel van klittenband. Dankzij de lus aan de achter

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *