“overlevingsuitrusting groothandel leveranciers 3d geprinte overlevingsuitrusting”

Je zult meer verbindingen met zielsverwanten herkennen.  Er zijn veel verschillende zielsverwanten mogelijk.  Zo kun je bijvoorbeeld een bepaalde tijd samen doorbrengen om elkaar iets specifieks te leren, meestal positief en soms negatief of uitdagend.
Volmaakt geluk bestaat niet, maar er zijn waarschijnlijk wel instellingen die het iets meer in de hand werken dan andere. Je moet je realiseren dat het leven bestaat uit de aaneenrijging van verwezenlijkte en onverwezenlijkte doelen, als een gigantische ketting, tot de kaars dooft om het doel te verwezenlijken dat de natuur heeft met jouw lichaam. Wie hier geen vrede mee neemt zal nooit gelukkig zijn, tenzij hij zich dingen gaat wijsmaken, zoals een leven na de dood waarvan de kwaliteit afhangt van de kwaliteit van je geleide leven, allemaal zeer stompzinnig en ironisch genoeg de oorzaak van veel kwaad. Er is leven na de dood, uiteraard: het leven van anderen en misschien sterft het leven zelf ooit. De troost is dat wij verschijnen en weer verdwijnen, maar dat we ook slechts een patroon zijn, als een draaikolk in water, terwijl onze essentie, de zee, blijft bestaan (of op zijn minst veel langer bestaat).
Vanuit dit inzicht kan de notie volgen dat ieder mens als de noodzakelijke kontrole kan fungeren, daar iedere persoon als een vergrootglas van het goddelijke zou kunnen werken. Ook b.v. criminelen hebben een bepaald idee van gerechtigheid waar men zeker van kan leren als het aankomt op het bewaken van de limieten der uitputting. Het systeem ondersteunend danwel een kultureel alternatief ondersteunend, perfekt rechtgeaard of niet; het met het lichaam gaan tot een bepaalde limiet kan het best onder begeleiding van anderen geschieden. Jongeren b.v. die hun lichaam uitputten in een sfeer van drugs en snelle muziek zouden in hun pogingen te genieten vast kunnen lopen heimelijk minachting koesterend jegens de generatie vóór hen die ook de grenzen van die aktiviteit hebben verkend. Het wiel opnieuw uitvindend doen zich ook het zelfde soort van ongelukken voor in het misbruik van drugs b.v. Dit soort van destructieve vervreemding gebaseerd op leeftijdsdiscriminatie of een generatiekonflikt moet en kan worden overwonnen door middel van een orde die de verschillende generaties, vormen van status (afb.) en beroeps-identificaties (afb.)met elkaar verbindt. Alleen door middel van een bewuste bekentenis tot het geheel van van het menselijk vermogen kan het noodzakelijke evenwicht worden gehandhaafd zodat de limieten duidelijk, aanvaard en bekend zijn. In dezen is eenvoudig duidelijk zijn liefde. Om symmetrie te hebben, complementariteit ofwel parallel te zijn in relationeel functioneren onder begeleiding, is van secundair belang. Te onderwerpen , het door te praten of gelijk te zijn in onafhankelijkheid zal een natuurlijke evolutie vinden als eenmaal de orde of het communicatiekader duidelijk is. 
Het duurde niet lang. Hij liet verslagen zijn hoofd hangen. ‘Ik was failliet geraakt.’ Zijn stem was nauwe­lijks te horen. ‘Er was in principe vanaf het begin genoeg energie voor al onze programma’s, als we die maar nooit hadden willen uitbreiden. Maar we begonnen ons te verve­len. Al snel waren er met inge­wikkelder simulaties. Maar als anderen die zagen, wilden zij die ook voor zichzelf. En daar was elek­triciteit voor nodig. Drie van de oorspronkelijke persoonlijkheden wisten controle te krijgen over de zonnepanelen, en sneden de rest van de energie­toe­voer af. We kregen vervolgens de stroom niet meer gratis maar moesten ervoor betalen, met het enige dat we daarvoor hadden: onze reken­kracht. Ze zorgden bovendien dat er altijd net iets te weinig energie onze kant opkwam, zodat we tegen elkaar begonnen op te bieden. Het duurde niet lang of bijna iedereen was slaaf van een van de drie machten, gedwongen zich het grootste deel van de tijd in te zetten voor simulaties die niet van henzelf waren, lusthoven waar ze zelf geen tijd konden doorbrengen. Anderen pro­beerden energie te roven, maar leefden ver­volgens voortdurend in angst voor represailles. En de rest was uitein­delijk gedwongen zichzelf uit te schakelen. Dat zou ook mijn lot zijn geweest, als ik me niet had bedacht dat er op Aarde nog onbeperkte energie aan­wezig was en grondstoffen in overvloed. Dat is waarom ik hierheen ben gekomen.’ Hij hief zijn ogen op: smekende gaten in zijn gezicht. ‘Samen kunnen we onze overleving voor eeuwig zeker stellen.’
Toen zagen de ooms en broers van de echte koningin dat de vrouw, die zij eerst allemaal hadden herkend als de nieuwe tovenares-koningin, Cynethryth hele­maal niet was. Hoe en wanneer precies hadden ze zich zo laten verblinden, misleiden? Daar, als een be­smeurd vod en bloedend uit vele wonden lag niet langer Cynethryth.
Het was te gevaarlijk wie dan ook, gevaarlijk om zelfs Ujhalin in ver­trouwen te nemen, te onverstandig haar gedachten te delen, niet wijs te spreken over de dingen die ze gisteren en vandaag gezien had, gehoord had, gelezen had.
Ik heb de “store” dat wil zeggen de planken in de keuken al aardig vol blikken met eten staan  en de keukenkast waar vliegen en muizen niet zomaar naar binnen kunnen staat ook al vol plastic dozen met koekjes, havermout, macaroni, spaghetti, jam, locaal gemaakte pindakaas en zo voort. Inmiddels heb ik voor alle kookgerei waar een gat in het handvat zit een spijker in een lange plank geslagen zodat daar nu een vaste plaats voor is.
Harbrand, de ridder die voor zijn vrome koning Karel de zee was over­gestoken, maar die zelf alleen in de dood geloofde, zat het dichtst bij het vuur en dommelde al bijna in. Wel merkte hij nog dat zijn met­gezellen als vanzelf in maritieme termen, voor­beelden en metaforen waren vervallen. Het volgende stadium van hun reis, het grote meer van Ana dat zich een boogscheut verderop spiegelend en zwijgend overgaf aan het strelende licht van de Maan, had zich kennelijk al in hun gesprekken genesteld. Was dit een goed of een euvel teken?
En weet je wat? In al hun haarloze naaktheid, in al hun steeds maar toenemende uniformiteit in vorm en bouw, leken ze niet enkel op elkaar, ze leken ook op die roodachtige woestijn, met een kleur variërend van geronnen bloed tot die van die rozerood beschimmelde omelet onder die veel te kille, onver­schil­lige zon, alsof het niemand iets kon schelen wat we deden, wij, als vagebonden schurkend in het zand. Anders en toch allemaal hetzelfde.
Ik ben zeer vereerd dat hij mij verkiest. Hij is een belangrijke Heer en een plezierige minnaar. Hij heeft een witte sik en een rij kleine stekels die uit zijn rug groeit en die alleen ik mag zien en aanraken. Ik wilde dat hij geen demon was.
De regenval heeft de gebarsten kleigrond in de steile straatjes tot modder getransmuteerd. De voeten van het volk zullen die modder woelen en ploegen tot de drek die men in een varkenskot aantreft. Omberen plassen dampen als kleine vulkanische meertjes. Stroompjes sijpelen langs de glibberige traptreden omlaag.
Fieseler kreeg de opdracht tot de bouw van vijf prototypen. In het voorjaar van 1936 vloog de Fi 156 V-1. Dit eerste prototype was uitgerust met een Argus As-10C motor met een vermogen van 240 pk en een tweebladige metalen propeller. De Fi 156 V-2 volgde kort hierop met een houten propeller. De Fi 156 V-3 volgde na de eerste proefnemingen als eerste volledig militair uitgeruste prototype. Het proefprogramma werd vervolgd met de Fi 156 V-4 met Ski’s en de Fi 156 V-5, welke nagenoeg gelijk was aan de V-3.
Een tweede manier waarbij organismen elkanders gedrag kunnen modifiëren bestaat in niet-fysische interacties waarbij de interagerende organismen elkaar oriënteren binnen hun respectievelijk cognitief domein (het geheel van mogelijke interacties tussen een individu en zijn omgeving waarover dat individu beschikt). Zulke oriënterende interacties zijn communicatief: organisme A oriënteert het gedrag van organisme B naar een deel van zijn cognitief domein, zonder echter het verloop van diens gedrag te specifiëren. Hierbij wordt geen aaneengekoppelde keten van interacties uitgelokt zoals bij gedragskoppeling: immers het eventuele gedrag van beide organismen hangt af van de uitkomst van hun onafhankelijke maar toch parallelle interacties binnen hun eigen respectievelijke cognitieve domeinen. Het eerste organisme genereert met zijn gedrag een perturbatie die het tweede organisme ertoe brengt zich in zijn eigen cognitief domein te gaan oriënteren. De niet-linguïstische oorsprong van communicatief gedrag is merkbaar aanwezig bij veel dieren die met hun zichtbaar of hoorbaar gedrag coöperatief handelen bij een soortgenoot of soortgenoten uitlokken: b.v. een alarmgsignaal bij het waarnemen van een vijand; de coöperatie bij vogels, dolfijnen en primaten. Communicatief gedrag kan zich alleen ontwikkelen als de cognitieve domeinen van de interagerende organismen (hun ‘leefwereld’) in ruime mate samenvallen en vergelijkbaar zijn: een consensus-domein van coöperatieve interacties kan worden gevormd (een natuurlijke taal). Het gaat hierbij niet om de transmissie van informatie en al evenmin om de beschrijving van een onafhankelijk van ons bestaand universum waarover de dieren ‘spreken’. Taal is niet denotatief: het verwijst naar niets, het oriënteert de aangesprokene in zijn cognitief domein maar verwijst als dusdanig niet naar entiteiten die onafhankelijk buiten ons bestaan. Communicatieve interacties zijn intrinsiek niet-informatief, in de zin dat de ‘informatie’ geenszins de vorm bepaalt (‘in-form-eert’) van het antwoord van de aangesprokene. Vermits binnen de visie van de autopoiesis de activiteit van een zenuwstelsel nooit met een ander zenuwstelsel kan worden gedeeld, kan er niets ‘gecommuniceerd’ of overgedragen worden. De wijze waarop de aangesprokene zich oriënteert binnen zijn cognitief domein, is onafhankelijk van wat de ‘boodschap’ voor de spreker betekent. De consensualiteit gebaseerd op de vergelijkbaarheid van de cognitieve domeinen van de sprekers, komt wel over alsof de communicerende organismen een gemeenschappelijke wereld delen. Maturana & Varela’s analyse is een biologische, geen psychologische: het doet dan ook niets af van wat wij in onze schets van de mentalisering over gemeenschappelijkheid hebben gezegd. Dus, om samen te vatten: in de oriënterende interactie veroorzaakt het sprekend gedrag van organisme A in het zenuwstelsel van organisme B een specifieke activiteitstoestand dat de relaties belichaamt die in de interactie zijn gegenereerd en zo het gedrag van organisme B ‘representeert’. Als organisme B dan doorheen zijn structurele plasticiteit kan interageren met deze ‘representaties’, dan heeft zich een linguïstisch domein gevormd. Als een jager vingerwijzend tegen een ander zegt: ‘Zie, een beest’, dan gaat de andere jager zich oriënteren en richten binnen zijn mogelijkheid aan gedragingen en coöperatief gaan kijken in de richting van de uitgestoken vinger van de eerste (maar in principe kan hij evengoed niet kijken).
De zon gaat onder en wij verschijnen. Wij zien nooit de zon, wij leven in het land van duisternis, mist, padden en verloren zielen. Onze gasten vinden door middel van paden met gekleurde lampions hun weg naar de baishun-yado, of ze worden per boot gebracht door de amanojaku veermannen.
[i] Humberto R. Maturana & Francisco J. Varela “Autopoiesis and Cognition: The Realization of the Living.” Dordrecht, D. Reidel Publishing Company, 1980. Zie ook: http://www.inteco.cl/articulos/004/texto_ing.htm . [Humberto R. Maturana “Ontology of Observing: The Biological Foundations of Self Consciousness and the Physical Domain of Existence.” 1988]
Sterre keek in de richting die de dronkenlap aanwees. Daar aan de overkant van het perron stond een man die hen strak aankeek. Een moment dacht ze dat het de geilaard van daarnet was, maar de koude rillingen die deze figuur haar bezorgde was vele malen intenser. Nee, hem had ze niet eerder gezien. Een dergelijke blik zou ze zich herin­neren. Met donkere, holle ogen staarde hij hun kant op. Hij leek wel een geest met lange, magere ledematen die uit een gerafelde smoking staken, alsof het kledingstuk veel te klein voor hem was, handen met lange vingers en zwartglanzende nagels gekromd tot klauwen.
Mijn strot werd dichtgeknepen en ik zakte naar mijn keel klauwend op mijn knieën. Het vuurwapen plofte in het zand. Nutteloos. Ik had tenminste nog de tegen­woordigheid van geest om vervolgens naar het masker in Jonas’ klauwen te grijpen. Hij danste opzij, met grijnzende tanden en een hongerige, wraakzuchtige blik.
9. Daniel Kahneman “Objective happiness.” in: Daniel Kahneman, Ed Diener & Norbert Schwarz (Eds.) “Well-Being: Foundations of Hedonic Psychology.” New York, Russell Sage Foundation Press, 1999, p. 3-27; Daniel Kahneman “Experienced utility and objective happiness: A moment-based approach.” in: Daniel Kahneman & Amos Tversky (Eds.) “Choices, Values and Frames.” New York: Cambridge University Press, 2000, p.673-692.
Naar het idee van de sport is hetzelfde waar: men moet een overeenkomst hebben over regels die de juiste bemiddeling vertegenwoordigen tussen de ziel (eeuwige waarden,) en de materiële natuur (de regels van het spel). Zonder het eerste zal het ego vervalsen en zal de sport een neergang inhouden. Dus moeten de regels op één of andere manier de eeuwige waarden weerspiegelen. Het idee van het vormen van een team moet voorafgaan aan het spel, zoals iedereen weet. Het spel kan eruit bestaan dat men samenwerkt of oppositie voert, maar om te beginnen moet men één zijn. Om het voorbeeld van het voetbal te nemen: men zou allemaal goede voetballers moeten zijn, maar voor een spel moeten de teams daaraan voorafgaande worden samengesteld, niet lang van te voren zijn gefixeerd als een ego van oppositie. Een andere regel van gelijkheid is dat de reserve een gelijke kans van spelen moet hebben. Zo kan men b.v. met 32 spelers zich vlak voor het spel opsplitsen in twee teams , zeg maar rood en blauw uitgedrukt in armbanden en/of zweetbanden, terwijl ieder willekeurig gekozen team in tweeën zou moeten worden gedeeld met elf spelers en vijf reserves, terwijl de regel van het spel kan zijn dat een ieder die de bal uit het veld speelt moet worden vervangen door een reserve. Op die manier heeft iedereen een gelijke kans om te spelen terwijl de motivatie om de bal in het spel te houden ook versterkt is. Op deze manier kan geen valsheid van ego de teamspirit bederven terwijl iedereen een kans heeft zijn vaardigheid om de bal in het veld te houden kan bewijzen. De mensen komen dan ook voor een goede wedstrijd met goede spelers en niet zo zeer voor dit of dat team.  
Nu moet ik in de bib, toen ik Dawkins’ boek uit de rekken haalde, al meteen “onbewust” gezorgd hebben voor enig tegengif voor Dawkins’ “God als Misvatting”. Ik vond er namelijk ook een boekje met de aanlokkelijke titel “Dawkins als Misvatting”, van een theoloog met blijkbaar zo’n vreselijke McKweetnietwat achternaam, onverteerbaar voor een dementerende zoals ik. Ik weet niet wat dat boekje waard is, misschien is het wel luchtig-amusant.
Vervolgens moet je je inleven in jezelf, je afvragen welke emoties en welke pijn voelbaar worden. Niet wegwerken maar je ervan bewust zijn. Daaraan is dan direct gekoppeld dat je leert met mededogen, met mildheid, aanvaardend naar jezelf te kijken, jezelf niet te veroordelen of je ervoor te schamen dat je bijvoorbeeld haatgevoelens tegenkomt. Daarna pas kun je verder kijken en leren hoe je er anders mee kunt omgaan.
Hallo uitvinders, dit is mijn eerste instructable. Hoop dat dit bewijst nuttig zijn voor sommige mensen zoals ik, die de deur van hun hp printer scharnier brak en maakte het stukje plastic van geen enkel nut. Deze begeleidt u hoe u een kapotte deur p
… Enerzijds is er een direct risico in een stresssituatie , meestal een ruzie waaruit zich een ge – welddadige interactie ontwikkelt . Dit risico leert een paar bij de AFPN geza – menlijk te ‘ managen ‘ tijdens de Time – outtraining ( De Cnodder , 2010 ) . Part – ners leren belangrijke signalen te onderkennen die hen helpen op tijd uit de situatie te stappen zodat zij beiden kunnen kalmeren en zij zoeken tegelijk naar manieren om deze tijdelijke contactbreuk te verdragen . …
De volgende middag cirkelen er meerdere minibusjes met bestemming Moermansk door Kirkenes.  Er is ook een grotere, oude bus die trots de naam Sputnik op de zijkant draagt. De voorruit vertoont een flinke barst. Een Noors gezin bestaande uit vader, twee kinderen en opa en twee alleen reizende mannen, een Russische vrouw met drie zware tassen en twee dames van het lokale reisbureau zijn vandaag de passagiers.
Ik vind het persoonlijk niet iets waar ik mee uit de voeten kan. Ben er wel eens voor gevraagd, maar het spelen op de tijd dat het bandje afloopt, afwachten op mijn tijd om een solootje in te brengen, en dan nog bepaald in lengte door de duur die het bandje je toelaat, nee dat is niets voor mij.
1. Sinds ongeveer 1890 neemt de sociale ongelijkheid fors toe. De kloof tussen een bovenlaag van superrijken en de lagere klassen vergroot en verdiept zich jaar per jaar. Alleen voor de aristocratische en economische elite is de Belle Époque dus een periode waarin begeertes en verlangens quasi grenzeloos kunnen worden vervuld. De oorlogsdreiging kan worden vergeten met frivole feestjes in kuuroorden en toeristische badplaatsen die rond 1900 tot volle wasdom komen (Oostende, Monaco, Marienbad, Davos, etc.; uiteraard ook de Côte d’Azur en allerlei eilandjes zoals Capri en Malta). Sex, drugs & rock ’n roll avant la lettre dus. De bovenlaag kijkt met diepe minachting en zonder schaamte neer op le bas peuple (“boerkes”, “paysans”, “peasants”, etc…). Al sluimert onder deze minachting wel een vage angst voor een uitbarsting van geweld van de foule.
‘Boegbeeld? Zijn jullie je boegbeeld verloren? Zo hard heeft het vannacht toch niet gestormd? Het is de vloek van ons verblijf in deze baai. Schepen zijn bedoeld om te varen, niet om te verrotten in dit akelig klimaat.’
Maar vooral wil ik 18 dagen Rini zien, samen einden wandelen, naar een paar steden gaan en daar een dag rondslenteren, misschien nog hout kloven. Een elektriciteitskabel reviseren in de tuin, en zo zal er nog wel van alles en nog wat te doen zijn. En als Rini dat leuk vindt kunnen we nog een paar dagen ergens naar toe.
In this new labour dimension, people have no right to protect or negotiate the time of which they are formally the proprietors, but are effectively expropriated. That time does not really belong to them, because it is separated from the social existence of the people who make it available to the recombinant cyber-productive circuit. The time of work is fractalized, reduced to minimal fragments that can be reassembled, and the fractalization makes it possible for capital to constantly find the conditions of the minimal salary. Fractalized work can punctually rebel, here and there, at certain points – but this does not set into motion any concerted endeavour of resistance.
Ze liepen in stilte verder tot ze bij de voordeur van Samuels huis stonden. Hij was niet van plan iets te zeggen van wat Helena hem verteld had, maar de drang was te sterk. ‘Gaetan, ik moet je iets vragen.’ Samuel dwong de woorden uit zijn mond. ‘Is het waar? Dat mijn dood geen ongeluk was, maar zelfmoord?’
16-delig festival survival kit voor de echte festivalganger! Een meerdaags 16-delig festival survival kit voor de echte kampeerder. Vergeet je lijstje met wat je nog moet kopen, want dit is alles wat je nodig hebt. Alles zit in een koeltas en is dus compact en makkelijk mee te nemen. Voor meer pakketten voor festivals kijk je op onze site ww
‘Mam! Lars!’ Sprakeloos keek ik terug. Al maanden verheugde ik me op mijn volgende uitzetting. Ik kon nergens anders over praten dan over Meeuw en andere Lars, over de stilte in de ruimte, de gepixe­leerde regenboog, het zalig-even-alleen-zijn… ze wísten het. ‘Natuurlijk ga ik, wat dachten jullie dan?’
Het is vandaag de dag van de ‘Russische Markt’, die elke laatste donderdag van de maand op het centrale marktplein plaatsvindt. Vanachter eenvoudige klaptafels proberen enkele tientallen Russen koopwaar als glas, porselein en tweedehands spullen te slijten. Echt storm loopt het niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *