“overlevingsuitrusting geheimen water filtratie overlevingsuitrusting”

Op de ochtend van de zevende dag lag Ebyon voor hen: een stad op de gestrekte, gebroken benen van een reus van vulkaangesteente. De huizen waren wit als gebleekte wol, de daken rood als de wolken in het licht van een zonsondergang, blauw als saffier, witgroen als toermalijn.
Misschien… er was nog wel een misschien. Zometeen, na het inschake­len van Nanoferdi. Misschien zou Sal, lieve, stoïcijnse Saladin, de kans krijgen om te ontdek­ken of een gedistribueerd neuraal nanonetwerk vol­doende van zijn persoonlijkheid had kunnen opnemen om… Wat? Een vriend te zijn? Lief te hebben?
Ik moest er zowel op de zaterdag als op de woensdag twee uren bijzitten en de tenenkrommende presentaties van de verloskundige en de assistant-matron aanhoren en ik moest wachten tot zij aan mij vroegen of ik nog iets aanvullends had op te merken. En dan kon ik eindelijk in het kort samenvatten wat het probeem was geweest en wat er fout was gegaan en er meteen maar aan te voegen wat voor verbeterpunten in de zorg er volgens mij waren in deze drie gevallen. En ondertussen twintig vrouwen 200 meter verderop meer dan twee uur extra op mij te wachten op het spreekuur waaruit ik was weggeroepen voor deze vergadering. O, wat een kwelling! Maar ik weet er wel wat op: Het hoofd van de verloskamer mag de casussen niet meer zelfstandig presenteren en ze moet de verhalen uittypen, en een paar dagen van te voren aan mij laten zien.
Nogmaals: het mag merkwaardig heten dat net het socialisme niet langer beschikt over een concreet uitgetekend toekomstproject op (half)lange termijn. Helaas is het een Europese ziekte. In Europa ontbreekt momenteel zo ongeveer bij iedereen een optimistische kijk op de toekomst. Meer nog: de Europese Unie dreigt ten onder te gaan aan nieuwe vormen van nationalisme en particularisme. Het neoliberalisme drukt velen in het verweer, maar ook in de gelatenheid en de berusting. Het gat wordt gevuld door single-issue actiegroepen en voorvechters van een “goede zaak”: deze hoeven zich van de bredere achtergrond van hun “zaak” of “issue” weinig aan te trekken en scoren precies daarom en zeker ook door de media-aandacht vrij goed.
We gaan verder. De in het rustige en sneeuwwitte yoghurtbed drijvende bananenplakjes geven een heerlijke zoete geur af. Ze zijn mooi lichtgeel en glanzen een beetje. Naast de kom ligt een lepel. U neemt de lepel in uw hand en neemt een hapje van de yoghurt. Die is zurig of romig? Misschien een beetje gezoet? Hoe voelt de structuur in uw mond. Is ze dik of juist dun? Hoe is de temperatuur? U neemt de tijd en geniet. Rustig slikt u uw eerste hap yoghurt door. Daarna schept u een stuk banaan op uw lepel en brengt die naar uw mond. Op weg naar uw mond wordt de geur van de banaan sterker. U hapt de banaan van de lepel. Wat voelt u? Is ze hard of zacht, ruw of glad? Bijt er in en laat uw tong langs het vruchtvlees gaan… hoe smaakt ze? Zacht, zoet en melig of juist stevig?
Nu pas merkte Samuel hoe donker het hier binnen was, hoe muf de lucht rook. Het was hier ook veel te koud naar zijn zin, al was het middag en scheen de zon fel. Hij legde de doos weer onder de tafel en liep naar zijn huis. De rest van de dag bleef hij weg uit de tuin, al waren de krullen van de doos altijd in zijn gedachten. Het was een zon, dat wist hij. Hij kon zich alleen maar niet herinneren hoe hij dat wist. En dat stoorde hem.
En ik ben al veranderd. Rami heeft me neergeschoten, en ik ben weer opgestaan. Het voelt alsof mijn oude ik zich ergens in een hoekje van mijn geest hoofd­schuddend afvraagt hoe ik dat zo makkelijk achter me heb gelaten. Intussen laat ik mij door Rami naar boven dirigeren, onder schot alsof haar wapen wel een bedreiging vormt; mijn achterhoofd prikkelt en de alertheid die mijn ledematen doordesemt kan ik alleen angst noemen. De paradox maakt me lichthoofdigen zelfs die sensatie is een persoonlijk anachronisme. Het gedistribueerde neurale netwerk waarin mijn geest nu zetelt, ondersteunt geen lichthoofdigheid.
Zohra gluurde door het rooster van een ventilatie­chacht. Aan de rand van het dak ontvouwde zich een macaber schouwspel. Het beeld was gefrag­enteerd als een mozaïek. Heel even hoopte Zohra dat ze nog steeds bewusteloos was en door duistere dromen gekweld werd, maar het had geen zin om de werkelijkheid te ontkennen. Ze kon niet ophouden met staren. Een gevoel van herkenning ontlook in haar binnenste, als een lang vervlogen herinnering aan een speciale ont­moeting.
Als wij als mensen denken dat wij zonder God kunnen leven is dat een van de leugens die de vijand ons laat geloven. God heeft de mens geschapen met de behoefte om verbonden te zijn aan Hem en met onze medemens. Als Hij de plek in ons hart niet mag opvullen ontstaat er een leegte die wij dan gaan vullen, maar die ons niet gelukkig zullen gaan maken.
Een mens loopt er immers niet mee te koop dat zij dement aan het worden is. Al is het haar meest levendige verlangen. Straks zal dementie de enige menselijke levensvorm zijn die langer dan 9 maanden levensvatbaar is. Waar vrijheid nog blijheid zal zijn.
Er zijn amper politici die gepassioneerd zijn door de politiek. Meestal beperkt hun passie zich tot mosselkermissen en barbecues. Zelfs een Peter Mertens (voorzitter van de ‘extreemlinkse’ PvdA) is niet gepassioneerd door de politiek. Hij is gepassioneerd door de PvdA. Ik ken in België maar een politicus/a die gepassioneerd is door politiek. Dat is helaas Bart De Wever. De Wever kan afstand nemen van zichzelf en van zijn politiek handelen. Vandaar dat hij bijzonder geestig kan zijn, zelfs sarcastisch en cynisch t.a.v. zijn eigen persoontje.
TE KOOP IN DEZE KINDVRIENDELIJKE WOONWIJK BIEDEN WIJ U DIT RUIME LANDHUIS MET GARAGE TE HUUR AAN. DE WONING IS VOORZIEN VAN GEHEEL BETEGELDE GEZELLIGE DOORZON WOONKAMER MET DUBBELE OPENSLAANDE DEUREN NAAR
Toen ik na de vergeefse reis naar Bolgatanga weer avondvisite liep op de kinderafdeling dacht ik wel weer dat ik hier waarschijnlijk toch zou blijven: vanwege de patiënten en een aantal betrokken werkers.
In 2011 komt de richtingaanwijzer van de te ontwikkelen energieën op het Galactisch centrum te staan. Astronomisch gecorrigeerd is dit 26 graden 55 Boogschutter. De energetische opening van deze samenstand is van 1 april tot 12 april 2011. Deze samenstand maakt dat wij grote sprongen kunnen maken in onze collectieve en persoonlijke ontwikkeling.
De pomphouder was aardig. Hij schoot me het geld voor de reparaties voor en liet zijn monteur ze uitvoeren. Het zou maar tien dagen duren om dat terug te verdienen met mijn baantje bij de wasstraat. Dan zou ik er twee keer zo lang over doen om thuis te komen. Jammer, maar niet onoverkomelijk.
De snelste manier om vanuit Oslo in Kirkenes te komen is per vliegtuig.  In Kirkenes en de directe omgeving wonen zo’n zes- van de bijna tienduizend inwoners die de 3900 vierkante grote gemeente Sør-Varanger  telt. Wegwijzers in deze uithoek zijn zowel in het Noors als in het Russisch opgesteld. In de kleine baai die uitmondt aan de Barentzzee liggen roestige Russische vissersschepen zij aan zij.
Ons voorstel is zakelijk geformuleerd en heeft in die zin weinig “emotionele” uitstraling. Het mist verleidelijkheid en charme, zeker voor de jongere generaties met hun specifiek taalgebruik. Maar het zal wel geen probleem zijn een paar jonge schrijvers en kunstenaars in te huren die het voorstel kunnen vertalen in een begrijpelijk en aantrekkelijk document. Ongetwijfeld kunnen ze het project een literair en artistiek tintje geven. Zolang de boodschap niet wordt vervormd tot goedkope blablabla voor dummies. Adviseurs moeten adviseren en niet de winkel overnemen.
Berend waste zijn handen en plaatste het mes bovenop de lende. Onwillekeurig draaiden zijn ogen naar het konijn in stukken. Hij rilde en concentreerde zich weer op het vlees in zijn handen. Met kracht drukte hij het mes naar beneden en schreeuwde. Het mes viel uit zijn handen, net naast zijn voet. Berend deinsde achteruit. Voor hem lag de runderlende, met een heel dun lapje vlees er nog net aan vast.
De bootsman heet Barnabas Wade. Hij snuift en kwaakt. Hij heeft kopergroene schubben in zijn hals. Zijn oren zijn verdwenen. Hij heeft kieuwen als rafelige openingen in zijn hals. Er hangen vlezige snorharen langs zijn mond omlaag. Heel zijn onmen­selijke gelaatsuitdrukking ademt afkeer. Zijn ont­blote bovenlijf is overdekt met tatoeages.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *