“overlevingsuitrusting en tactiek survival noodgevallen versnelling”

Eten op gezette tijden maakt het mogelijk om de hoeveelheid genuttigd voedsel onder kontrole te krijgen. Als b.v. zes keer per dag een bepaald soort van voedsel op een bepaalde tijd wordt genomen, is het mogelijk te stoppen met het voedsel dat anders spontaan de behoefte lenigde. De behoefte aan zoetigheid kan worden bevredigd door een koekje of andere kleine zoetigheid te eten tijdens de ochtend- en middagpauze. De behoefte aan tussendoortjes kan worden geregeld als men ‘s avonds voor de televisie zit. De behoefte aan proteïnen, vet en vitaminen kan worden gereguleerd door een dieet in acht te nemen dat de hoeveelheid en het soort van voedsel regelt dat nodig is om de behoefte te bevredigen. Als er iets aan het dieet ontbreekt zal men rebellie ontwikkelen en op onregelmatige tijden beginnen te eten zoals men er zin in heeft. Niet alleen raakt de eetlust dan bedorven maar verliest men de volledige kontrole over de voedselinname op die manier uitkomend op indigestie, intoxicatie en andere eetstoornissen. Teveel eten is het best behandeld door het reguleren van de etenstijden. Als eenmaal die tijden zijn aanvaard kan de hoeveelheid worden geregeld.
Het echte probleem ontstaat als de honden elkaar wel echt vasthebben en niet los willen laten. Dat is wat ik onder een gevecht versta. Ik ben geen voorstander van honden bij de achterpoten of de staart pakken, want ze willen niet loslaten. Door te gaan trekken aan de honden kan je de verwondingen alleen maar zwaarder maken.
In het systeem van de verwantschapsfamilies met hun eigen kampement of nederzetting (eerst semi-sedentair, later min of meer permanent sedentair, maar dan naderen we de uitvinding van landbouw en veeteelt en daar willen we nog even mee wachten) woonden de mogelijke partners op een bepaalde zij het relatief korte afstand van elkaar: waarschijnlijk is de ‘psychische’ afstand hierbij belangrijker geweest dan de fysische. Hierdoor deed zich nog een ander eigenaardig verschijnsel voor. Waar voorheen de tijdsafstand tussen seksueel verlangen en de daad relatief kort was, ontstaat nu een ruim tijdsinterval tussen seksueel verlangen en de mogelijkheid tot seksuele vereniging. Kortom, er vormde zich een ruimte voor seksuele fantasieën: het visuele element in de seksuele opwinding kwam op de voorgrond. Anderzijds werden vermoedelijk ook seksuele zelfbevrediging of uitgediepte homoseksuele contacten (binnen de jagersgroep) en lesbische contacten (binnen de verwantschapsfamilie) belangrijker. Daar de vorming van een paar nu betekende dat één der partners van woonst verhuisde, is het aannemelijk dat de paring vooraf gegaan werd door een (uiteraard ‘religieus’ ingekleed) stamritueel: de echtelijke verbintenis, die bovendien een wettig karakter had (voor de introductie van de Wet in het stamleven, zie sub). Met de echt treedt vermoedelijk ook voor het eerst werkelijke paarvorming op: koppels die effectief samenleefden en samen hun nachten doorbrachten. Voorheen sliep iedereen vermoedelijk nogal ordeloos door elkaar, in het nomadisch stadium onder de blote hemel, met de eerste kampementen al snel beschut door windschermen die op de duur complexer werden en een dak kregen dat ook beschermde tegen regenval: de eerste hutten waren gebouwd. In die hutten sliepen oorspronkelijk geen paren maar ganse families: met de sociale differentiatie binnen de stam zowel naar afkomst als naar functie werden ook de woonplaatsen opgebroken in kleinere eenheden, zoals we b.v. bij de Noord-Amerikaanse Indianen konden zien. Wijzelf hebben in 1995 in Kenia, in de buurt van Mombasa, nog een kleine stam bezocht die omwille van het toerisme volkomen ‘traditioneel gebleven was’: mannen en vrouwen hadden er elk één gezamenlijke slaapplaats, een hut die de grootte had van een schuurtje. Oorspronkelijk diende de woonplaats, de hut ook alleen als slaapgelegenheid en schuilplaats voor slecht weer.
Deze regel heeft betrekking op het verschil tussen het het hebben van plezier en spelen in de privésfeer en het serieus betrokken zijn in een sociaal spel van wedijver om de gunst van de Heer van de Tijd die onze ziel zou behouden voor onze voorkeur van het dienen van het ‘goede doel’. Aldus bezien zou het hebben van een wetenschappelijke leerschool, een politieke partij of een religie rondom de historische realiteit van een manifeste Heer allemaal behoren tot de privésfeer van een praktizerend vermogen, in de moraal trainend en plannend voor doelen en strategieën in voorbereiding. Het ware ervan is in feite de totaliteit van de samenleving buitenshuis bereid de confrontatie te aanvaarden van de verschillende gerijpte filosofieën, strategieën en doelstellingen. De bekende illusie dat deze of gene religie, filosofie of wetenschappelijke benadering het zou winnen en de wereld beheersen is hiermee ontkracht: men kan alleen zeggen dat tijdelijk dit of dat team het gewonnen heeft, maar dat, aangezien de samenleving alleen zinnig is met met het levensspel van de confrontatie van de verschillende partijen, er altijd het winnen van het spel zelf zal zijn en nooit één of ander team op de lange duur. Het is belangrijk te onthouden dat teams in het ‘nederlands voetbal’ worden gevormd terwille van het spel alleen. Men moet zich werkelijk terugtrekken en een nieuw team vormen na iedere spel. Voor iedere periode, verschijnen er nieuwe religies, wetenschappelijke denkmodellen en politieke strategieën om te bewijzen dat de oude aanpassingen een reformatie nodig hebben. Vechtend om de gunst van het grotere van de samenleving te winnen moeten allen delen in de vrije associatie (afb.) van de samenleving buitenshuis, teams vormend van welke aard dan ook. Hoewel teams elkaar kunnen bevechten kan niemand de noodzaak ontkennen van het spel zelf. Allen tesamen het spel verliezen is niets dan oorlog en totale vernietiging in de valse overtuiging dat iedere optie van teamwork privé onbeperkt zou kunnen heersen of bestaan zonder de spelen van oppositie te spelen in een faire en gereguleerde confrontatie. 
Probably, me too, I would have had access to that joyful and ideal life of “Pif! Paf! Pouf!”. I would have been a strong male, not a weak coward. The moral and financial weaknesses of my body and mind would not have obliged me to renounce man-making military duties. At least, as an officially recognized conscientious objector, I would have had, for these imposed two years of unpaid civil service, the means to enjoy that loafing bohemian life of “Pif! Paf! Pouf!”
In de liefde kan men makkelijk het belang van de celibataire discipline vergeten of zelfs ontkennen. Niettemin is deze discipline het fundament van de kultuur. De grootste misère van de wereld werd veroorzaakt door getrouwde mensen, en altijd heeft het celibataire respekt voor God en de Heer de mensheid moeten redden van de vuren der materiële hartstocht. Als het vuur van de lust eenmaal brandt met de hartstochten van de hel is de enige oplossing je terug te trekken in jezelf, God en de celibataire discipline. Hartstocht die niet van ophouden weet wordt gekend door zijn waanzin en oorlog welke rampzalig uitgroeit als een besmettelijke ziekte die de hele wereld aansteekt in een verschrikkelijke val. Ten koste van alles moet dit worden voorkomen. De enige manier om dit te doen is deze regel te volgen van het hebben van de celibataire discipline als de basis voor relaties. Gehuwd of niet, de ziel van het celibaat staat voorop. Men wordt ermee geboren en na de liefdesaffaire en als de kleine oorlogen van arriveren in de samenleving voorbij zijn moet men terugkeren naar huis naar het belang van de authentieke ziel eventueel met behulp van pelgrimages, religieuze retraite en dergelijke. Alleen in het vrijwillig lijden van deze boetedoening ter wille van het oorspronkelijk celibataire kan een duurzame persoonlijke en wereldvrede worden gevonden. In feite is het een stadium van leven waar iedereen door heen moet gaan ten einde tot de slotsom te komen van het verwekken en opvoeden van kinderen (of andere bijprodukten van het leven) en open te staan voor de onthechting die nodig is om de angst voor de dood e overwinnen. Dit wetende is het wijs van het afspreken in het begin af aan, de celibataire vriendschap en orde te onthouden en te respekteren die eraan vooraf ging, ermee instemde en nog steeds de gekoesterde liefdesaffaire met haar en de wereld geambiëerd ondersteunt.  
Een geur van bier deed een alarmbelletje rinkelen. Ze voelde zijn aan­wezig­heid voor ze hem zag. Hij stonk naar alcohol en zweet, een man van begin veertig, met kort, stekelig haar, grijzend aan de slapen, dure schoenen, modieuze jeans, lekker strak T-shirt maar een ladderzatte kop met bloeddoorlopen ogen. Hij had duidelijk gehuild. Ze voelde mede­lijden, zelfs een aan­drang hem aan te spreken.
Zoals met overspel zijn de andere meest populaire alternatieven van de sexualiteit deel van hetzelfde escapisme. Het doet er niet werkelijk toe of je jezelf afleid in overspel, elkaar sexueel liefkoost of de frustraties wegmasturbeert. Het is allemaal deel van hetzelfde probleem van persoonlijke en collectieve evolutie. In een systeem dat verward is en uit evenwicht en uitgeput in zijn mogelijkheden, is er niets over behalve vooruitgang door de verkenning van alternatieven die het leven in zijn geheel verrijken, eventueel onze manieren transformerend en de poorten van de evolutie openend naar een hoger nivo van beschaving. Het is goed hartelijk te zijn van de scholen der religie, wetenschap en politiek. Zeker is er veel bereikt op het nivo van het hart. Maar wat is de collectieve bekentenis erover? Men probeert te ontsnappen in perversies, het onbekende, de consequenties van zich bekennen tot de waarheden die al zo lang werden ingezien vrezend. Hebben we dat liever als een schilderij aan de muur of een boek van kritiek in de boekenkast of hebben we dat liever netjes georganiseerd in een computer!?. Gravend in schijnconcepten van verlichting houdt men vast aan de vrijheid van een prive-onbeperkt van het informele, gebukt gaande onder allerlei soorten van waanzin, identiteitsverwarring, onzekerheid, misvatting, angst en andere mentale ontreddering. Het is geen wonder dat vele huwelijken falen vanwege het missen van het essentiële van de persoonlijke en kulturele vooruitgang. Het hartelijke van de materiële kultuur, ondersteund door politiek, wetenschap, religie en vakanties ter wille van de ‘verlichting van de natuur’ bevrijden je niet van het neurotische en schizoïde van het moderne. Hartelijk van de materie loopt men onpersoonlijk uit op droogte, lijdt de politiek onder de niet aflatende twist van tegenstellingen, verliest de religie zich in fixaties en wetenschap zich in het winstmotief en faalt de liefde voor de natuur bij een gebrek aan kulturele positiviteit. Enkel geld verdienen en lol hebben, werken en bidden is niet genoeg. Het behoeft verdere integratie (afb.). Naast dagen van werken, de zaterdag voor de thuis-religie en de zondag voor de boete van het vruchtdragende motief, heeft men ook dagen nodig om enkel sociaal en uitgaand te zijn niet langer afstand houdend met de media, dagen van studie en bezinning zonder vruchtdragende aktiviteit of socialiseren, en dagen van viering van de natuurlijke orde als het eerste van God (tabel). Om de mensheid in zijn geheel en het individu op zichzelf te behoeden voor het escapisme van het sexuele alternatief moet men eenvoudig een aanvaardbaar alternatief formuleren en onderzoeken, dat geen verdringing is maar een geschikte kandidaat om naar uit te breiden. De twintigste-eeuwse kultuur is als een plant in een te kleine pot. Het vereist wat zorg om te voorkomen dat de sexuele wortels niet in zichzelf vergroeien zoals bij masturbatie en sexuele liefkozingen. Een uitzondering voor deze regel is alle sexuele toenadering binnen de context van het voorspel: zolang het doel de voortplanting is is het niet onheilig elkaar sexueel te stimuleren. 
Zijn blik werd getrokken door een eenzame figuur aan de rand van de speelplaats. Samuel herkende Erwin, al kon hij zijn gezicht niet zien. De jongen stond met gebogen hoofd en leek zich af te sluiten van de wereld van gelach en spelende kinderen om hem heen. Hij straalde een verdriet uit die het hart van Samuel beroerde.
Wat zijn de voorwaarden voor een kranige heropleving van het socialisme dank zij een wervend en mobiliserend project op halflange termijn? Laat ons op die termijn de jaren 2030-2040 plakken, een tijd die mensen die nu 40 of minder zijn nog volop zullen meemaken. En die heropleving zal in eerste instantie worden waargemaakt door de jongvolwassenen van nu, althans de aanzet ertoe. De verre toekomst zal ongetwijfeld socialistisch zijn al zal het woord niet meer gebruikt worden en zullen mensen dus ook geen socialistische ideeën meer moeten koesteren. Maar hoe zal de mens er dan uitzien? Vrije mensen die uniek en tegelijk gelijk zijn? Of slaat socialisme dan op de samenleving waar gedragingen en handelingen cyber-geïntegreerd zijn in coöperatieve informatienetwerken?
Dat de naam des HEEREN vóór en na zo’n vergadering wordt aangeroepen en in mijn beleving dus tijdens de vergadering uitgebreid wordt gelasterd en belachelijk gemaakt, is blijkbaar alleen voor iemand zoals ik, met een reformatorische achtergrond, een punt van aandacht.
Trouwens wanneer je het nieuws volgt op de alternatieve sites dan ziet men alle problemen welke Europa teisteren, convergeren naar een bepaald punt dat het niet meer gaat, zo simpel is dat mijns inziens. Het laat mij totaal onverschillig hoe er met landverraders wordt omgesprongen in de toekomst alles is goed om deze arrogante slinkse graaiers en hun kinderen een flink lesje te leren.
Schnitzler benadrukt dat de menselijke constitutie als technisch wezen stuit op omgevingsgrenzen. De omvorming van de materiële omgeving en de ontwikkeling van techniek en technologie kunnen niet eindeloos doorgaan en hun terrein wordt afgebakend door wat de planeet kan dragen. De ontmenselijking stuit eveneens op grenzen. Het spijt me: zelf zou ik niet weten wat er “ontmenselijkend” is aan ICT. Dat de internetgiganten op winst beluste kapitalistische bedoeningen zijn, maakt hun afgeleverde producten en diensten niet meteen onwenselijk, ongewenst of schadelijk, laat staan “ontmenselijkend”. In die zin blijft Schnitzler hangen in zijn besef van de algemeen erkende voordelen van ICT maar gecombineerd met hun schadelijkheid, de gevaren die om de hoek loeren en hun ontmenselijkende praktijken. Ontmenselijking kan echter wel begrepen worden als de voorbode van een post-humane mens. Dit toekomstbeeld doet hem vermoedelijk huiveren. Moeten we in het algemeen technologie en digitale technieken in het bijzonder “kritisch” benaderen uit analogie met het gegeven dat Karl Marx in de 19de eeuw moest aanzien hoe fabrieksarbeiders verwerden tot aanhangsels van vervreemdende machines? Of omdat Martin Heidegger in de 20ste eeuw met diepgaande filosofische analyses afstand nam van techniek en technologie in het algemeen vermits ze de mens overvleugelen en overstijgen? Misschien raakt Heidegger precies het punt aan dat in de 21ste eeuw zijn beslag zal krijgen: worden we post-humane wezens die in niets lijken op de mensen die we (nog) zijn, of blijft op dat vlak alles zoals het is?
Omdat de beweging van de 5de chakra verplaatst is, begin je de waarheid van hetzijn te activeren, die je naar het Goddelijke Plan zal leiden als een meer gemanifesteerde werkelijkheid en eengemaakte ervaring.  In 2011 zul je eenwording ervaren op een meer ervaringsgericht niveau je vroeger kende.  Dit zal plaatsvinden wanneer de waarheid onthuld wordt, namelijk dat jullie op vele niveaus allemaal hetzelfde zijn.
‘Maar, wacht, ik moet u iets vragen, wacht!’ Laura zette haar voet dwars en haakte haar vingers om de deurpost. Ze keek met verbijstering naar het vrouwtje, of eigenlijk meer naar de zwarte haardos van de vrouw ter hoogte van haar eigen kin. Er liepen behoorlijk wat grijze draden door en ze besefte dat de zoete geur werd veroorzaakt door de haarolie die de vrouw gebruikte.
Cateringservice `t Noorden Brood & meer Ontbijt – Brunches – Lunches High tea – Picknick Introductie: Ook voor een lunch op maat bent u bij ons op het juiste adres. Door de jaren heen is brood het basis
Een wezen dat in aanmerking kwam door de reeds aanwezig genetische elementen, Het was redelijk intelligent dat boven de andere wezens uitstak met daarbij een sociale groepsstructuur, herkenbaar aan de eigen vorm van buiten onze planeet.
Die bestonden ondertussen ook uit mijn eekhoorns en Ezel. Ik was solitair geworden, enkel nog solidair met Ezel. Verdomme, wat wil je anders, mijn eigen soort had me verraden en was met die halve bontjas gaan heulen toen bleek dat zijn klep groter was dan de mijne.
Een zekere Don Carlos Gesell overnachtte in 1931 in Viejo hotel Ostende. Hij moest binnenkomen door een terrasdeur op de eerste verdieping omdat het gelijkvloers geblokkeerd was door het zand.  Andere toeristen vertelden dat ze het hotel dikwijls binnen moesten komen door een raam. Dit maakte van een verblijf in dit hotel toch iets opwindends en avontuurlijk. Omdat het ganse Ostende en Hotel Viejo Ostende project als een grote fantasy overkwam is het niet verwonderlijk dat een schrijver zoals Antoine de Saint-Exupéry zijn sprookje “De Kleine Prins” in kamer 51 van dit hotel schreef. De roman ‘Los que aman, odian’ van de bekende Argentijnse schrijver Adolfo Bioy Caseres speelt zich in dit hotel af. Hij verbleef hier regelmatig met zijn vrouw Ocampo.
Het roffelen van de pauken doet Mackie wakker schrikken in de alkoof waarin hij zijn roes ligt uit te slapen. Hij drukt zijn warme gezicht tegen het kleine ronde glas-in-lood raampje en loert door het flessenbodem-glas naar buiten. Hij heeft geen inte­resse in een executie, zo lang het maar niet die van hemzelf betreft. Het lot van zijn medemens laat hem sowieso koud.
Pas toen de chauffeur aanstalten maakte om te vertrekken, stapte Samuel uit de bus. De tas met kleding en foto’s van zijn familie woog zwaar op zijn rug. Het was raar, zodra hij zijn herinneringen terug had, kon hij niet wachten om weer in het dorp te zijn. Er wachtte hier zoveel op hem. De mensen die hij zoveel jaren geleden achtergelaten had, zijn werk, zijn lievelingsplekjes. Hetzelfde zonlicht als waar hij in dit leven geboren was, al klopte dat niet helemaal. In Weerzel voelde de zon warmer aan, troostend. En misschien stond ze deze keer wel op hem te wachten. Die hoop dreef hem altijd terug naar het dorp, maar deze keer klopte er iets niet. Was het eindelijk tijd voor iets anders? Een andere plek om te wonen, een andere baan. Eindelijk de belofte achter zich laten. Dat had zij ook gedaan, overduidelijk. Of was ze een hij die eerste keer? De herinnering kwam traag, zijn lichaam was nog jong, zijn hersenen nog niet helemaal volgroeid, dus dat was niet verwonderlijk. Nee, de eerste keer dat hij haar zag, was ze een vrouw. Daar, een beetje verderop. De huizen hadden de velden nog niet overgenomen in dit deel van het dorp. Het graan was rijp, de zon brandde en zij liep in een wit jurkje langs de velden. Blootsvoets, besefte hij opeens; de herinnering deed hem glimlachen. Wilde bloemen in haar haar en een glans in haar ogen die hij in al zijn levens nog niet gezien had.
The Daddy Diaper Changing Toolbox will have everyone tickled including the daddy-to-be when he receives a fun gift just for him! The Daddy Diaper Changing Toolbox new dad gift is a way for him to get in on the baby planning action
Berend deed een stap achteruit. Met bonzende slapen haalde hij het grote, platte hakmes van de muur. Hij overzag het vlees dat voor hem lag met een blik vol achterdocht, terwijl hij het mes scherpte aan de keramische slijpstaaf. Hij meende een zacht gejammer te horen. Een klagelijk geluid, net op de grens van zijn gehoor.
Nieuwsflits 10 december 2015 Kalender: Agenda: Donderdag 10 december 17.00 uur: sluiting stemmen Rabo Projectenfonds Maandag 14 december: Schoolzwemmen groepen 3a en 3b/4a Dinsdag 15 december: Schoolzwemmen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *