“overlevingsuitrusting amazon voor zombie overlevingsuitrusting in te pakken”

De etnosociologische stelling is daarna doorheen de affaire afgezwakt en eigenlijk min of meer verlaten door de ‘linksen’ die plots gingen inzien en toegeven dat er wel degelijk problemen (‘ziektes’) waren binnen de Noord-Afrikaanse gemeenschap. En om uit dat nieuwe inzicht politiek een slaatje te kunnen slaan, namen ze dan de eigenlijk altijd al ter rechterzijde gangbare ‘theorie van de rotte appels’ over. Niet de etnisch-culturele gemeenschap is ziek, maar enkele individuen binnen die gemeenschap. De meeste allochtonen gaan, net zoals ‘wij’, uit werken, lopen school, betalen hun huur en gaan op zondagnamiddag wandelen in het park zoals ‘wij’ allen doen. Maar binnen elke gemeenschap zijn er ‘rotte appelen’, ook onder ‘ons’ Vlamingen en Belgen. Met de ontdekking dat de daders geen Marokkanen maar Polen waren, heeft eigenlijk het geheel van de media en de politieke klasse de ‘theorie van de rotte appels’ overgenomen. Daarmee verplaatst het discours zich van een etnosociologische naar een zuiver individueel-psychologische en dus psychopathologische of psychiatrische benadering. De individueel-psychologische aanpak heeft het voordeel dat de zaak toegespitst wordt en beperkt blijft tot de persoon van de dader, tot de daad zelf en tot de omstandigheden waarin de daad is gepleegd (hoe en wanneer zijn de messteken toegebracht? Was er intentie om te doden? enzovoort). Nu staat niet langer een individu als vertegenwoordiger van een bepaalde categorie (de Noord-Afrikaan, de Pool en in extenso b.v. de homoseksueel of de Jood) terecht maar een enkeling die zelf de vrijheid heeft zich te definiëren in de termen die hij verkiest (b.v. ‘wij zijn arme Polen en moeten, om te overleven, wel stelen en aan steaming doen’). De misdaad wordt gezien in het licht van de persoonlijkheid en de persoonlijkheidsstructuur van de dader. Afstandelijk gezien zijn dan minstens vier visies zijn mogelijk:
Maria hief haar hand op. ‘Begrijp me niet verkeerd, alsjeblieft. Het is gewoon een vraag die bij me opkwam.’ Ze keek haar zoon in zijn bruine ogen. ‘Je bent mijn enige kind, mag ik een beetje bezorgd zijn?’
Die ganse decadente evolutie is een ramp voor elke weldenkende mens met wat gezond verstand die wat hybride en tweeslachtig tegen de wereldse zaken aankijkt. Die weet dat een deel van hemzelf en van de wereld door hemzelf maakbaar is, maar er zich bescheiden bij neerlegt dat dit niet geldt voor het “geheel” waarvan hij ook niet weet wie of wat het “maakt”. Behalve wanneer hij zich fanatiek heeft wijsgemaakt dat achter alles de hand van een Bilderberg-groep of van een Davos-aristocratie schuil gaat. Een ramp dus voor wie na een mooie avond met heldere hemel de morgen erop ontgoocheld moet vaststellen dat het pijpenstelen regent, maar die wel weet dat hij een regenjas kan aantrekken en met een opengevouwen paraplu de straat kan opgaan.
Dat het veekapitaal eigendom was van de man is vanzelfsprekend. Het zijn dan ook de herdersvolkeren die in eerste instantie het strengste patriarchaat zouden invoeren, zoals te lezen valt in de Bijbel en de Koran, een patriarchaat dat nog steeds meer dan dominant is in het Midden-Oosten en bij de Afrikaanse stammen op de rand van de Sahara. Zoals reeds gezegd stoelde de veeteelt (en ook de landbouw) veel minder op brede interfamiliale coöperatie dan de jacht, zodat eenieder meer op zijn familie terugviel. De patriarchen wilden vanzelfsprekend hun kapitaal binnen die familie houden. Overigens konden door de productiviteitsstijging de families zich verder opsplitsen in kleinere eenheden, zodat we stilaan van gezinnen konden spreken. Echtgenotes waren dus veel meer dan voorheen op elkaar aangewezen. De patriarchen stonden erop hun bezit door te geven aan hun kinderen en liefst dan nog aan hun zonen en onder die zonen bij voorkeur aan de eerstgeborene. Patrilokaliteit (de bruid gaat inwonen bij de familie van de bruidegom) werd de algemene regel. De gehuwde vrouw werd strikte monogamie opgelegd, zodat de man zeker was dat de kinderen die zij baarde wel degelijk de zijne waren. Hierdoor verschraalde de vrouwelijke seksualiteit: overspel van de vrouw werd met de dood bestraft. Haar lichaamsvormen werden verhuld in een kleurloze kledij. De vrouw werd als het ware onder huisarrest geplaatst en vastgekluisterd aan het weefgetouw. De mannen werden bijzonder jaloers. Ze werden ook brutaler en agressiever, niet alleen jegens hun vrouw(en), maar ook jegens hun kinderen, vooral hun zonen van wie ze immers plots iets heel klaar en duidelijks verwachtten: het beheer van het eigendom overnemen wanneer de patriarch oud en stervende was.
Wat de geliefde manier van leven ook is, de oefening van het lichaam terwille van de oefening is belangrijk en moet niet worden verwaarloosd als het over gezondheid gaat. Verloren in de spelen van het leven verliest men makkelijk de greep op de geest. Het hebben van dagelijkse oefeningen als gewoonte geeft het bewustzijn en de kontrole die niet afhankelijk is van het soort van leven dat men leidt. Voor ieder spel van tegenstellingen is het van belang de positie van onpartijdige beoordelaar te hebben die een oefening van discipline voor zichzelf heeft. Zo kan men zich gelijkrichten met de ziel met de basiswaarden (afb.) in gedachten niet uitzijnde op de resultaten van de oefening. Feitelijk stabiliseert het alleen maar als de discipline eenmaal licht genoeg is om op iedere leeftijd te kunnen worden volbracht: het kan dan de beproeving van de Tijd doorstaan. 
Jaargang 51 Editie 01 Januari 2015 . Maandelijks convocaat voor de leden van het Katholiek Vrouwengilde van Tegelen en omstreken Jaargang 51 Nr. 1 januari 2015 Redactie: Tiny Testroote Contactadres voor
Je hebt (heel algemeen gezien) 2 soorten “gevechten”. De eerste bestaat met name uit veel gegrom, uitvallen maar de honden grijpen elkaar eigenlijk niet of nauwelijks. Omdat de honden elkaar niet vast hebben bewegen ze veel en is het amper te doen om tussen beiden te komen. Meestal is dit ook weer vrij rap voorbij omdat een van de tween van opgeeft en daarmee vaak de rust wederkeert.
Na afloop samen napraten met een hapje en een drankje, dat vind ik fijn. Assortiment hapjes en drankjes 1 Inhoud Gastvrij en goed verzorgd Introductie 3 Gastvrij en goed verzorgd 5 Menukaart 9 Arrangementen
Ik leerde Hem toe te laten in alles wat mij triggerde en de Heilige Geest liet mij naar 4,5 maanden zien dat ik een boek, dat ik al jaren in huis had moest gaan lezen. De stem van God was zo duidelijk en 12 januari was de dag van omkeer. Door het lezen van het boek kreeg ik hoop en God liet mij gelijktijdig mijn blinde vlekken zien waar door ik zicht op mijn overlevingsleven kreeg.
Planten hebben vooralsnog geen rechten, al zijn sommige met uitsterven bedreigde soorten “beschermd”. Insecten hebben, op de bijen na, ook geen rechten. Ik herinner me dat wij als kind in het wrede West-Vlaanderen van de jaren 1950 vliegen de vleugels afrukten om ze dan op tafel rondjes te laten lopen. Daarvoor zal je vandaag ook nog altijd niet voor de rechter moeten verschijnen. Zelfs sommige voorwerpen hebben rechten: met de Mona Lisa of de Venus van Milo moet je voorzichtig zijn. Ook parkeermeters mishandelen kan je duur te staan komen. Grassprietjes hebben geen rechten: je mag ze uit de grond rukken, op de stengels zuigen en bijten, al wat je maar wil. Het tapijt in mijn woonkamer heeft ook geen rechten: verknip ik het in duizend stukken en zet het in vuilniszakken op straat, niemand heeft daar zaken mee.
Voor het avondeten lonkt restaurant Tokyo. Bij de ingang rookt een serveerster een sigaret. Ze kijkt vragend.  “English big probleem. No English”, zegt ze lachend. Eenmaal binnen blijkt het probleem nogal mee te vallen. De sushi die we gewoon op een plaatje aanwijzen vormt, gecombineerd met een stevig glas wodka, een prima maaltijd. ’s Avonds is de 7th Heaven bar op de 16e  verdieping van het de Vijf Hoeken gelegen Artica hotel geliefde bestemming. De ramen van de bar bieden een prachtig weids uitzicht over de lichtjes van de stad en de haven.
Op een vergelijkbare manier wordt hier omgegaan met hulp die wordt aangeboden. Als er een heel beroerde operatiekamer is en een Nederlandse organisatie biedt aan om een betere te laten bouwen is dat prima. Alles rondom de bouw duurt een eeuwigheid en ten slotte wordt het nieuwe OK complex, dat nog steeds niet af is, maar vast in gebruik genomen en pompeus geopend met uitgebreide redevoeringen, schriftlezing, gebeden en gezang, een halve dag lang, en daarna worden de nog noodzakelijke verbeteringen niet volledig doorgevoerd, het dak lekt nog steeds, (inderdaad – maar vijf maanden per jaar want zeven maanden per jaar regent het niet, en inderdaad zelfs in de regentijd maar drie keer in de week een aantal uren en de rest van de week ook niet) de OK lampen werken niet goed, de instrumenten staan niet goed uitgestald, kamers worden niet gebruikt zoals op de bouwtekeningen staat, enzovoort.
Van het ras der BV’s traden gisteravond Linde en Sven op (twee presentatoren van Studio Brussel, neem ik aan). Die maakten er uiteraard een zottekot van en ze illustreerden perfect de Engelse quote van wie ook al weer: “You can find fools everywhere, even in madhouses.” Linde & Sven drukten als gekken op de knoppen, riepen, tierden, trokken de raarste grimassen, schaterlachten met banaliteiten, enz. Want ze vonden zichzelf natuurlijk buitengewoon grappig en geestig. Ze deden alsof ze de gemakkelijkste vragen niet konden beantwoorden en Ben Crabbé stond erop te kijken als een brave onderdaan. Linde & Sven maakten er een erezaak van om het meest van de twee het klein kind uit te hangen.
Ondertussen zijn de blijheid en de vrijheid fel onder druk komen te staan. En wel onder invloed van twee factoren. Eerst en vooral de steeds toenemende expansie van het politiek correcte denken, van de pensée unique, die de sfeer waarin de blije vrijheid kan gedijen, compleet is gaan vergiftigen. Dit politiek correct denken is gelinkt aan het dodelijke TINA-principe (“There Is No Alternative”). En daarnaast doordringt een aanzwellende angstpsychose de leefomgeving waardoor de vrijheid en de blijheid zich moeten gaan beperken. Een angstpsychose die niet alleen veroorzaakt wordt door het terrorisme, maar evenzeer door de vrees met betrekking tot de klimaatopwarming. Stel je voor dat de helft van België, incluis Oostende, weggeveegd wordt door een onstuitbare zondvloed.
Laura fronste. ‘Zielig doen? Mijn man heeft verdomme net zelfmoord gepleegd! Moet ik dan vrolijk door het leven verder dansen? U weet niet waar u het over heeft.’ Ze stond op en wilde zich omdraaien om de winkel uit te lopen, maar de stem van Natsuko hield haar tegen.
Prima idee, om lijsten aan te leggen die politici verantwoording laten afleggen voor daden die zijn gedaan met vaak persoonlijke belangen of gewin vanuit een gekozen functie. Een soort volks corruptie lijst, een soort volks schaduw rechtbank. En ja wil je een monster verslaan moet je behalve de kop ook de rest van de structuur neerhalen, anders valt je eigenoverwinning weg in een molen van andere belangen en een tegenwerking op vele niveaus. Dit is ook de reden dat een regering van enkel de PVV gedoemd is te falen door tegenwerking van ambtenaren met een eigen agenda. Lieden die zich al decennia volvreten vanuit hun politieke vriendenkring en elkaar voeren. Die moet je rigoreus vervangen.
In Nederland heb ik nog van alles te doen. Weer een toeristenvisum regelen bij de Ghanese Ambassade, spullen kopen voor het ziekenhuis, proberen met de studenten en de co-assistent die nog komen gaan bedenken wat ze precies willen doen en kunnen doen. Een paar keer naar mijn moeder in het verpleeghuis, bij de rest van de familie langs; leuk om die na 4 maanden eens weer te spreken. Hopelijk ook nog naar Wolvega, Heerenveen en Apeldoorn, naar de plekken waar ik vroeger heb gewerkt.
12. 10 Bovenstaande definities komen sterk naar voren in praktijkvoorbeel- den, waarbij dwangmatig gedrag (controleverlies) en het ervaren van negatieve gevolgen de belangrijkste kenmerken zijn. De gevolgen gel- den vaak niet alleen voor de persoon zelf, maar ook voor de omgeving (partner, gezin, werk en dergelijke). Van Zessen (2011) beschrijft dat de relationele context mede bepaalt of het een probleem wordt of niet. Probleemdefinitie van de partner Wanneer is iemand verslaafd? De sterkte van het verlangen en de frequentie of intensiteit van het gedrag kunnen moeilijk langs de meetlat gelegd worden. Om de definitie van een seksverslaving en de invloed die deze verslaving heeft op de partnerrelatie te verhelderen, is deze vraag in de enquête algemeen gesteld: “Wanneer vindt u dat iemand seksverslaafd is?” Uit bijna alle reacties werd duidelijk dat deze vraag door de respon- denten persoonlijk opgevat werd met betrekking tot het probleem van de eigen partner. Er is op deze vraag geen eenduidig antwoord te ge- ven: het probleem werd heel verschillend ingekleurd. Natuurlijk is het zo dat de vraag wanneer ben je nu verslaafd vooral gaat leven wanneer je binnen je relatie of omgeving geconfronteerd wordt met het feit van verslaving. In figuur 3 zijn de antwoorden van de open vraag samengevat in een woordwolk. De woorden ‘problema- tisch’, ‘gedrag’, ‘porno’, ‘partner en huwelijk’ springen eruit, en onder- bouwen de hierboven gestelde definities.
De sfeer, decor, muziek en camerabewerking van de film was prachtig. De heerschappij van malafide clans werd goed uitgewerkt en het trio krijgt met zo twee bendes te maken. Het is een business als een ander waar je moet afrekenen met concurrentie zullen die waarschijnlijk denken. Een ander bekend fenomeen, namelijk de kastesamenleving in India kwam in zijn geheel niet aan bod. Dat is geen verwijt, eerder een vaststelling. Mogelijk kon dat de film naar een nog hoger niveau gebracht hebben.
Bij het vallen van de avond was de muurschildering af. Net zoals het monster was de hemel een explosie van kleuren. De ondergaande zon bloedde in onheil­spellende tinten langs de randen van een onweerswolk. Een sterke wind was komen opzetten. Zohra en Lieven keken beiden naar de lucht. ‘Gelukkig is de verf al droog,’ zei ze. De kristallen waren bijna uitgewerkt. Ze wist dat de klop elk moment kon komen. Dan zou ze zich slap en ziek voelen, maar ze had tenminste een rustige plaats om te slapen.
Categorie II. Tot de wapens in deze categorie behoren wapens waarvan het gebruik en bezit is voorbehouden aan overheidsinstanties, zoals de krijgsmacht en de politie, en een selectieve groep gespecialiseerde verzamelaars.
Een volwassene zou niet meer dan zes uur moeten slapen. Kinderen slapen aanzienlijk meer. Het ontbreekt hen aan ervaring en persoonlijke orde en ze raken snel uitgeput. Langer dan zes uur slaap versuft het zenuwstelsel en geeft aanleiding tot depressies en andere geestelijke wanorde (afb.). Mensen die teveel slapen zijn meer ontvankelijk voor illusie, moeten dientengevolge meer compenseren en hebben aldus minder weerstand tegen stress. Compensatie gaat ten koste van de synergie:; de energie bedoeld voor samenwerking en coördinatie. Volwassenen die zeven, acht uur slapen zouden zich meer moeten trainen in sociale vaardigheden en moeten leren een geregeld leven te leiden. 
Karagiozis wordt weer opgevist. Na enkele dagen op de bodem van de rivier, heeft kapitein Obed Marsh toch besloten dat hij de smokkelaar nog enkele vragen wil stellen. Tegen die tijd hebben ze inmiddels de kleine woonboot van de Griek al gelo­kaliseerd en leegge­plunderd. Alle papieren en waar­de­volle spullen mee naar de Baal genomen. Ze hebben zelfs de Perzische tapijten opgerold en afge­voerd. Maar de ceremoniële sieraden, de bewerkte tiara en de polsbanden die de afvallige zoon gestolen had, waren nog steeds onvindbaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *