“overlevers tactische buiten survival uitrusting”

Fiona staat naast me in de deuropening van de schuur. Haar klamme hand knijpt in de mijne. Ze knikt. Ja, het is een echte. De oudste robot die ze heeft. Haar Nemonido, waar ze mee is opgegroeid, die haar leven ooit eens heeft gered door haar weg te sleuren voor een aanstormende Kolossus. De enorme sloop­robot was voorzien van een veiligheids­sleutel, maar technici die ermee moesten werken vonden het zo omslachtig om na iedere storing opnieuw te moeten opstarten, dat ze die in de Kolossus hadden vast gelast. Achtendertig doden, een verbod op het gebruik van Kolossi, maar Fiona gered door die kleine Nemonido. Gek genoeg heeft ze er wel drie. Kolossi, bedoel ik. Ze staan achter in de schuur. Zonder veiligheidssleutels, er kan niets mee gebeuren. Ik moet er toch niks van hebben als ze ze opstart, maar Fiona vindt ze het summum van lompheid. ‘En dat is dan toch elegantie,’ zegt ze dan altijd.
Ze spreken over vele dingen. Over hun gevangenschap in deze verstikte baai. Over hun verlangen om het zeegat uit te varen. Ze spreken over hun levens, over de handel, de walvisvaart en de piraterij. Ze lijken het eens. Een man moet zijn weg in het leven vinden. Neem je lot in eigen handen.
Ontmoetingscentrum De Verbinding O T M ACTIVITITAABOD JUI 2016 O T O O T W I K K L L T S P A Ontmoetingscentrum De Verbinding Stationsstraat 1 6671 AW Zetten 0488 453187 deverbinding@stgsamenzorgen.nl
Als het daglicht begint te verflauwen, kruipt het sepia stroperig naar de hoeken van mijn kamer terug. Ik – ja, zonder enige twijfel ik – kijk op. Een schim lijkt door het venster te glijden. Een spelen van het laatste avondlicht?
Wacht even, hij heeft kleur! Ook al waren zijn kleren oud, gescheurd en versleten, een soort uniform ooit, er zat nog wat kleur in. Zijn haar had een bruin tintje, zijn huid was hier en daar nog huidkleurig, hoewel veel van zijn lichaam dezelfde kleurloze eigenschap had die ze bij de dron­kenlap had gezien. En in de rest van deze rare, verwrongen wereld.
We kunnen onze kijk op Schnitzlers maatschappijopvatting best als volgt samenvatten: gewone mensen zijn niet passief, maar geven net zoals andere bevolkingscategorieën vorm aan het maatschappelijk uitzicht en zijn dynamische evolutie. Industriearbeiders worden in de meeste media en zeker in de “kwaliteitsmedia” echter vergeten alsof ze geen bestaansrecht hebben.
het is me vandaag niet gelukt doorheen de bomen het bos te zien. ik neem genoegen met een krokus hier en een narcis daar. namens de lente voeren zij het woord dat alle wilde dieren temt. op de bank aan de overkant (in het park) zit een koppel te gesticuleren en de vreedzame stilte te verstoren. ongetwijfeld staat weer eens de toekomst van de mensheid op het spel. op 18 eilanden wordt hulp geboden aan daklozen die voorheen altijd het verbod hadden gekregen een dak boven hun woonst te plaatsen. Handicap International leent er gretig en genereus medelijden tegen 33 tot zelfs 50% interest. te nemen of te laten. take it or leave it. door bijeengedreven schoolkinderen worden witte ballonnetjes opgelaten en dat maakt veel goed. er is geen hoop maar toch veel troost. en die komt aangevoerd van alle andere kanten van de wereld. uiteindelijk neemt iedereen vrede met wat rest van zichzelf. niemand hoeft een zolpidem om de slaap te vatten. dit dankzij de bankwaarborg en de zekerheid dat men nooit meer zal ontwaken. de ultieme verlossing, het in dank aanvaarde levenscomfort: vallen mag, opstaan hoeft niet meer!
als jij een gevecht ziet, en een baasje trekt een stroomwapen, kan je de politie bellen. Ten eerste is een stroomwapen verboden om te hebben als burger. En je hebt grote kans dat die persoon mee doet met illigale hondengevechten. daar gebruiken ze dat namelijk.
De klik die de doos maakte toen Samuel het bovenste deel weer vast­duwde, klonk bijna beschuldigend. Niet vandaag, nam Samuel zich voor, maar spoedig. Hij was nog niet klaar voor de geheimen die verbor­gen waren voorbij de symbolen, onder het versierde hout. Je kunt het niet blijven uitstellen, lafaard! Hij huiverde bij die woorden, die gedachte kwam hem heel bekend voor. Het leek de leidraad te zijn van zijn levens in Weerzel. Misschien was het ook zo, maar hij wachtte nu al zo lang. Een paar dagen langer kon toch geen kwaad? Dat dacht je de vorige keer misschien ook. En je weet hoe dat afliep.
De stoomfluit van de trein blies een schrille uitdaging en uit de rook schoten tentakels naar voren om het meisje te grijpen. De engel strekte lange armen uit en greep twee van de tentakels vast terwijl zijn vleugels de andere tentakels afweerde. Losse veren vlogen in het rond terwijl de engel achteloos de tentakels in een hand nam en vervolgens met de andere hand de schakels lostrok. De losse stukken vielen op de grond. De uiteinden met hun stalen bekken bleven happend kronkelen op de grond tot de engel ze met zijn klauwvoeten kapot trapte. Meer tentakels wikkelden zich om zijn benen en vleugels. Het wezen negeerde ze en bleef tentakels, die het meisje probeerden te bereiken, afweren en ver­nielen. Het meisje bleef onbewogen voor zich uit staren.
Af en toe doe ik mijn boodschappen, voor een deel in een soort mini supermarkt met frisdrank, wijn, blikgroente, allerlei luxe koekjes, melkpoeder  en zo voort. Daar hebben ze nu zelfs Bounties. Soms tracteer ik me dan op chocolademelk uit het koelvak, helemaal uit België hiernaartoe gekomen De pinautomaten in Bawku deden het een week lang niet rond de Kerst. Op 28/12 was het euvel daar weer verholpen.
75. Aanbevelingen Voeding: • Tijdig beginnen met sondevoeding (pro-actief beleid) – bijv: high risk neuroblastoom, osteosarcoom, medulloblastoom, nasopharynx carcinoom, AML, chirurgie/bestraling maag-darm • Hoeveelheid voeding op basis van behoefte • Tijdig minderen/stoppen met sondevoeding
‘Waarom zwalkte je dan helemaal alleen op zee als je zulke goede relaties met Karel hebt, en bovendien ben ik al getrouwd,’ antwoordde Offa, wiens geest een labyrint was vol kuilen en valstrikken en lepe, on­navolg­bare gedachten als nordische knopen die ook nog eens met elkaar zijn verknoopt, maar wiens wijze van uitdrukken vaak bot en ruw was. Evenals zijn bloedbevlekte daden.
Ondanks de misdienst en de plechtige teraardebestelling van Janneke’s kist op het kerkhof, wist ik wat ik zou vinden: vanaf de bosrand zag ik een nieuwe, sombere steen, waarin Janneke’s naam, geboorte- en sterftejaar met lege, onbetwistbare letters waren uitgebeiteld.
17. Welke evidence Pediatric Rapid Response Teams Intuïtief zinvol maar… toegevoegde waarde moeilijk aantoonbaar Verschillende studies met verschillende effecten Kosten MET? spoedopname PICU door CD ca. USD 100.000 jaarlijkse kosten RRT = 3,5 CD mortaliteit laag verschillende alternatieve eindpunten (CD: ‘critical deterioration’) Cost-benefit analysis of a medical emergency team in a children’s hospital. Bonafide CP et al Pediatrics. 2014
Wormen Wormen vormen een groep parasieten die inwendig bij de hond voor overlast kunnen zorgen. Het kan voorkomen dat pasgeboren Staffordshire Bull Terrier pups al wormen met zich mee dragen. Daarom is het van belang dat een fokker de hondjes op tijd laat ontwormen. Honden kunnen wormen oplopen door het eten van ontlasting van andere honden, via vlooien, via contact met andere honden of door het eten van dode dieren zoals ratten of muizen. Besmetting van hond op mens is ook mogelijk.
‘En, notenkraker?’ groette Grimpeerd me. ‘Wat zal het zijn? Gaan jullie met ons mee op weg naar Euphrat om ons te helpen waar nodig? Of blijven jullie als laffe puppy’s wachten tot de versterkingstroepen arriveren? Ere wie ere toekomt, knagers.’
Harrald schudde zijn hoofd. ‘Dat denk ik niet, mam. Volgens mij werd die alleen voor ceremoniële spelen gebruikt. Voetbal en andere sporten ter ere van De Philips. Armena dacht dat ook.’ De blik in de ogen van zijn ouders gaf hem een kil gevoel in zijn maag. ‘Is er iets? Met Armena? Of was de stroom weer op?’
Deze graad wordt ook wel de graad van ‘stabiliteit’ genoemd. Het is geen rustige standvastigheid; het is een daad van weerstand voor zelfbehoud. De gehele persoonlijkheid (de man) is ferm en energiek, uiterlijk koelbloedig, maar van binnen brandt het… Zij willen de storm doen bedaren en de elementen terug in evenwicht brengen…Zij zijn degenen die niet in paniek zullen raken en zo betrouwbaar zijn ‘als een rots’, aldus citaten uit het boek van Koppejan.*3
‘Ze wachten af, we hebben de tijd.’ Heinrich gebaarde dat ze bij het vuur moest gaan zitten. Hijzelf ging naast de pan zitten en roerde erin. Uit zijn tas haalde hij een paar versleten schoenen en gooide die naast haar in het zand. ‘Vul ze met wat gras, ze zullen wel te groot zijn.’
Orestes is in de Griekse mythologie de zoon van Agamemnon (koning van Mycene en opperbevelhebber van de Grieken in de Trojaanse oorlog) en Clytaemnestra. Bij zijn terugkomst uit Troje wordt Agamemnon door Clytaemnestra en haar minnaar Aegisthos vermoord. Orestes zelf wordt door zijn zuster Elektra in veiligheid gebracht. Acht jaar later keert Orestes naar Mycene terug, samen met zijn vriend Pylades. Samen nemen zij wraak op de moordenaars van Orestes’ vader. Als moedermoordenaar wordt Orestes nu door de Erinyen, de wraakgodinnen, achtervolgd. Athena, godin van de wijsheid, brengt de zaak voor de rechtbank van de Areopagos, een soort hooggerechtshof. De Erinyen klagen Orestes aan en de god Apollo verdedigt hem. Orestes voert aan dat de Erinyen niet hem maar zijn moeder moeten belagen want zij heeft op Agamemnon eigenlijk een dubbele moord gepleegd: hij was én vader én echtgenoot. De Erinyen repliceren: ‘Er is geen bloedverwantschap met de man die zij dood sloeg’. De Erinyen houden zich immers enkel op met misdaden tegen bloedverwanten (wat moederrecht impliceert, want het vaderschap is nooit zeker). De moord van Clytaemnestra is in die zin verzoenbaar en goed te maken en moet dus niet gewroken worden, in tegenstelling tot de moedermoord van Orestes. Uiteindelijk stemmen de Areopagieten: de stemmen voor vrijspraak en de stemmen voor veroordeling staken. Athena brengt dan als voorzitter van de rechtbank haar stem uit en spreekt Orestes vrij. Het vaderrecht heeft gezegevierd. De Erinyen leggen zich bij hun nederlaag neer en aanvaarden een nieuw ambt: zij worden de Eumeniden, de Welgezinden.
Even later vertrekken de broers. Ahab wankelt van de wijn. Zijn rechterbeen is van ivoor, kunstig gesne­den uit walvisbeen. Hij legt een van zijn grote handen op de schouder van zijn broer, voor steun.
Het is vandaag de dag van de ‘Russische Markt’, die elke laatste donderdag van de maand op het centrale marktplein plaatsvindt. Vanachter eenvoudige klaptafels proberen enkele tientallen Russen koopwaar als glas, porselein en tweedehands spullen te slijten. Echt storm loopt het niet.
Op de tweede dag van de afschuwelijke dienst overleed op de Casualty overleed onverwacht een kind van nog geen jaar aan waarschijnlijk een acute buik, maar ik had geen duidelijk idee wat er aan de hand was, misschien een invaginatie. Ik was er tevoren zeker van geweest dat er zich alleen wat ontlasting had opgehoopt.  Ook een volwassen vrouw met waarschijnlijk een stuk ischaemische darm, die de dag ervoor al te slecht was om te opereren was die nacht overleden.
B a s i s s c h o o l D e R e g e n b o o g s e p t e m b e r 1 5 D R U P P E L S G E W I J S 1 5 m e i 2 0 1 1 KALENDER 07-09 hoofdluiscontrole 07-09 informatieavond groep 7 08-09 informatieavond groep
Je niet kunnen herinneren aan de betekenis van alles. Toen ik mij in een intense periode van het transitieproces bevond en we ons in de worp van een flinke energiestoot naar de hogere rijken bevonden, herinner ik mij dat ik naar een vuilnisbak keek en niet wist waarvoor hij diende. Ik moest mijn geheugen van het “oude” binnengaan en ver terug reiken. Wat er gebeurde was dat ik op een punt vibreerde waar alles alleen de betekenis en identiteit bezit die wij eraan geven. In de hogere rijke is energie gewoon energie zonder etiket of betekenis. Alles is fris en nieuw. Een beetje zoals een Cursus in Wonderen ongedaan maken proces, zonder het “proberen”.
Je zult beginnen te begrijpen wat het betekent om te geven en te ontvangen. Ze zijn verbonden.  Als je echt uit jezelf geeft, ontvang je de diepte van de ervaring.  Als je echt ontvangt, zul je meer verlangen creëren om te geven en je te verbinden.  Het zal een wederzijdse inspiratie zijn.
De bootsman heet Barnabas Wade. Hij snuift en kwaakt. Hij heeft kopergroene schubben in zijn hals. Zijn oren zijn verdwenen. Hij heeft kieuwen als rafelige openingen in zijn hals. Er hangen vlezige snorharen langs zijn mond omlaag. Heel zijn onmen­selijke gelaatsuitdrukking ademt afkeer. Zijn ont­blote bovenlijf is overdekt met tatoeages.
‘Je bent niemands eigendom.’ Ze was me in de rede gevallen. Niet alleen een misdadigster, maar ook nog onbeleefd. ‘Jij bent een prachtig, vrij denkend, volledig autonoom schepsel en dus heb jij recht op zelfbe­schik­king.’ Ze keek me nog meer vertederd aan. Dacht ze soms dat ik een baby was?
De evolutionaire psychologie à la David Buss stelt de eerste mensen voor als psychisch autonoom functionerende en in wezen egoïstische individuen. Zij waren er als het ware doelgericht en bewust op uit hun eigen levenskansen en kansen op voortplanting te verhogen desnoods ten koste van hun groepsgenoten. Zij geven de indruk over een Ik of Ego te beschikken, wat inhoudt dat reeds van bij het begin een onderscheid en een soort tegenstelling tussen het Subject en het Maatschappelijke aanwezig zou zijn geweest. Het beeld dat de evolutionaire psychologie impliciet hanteert (want schetsen doet ze eigenlijk nauwelijks, tenzij voor wat betreft het cognitieve), is een nagenoeg identieke kopie van de tegenwoordige mens. Intra-seksuele competitie voor partners van het andere geslacht, vooral bij mannen maar ook bij vrouwen; pogingen de eigen partnerwaarde te verhogen, b.v. door als man meer resources te verwerven of in status te stijgen of zich als vrouw jeugdiger te maken; duidelijke maar toch relatief gecompliceerde seksuele strategieën waarbij dikwijls verschillende doelen in één klap werden beoogd (b.v. vaste partner naast meerdere gelegenheidspartners, zeker bij de man). Fysieke agressie van mannen tegen seksuele rivalen en tegen ontrouwe vrouwen, met daarnaast groepsagressie tegen andere groepen (oorlog). Verbale agressie bij vrouwen. Berekende coöperatie met andere leden van groep, veelal en primair op dyadische basis (tussen twee individuen dus). Bijstand in functie van genetische verwantschap. Coalities van mannen voor jacht op groot of gevaarlijk wild en voor oorlogsvoering.
Permanente connectie aan digitale systemen en technologieën geldt wel voor mensen die in het kader van hun gezondheidsmonitoring en preventie sensoren en andere digitale meetinstrumenten aan hun lichaam hebben gehecht (bv. armbanden die de drager informeren over zijn/haar bloeddruk, hartslag, enzovoort).
In het bijzonder dacht ik bij de neergang van “alles moet kunnen etc” aan ons tegenwoordig gebruik van de openbare ruimte. Het is de laatste 50 jaar meer en meer gewoonte geworden om de publieke ruimte te gebruiken voor persoonlijke profilering en die ruimte te bezetten met de uitvergroting van uitingen die voorheen als privé werden beschouwd of die eigen waren aan besloten ruimten (de historische roots van deze “gewoonte” werden ook al reeds jaren geleden haarfijn uit de doeken gedaan in: Richard Sennett “The Fall of Public Man.” New York, Alfred A. Knopf, 1977). Meer nadrukkelijk is deze trend gaan triomferen sinds het mythische fenomeen dat (Parijs) Mei 68 heet. Post-Mei 68 dus! Ik heb altijd zeer sceptisch gestaan tegenover het per definitie “progressief” karakter van niet zozeer Mei 68 zelf, maar vooral van haar nageboortes. Al heel lang geleden is het tot me doorgedrongen dat, ondanks meer dan al mijn sympathie en medeplichtigheid, Mei 68 een medaille met een keerzijde was. Een zaak van een nieuwe elite of een eigentijds soort “nouveaux riches”. (Post)Mei 68 vat ik eigenlijk reeds meer dan 25 jaar als het begin van het “neoliberalisme” en van het “hyperindividualisme”, met een manifeste terugkeer naar het ophemelen van sociale ongelijkheid, in de vorm van “jezelf zijn”, met een diepe minachting voor “gewone mensen”, klootjesvolk, Henk & Ingrid, etc. In de vorm van een desnoods excentrieke en louter exhibitionistische ego-profilering. “Verander de wereld, begin bij jezelf!” en bij dat zelf eindigde het (met heel wat voorbedachten rade) ook. Dat een paar jaar geleden Michel Foucault tot uitgelezen neoliberaal werd verheven (Geoffroy de Lagasnerie “La derniere leçon de Michel Foucault: Sur le néolibéralisme, la théorie et la politique.” Paris, Fayard, 2012) was niet bepaald een verrassing te noemen, net zo min als dit met Deleuze & Guattari hun L’Anti-Œdipe uit 1971 is gebeurd. Aan de gans andere kant maakt de Plato-fan en (ex?-)maoïst Alain Badiou nu furore als totalitair “communist” (met verheerlijking van de Terreur en de rest van de bataclan). Ook niet echt een verrassing (zie bv. Joost de Bloois “Badiou.” Amsterdam, Boom, 2013; Alberto Toscano “Fanaticism: On the Uses of an Idea.” London, Verso, 2010). Alle hens aan denk bij Badiou voor een nieuw “Ten Days That Shook the World”, voor het alomvattende Événement (cf. Slavoj Žižek “Event: Philosophy in Transit.”, London, Penguin Books, 2014). Het loopt vast slecht af voor al wie niet bereid is “to kill and to be killed”.
Samuel liet de rugzak op de grond vallen en liep de woonkamer binnen. Met zijn hand streelde hij het eikenhout van de tafel. Honderd jaar geleden, twee levens ondertussen, had hij deze zelf gemaakt met hout van een pas gerooid bos uit een naburig dorp. Hij herinnerde zich de uren werk, maar voelde de afstand tot die ervaring die de tijd met zich meebracht.
De Swiss Emblem waterflessen zijn gemaakt van een stuk kwalitatief hoogwaardig aluminium. Door het gebruik van dit materiaal heeft Sigg gezorgd voor een erg lichte waterfles die extreem sterk is. Door de combinatie van robuustheid, maar toch licht, is deze waterfles ideaal om te gebruiken in zwaardere omstandigheden zoals bijvoorbeeld survivallen o

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *