“meest essentiële overlevingsuitrusting metalen uitrusting zombie overleving”

Sometimes, I wish that I, myself, had brought my mother into the world. Rather than the other way around. If I had given birth to my mother instead of she having given birth to me, at least things would have run very differently.
De twee soldaten staan nog steeds achter me, bij de deur, hun ogen op mij maar hun vlammenwerpers nonchalant naar beneden gericht. De smalle, diepe suite is ingericht met houten meubilair en de aftandse gordijnen lijken van kunststof. Mijn positie is het geometrisch midden van de scherp gepunte driehoek met Mook aan de apex en de soldaten aan de basis. Ik sta mezelf een glimlach toe. Niemand zal hier zijn vlammenwerper willen opendraaien.
(En het gebeurde in die dagen dat er op Canvas-Terzake een reportage was over het ‘leven’ in Everberg, de jeugdgevangenis die in België model moet staan voor de wijze waarop delinquenten moeten worden heropgevoed. De reportage liet zien hoe elke beweging van de jongeren met camera’s in het oog wordt gehouden. ‘Is dat nodig?’ vraagt de reportagemaker. ‘Ja, voor de veiligheid van de jongeren en voor de veiligheid van de mensen!’ Welke mensen? De reportagemaker vergat die vraag te stellen. De opgesloten jongeren worden blijkbaar niet bij de ‘mensen’ gerekend, maar wie dan wel? Zelfs de Joden in de concentratiekampen werden niet op die vernederende manier bespied. Niet te verwonderen dat een paar anonieme geïnterviewde jongeren verklaarden dat Everberg hen eigenlijk alleen maar slechter maakt. Als je omwille van een paar diefstallen zes maanden tot een jaar lang wordt bespied, vernederd en gekleineerd, vermoedelijk soms ook fysiek door de bewakers aangepakt, dan kan je daar alleen buitenkomen met nog veel meer rancunes en haat tegen de maatschappij dan je al had vóór je er terecht kwam. Voeg daarbij het trauma van weggerukt te worden uit je natuurlijk milieu van familie en vrienden, dan kunnen wij niet anders dan besluiten: Everberg kweekt óf criminelen óf psychische wrakken.
Eén van de belangrijkste regels is te werken voor het werk en niet voor de uitkomst ervan. Slagen of mislukken mag niet van enige invloed zijn op het feitelijke werk dat plichtmatig moet worden gedaan. Er zijn tijden van moeilijkheden en tijden van grote vreugde. Of het nu zomer is of winter, belangrijk is de voortzetting van de arbeid. Omdat we geneigd zijn ons afhankelijk op te stellen van de stimulering en bekrachtiging door anderen, zijn we ook geneigd van werken af te zien als die ander niet langer persoonlijk om ons geeft. Aangezien alles en iedereen zijn/haar eigen weg te volgen heeft moeten we vroeg of laat onze eigen gang gaan. Daarom is het belangrijker te ontdekken wat je plicht is dan deze of gene uitkomst als een voorwaarde te stellen.
‘U heeft natuurlijk gelijk, hoewel zij vóór haar beke­ring toch drie­honderd jaar aan één stuk in zee heeft rondgezwommen,’ sprak de dwergachtige Eochaid met zijn pientere glimlach. ‘En daarna nog eens drie­honderd jaar in een kuip op het land. En dat allemaal in een staat van ongenade.’ Hij strekte zich over het tafelblad, greep snel de bierkruik en schonk zijn nap vol, vóór de klauwachtige hand van de monnik de kruik kon opeisen.
Het probleem betreft de politieke vraag wie deelneemt aan de besluitvorming over de wenselijkheid of aanvaardbaarheid van welke milieuveranderingen, welke opties daarbij genomen worden, hoe men deze opties zal pogen te realiseren, hoe de beschikbare middelen zullen verdeeld worden over de reeks projecten of afgesproken doelstellingen die politiek zijn geformuleerd en welke “ecosystemen” men zal opofferen. Het gaat hier om veel meer dan de mensen aan te sporen in de winter een dikke trui aan te trekken en de verwarming een graad lager te zetten. Wie zal beslissen of rond 2050 Oostende en haar basketbalplein al of niet overstroomd zal worden? Wie zal beslissen of de vlakte van Bengalen wegspoelt en Afrika uitdroogt? Het ziet er naar uit dat net zoals bij de mondiale armoedebestrijding de meest betrokken partijen het minst aan die besluitvormingsprocessen zullen deelnemen. De milieuproblemen confronteren ons dus niet met een reeks wetenschappelijk of technologisch legitimeerbare dilemma’s, maar in de eerste plaats met het recht op democratie voor de mensen die het meest direct met de te verwachten milieuproblemen zullen af te rekenen hebben. We staan hier niet voor kwesties van “politicologische” inzichten of op marketingwetenschappen gebaseerde strategische communicatie, maar voor het al of niet eerbiedigen van het recht van iedereen om zijn of haar zeg te hebben over zijn of haar levensloop en over het uitzicht van de wereld waarin dat leven geleefd moet worden.
Vergetend dat men misschien niet gewenst is vanwege het voornoemde kan men een last en ergernis worden zonder het te beseffen. Daarom moet men altijd bereid zijn zich terug te trekken. Zoals het leven het ons leert zal dit vroeg of laat iedereen overkomen die ijverig ondernam op een persoonlijke ambitie. Achteraf bezien kan men zich afvragen in hoeverre is bijgedragen tot oorlog en misère het probleem vormend in plaats van bijgedragen hebben tot vrede en geluk deel uitmakend van De Oplossing. Het is zeker moeilijk voor een mens om, enerzijds in zichzelf te geloven terwijl anderzijds hij te allen tijde bereid moet zijn het op te geven als ware hij de duivel zelve. Het onvermogen te stoppen (zie ook 3h) karakteriseert de zwakheid die begeerte heet die zo makkelijk in woede omslaat voor het individu of oorlog voor het collectief. Niettemin kan veel van je leven worden gered door regelmatige retraite ten einde de angst te weerstaan je te bezinnen op de schaduw van het handelen. Alle lust om door te zetten kan in liefde worden veranderd door in te zien wat men doet in vrijwillige retraite. Een vakantie hebben is wellicht dan niet de ideale strategie: men gaat te lang door en breekt ook te lang af. De behoefte over het jaar te spreiden in de vorm van aparte dagen voor socialiseren, studie en festiviteit schijnt wijzer te zijn. Op die wijze het levenstempo terug brengend kan een betere continuiteit van dienstbaarheid en sociale en spirituele positiviteit garanderen. Ook in het proces van verhouden en afspreken op het individuele nivo is het verstandig niet door te gaan totdat men tot terugtrekken of een misschien minder gewenste vakantie die de hele relatie kan beëindigen wordt gedwongen. 
Waarover pa en ma Rimbaud precies ruzieden is niet geweten. Moeder Vitalie was op zijn minst gezegd een harde tante (sic). Vader Frédéric Rimbaud bracht als legerkapitein 11 op 12 maanden door in zijn kazerne. Het spreekt alvast in zijn voordeel dat hij zich tijdens zijn korte verlofperiodes thuis voorbeeldig kweet van zijn echtelijke plichten. Op 7 jaar tijd leverde hij Vitalie 5 kinderen. Dan mag je wel aanspraak maken op enige rust en vader Rimbaud bracht daarna zijn verlofperiodes steevast elders door, al of niet om verder de continuïteit van de menselijke soort te waarborgen.
5. 3 1. Inleiding Aanleiding De brief van Ilse is een veelzeggend voorbeeld van hoe hoog de nood kan zijn als je eigen partner seksverslaafd is. Ik merk dat er in de prak- tijk voor degene die worstelt met zijn verslaving voldoende aanbod is in de hulpverlening. In de verschillende behandeltrajecten, voorname- lijk in groepstherapieën, gaat het ook over de partnerrelatie. Maar met anderen praten over je relatie is heel wat anders en soms gemakkelij- ker dan er samen met je partner over te praten. Dat een seksverslaving een grote impact heeft op de partnerrelatie is een feit, maar wat te doen wanneer je hiermee als partner geconfronteerd wordt? Systeemgericht werken met een ervaringsgerichte houding is een van de basishoudingen van de opleiding Ervaringsgerichte Psychosociale Hulpverlening en Gestalt Gezinstherapie van het Kempler Instituut. In mijn eigen praktijk, Puur Leven, begeleid ik veel gesprekken op het gebied van seksverslaving. Daarbij probeer ik de partner (de context) zo vroeg mogelijk in de gesprekken te betrekken; ik heb gezien hoeveel toegevoegde waarde dit heeft. Maar het lukt niet altijd om de partner te helpen en de relatie te red- den. Dat heeft enerzijds te maken met onduidelijkheid omtrent het precieze effect dat een seksverslaving heeft op de partner en de rela- tie; vaak is de breuk tussen de partners ook al zo groot dat uit elkaar te gaan de enige optie lijkt.
Vroeg of laat moet iedereen die werkt aan een materiëel leven van verplichtingen en genoegens terugtreden en bij zichzelf te rade gaan. Gegeven een juiste identificatie in de religieuze, wetenschappelijke en de politieke sfeer, zal de persoon er in slagen de tijdelijke schizofrenie te boven te komen. Het moet worden geleerd dat om succesvol te mediteren een zeker programma moet worden gevolgd: zekere lichamelijke oefeningen moeten worden gedaan om het lichaam onder de kontrole te houden van een stabiele konditionering naar de tijd, zodat de opstandige geest ontregeld door de materiële aantrekking tot rust kan komen, geen direkte uitdrukking krijgt en leert het meditatieprogramma en de daarbij inbegrepen God van de Tijd te dienen. Ook moet het duidelijk zijn dat dat alleen maar succesvol kan geschieden met behulp van de leerspreuken van de meditatie die het belang benadrukken van hartelijkheid en bescheidenheid zoals ‘breng de parel van de geest in de lotus van het hart’ en ‘alle eer aan Hem die de vorm van de Tijd heeft aangenomen, de rustplaats is van alle leefwerelden, de onderwerper is van alle levende wezens en de hoogste goddelijkheid waarop ik mediteer’. Naast de algemene gebeden voor de vader die in de hemel is en de heilige moeder kunnen andere elementaire begrippen van waarheid het denken zichzelf helpen te reorganiseren om vrede, goedheid en associatie te vinden, de sociale problemen uitwerkend in de geest. Het is ook van belang om te hebben geleerd niet het innerlijke, spirituele te gebruiken als vlucht uit de sociale werkelijkheid. In feite is het alleen maar na het naar behoren gewerkt te hebben dat men goed rust. Met een slecht geweten is het moeilijk om te mediteren. Meditatie is een hoger stadium van persoonlijke evolutie die hogere eisen stelt aan de individuele verantwoordelijkheid. Voor iedere tempel en kerk is er een ritueel van toenadering en een tijdslimiet. B.v. langer mediteren dan één uur, lichamelijke oefening of niet, kan aanleiding geven tot ernstige psychiatrische moeilijkheden de noodzakelijke werkelijkheidstesten missend. Experimenteel is het aangetoond dat iedereen kan hallucineren onder omstandigheden van sensorische deprivatie en sociale isolatie. Het is een straf die gebruikt wordt voor gevangenen en psychopaten en om dat te ervaren als een positieve bevrijding moet men zich ontwikkelen tot een onbuigzame kluizenaar. Verstorven naar ontzeggingen kan de asceet tot veel inzicht komen aangaande God en zijn eigen ziel, maar zonder de juiste voorbereiding onder leiding van een geestelijke leidsman zal men zeker een mislukking zijn qua zelfbeheersing. Om alleen te kunnen zijn moet men zeer sociaal zijn daar de hele wereld moet worden geïnternaliseerd. Niettemin zal alleen het alleen zijn het lichaam en de besturende geest alle vrijheid geven om de eer, de geestelijke en de lichamelijke gezondheid te ontwikkelen en te handhaven die de gerijpte optie eigen is. de ene helft van de lichamelijke aandoening kan voortkomen uit disharmonieuze konditionering, kan de andere helft zijn voortgekomen uit de afhankelijkheid in de onrijpe staat. Uiteindelijk zal iedereen het er over eens zijn dat niemand volledig vrij is van de misère en dat er alleen maar een gelegenheid bestaat om het lichaam en de geest zich te laten herstellen, terwijl er nooit een echte kans bestaat te ontkomen. Zelfs de dood biedt geen garantie van niet-continuering in het hiernamaals. Gewoonlijk bereikt men datgene waar men wilde zijn terwijl niet-zijn moeilijk voorstelbaar is. Men kan het lichaam verliezen maar niet het spoor dat men achterlaat. 
Toen ik vorig weekend halverwege de zaalronde was kwamen er ineens allerlei mensen binnendruppelen van een rooms-katholiek genootschap St. John of God. Dat genootschap deed in de middeleeuwen aan wondverzorging, maar nu doen ze uitgebreider aan goede dingen. Nu kwamen ze de kinderen op de afdeling cadeautjes brengen. Biskwietjes, pakjes frisdrank, zeeppoeder (een soort OMO) en wegwerpluiers. Er werd uiteraard gebeden, iedereen van de gulle gevers moest zijn naam zeggen, er werden toespraakjes gehouden en ik kreeg ook nog het woord. Dus ik heb ze ook bedankt en gezegd dat ik het verheugend vond dat ze naast de paus ook nog een bijbel hadden waarin stond dat je geen waar geloof had als je zag dat anderen gebrek leden en je er dan niets aan deed. Een maand geleden was er ook al eens een groep gulle gevers geweest.
TE HUUR LOZERWEG 2A BAEXEM VERRASSEND RUIM EN GEZELLIG APPARTEMENT GELEGEN OP EEN SCHITTERENDE LOCATIE MET FANTASTISCH UITZICHT OVER DE GROENE VELDEN AAN DE ACHTERZIJDE. HET APPARTEMENT BESCHIKT NAAST
Controleer iedere dag Dit alles kun je iedere dag snel controleren, veel dingen zijn in een oogopslag zichtbaar en andere vereisen dat je wat beter kijkt. Het voorkomen en op tijd signaleren van problemen is deter dan genezen. Het goed onderhouden van je Staffordshire Bull Terrier is een noodzaak om hem in top conditie te houden. Twijfel je over wat je ziet of weet je niet wat je er mee aanmoet? In dat geval is het altijd verstandig om een deskundige in te schakelen. In dit geval dus de dierenarts.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *