“lijst van overlevingsuitrusting beste survival kampeerspullen”

Op de werkbank voor Berend lag het vlees dat Willem uit de bak had gevist: grote brokken rund, met daarop dikke glimmende rode spetters. Het RVS van de machine blonk in het TL-licht. Berend boog zich iets voorover en keek in de mond van de molen. Tussen de met bloed bevlekte messen van het maalmechanisme hingen flarden van iets, als afgestroopte worstevellen. Met trillende hand haalde Berend een stuk flard uit de machine en staarde naar het dunne, rozerode streepje vinger van zijn broer.
Je hebt zo van die mensen. Zo blijkt dat een paar wezens die deze blog lezen, er steevast van overtuigd zijn dat wanneer ik op zijn Hollands in algemene zin de je-vorm aanwendt (in plaats van “men”), ik me heel bijzonder tot hen persoonlijk zou richten of het nadrukkelijk over hen (en hen alleen) zou hebben.
Het is heel belangrijk om het mentale aspect van een overlevingssituatie niet te onderschatten. Leer omgaan met je angsten, door ze te herkennen en er onmiddellijk iets aan te doen. Door een positieve houding te hebben zal je versteld staan van de dingen die je kan doen in nood situaties.
‘Dat zal het wel worden.’ Ze haalde een map met aantekeningen tevoor­schijn. Er stond in sierlijke letters ‘spreekbeurt’ op. ‘Weet je hoeveel cloudservers er nodig zijn om de foto’s die onze herinneringen zijn online beschikbaar te houden? Hoeveel energie dat kost? Héél veel! Ook draagt dat erg bij aan de opwarming van de aarde. Jullie generatie met zijn hang naar nostalgie maakt mijn toekomst kapot!’
Samengevat een duidelijke drang en ontwikkeling in digitale technieken. Scholen menen hier op in te moeten spelen en zien de voordelen hierbij. Vooral in het socialiseren. In de maatschappij is ook een tegen trend te zien. Ondanks de vele nieuwe mogelijkheden die digitale hulpmiddelen ons bieden socialiseren mensen ook expliciet offline. Dit heeft als grondslag de veiligheid en privacy problemen van online zijn.
Vrouwen, door de ontvankelijkheid van hun fysieke aard zijn geneigd vervolgers te verwerven waar ze niet altijd voor gekozen hebben. Het gebeurt gemakkelijk, dat een man de illusie leeft gewaardeerd te zijn. Net als bij de grotere samenleving kan er veel repressieve tolerantie zijn. Wat je ook doet het kan zijn dat niemand er om geeft aangezien je niet Onze Lieve Heer Zelve bent aan wie alle wederkeer mag worden geofferd. Je moet het zelfs als een bevrijding beschouwen niet gewaardeerd te worden aangezien waardering een probleem op zich vormt. Het is de zaak van de Heer om te gaan met waardering daar de normale mens de gezonde neiging heeft te corrumperen onder aandacht. Hoe meer een gewone zondaar, gevallen ziel of profiteur wordt verheven, hoe groter zijn leugen wordt. Men is niet in één dag heilig naar de valsheid en de angsten van het materiële ego van het lichaam. Men zou niet De Heer Zijn Eer moeten stelen of anders bereid zijn met Hem te lijden. Offers brengen betekent niet dat men altijd of volledig de pluim krijgt zoals men het zou willen. Een rechtgeaard winnaar zal altijd zeggen: God zij dank, en zo zichzelf excuseren.
Het draait in de wereld van ICT ook steeds meer rond “levende dingen” met ingebouwde cognitieve schema’s en mechanismen die allen bij levende wezens, in het bijzonder de mens, voorkomen. Zoals een Smartphone en andere dingetjes die “smart” zijn, al is de populariteit van het woord “smart” ondertussen weer flink gezakt. Sensoren e.d. waren oorspronkelijk attributen van robots, maar tegenwoordig opereren ze meer en meer “autonoom” en dat niet alleen in het kader van gezondheidsmonitoring. De Google Glass geeft ons een idee van het soort post-humane transformaties die mogelijk binnen 5 à 10 à 20 jaar gemeengoed zullen zijn geworden. We vinden de digitale spulletjes voorlopig in de eerste plaats bij de uitrusting van “combat soldiers” (2).
Monotonie is iets dat duidelijk buiten ons ligt. Verveling is een puur subjectieve ervaring. Er zijn mensen die zich nooit vervelen. En inderdaad bleek ook dat het aantal Volkswagenarbeiders dat zich verveelde aan hun lopende-band bijzonder miniem was. Monotonie is een eigenschap die wij, op ons eentje of gezamenlijk, toeschrijven aan een bepaalde specifiek gegeven. Monotone situaties hebben als doorslaggevend kenmerk dat hun verloop bepaald of ondersteund wordt door een vast aanhoudend metronoomachtig ritme, waarbij niets gebeurt dat het ritme breekt of verstoort of dat de moeite loont er iets over naar huis te schrijven. De wereld is hoe dan ook monotoon. Er gebeurt zelden iets, al schrijf ik dit vermoedelijk vanuit mijn existentiële toestand als gepensioneerde die er immers elke morgen zelf voor moet zorgen dat er iets zou gebeuren. Maar ook voor mensen die regulier werk verrichten, hoe boeiend en gevarieerd ook, gebeurt er zelden echt iets. Af en toe is er eens een Franse Revolutie, vermoordt een kind zijn beide ouders (wat eigenlijk ook niet langer echt ophef maakt), valt eens de elektriciteit uit en moet je op zoek naar kaarsen, wordt een president door zijn eigen lijfwachten doodgeschoten en wordt een neef betrapt die in zijn onderdanige houding tegenover zijn bisschop iets al te knielend is te werk gegaan. De structurele monotonie van de wereld (de politieke Groenen die ijveren voor “duurzaamheid”, hebben naar mijn aanvoelen niet veel reden tot klagen) betekent echter geenszins dat we ons allemaal 24 op 24 uur en 365 op 365 dagen doodvervelen. Er is geen enkel verband tussen de graad van monotonie van een tijd-ruimte-kader en de mate waarin we ons in dit kader vervelen. Om je te vervelen moet je eerst jezelf als “te veel” ervaren. Je moet jezelf qua lijf en zenuwen “ambetant” voelen en vurig wensen dat je elders waart, zij het dat je niet weet waar je dat “elders” zou moeten zoeken. Vandaar dat verveling dikwijls ook nog uitloopt in allerlei zelfbeschuldigingen, dat je maar een bent, een “lafaard” of iets in die trant.
Wilde hartstocht is de liefde voor chaos en natuur. Liefde kan een storm- en bliksem-affaire zijn. Grote donder kan volgen met met zware wolken en regenbuien. Dit kan allemaal privé en intiem zijn zonder dat een ander er iets vanaf weet. Het is als de informatie-kultuur waar iedereen kan dromen en maken wat hij ook maar wil zonder het dagelijks leven rechtstreeks te beïnvloeden. Niemand kan de creatieve mens tegenhouden in het virtuele van de werkelijkheid. Het is ook als met denken zonder iets te zeggen. Men kan een aardig en glimlachend individu zijn terwijl er een brainstorm in het hoofd plaats vindt. Het is buitengewoon belangrijk een veiligheid van aktiviteit te hebben tussen denken en schrijven, tussen schrijven en spreken, en tussen je iets voorstellen en iets bewerkstelligen. Een complete storm in het brein van de samenleving kan in de bioscoop eindigen als een volkomen fantasie. Ook subtiel denken dat nooit enige pers, vertoog of aktie zal vinden kan de weg van de mensheid in één minuut veranderen. Niemand weet werkelijk hoeveel van het denken door de mens op het moment gedeeld wordt. In de geest kan men zich inbeelden te delen met historische persoonlijkheden, ‘verblijvend in het eeuwige’, maar hoeveel akteurs kunnen niet die rol spelen alleen maar om het volledig contemporaine van iedere gedachte te verduisteren? Misschien zijn ook dromen veel collectiever dan wie ook maar vermoedde. Het is moeilijk om de synchroniciteit te bewijzen van het collectief bewuste daar ieder bewijs een kontrolestrategie zou inhouden die niet aanvaardbaar is voor het dynamisch begrip van vrijheid. Deze tekst schrijvend b.v. zou de halve mensheid erbij betrokken kunnen zijn op het moment van het schrijven zelf. Maar het in de winter nalezend e.g. zou misschien één procent van de bevolking zich erin herkennen, om niet te spreken van de onmogelijkheid om hetzelfde moment collectief te herleven. Hieruit zou volgen dat het vrijwel futiel zou zijn om iets te lezen, maar dat rechtstreeks spreken in plaats daarvan mogelijk een grotere ramp zou zijn. De liefde voor de chaos bevechtend met geschriften zou wel eens de minst effectieve manier van besturen kunnen zijn, terwijl het zo langzaam zijnd het de meest wijze en achtingsvolle manier kan zijn om de wilde hartstochten van de mensheid tegenwicht te bieden. Vandaar de regel: hartstochten kunnen, maar moeten niet worden geaccepteerd. Ze vormen een uitdaging voor de geest van trouw aan de orde. Je verstand verliezen in de hartstochten van een liefdesaffaire kan nooit een verplichting zijn voor het individu of een kultuur voor het collectief zoals soms tijdens een oorlog wordt gezien. Hoewel onredelijkheid de wereld schijnt te beheersen met hartstochten, besturen niettemin de redenen en redeneringen der wijsheid, vitaal gedacht naar het moment of gefixeerd voor de stabiliteit van het zelfbewustzijn, de essentie van de ziel waar niemand buiten kan. 
Onze 7 principes vormen één geheel. We hebben ze alleen van elkaar afgezonderd voor de goede orde en de stijlelegantie. Maar alle 7 principes zijn onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld, al vormen een paar principes (vooral 1, 2 & 3) wellicht de voorwaarde voor een paar andere. Zoals reeds gezegd hebben we de principes niet technisch uitgewerkt. Dat valt buiten onze competentie. Die uitwerking is eigenlijk ook geen politieke kwestie. De 7 principes moeten wel democratisch worden goedgekeurd en regelmatig worden bevestigd (bv. om het jaar).
Maar voor Miranda het papier kon overhandigen greep ze met beide handen haastig naar haar zwangere buik. De tekening zeilde rakelings door de kamer door de beweging en schoof onder de boekenkast. Ze zakte bijna door de knieën, haar elleboog stootte tegen een deurtje van de vitrinekast aan de andere muur. ‘Ohhh,’ kreunde ze. ‘Oh dat doet PIJN!’
Aan het einde van de dag breekt een nieuwe fase aan, en wordt je opnieuw voor een keuze gesteld. Voor ieder van je overlevers wordt je voor een keuze gesteld: wie mag slapen (op de grond of in een bed, als je die gemaakt hebt), wie staat op wacht, al dan niet bewapend, en wie gaat de wijk in op zoek naar grondstoffen, en waar dan? In de wijk zijn in eerste instantie een drietal redelijk veilige locaties te bezoeken, maar al snel wordt dat aantal groter, tot uiteindelijk een tiental gebouwen, waaronder een supermarkt, een verlaten landhuis, en een ziekenhuis.
‘Nee, melaatsen. Ze zijn zeldzaam tegenwoordig, maar een hele enkele keer wordt er nog een wakker door rondstampende mensen. Als ik op een plek ben waar duidelijk mensen hebben gewoond, dan luister ik ook nog wel eens aan de grond. Je hoort ze graven.’ Ze boog zich naar de grond en drukte haar oor tegen de aarde.
The Daddy Diaper Changing Toolbox will have everyone tickled including the daddy-to-be when he receives a fun gift just for him! The Daddy Diaper Changing Toolbox new dad gift is a way for him to get in on the baby planning action
4Share op Facebook (Opent in een nieuw venster)4Klik om te delen met Twitter (Opent in een nieuw venster)Klik om te delen op WhatsApp (Opent in een nieuw venster)Klik om op Google+ te delen (Opent in een nieuw venster)Click to email (Opent in een nieuw venster)Klik om af te drukken (Opent in een nieuw venster)Klik om op LinkedIn te delen. (Opent in een nieuw venster)Klik om te delen met Reddit (Opent in een nieuw venster)Klik om te delen op Telegram (Opent in een nieuw venster)Click to share on Skype (Opent in een nieuw venster)Klik om op Tumblr te delen (Opent in een nieuw venster)Klik om op Pinterest te delen (Opent in een nieuw venster)Klik om te delen op Pocket (Opent in een nieuw venster)
Naast het bepalen van een route kan het Auto Inbouw GPS Volgsysteem Trackerook gebruikt worden om gestolen voertuigen te traceren. Het GPS volgsysteem is, zoals de naam al doet vermoeden, het ideale gps-apparaat voor in een voertuig.
Daarbij leerden de mensen mikken, wat een belangrijke ‘vondst’ impliceert: het oogmerk (letterlijk!) wordt de focus van aandacht en intense concentratie. Het beeld waarnaar intens gekeken wordt, raakt als het ware gefixeerd en gevisualiseerd zonder dat men nog echt hoeft te kijken, zodat het gemakkelijk in het geheugen wordt gegrift. Het ‘oogmerk’ wordt het eindpunt van de blik (‘merk’ betekent ‘teken’ of ‘grenspaal’ en ‘teken’ zelf zou verwant zijn aan het Latijnse ‘digitus’, ‘vinger’: dat waarnaar met de vinger gewezen wordt). Mensapen zoals gorilla’s en chimpansees kunnen stenen gooien naar vijanden maar ze gooien in het wilde weg: ze kunnen niet mikken. Ze baseren zich bij het gooien enkel op kinesthetische feedback (kinesthesie is het waarnemen van de bewegingen van het eigen lichaam). Van Neanderthalers wordt in ieder geval algemeen aangenomen dat ze konden mikken en gooien met stenen. Mensen hebben dus bij het gooien leren overgaan op visuele feedback. In een volgende fase treedt de visualisatie op van de plaats waar het dier zich een volgend moment zal bevinden. Hier wordt voor het eerst een tijdsmoment, een toekomst in het handelen geïntroduceerd. De visualisatie van het toekomstige gaat nu ook als ‘mentaal’, ‘imaginair’ oogmerk, als doel fungeren (het woord ‘doel’ zou etymologisch ‘zandhoop waarop men schiet’, ‘schietschijf’ betekenen; het is van dezelfde stam als ‘dal’ en zou dus ook betrekking kunnen hebben op ‘wat daar beneden ligt’, bijvoorbeeld de in de jacht beloerde prooi). De mensen vormden zich een soort mentale modellen, een soort fantasmatisch beeld van wat mogelijk zal zijn maar nog niet is. Een beeld van het feitelijk afwezige, van het niet-iets (zie sub).
De Fi 156E is beperkt gebleven tot één enkel toestel voor het beproeven van het landingsgestel voor de Fieseler Fi 333, een transporttoestel op rupswielen. De volgende en laatste productieserie werd de Fi 156F, welke maar in enkele exemplaren is geproduceerd.
Twee dingen hielden me na het lezen van twee of drie bladzijden in Dawkins’ Voorwoord al meteen uit mijn welgevallen slaapverlangen. Dat het “geloof in God” gelijk zou staan aan een “wetenschappelijke” hypothese (de “God-hypothese”), in de strikte zin die Dawkins zelf wel aan het woord “wetenschappelijk” zal geven. En ten tweede: het register achteraan het boek vermeldt niet de minste referentie naar Nietzsche en zijn toch wereldwijd bekende Zarathoestra-stelling: “God is dood, we hebben Hem vermoord.” Een erudiet intellectueel als Dawkins moet in zijn atheïsme toch wel een terloops enthousiasme weten op te brengen voor dat minstens voor hem gelukkig voorval uit de filosofiegeschiedenis. Ongetwijfeld heeft een “wetenschapsfilosofisch” georiënteerd man als Dawkins niet veel waardering voor de “continentale filosofie”, maar ik vrees dat hij gewoon niet bekwaam is Nietzsches gedachtegang te verstaan. Dat soort lieden kent nog niet eens het verregaande verschil tussen “verstand” en “rede/ratio”.
Het verhaal van Jamal Malik, een jong weeskind dat besluit deel te nemen aan de Hindi versie van het programma ‘Who Wants to be a Millionaire’. Het hele land kijkt toe terwijl Jamal nog maar één vraag verwijderd is van de hoofdprijs. Tijdens de pauze van het programma gebeurt er echter iets waar Jamal niet op had gerekend; hij wordt gearresteerd, omdat de politie zeker weet dat hij de boel aan het oplichten is. Ze kunnen het niet geloven dat een straatjongen zoals hij zoveel kennis heeft. Vastberaden zijn onschuld te bewijzen vertelt Jamal verhalen over de krottenwijk waar hij samen met zijn broer opgroeide, de avonturen die ze beleefden, ontmoetingen met bendes en hij vertelt over zijn vroegere liefde. Elk hoofdstuk in zijn verhaal is een wonderbaarlijke sleutel naar het antwoord op elk van de vragen. Verwonderd over zijn verhalen vraagt de politie zich af wat een jongen als hij – zonder een schijnbaar verlangen naar rijkdom – op zo’n spelvertoning doet. Als de laatste vraag beantwoord moet worden krijgen ze, samen met ongeveer negentig miljoen kijkers antwoord op deze vraag…
Stap voor stap handelde ik de procedure af en voerde Lars het vonnis uit terwijl ik aanvinkte dat ik getuige was. De capsules werden om beurten ver­zegeld, aangehaakt en naar buiten getild. Lars stulpte uit Meeuw en verlengde zich tot de capsule in de waarnemingshorizon hing. Daar liet hij los.
Juist in kalmerende signalen leer je dit. Een hond gaat pas bijten of happen als de stress te hoog is, anders doen ze namelijk andere dingen. Maar ze weten wel wat ze doen. Ze gaan alles uit de kast halen om te overleven, dus ook bijten. En waar ze bijten, dat weten ze.
Ik heb foto’s opgestuurd naar Nederland van een kindje met blaren. Geen idee wat het was. Na een paar minuten kreeg ik al een mail terug van Ben Naafs, vanuit Tanzania. Ben is dermatoloog en woont een deel van het jaar met zijn vrouw in Munnekeburen. Chronic Bullous Disease of Childhood was zijn conclusie. Dat vonden andere dermatologen ook.
Maar hoge prijzen, daar zijn de handelaren het over eens, remmen de verkoop af. ,,Bovendien blijft bij de consument het idee hangen dat garnalen duur zijn”, aldus Soldaat. Machielsen zag in sommige restaurants in België, traditioneel de belangrijkste afzetmarkt, de Noordzee garnaal zelfs van de menukaart  verdwijnen. Zijn ervaring is dat het al vlug een half jaar kost om de klanten terug te winnen.
Activiteitenfolder november 2015 Wat kunt u deze maand allemaal van ons verwachten? We openen onze deuren waarbij u een kijkje kan nemen achter de schermen van Prinsenhof. Daarnaast hebben we onze maandelijkse
Harrald dacht niet dat hij ooit tranen in de ogen van zijn vader zou zien, maar bij deze gelegenheid vloeiden ze rijkelijk en hij kreeg meer omhelzingen dan hij in lange tijd had gehad. Hij keek opzij naar Ariadne die geamuseerd leek, hoewel hij haar uitdrukkingen, voor zover ze die had, nog niet zo goed kon lezen als hij zou willen.
Ik keek naar buiten. Daar veranderde de wereld ook steeds. Niets was voor de eeuwigheid, ondanks de talloze cloudservers waarop we poogden onze herinneringen te bewaren. Ik keek naar de blauwe lucht van die zomerdag die me met weemoed aan Texel deed herinneren. Wolken zeilden over dat blauw. Vliegtuigen doorkruisten die azuren hemel. Ze lieten lange, witte sporen achter die vervaagden alsof ook daar de pixelpest zijn werk deed.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *