“koop overlevingsuitrusting online survival zonne-uitrustingen”

Vervolgens moet je je inleven in jezelf, je afvragen welke emoties en welke pijn voelbaar worden. Niet wegwerken maar je ervan bewust zijn. Daaraan is dan direct gekoppeld dat je leert met mededogen, met mildheid, aanvaardend naar jezelf te kijken, jezelf niet te veroordelen of je ervoor te schamen dat je bijvoorbeeld haatgevoelens tegenkomt. Daarna pas kun je verder kijken en leren hoe je er anders mee kunt omgaan.
Moord werd echter altijd door vergaderende volk geoordeeld. De impact van een moord op de gemoederen van de stamleden was te groot. Werd de moordenaar niet gelyncht en kon hij (of zij) uit de handen van de volkswoede worden gered (wat al veronderstelde dat bepaalde mensen, vermoedelijk de ervaren ouderen, als het nodig was gingen instaan voor de ‘openbare orde’), dan werd hij in bewaring genomen tot de volksvergadering over zijn (of haar) lot besliste. Uit hedendaags onderzoek met betrekking tot zogenaamde morele dilemma’s blijkt hoe moord een diep geworteld moreel gevoel en moreel besef raakt, een gevoel of besef dat stelt dat moord in principe niet goed gepraat kan worden. Een typisch voorbeeld van zo’n onderzoek waarbij fMRI-technologie (functional Magnetic Resonance Imaging, gebaseerd op de verhoging van de bloedtoevoer naar specifieke hersendelen) gebruikt wordt voor de beeldvorming van de hersenactiviteiten van de testpersonen, speurt naar de verschillen tussen ‘persoonlijke’ en ‘onpersoonlijke’ besluitvorming bij het oplossen van een moreel dilemma . De testpersonen krijgen te horen dat een trein op een spoor aankomt en, wanneer ze niets doen, een wagen zal raken met vijf doden als gevolg. Als ze echter een hendeltje overhalen, wordt de trein afgeleid naar een zijspoor en wordt maar één persoon gedood. Uiteraard verkiezen bijna alle testpersonen op de knop te drukken om de trein af te leiden. In de hersenen is er alleen bloedtoevoer naar de gebieden die instaan voor zogenaamde ‘rationele’ probleemoplossing. Maar de zaak wordt boeiender wanneer het scenario ietwat gewijzigd wordt. Nu wordt de testpersonen het alternatief aangeboden een man van een brug af te duwen zodat hij vóór de aankomende trein valt, gedood wordt maar de trein tot stilstand brengt. Dus weer een keuze tussen vijf doden of één dode. Nu geven de meeste testpersonen aan dat ze de man niet van de brug zouden duwen. De meeste testpersonen zijn daarbij nauwelijks in staat een ‘logische’ verklaring te geven voor hun keuze: ze gaan af op hun ‘gevoel’. Uit de studie blijkt ook dat de hersendelen die actief worden bij de beslissing om al of niet de man te pushen dezelfde zijn als deze die geactiveerd worden bij emoties zoals vrees, angst, verdriet en leed en bij de integratie van cognities en emoties. De niet-morele of onpersoonlijke dilemma’s (hendeltje overhalen) activeren delen van de dorsolaterale prefrontale cortex en de parietale cortex (normaal actief bij rekenwerk en uitvoerende functies). Men zou kunnen stellen dat bij de testpersonen die de man zouden duwen, ‘logische’ processen overheersen op ‘emotie’ (één dode versus vijf doden). Opvallend is ook dat de testpersonen die de man zouden duwen, er langer over deden om tot een beslissing te komen dan de testpersonen die de man niet zouden duwen. In het algemeen is de beslissingstijd voor morele dilemma’s hoger dan voor niet-morele dilemma’s of ‘onpersoonlijke’ dilemma’s. De hersenactivering en de beslissingstijd voor niet-morele en onpersoonlijke morele dilemma’s is ongeveer gelijk.
De enige twee kritiekpuntjes die ik kan bedenken zijn dat ten eerste alles te positief wordt voorgesteld. Het mocht bij momenten iets harder. Men heeft er iets te veel (naar mijn mening) een feelgood-movie van gemaakt. Tweede kritiekpuntje is dat ik het jammer vind dat zowel de vragen als zijn flashbacks chronologisch zijn. Dat zou betekenen dat hij het antwoord op de eerste vraag op zijn 5 jaar heeft meegemaakt, de volgende vraag een paar weken later, en de laatste vraag als hij (jong)volwassen is. Dat stoorde me, en maakt het onrealistische nog onrealistischer (het feit dat hij zover komt in die wedstrijd).
PvdA – Jannie van der Loos – na twaalf jaar wethouder in Dordrecht wordt tot d’r pensioenleeftijd voorzien van wachtgeld a 75k per jaar. Sinds elf jaar niets doen bijna een miljoen belastinggeld aan wachtgeld.
Ferdi’s maag verkrampte en zijn scalp trok prikke­lend op. Naast hem leek zelfs Sal onder de indruk. Dit was het moment. Hier hadden ze jaren naartoe geleefd; hiervoor hadden ze illegaal een tank benzine ont­trokken aan de slinkende noodvoorraad. Formeel had Ferdi daar als Groot-Alloceur volledige zeggen­schap over, maar de ongeschreven regel was dat die brandstof alleen in de meest urgente noodgevallen mocht worden aangesproken.
Steeds meer mensen praten over bewustwording en ontwaken van onze ziel. Praten over leven en werken vanuit ons hart, ons gevoel. De slogan van mijn bank is bijvoorbeeld: “Volg je hart, gebruik je hoofd.” Ook steeds meer organisaties willen alleen nog maar maatschappelijk verantwoord ondernemen.
De hemel kleurde roze en oranje toen Harrald de poort uitstapte en die achter zich in het slot trok. Het was fris. Rijp lag als een witglinsterende deken over het veld en lage flarden mist lichtten op als mysterieuze sluiers in het eerste zonlicht. Hij snoof de ochtendlucht van het bos diep in en begon te lopen. De instructies van Ariadne waren duidelijk. Hij maakte zich hooguit zorgen over de eventuele aarde die hij moest weg­schep­pen om bij de bunker te komen die ze beschreven had.
Ergens lag een patroon van overlappende hande­lingen tussen Yuun Kuhalin en de drieëntwintig mensen waarvan ze de dunne strookjes één voor één in een lege sigarenkoker plaatste. Pelegero Izaz, een oude vriend van haar moeder. Neji Lii, Kiteh, denker, weten­schapper, uit­vinder. Aijin Agaron, Kiteh, van hoge afkomst. Ze schoof de derde film onder de lens van de zakmicroscoop, schoot door de samen­vattingen.
Mackie sluipt langs de schutting. Hij draagt zeven messen van verschillende formaten verborgen op zijn persoon, maar hij heeft ze nog geen van alle tevoorschijn gehaald. In een opwelling heeft hij een schaar uit zijn laars gehaald. Hij klapt hem open en schuift hem langs de schutting, als een kind dat speelt dat de schaar een haai is.
De hysterisch verlichte intellectuelen en de onvermoeibare politieke activisten zullen ons wel vaandelvlucht en escapisme aanwrijven. Uiteraard: tot ze zelf genadeloos ten onder gaan in een plotse depressie, een “burn-out” of in nerveuze spasmen van pure suïcidale agressiviteit. Ik weet erover mee te spreken.
Een tinteling alsof mijn hele lichaam slaapt verge­zelt het gevoel van samentrekken, verdikken, dat net geen pijn wordt. De mist stolt. Mijn lijf, mijn benen nemen vorm aan in de cabine. Ons voorgepro­gram­meerde directief werkt perfect: mijn vorm vult zich, de con­tou­ren van mijn buikje worden zichtbaar, de kuil­tjes in mijn knieën, mijn brede handen. Na enkele tellen kan ik mezelf zien, een uitgerekte, half door­zichtige spiege­ling in de gebogen binnenkant van de cabine. Proprio­ceptie, het gevoel dat ik in mijn lichaam woon, keert terug.
Je hebt zo van die mensen. Zo blijkt dat een paar wezens die deze blog lezen, er steevast van overtuigd zijn dat wanneer ik op zijn Hollands in algemene zin de je-vorm aanwendt (in plaats van “men”), ik me heel bijzonder tot hen persoonlijk zou richten of het nadrukkelijk over hen (en hen alleen) zou hebben.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *