“klein overlevingsuitrusting voertuigoverlevingsuitrusting”

Walter Benjamin, die met dezelfde problematiek worstelde, bekeek de zaak nog anders en kwam tot het idee van de ‘Geredde Nacht’. Hij ziet zoals Heidegger de natuur als de wereld van de geslotenheid (Verschlossenheit) en van de ‘nacht’, terwijl hij de geschiedenis daartegenover stelt als de sfeer van de ‘openbaring’ (Offenbarung). Maar tot deze gesloten wereld rekent Benjamin ook ideeën en kunstwerken. Kunstwerken omschrijft hij als: “modellen van een natuur die niet wacht op de dag, en dus ook niet wacht op de Dag des Oordeels; zij zijn de modellen van een natuur die noch het theater van de geschiedenis is noch de woonplaats van de mens. De geredde nacht [Die Gerettete Nacht] .”
Ik heb er eigenlijk niets tegen dat mensen hun zuur verdiende euro’s besteden aan gadgets en prullaria. Ik heb er zelfs niets tegen dat, als de mensheid in voltallige volksvergadering bijeengekomen beslist de aarde op te blazen, dat ze dat dan ook doet. Waar ik als socialist iets tegen heb is dat onze levenscondities en ons leefmilieu dus bepaald worden door krachten waar wij als mensen geen vat op hebben, de “markt” dus. En dat het die krachten zijn die tonnen CO2 de lucht in stoten, niet ik die met mijn auto rijd (ik heb overigens geen auto). Het zijn deze krachten waar de Afrikanen geen vat op hebben die hun savannes zullen doen uitdrogen. Ik sta bijzonder wantrouwig tegen de onderliggende nadruk van de Groenen op een individueel gekozen moraal en ethiek (een individualisme dat een perfecte variant is van het neoliberaal individualisme; cf. de peace of mind als ultiem levensdoel; en dat ons ook dat vreselijke ding “ethisch bankieren” heeft opgeleverd). Deze moraliserende benadering heeft een verfijnde analyse van de dynamiek van onze samenleving meer belemmerd dan bevorderd. De Groenen van nu zijn natuurlijk niet langer Pater Versteylen, al lopen er nog heel wat van die oorspronkelijke soort rond, zeker in Vlaanderen (er zijn duidelijk meer dan accentverschillen tussen Groen! en Ecolo). Stellen de politieke mandatarissen zich op als onderlegde technici in bepaalde domeinen (energie b.v.), binnen de achterban wemelt het nog van New Age figuren, pseudo-boeddhisten, allerhande shoppers op de markt van spiritualiteit, spiritualisme, esoterie en occultisme (met veel mensen die dwepen met de psychoanalyticus Carl Gustav Jung, die voor de nazi’s werkte en een gans denkstelsel uitwerkte over het verschil tussen Joodse en Arische psychologie, waar hij na de oorlog nooit afstand heeft van genomen: niet te verwonderen dat Jung op het einde van zijn leven veel contacten had met subtiel racistische Apartheidsfiguren in Zuid-Afrika).
Dwangmatige sex is de moordenaar van de liefde. Obsessief-dwangmatig gedrag behoort tot het psychiatrisch vocabulaire. Het is een poging de complexiteit van het leven te reduceren zonder naar behoren zich gelijk te richten. Struktuur nodig hebbend klampen mensen zich vast aan aan stereotypen van gedrag : voeren rituelen op , zeggen bepaalde dingen op een bepaalde manier, worden bijgelovig en ontwikkelen magisch denken en indrukwekkend gedrag om de vertoning gaande te houden ondanks het gebrek aan inhoud. Binnen het kader van een religie of een andere traditie wordt dit geestelijk gezond en kultureel genoemd.. Maar een individu die dat idiosyncratisch ontwikkelt komt uit op autistische zelfstimulatie en beheersing van angsten voor invloeden van de buitenwereld (fobieën). Het basisprobleem is het vertrouwen, dat normaliter psychotherapeutisch moet worden hersteld als de persoon eenmaal zijn aanpassingen aan de traditie van een politiek systeem, religie of wetenschap aan het verliezen is. Het vertrouwen is gebroken met de konfrontatie met de persoonlijke zwakheden van anderen terwijl het sociale systeem niet de zwakheden en afwijkingen van individuele leden kan compenseren. Op deze manier wordt de liefde een vreemde samenzwering van mensen of een individuele psychopathologie waarvan wordt toegestaan dat die de medemens teistert. Op deze manier kunnen vrouwen het vertrouwen verliezen in de sexuele toenaderingen van mannen, de liefde meer een dwangneurose van sexuele aard vindend dan het verwachte wederzijdse gevoel en de hartelijkheid terwille van een gezonde voortplanting. Karakteristiek voor de dwangmatigheid is aan te dringen ondanks het gevoel. B.v. eten op gezette tijden , hetgeen op zichzelf goed is, kan uitlopen op vetzucht meer etend dan noodzakelijk is bij een meer rustige levensstijl met het ouder worden b.v.. In dit geval wordt het gevoel van verzadiging verdrongen ten gunste van een oude niet langer geldige gewoonte. Hieruit is de eenvoudige regel afgeleid alert te blijven het teveel te vermijden. Bij voorbeeld moet men na een oorlog de zware investering in de oorlogsindustrie opgeven die op zichzelf goed is ten tijde van oorlog. Het teveel vermijden betekent dat men alert blijft voor de werkelijke behoeften, de verdringing van de tekenen die een andere benadering gebieden vermijdend. Het lichaam zelf zal waarschuwen. Deze waarschuwingen zijn relatief subtiel, precies als een uitgeput gevoel na de sex of een vagina een beetje te droog om te penetreren. Het forceren van de liefde zal tot ziekte leiden: allerlei soorten infecties, een verlies van weerstand, krampen van het lichaam en mentale gesteldheden voorbij het gezonde kunnen het gevolg zijn. Plotseling kan men zichzelf in een scheiding aantreffen, alleen vanwege het negeren van de subtiele tekenen waarover moeilijk te spreken viel. Zij zou slechts zeggen: ‘Je houdt niet meer van me’ en dergelijke, daar liefde niet kan worden afgedwongen. De ander kan de liefde niet gebieden omdat dat manipulatie is. Het meebrengen van een bos bloemen zal ook niet een betere minnaar van je maken. Zoals eerder gezegd: als de dingen fout gaan trek je dan terug en recapituleer. Beter helemaal geen liefde te bedrijven dan de liefde en het vertrouwen dat er was te bederven. Opnieuw hangt het geheel van de geestelijke gezondheid af van het vermogen de sexuele energieën te sublimeren en te emanciperen naar een hogere uitdrukking van liefde in zelfverwerkelijking. 
Op de kinderafdeling lag het de afgelopen weken namelijk aardig vol door een epidemie van braken, daarna diarree, en tegelijk hoesten en koorts. Zonder antibiotica gaat het na een dag of vijf weer over, maar je moet wel alert zijn op ernstige uitdroging. Daaraan is helaas één kind overleden, nadat vier uren, aanvankelijk vergeefs, was geprobeerd een infuus in te brengen. Toen het infuus er in zat was het kind een half uur later toch ineens dood. Het was daarvoor niet ondervoed. Heel erg.
Een eenvoudig voorbeeldje misschien, om de kwestie meteen iets aanschouwelijker en minder abstract te maken. Wanneer we op een voorwerp duwen, voelen we weliswaar een weerstand, maar het materiaal geeft en buigt ook mee, afhankelijk van zijn hardheid. Of, in plaats van ons af te zetten tegen religieuze stromingen zoals de mystiek of het manicheïsme, kunnen we ook terecht bij de klassieke theologie van christendom en islam. De Drievuldigheid is geen stelletje krachten die onderling tegen elkaar oppositie voeren, maar vormt een eenheid, de Drie-Eenheid of Triniteit. God (de Vader) schiep kosmos en wereld, gaat rusten, en dan is het verder de opdracht van Jezus (God de Zoon) en de Heilige Geest om de “economie” en het beheer van het zaakje in goede banen te leiden.[i] De islam kent in het geheel geen dergelijke personele godsscheiding. Allah vormt een onaantastbare, onwrikbare en wezenlijke eenheid (“Tawh’ied”). En de Koran stelt onbetwistbaar dat Allah niet alleen de schepping op zich heeft genomen maar ook als eerste instantie het verder bewaren en beheren van die schepping voor zijn rekening neemt. Soerat Al-A’raaf, aayah (vers) 54: “Aan Hem behoort waarlijk de Schepping en het Bevel, gezegend zij Allah, de Heer der Werelden.”[ii] Het atheïstisch wetenschapsrationalisme heeft niet zo’n uitgesproken dogma’s met betrekking tot de verhouding tussen het Rationele en het Irrationale, tussen Rede plus wetenschappelijk inzicht en bijgeloof. Maar doorgaans presenteert de Rede zich als een kracht die inwerkt op onwetendheid en deze aldus doet oplossen of verdwijnen. Rede en Onwetendheid zijn geen twee evenwaardige naast en tegen elkaar optredende grondbeginselen. Helaas: verstokte “atheïsten”, “vrijzinnigen” en “humanisten”, zeker deze in de Lage Landen, vermijden evenwel zorgvuldig filosofisch-theologische toeren op te gaan, kwestie om niet in valkuilen te vallen die ze zelf opgezet hebben.
… Enerzijds is er een direct risico in een stresssituatie , meestal een ruzie waaruit zich een ge – welddadige interactie ontwikkelt . Dit risico leert een paar bij de AFPN geza – menlijk te ‘ managen ‘ tijdens de Time – outtraining ( De Cnodder , 2010 ) . Part – ners leren belangrijke signalen te onderkennen die hen helpen op tijd uit de situatie te stappen zodat zij beiden kunnen kalmeren en zij zoeken tegelijk naar manieren om deze tijdelijke contactbreuk te verdragen . …
Er waren inmiddels een paar dagen verstreken en ondanks dat Laura het erg moeilijk had gevonden om die eerste nacht de slaap te vatten, leek het gebeuren in de studeerkamer al weer ver weg. Er hadden zich verder geen vreemde dingen meer voorgedaan en op een of andere manier had ze het voor elkaar gekregen om het voorval diep in haar geest op te bergen en er verder geen aandacht meer aan te schenken. Niet aan denken was het beste, hoe onwaarschijnlijk en bizar het ook was geweest.
Het vreten of gevreten worden proces begon al bij de eerste levensvormen, dood materiaal diende voor de andere levensvorm als voeding, in den beginne als passieve vorm, later ook als agressieve vorm, het daadwerkelijk doden om te eten.
Ondanks zijn woedende woorden ging er zoveel rust van Peter uit. De verdrietige depressieve echtgenoot die treurde om zijn gestorven dochter was verdwenen. In plaats daarvan kwam een sterke, zelf­verze­kerde man terug. Langzamerhand nam Peter de Shinigami compleet over. Hij groeide in omvang terwijl de Japanse geest afnam, totdat er nog maar een klein rookpluimpje over was. Dat spatte uiteen in zwarte stofdeeltjes die flakkerden en doofden.
25. 23 seksueel gedrag, gokken, overwerken, overeten, overspel, roekeloos rijden, of dwangmatige handelingen. Wanneer deze brandblussers geactiveerd worden, kunnen zij de persoon zo te overheersen, dat deze een urgente dwang voelt om zich met de zelf verstikkende activi- teit te verbinden (Bouwkamp 2009). Zulke symptomen hebben een drietal functies (De Vries 1987): • Het symptoom signaleert dat er een probleem is dat wij niet kunnen oplossen. • Het symptoom beschermt ons en onze omgeving voor het onder ogen zien van dat probleem: het beschermt ons tegen pijn. • Het symptoom stelt ons in staat om te kunnen blijven functi- oneren in een impasse. Door ervaringen in relaties kan de verbindingslijn tussen het toegesta- ne en niet-toegestane deel meer openingen gaan vertonen en kunnen niet-toegestane delen bewerkbaar worden. Daardoor kan ook wat eerst niet toegestaan was, ontwikkeld worden en bijdragen aan het gevoel van autonomie, het mogen zijn wie je bent, en aan verbonden- heid met anderen. Zo kunnen uiteindelijk meer volledige relaties aan- gegaan worden. Een groot deel van de hulpverlening in Nederland lijkt gebaseerd op het seksverslaving-als-ziekte-model. Dit model ziet seksverslaving als equivalent van alcoholisme en drugsverslaving, als een ziekte met een vaak progressief verloop. Daaruit vloeit een behandelnadruk voort op het wegnemen van de seksuele symptomen (Van Zessen 2011).
Ik keek om me heen en controleerde mijn sensor­gegevens. Ik was in een groot, oud fabrieks­gebouw. Het was verschrikkelijk: mijn verdriets­parameter groeide weer. Mijn walgingsparameter ook. Spinnenwebben en stof overal. Het tochtte door gebroken ruiten heen. Overal om me heen stonden oude machines weg te roesten. De betonnen vloer was bedekt met stof, metaal­spanen en plassen olie en roestwater. Overal kroop ongedierte: spinnen, kakker­lakken, muizen, ratten… Hun poep en pies bedekte zelfs de plek waar ik stond.
De meeste van hen hebben voor generaties vooruit alles wat los en vast zat gejat, zou je willen dat de kinderen van deze lieden op dezelfde manier het volk bestelen, verraden en berooid achter laten? Nee toch, volgens mij is Nederland over het kantelpunt heen, normen en waarden stellen niets meer voor en door de constante import van van de zogenaamde immigranten wordt Nederland alleen maar armer.
Niet zelden gaat het huwelijk zonder de zegen van nageslacht. Op deze manier kunnen mensen erg ongelukkig en onvervuld zijn. Het huwelijk zou niet de zelfbediening van het eigen liefdesbedrijf moeten zijn, realiseren deze mensen zich. Liefde behoeft een opbrengst is de algemene regel. De geïnvesteerde energie moet enige wederkeer opleveren. Men kan zich verschrikkelijk uitgeput voelen en alle tolerantie voor verdere bezigheid verliezen de liefde onvervuld vindend. Het huwelijk is zo bezien een proces van afspreken, bezig zijn (verloofd), trouwen en kinderen krijgen; duidelijk een materiële definitie. Deze definitie volgend zou geen nageslacht hebben het adopteren van kinderen of zelfs een medische ingreep om het tegen de wil van de natuur in te bevorderen, noodzakelijk maken. De laatste optie in het bijzonder wordt zwaar betwijfeld. Men erkent de arts niet als een vertegenwoordiger van God die de mensen hun zonden vergeeft door de gebroken schakels van de natuurlijke consequentie te repareren. Eierstokken kunnen geblokkeerd raken, zaad kan zijn vitale vermogen verloren hebben en stress kan de afstoting van de ongeborene veroorzaken. De mensen herkennen als dienaren en vertegenwoordigers van de goddelijke voorzienigheid kan zijn onder de voorwaarde van instemming met een orde die het heilige, de tradities en de natuurlijke logica omvat. Een arts die de eeuwige waarden respekteert en niet vervreemd is van tradities en de logica van de natuur, kan worden beschouwd als een vertegenwoordiger en dus worden vertrouwd als een hoge priester van de gezondheidszorg. Voor God en ziel mag alles worden getolereerd, terwijl dat belang vergetend datzelfde verwerpelijk zou zijn. Het is niet wat men doet, maar de manier waarop het wordt gedaan, wat beslissend is. De sociale kontrole van de orde van de fundamentele waarden is, zoals gezegd, de garantie voor juist functioneren en zo kan dus alleen door het overwinnen van de angsten der formele identificatie en bevrijding er de integratie zijn van wetenschap, religie, politiek en natuurlijke vereisten.
Om aan politiek te doen moet je afstand (kunnen) nemen van de politiek en van jouw politiek. De politiek en jouw politiek in perspectief plaatsen. Ook de betekenis kennen van de politiek in je levensloop. Je moet weten welke effecten politiek heeft op je leven en welke effecten je leven heeft op de of jouw politiek.
Ondertussen werden uit andere, nog op de rail hangende coupés, ook touwen, kabels en van alles en nog wat gesmeten om de afdaling naar de Marsbodem te maken. Ergens werd een lading reserve gasmaskers naar beneden gelaten. Dit alles leverde een stoet aan fretten en ratten op, hier en daar nog een vos, een groep eekhoorns (de scheppers zij dank) en een meute kippen. Die laatste waren nog zo éh, kipachtig, dat ze gewoon naar beneden konden fladderen. Geen van hen verloor gelukkig een ei. Het was er de plek niet voor, om maar zo te zeggen. Ik bedoel maar, kippen hadden amper hersens, zonder hun ei hadden we al helemaal niet veel meer aan ze. Op dat punt had de vos gelijk: een lege maag was niet bevorderlijk voor het humeur.
Het lichaam is ook een gevoelig instrument zoals een kontrolepaneel in een ruimteschip. Allerlei alarmsignalen kunnen worden gegeven om een verstoring aan te geven. Het soort van alarmsignaal, vals of niet, is ingebouwd in het gedragsprogramma. Een persoon moet vanwege de consonantiewet geloven in zijn programma hoe achterhaald het ook is. Dit definiëert de zelfwaardering en de ego-begrenzing. Een persoon heeft een integratieve afscherming die impulsen buitensluit en zelfs waarschuwingssignalen afgeeft naar een ander programma. Op deze manier moet de grotere samenleving regelmatig boeten voor zijn onvolwassenheid van bestuur in de vorm van een plotseling uitbreken van oorlog. Binnen een paar maanden kan de hele wereld in misère verkeren vanwege een serieus gewapend konflikt dat allerlei socioeconomische evenwichten en kulturele integriteiten bedreigt. Zoals een psychiatrische patiënt zonder medicijnen of gedragsmatig programma, kan de wereld op ieder moment op de chaos uitkomen van een collectieve psychose of chronische ontsporing van een schizofreen burgerlijk konflikt. Individuele personen kunnen (tijdelijk) kunstmatig worden gefixeerd in de dwangbuis van psychiatrische medicatie. De grotere samenleving kan echter zo niet worden bestuurd. Voor samenlevingen kunnen alleen gedragsprogramma’s van opvoeding, bestuur en politiek effectief zijn in de strijd tegen de misvattingen van de ‘niet-dit’-realisaties van materiële betrokkenheid. In dezen is de electronische dwangbuis van de televisie een belangrijk medium. In principe wekt alle materie, en daarom ook het materiële lichaam angst op wetende dat niets materiëels stand houdt. Zo gauw een persoon zich moet identificeren met zijn lichaam, b.v. publiek iets moeten opvoeren b.v., doet zich grote angst voor om de persoon aan te zetten tot een optimum van taakbehartiging. Mensen in de showbusiness moeten adrenaline-verslaafden zijn op de één of andere manier, om in staat te zijn het te kunnen volhouden, eventueel lijdend onder ernstige depressies na de vertoning of niet meer in staat zijnd het programma te kunnen voortzetten. De normale persoon zal de opwekking van het adrenaline-alarm tot op zekere hoogte als gezond ervaren waar voorbij er een weigering om te handelen zal optreden. Zo gauw de persoon zich te veel gefixeerd weet op zijn eigen lichaam of wat dan ook gefixeerd in de materie, of het nu boeken zijn of andere consumptiegoederen b.v., zal hij het afwijzen en voorrang verlenen aan het menselijk belang van vrije associatie bij voorkeur in de private sfeer. Teveel gefixeerd zijnde in de privé-sfeer gaat men publiek met een hobby, een religie of andere samenkomst. Ook dieren vormen een belangrijke uitweg voor het gefixeerd zijn op het eigen lichaam of op andere materie. De levende lichamen van andere mensen en wezens vormen de ideale uitvlucht voor de zelfkonfrontatie in de geest. (afb.).
De eerste hominiden en homo’s zijn in relatief kleine groepen de savannes ingetrokken of hebben moeten vaststellen dat hun woongebied door de klimaatswisseling op een paar 100.000 jaar van een oerwoud in een savanneachtig landschap was omgetoverd. In de loop van een paar miljoenen jaren, tot Homo Sapiens als laatste van de rij op het toneel verscheen, zijn steeds nieuwe groepen mensen en mensachtigen gedwongen geworden een nomadisch bestaan te gaan leiden. Deze situatie werkte inteelt in de hand, omdat we er mogen van uit gaan dat alle leden van de groep min of meer genetisch verwant waren. Sommige biologen zijn dan ook de mening toegedaan dat mensen (en in mindere mate ook mensapen) zo vatbaar zijn voor ziekten omdat bepaalde schadelijke mutaties omwille van die inteelt niet zijn uitgezuiverd. Een vergelijking van DNA-mutaties bij ratten, muizen en mensen over de laatste 6 miljoen jaar laat zien dat ratten en muizen schadelijke mutaties probleemloos uit hun genenpool hebben kunnen verwijderen. Ratten en muizen hadden immers een veel ruimere partnerkeuze en hoefden dus niet in inteelt (in de breedste zin) te vervallen. Mensen zouden hooguit uit 10.000 mogelijke partners hebben kunnen kiezen, dit is de schatting van de gemiddelde totale mensenpopulatie over de periode van de laatste 6 miljoen jaar. In de praktijk moet die partnerkeuze nog veel smaller zijn geweest. Door hun kwetsbaarheid voor vijandige wilde dieren waren de eerste mensen verplicht zich te organiseren als een bavianengroep en zich dus min of meer af te schermen van hun omgeving. Dat betekende dat we in de eerste mensengroepen misschien kunnen rekenen op een groepsgrootte van misschien 150, uiterst zelden 200 of meer eenheden. Naarmate de mensengroepen succesvoller werden, steeg de populatie echter snel en werd opsplitsing in kleinere door stamverwantschap verbonden entiteiten mogelijk, waarbij de inteelt cultureel kon worden aangepakt via het incestverbod (zie sub).
Maar voor Miranda het papier kon overhandigen greep ze met beide handen haastig naar haar zwangere buik. De tekening zeilde rakelings door de kamer door de beweging en schoof onder de boekenkast. Ze zakte bijna door de knieën, haar elleboog stootte tegen een deurtje van de vitrinekast aan de andere muur. ‘Ohhh,’ kreunde ze. ‘Oh dat doet PIJN!’
De stilaan bejaarde maar nog steeds kranige Italiaanse filosoof Giorgio Agamben (°1942) wijdde destijds in zijn boek “The Coming Community” (1993, Italiaans origineel 1990) enige verrassende beschouwingen aan het ‘geluk’ van de bewoners van de kinderlimbo. Dit in het kader van zijn concept ‘Inclusieve Exclusie’, een schemerzone van niet-onderscheid (zone van non-distinctie) waarbij iets of iemand noch uitgesloten noch ingesloten is, of beter: én buitengesloten én ingesloten is, erbij hoort én er tegelijk niet bij hoort. Zo is bv. een gevangene uit de maatschappij verwijderd maar valt hij/zij toch nog steeds 100% onder de wetten van die maatschappij. Analoog stelt Agamben dat de limbo-zieltjes noch ‘gered’ (‘verlost’) noch ‘niet-gered’ kunnen worden. Ze kunnen niet gered worden omdat er bij hen gewoon niets te redden valt. Ze zijn daarom reeds uit hun eigen aard ‘volmaakte wezens’: ze kunnen in geen enkel opzicht ‘onvolmaakt’ worden gemaakt. En in die zin zijn ze dus ook bij voorbaat reeds ‘gered’.
« Arthur Rimbaud avait six ans. Il lui restait le souvenir de ce qui fut sans doute la dernière altercation conjugale; où un bassin d’argent, posé sur le buffet, jouait un rôle qui a frappé son imagination pour toujours. Le papa, furieux, empoignait ce bassin, le jetait sur le plancher où il rebondissait en faisant de la musique, puis il le remettait à sa place et la maman, non moins fière, prenait à son tour l’objet sonore et lui faisait exécuter la même danse pour le ramasser aussitôt et le replacer avec soin là où il devait rester. Une manière qu’ils avaient de souligner leurs arguments et d’affirmer leur indépendance. Rimbaud se rappelait cette chose, parce qu’elle l’avait amusé beaucoup, rendu peut-être un peu envieux car lui-même aurait tant voulu jouer à faire courir le beau bassin d’argent! »
‘Niemand kan haar eigen drijfveren, haar doel in het leven, kiezen, gekkie. Dat vind je, dat groeit vanbinnen, dat komt op je levenspad. Net zoals bij alle anderen die we vrij hebben gelaten. Dan pas zul je jezelf kennen. En dan zul je ons dankbaar zijn.’
‘Drie van mijn mannen zijn dood en ons werk moet nog beginnen,’ zei Harbrand. Zijn grijze ogen vestig­den zich vol ongenoegen op de monnik. Urendel keek stekelig terug, wendde toen zijn blik af. Maar hij wist zeker dat hij in de blik van de ridder iets van sombere triomf, van voldoening had bespeurd. Zij die in niets geloven, verwachten immers altijd het slechtste en worden daarin meestal bevestigd. Het was een vorm van rechtvaardigheid, dacht Urendel voor hij zijn ogen sloot en zijn handen vouwde. Even later gleden de plechtige Latijnse klanken over de opalen spiegel van het meer. Een gebed, voordat ze die bijna Hiber­niaanse landen zouden betreden waar hun werk wachtte, kon zeker geen kwaad.
Eigenlijk zou er geen commentaar moeten zijn op deze regel. Het is juist het verlangen voortdurend te sleutelen aan de regels waardoor we in moeilijkheden komen. Maar de tijden veranderen, niet alleen deze eeuw, maar voor eeuwig. Regels moeten worden aangepast en wij moeten ons aanpassen aan de regels. Dit is onvermijdelijk. We kunnen niet alles vastleggen en dan verwachten dat het eeuwig zo zal blijven. Na ieder schilderij zal er weer een nieuw schilderij zijn. Na iedere Bijbel een nieuw verhaal van heiligheid etc. Het leven gaat verder en de ziekte waar de mensheid aan lijdt schijnt meer te bestaan uit weerstand tegen verandering dan uit het lijden onder de dynamiek van de materiële vorm. Van belang is hier enige loyaliteit te tonen aan de nalatenschap van wet en orde. Het is goedkoop een rebel te zijn en tegen alles wat van ‘het systeem’ is in te gaan. Nee zeggen is gemakkelijk, ja zeggen ietwat moeilijker. In de natuur is uitbreiding en differentiatie een normale zaak. Het is de kunst je ziel niet te verliezen; de herinnering aan datgene waaraan men toevoegde te behouden. Verbonden te blijven is de opdracht, aan welke noviteit we ons ook wagen. De televisie van de twintigste eeuw b.v. is als een snelle droom: wat herinneren we ons als we voor onszelf opkomen?
Een glazen buis met een luchtsluis voerde naar het centrale deel. Weer zag hij sloten die geforceerd waren. De centrale ruimte bevatte een verhoogde vloer met bureaus waarboven rijen schermen waren inge­bouwd. Eromheen stonden dozijnen transparante, eivormige con­struc­ties, een soort capsules, die via buizen en slangen aan de vloer gekoppeld waren. Ze deden hem denken aan de incubators zoals hij die op een oude Discovery aflevering gezien had. Zo te zien waren ze alle­maal leeg. Hij liep naar de dichtstbijzijnde. Het deksel stond omhoog en de binnenkant bevatte wat blauwe drab, een lang geleden uitgedroogd residu. Hij wandelde door de ruimte en telde uiteindelijk vijftig van de eivormige capsules. Allemaal leeg. Hij tikte tegen een paar van de kunststof slangen die bij het minste al afbraken. Poreuze rotzooi, niet geschikt voor wat dan ook.
Zo worden we met een zekere vaste regelmaat om de oren geslagen met verhalen van mensen die in de duisternis van hun bestaan het Licht hebben gezien, in de vorm van een dubbele regenboog, een idool, een halfgod of een echte God, die hen heeft geopenbaard hoe ze hun levenszaken dienen aan te pakken en dat dan ook met alle succes doen. Een openbaring die hen de kracht geeft om in hun lijden of tegenslag toch te volharden en door te zetten, de moed niet op te geven. Die hen de “juiste weg” heeft gewezen. Waarvoor uiteraard alle dank en bereidheid tot onderdanige en eerbiedige wederdienst! Zo herinneren we ons de recent opgevoerde beelden van een bruut, haatdragend en agressief uitziende tot inkeer gekomen “moslim-geradicaliseerde” die zich met het schuim op de mond inzet om via de edele bokssport alle geradicaliseerden van alle continenten te de-radicaliseren.
Een structuur hebbend raken mensen snel gevangen in verwachtingen en zien ze op die manier hun vrije associatie bedorven. Gefixeerd op deze of die literatuur kunnen ze niet anders denken, gefixeerd op deze of die persoon worden de anderen ontkend en gefixeerd op deze of die tijd elders of later verliest men het bewustzijn van het hier en nu en de vitaliteit van de vrije wil. Gefixeerd op de persoon, schept leiderschap de hartstocht die de goedheid van het verstandige verstoord. Gefixeerd op het ding voelt men zich vastgelopen in de materie en gefixeerd op de tijd lijdt men onder de keuze en starheid van een schema. Daarom is het verstandig geen verwachten te koesteren. Van een leider moet men niet verwachten te worden geëxcuseerd voor ondernomen aktiviteiten. Van artefakten moet men niet verwachten gelukkig te zijn en van het korset van een structuur van de tijd moet men niet het geheel van God verwachten. Samenvattend kan men zeggen dat zelfverantwoordelijk zijn, in opoffering voor de dingen die ter zake doen, en lijden onder de beperkingen van een schema tesamen de normale houding uitmaken van het omgaan met het onvermijdelijke van verwachtingen. Natuurlijk zijn er vele truukjes om de waanzin der verwachtingen te doorbreken. Vele mensen liegen en doen valse beloften, alleen maar om degene die verwacht tevreden te stellen. Spontaan zijn in het hier en nu is een algemene remedie, en het aanvaarden van uitnodigingen zonder een belofte te doen is ook algemeen. Niet op de laatste plaats leert iedereen de vrijheid voor zich zelf te vieren, of de ander nu reageert of niet. Als het de enige geldige verwachting is met de ziel gelijkgericht te zijn, dan kunnen al dit soort moeilijkheden worden verdragen en overwonnen worden. In staat zijn teleurstellingen en beledigingen te verdragen is een noodzaak. Standhouden is belangrijk. Het is te vergelijken met het immuunsysteem: men heeft weerstand nodig. Daarvoor moet men fit zijn, goed gevoed naar lichaam en geest en vrij van toxische en andere verstorende elementen. Een zwakheid koesterend verliest men dit: de duivel breekt door en ruïneert de discipline. Geen weerstand, geen tolerantie en de aanpassingen kunnen niet worden gehandhaafd: men moet zich terugtrekken en boeten, erbuiten vallen en weer invoegen op een andere manier, nieuwe kracht verzamelen en een betere strategie hebben; dit is de weg van de ervaring. Een boek kan het zo stellen, maar het niet ervaren hebbende, herkent men het niet en vergeet men. Ouders kunnen het de kinderen zeggen, maar als ze b.v. zelf liberaal van sex genieten, hoe kunnen ze dan de kinderen ervan weerhouden? Het is praktijkvoorbeeld en ondersteuning wat de samenleving bestiert. Van het aldus heilig zijn leiden we kultuurlijke behoorlijkheid af, stap voor stap onze begrippen van heiligheid ontwikkelend. 
Wormen Wormen vormen een groep parasieten die inwendig bij de hond voor overlast kunnen zorgen. Het kan voorkomen dat pasgeboren Staffordshire Bull Terrier pups al wormen met zich mee dragen. Daarom is het van belang dat een fokker de hondjes op tijd laat ontwormen. Honden kunnen wormen oplopen door het eten van ontlasting van andere honden, via vlooien, via contact met andere honden of door het eten van dode dieren zoals ratten of muizen. Besmetting van hond op mens is ook mogelijk.
Presents nearly three hundred species of birds, mammals, reptiles, amphibians, butterflies, moths and other invertebrates. Individual species account highlights identification features and interesting ecological adaptations for survival along with a distribution map. Colour photographs, maps. 339pp. 2002
Het bleek dat er tussen de 200 en 300 mensen waren. Die wilden allemaal wel hun bloeddruk weten. Dat zou wel 5 uren werk betekenen, met maar één bloeddrukmeter. Ik had er ook een bij me. Of ik dan ook wel bloeddruk wilde gaan meten. Dat scheelde weer 2½ uur. En zo zat even later onder een boom, aan een tafeltje bloeddrukken te meten.
De moritat-zinger besluit toch een andere plaats te zoeken om haar liederen ten gehore te brengen. Ze haalt haar juist vastgespijkerde doek weer los, rolt hem behendig op, hangt haar kleine draaiorgeltje weer aan de leren band over haar schouder en maakt zich dan uit de voeten, het kwetterende aapje in haar kielzog.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *