“groothandel overlevingsuitrusting voor wederverkoop noodoverlevingsuitrusting australië”

Hij verspilde ruim twee uur aan het lokaliseren van de juiste plek om te gaan graven. Telkens op een ruime halve meter diepte raakte hij beton met zijn schep en het was niet duidelijk waar de deur zich bevond. Daarom groef hij op regelmatig afstanden smalle voren in de aarde om te zien of hij bij een rand van de bunker was gekomen.
In het wetenschappelijk tijdschrift dat na haar afstuderen verscheen, liet ze meer los over het afstudeerproject waarvoor ze summa cum laude was geslaagd. ‘Het is een psychologisch proces dat we dat wat van vroeger is beter waarderen dan wat in het heden is. Het gaat over herinneringen, over weemoed en melancholie, nostalgie. ‘Vroeger was alles beter’. Wij vinden dat belangrijk, het benadrukt dat wij sterfelijk zijn en van het heden moeten profiteren door een herinnering na te laten. We kopen vintage voorwerpen met defecten, roest, beschadi­gingen, verwering omdat ze ons de vergankelijkheid laten zien. Onze foto’s bewerken we met een filter om er een ouderwetse glans aan te geven, alsof de foto met een camera obscura is gemaakt, of een polaroid­camera, of zelfs is geschilderd in een of andere prehistorische stijl. We geven onze muziek een extra kraak mee, alsof we luisteren naar een naald in een groef terwijl we slechts naar een digitaal bestand luisteren. Met mijn algoritme krijgen digitale foto’s wel het patina van vroeger met een filter, maar dan langzaam, door de jaren heen. Zo verweren de digitale foto’s op een natuurlijke manier.’ Op internet was korte tijd een time-lapse filmpje te vinden van haar experiment met een foto op een smartphone, die langzaam op het schermpje verging terwijl zij haar doctoraalscriptie schreef. Ze verzekerde dat het proces ook langzamer kon verlopen, afhankelijk van enkele variabelen in het algoritme, zo had ze ook voorzien in een aansluiting met een vochtsensor: bij vochtige omstandigheden verliep de verwering sneller.
Kortom: die roep om energiebesparing komt me over als weer zo’n vorm van collectieve boetedoening die men de mensen ongevraagd wil opleggen. Vandaar het in de publieke opinie bestaande beeld van het “vingertje” en de regelneverij van de Groenen. Mijn kijk op de milieuproblemen vertrekt dan ook niet van begrippen zoals de erfzonde en ook niet van het oedipuscomplex. Ik zie niet in waarom we zouden moeten leven à la merci van de natuur (of Natuur).
Ik kon er de volgende dagen al sterk naar verlangen dat ik later te oud zou zijn om nog arts te zijn en dat ik dan gewoon koffie zou kunnen rondbrengen in een verzorgingshuis, ofzo en niet meer het ene na het andere geduvel hoefde mee te maken.
Samuel liep langs de mannen naast de tractor. Zijn plan om snel weg te gaan, zonder ze een kans te geven een opmerking te maken, werd verstoord door een spontaan applaus. Hij verstarde, maar zag toen de pret in hun ogen. Begeleid door een sierlijke beweging van zijn armen, boog hij diep. Dat leverde hem hartelijk gelach op. Met een laatste zwaai liep hij van het veld en verder op de zandweg die naar de vijver leidde.
Ik had een zoon. Denk ik. Zijn naam was René. Hij wilde zijn verleden vergeten, de pijn, de schaamte, zodat hij scheikunde ging studeren, wat hem in staat stelde met drugs te experimenteren. Hij kende een meisje dat hem van haar passie vertelde: het door haar bedachte algoritme dat alle digitale bestanden kon laten verweren, liet vervallen, rotten, af­breken, tot er niets meer van over was. Samen met haar werkte hij aan een chemische formule die hetzelfde deed. Het product dat daaruit voortkwam noemde hij letheïde. Aanvankelijk verwerkte hij het in muffins die hij aan ons aanbood. Letheïde bleek zich later op een bijzon­dere manier te kunnen verbinden met kerosine.
Het witte licht in het midden van het koepeltje was meteen zichtbaar. De binnenkant van het gebouw leek veel groter dan de buitenkant. Er hing een muffe lucht, dierlijk bijna. Af en toe klonk er zacht gerinkel van metaal op metaal.
De blinde wand van de woonkamer werd volledig uit zichg genomen door een enorme boekenkast waarvan elke plank twee rijen diep was volgezet. Ze liet haar vingers over de ruggen glijden. Boeken over de ver­schillende continenten, de verschillende talen, de ver­schillende landen, diersoorten en culturen van de wereld, van Isomé. Boeken van Loheij, van haarzelf, van Ujhalin. Boeken over management, organisatie­vormen en organisatiestructuren, boeken over wis­kundige principes, kunst­matige levensvormen en ana­tomie; boeken over de geschiedenis van Yin-Beh, Yin-Ghuel en de omliggende landen; boeken over de werel­den buiten Isomé en de gekoloniseerde werelden in andere zonne­stelsels.
Laten we het erop houden dat Wurmwater een stad is, ergens, aan de nachtzijde der dingen, met een haven waar ongewoon veel zondaars strandden. Het komt op geen enkele kaart voor, las ik eens ergens, want echte plaatsen vind je nooit op een kaart.
‘Juist door ons openlijk over het pad te voeren, heb je onze voortijdige ontdekking begunstigd en onze tegenstanders in de kaart gespeeld,’ stelde Harbrand op rustige toon. ‘Tot zover komt je gedrag overeen met mijn verwachtingen.’ En nu gaf hij de dwerg eindelijk de eerste van de trappen onder zijn achterste die hij hem in het vooruitzicht had gesteld, zodat Eochaid met zwaaiende armen half naar beneden tuimelde, het laatste deel van het pad af naar de Toren, waaruit overigens geen enkel teken van leven kwam.
Het vlees spuwden ze weer uit. Bloed was het enige waar ze op uit waren. Nooit hadden ze genoeg. Ver­honge­ren zouden ze echter niet doen. Vanaf nu was Zohra er immers om hen te voeden. Ze was tot het ergste bereid om hen sterker te maken. Zelfs Lievens bloed mocht niet verspild worden. Het waren tenslotte haar kinderen. Door de monsters zijn bloed te schenken, kon hij in hen een tweede leven leiden. Ze miste hem nu al.
Hartstocht is een natuurlijk gevolg van het leven; een geaardheid van de natuur (afb.) De wereld is verleidelijk, het hart smachtend, en de geest in vervoering. Dit is passie; ze wordt gekoesterd en bevorderd als de essentie van het leven en de schepping en niemand kon zonder leven. Het moge allemaal zo zijn, van het indolente van de onwetendheid,kan niet worden ontkend dat de verantwoordelijkheid van de hartstocht het betere is. Maar passie kan niet een doel in zichzelf zijn. Passie leidt ook tot misdaad en oorlog. Ze kan worden herkend als de gezonde weerzin tegen passieve onbeweeglijkheid en de daaruit volgende waanzin. Niettemin, op zich zelf kan ze niet zuiveren van de besmetting van de waanzin: verstandig zijn wordt opgeofferd in naam der liefde en zonder de afremmende kracht loopt dit vroeg of laat uit op oorlog. Daarom is God, of de kultuur van de goddelijke inhibitie, gedefinieerd als het absolute van de goedheid, waarin de duivel de gepersonifieerde werkelijkheid van het niet zo willen zijn is. Goedheid is de fundamentele aard van de ziel terwijl het fundamentele aard van het ego bekend staat als zijnde de hartstocht. Voor de hartstocht is er altijd het materiële motief zoals er voor de ziel geen andere waarde echt is dan de continentie der goedheid. Woede als de schaduw der hartstocht, is zo bezien een vorm van onwetendheid, terwijl de verzotte goedheid der gehechtheid kan worden herkend als soortgelijk groeiend in dezelfde tuin. Waarheid, mededogen en ontzeggingen zijn altijd de secundaire waarden van de ziel die onderworpen is aan het gebod der eeuwige goedheid.
Hoe meer je daar je best in doet, hoe meer angst je daar tegelijkertijd mee, en achter kunt verstoppen voor jezelf. Net zolang totdat je er zelf in blijft geloven, dat er inderdaad niets is om bang voor te hoeven zijn.
72. Impact op kwaliteit van leven Ondervoede kinderen • Meer fysieke en kankergerelateerde klachten (vermoeidheid, pijn, misselijkheid) • Slechter sociaal functioneren Kinderen met overgewicht • Meer emotionele problemen (angst, verdriet, boosheid) • Slechter sociaal functioneren
Het laatste onderwerp dat ik toch even wil aanhalen is het element paniek! Waarschijnlijk een van de gevaarlijkste dingen om te doen is panikeren, paniek vloeit voort uit ongecontroleerde angst van het onbekende. Je gaat je dingen inbeelden die er niet zijn en je zal heel vlug al je mogelijkheden verliezen en zo de verkeerde beslissingen nemen. Hierna volgen een aantal punten die iedereen zou moeten in acht nemen wanneer ze in een overlevingssituatie terecht komen:
Er zijn ook bands die hun bandjes afspelen tijden hun zogenaamde optreden, dat vind ik persoonlijk heel erg, als je niet echt goed kan spelen bedonder je de zaak en laat iedereen in de waan van jouw kwaliteit.
Zo in het genre van: “Liesje S., een 12-jarig meisje uit Uienkerke, werd al maanden gepest door kwelgeestige klasgenootjes. Maar zoals ze gisteren in onze krant getuigde, besloot ze niet te verzinken in depressieve gemoedstoestanden en zelfmoordgedachten. Ze sloeg terug. En hoe!” Die opgevoerde, doorgaans verzonnen, Liesje S. moet dan bewijzen dat heel wat kids (hoeveel precies?) pestgedrag niet meer pikken. En vooral de boodschap doorgeven aan lotgenoten dat ze pestgedrag niet langer moeten en mogen pikken en lijdzaam ondergaan. De suggestie wordt gewekt van een nieuwe algemene trend, waarbij Liesje S. dus staat voor “Eén, twee, drie,…, vele Liesjes!” Een volkomen fictieve trend waarvoor ook niet het minste bewijs wordt geleverd. Het is niet meer dan een oproep, een wensdroom van de columnist-opiniemaker (of journalist tout court) dat iedereen zou moeten worden als Liesje. Een trend dus waarvan de opiniemaker zelf graag de gangmaker wil zijn (en daar uiteraard nadrukkelijk voor erkend wil worden). Terwijl de werkelijkheid hoogstwaarschijnlijk is dat gepeste kinderen juist steeds meer het pesten ondergaan zonder weerwerk te bieden en dus riskeren zich in een diep depressiesyndroom te laten wegkwijnen. Dat soort hypersentimentele oproepen en getuigenissen zouden immers compleet overbodig zijn indien weerwerk tegen pesterijen de normale of natuurlijke en meest vanzelfsprekende zaak van de wereld was. Het opvoeren van de getuigenis van Liesje wordt op deze manier boven verslaggeving of commentaar getild en neemt de manifeste allure aan van een (uitnodiging tot) “politieke interventie”. Een interventie die in het geheel niets meer met de lotgevallen van Liesje zelf van doen heeft.
72. 70 kan gaan om de band met je eigen partner, maar net zo goed om fami- lie of vrienden die weer dichterbij mogen komen. Een lotgenotengroep kan daarin een belangrijk onderdeel zijn, maar vooral als je er alleen voor staat. Juist in een dergelijke groep krijg je erkenning door vooral veel te praten, te luisteren en emoties te uiten. Daarin kun je ook met anderen werken aan herstel van vertrouwen en wordt een hele basale behoefte vervuld, namelijk die aan liefde. Het is helaas niet mogelijk om al je angsten, negatieve gevoelens en twijfels zomaar weg te stoppen in een doos die je op zolder kunt zetten. Hefti- ge gevoelens laten zich niet zomaar opsluiten, maar komen naar bo- ven. Met andere woorden: gevoelens kun je wel bevriezen, en dat kan tijdelijk helpen, maar als je ze kunt laten ontdooien en kunt delen – het liefst met je partner – dan kan de ander met je meevoelen en be- grijpen wat je echte pijn en nood is. Misschien nog wel het belangrijk- ste is dat je dan erkenning krijgt: jouw gevoelens mogen bestaan. Dit is een belangrijke eerste stap op weg naar herstel. Een (nieuwe) veilige, hechte band helpt daarbij om de volgende redenen: • Deze band troost en verzacht je pijn. Lichamelijke en emotio- nele nabijheid werkt kalmerend op ons zenuwstelsel en helpt ons weer in balans te komen. • Een veilige, hechte band helpt om de strijd tegen de bestaan- de problemen vol te houden; • De band helpt je ervan overtuigd te raken dat de ‘nieuwe’ persoon die je bent geworden nog steeds gewaardeerd en ge- respecteerd wordt; • Een hechte verbintenis helpt ons zin te geven aan wat er is gebeurd, en helpt orde te scheppen in chaos.
Leaf lachte zelfverzekerd. ‘Al zes maanden lang ben ik de patrouilles te slim af geweest. Ik laat me nu echt niet meer gevangen nemen.’ Ze trok haar gezicht in een ernstige plooi en legde haar handen op haar borst voor een extra dramatisch effect. ‘Ik zal als enige mens samen met de aarde sterven en niemand, ik herhaal, helemaal niemand kan mij daar vanaf houden.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *