“groothandel overlevers voor overlevingsuitrusting survival gear logo’s”

Kijken hoe ze een kit samenstellen op TV en zeggen:”dat kan ik ook!” kan je veel ellende bezorgen op cruciale momenten. De mensen die je op TV ziet zijn meestal experten in hun vak en gaan er van uit dat je alles zomaar begrijpt wat ze verkondigen. Vaak is het zo dat ze gewoon even laten zien wat er in de kit zit en niet wat je er mee kan doen, laat staan dat ze je verschillende alternatieven bieden voor de verschillende componenten.
Wie het slachtoffer is, wanneer dit zou hebben plaatsgevonden en hoeveel jaar cel ik daarvoor het gekregen heeft de politie nooit kunnen vertellen, maar ooit heeft iemand mij dus een stempel gegeven die totaal niet klopt. Valt niets aan te doen.
27. Waarom is het belangrijk om KvL te bespreken? • Het bespreken van KvL tijdens een consult kan onzekerheid en negatieve gevoelens bij een patiënt wegnemen (Kaptein et al, 2010). • Behandelaar krijgt meer inzicht in het functioneren van de patiënt. • De stem van de patiënt wordt meer gehoord. • Het helpt bij het identificeren van KvL problemen.
Permanente connectie aan digitale systemen en technologieën geldt wel voor mensen die in het kader van hun gezondheidsmonitoring en preventie sensoren en andere digitale meetinstrumenten aan hun lichaam hebben gehecht (bv. armbanden die de drager informeren over zijn/haar bloeddruk, hartslag, enzovoort).
Er stond een zachte bries. Een eigenaardige, niet te definiëren geur dreef Zohra’s kant op. Intuïtief wist ze dat ze die geur moest volgen, ook al walgde ze ervan. Ze probeerde een overzicht te krijgen van het dak. Het was zo groot als een voetbalveld en ingericht als een doolhof met ventilatieschachten, antennemasten, lift­okers en trappenkamers die het zicht belem­erden. Ze strompelde naar de dichtstbijzijnde mast en verschool zich erachter. Het inademen van de buitenlucht deed haar deugd. Langzaam voelde ze het leven weer in haar lichaam sijpelen.
Slimfit beschermhoes.Voorkomt krassen op het scherm.Met slaapmodus, gaat automatisch aan/uit door de wake-up/sleep functie.Met handige click-in mechanisme, waardoor de tablet niet uit de hoes kan vallen.hoogwaardig kunstleer (buitenkant).velours (binnenkant).25,6 x 17,5 x 1,7 cm.zwart.
Door je fysieke conditie te verwaarlozen zal je reactie snelheid op een levensbedreigende situatie drastisch verminderen. Logisch nadenken en juiste beslissingen nemen zullen moeilijker en moeilijker worden. Doe zelf de test maar eens, ga fitnessen en drijf je lichaam tot het uiterste. Wanneer je helemaal afgemat bent, begin dan met reken sommetjes te maken. Je zult echt verstomd staan dat de eenvoudigste rekensommetjes heel wat tijd nemen om te berekenen. In mijn voorbeeld sta je op een toestel in de fitness zaal en in ideale omstandigheden, beeld je in dat je op een godvergeten plaats bent, helemaal uitgeput, kou en honger hebt en dat de beslissing dat je moet nemen van levensbelang is. Geloof me wanneer ik zeg dat het feit van nog fysieke reserves te hebben dan van levens belang is.
Schnitzler (b)lijkt een reeks waarden en normen zoals individualisme, onbelemmerde zelfontplooiing, expressiviteit en creativiteit, ongedwongen uiting van gevoelens en moties, “jezelf kunnen zijn”, post-materialisme, persoonlijke spiritualiteit in plaats van collectief beleefde religie, enzovoort, te beschouwen als universeel. In zijn algemene morele afwijzing van de huidige ICT-werkelijkheid baseert hij zich alvast op universaliteiten, zoals de onaantastbaarheid van de “menselijke waardigheid“. Wat dat moet zijn, die “menselijke waardigheid” is me altijd een raadsel geweest. Vermoedelijk iets à la tête du client. Die universele waarden en normen zouden blijkbaar afleidbaar zijn uit de menselijke constitutie, uit de “menselijke natuur” dus. Ik poneer eerder de mening dat deze waarden en normen pas vrij recent min of meer dominant zijn geworden, namelijk na WO II en vooral na het débâcle van Mei 68.
Zo belangrijk als het is om niet egoïstisch te zijn na sexuele bevrediging is het ook belangrijk het succes te delen van realisatie op een hoger nivo van ontlading. Vele mensen gebruiken simpelweg mensen ‘op weg naar de top’. Maar de ander is niet simpel een trap of een sexobject om ter zijde te schuiven na het succes. Het is vanwege de steun van de regering, de echtgenoot, de leraren, de religie, de kultuur van wat je ook maar zou kunnen bereiken. Dankbaarheid is een zeer belangrijke waarde in de waardering van zowel het sexuele orgasme als een sociaal succes. In feite kunnen alleen mensen die niet diegenen ontkennen die hen meehielpen een aanhoudend succes zijn. Als zodanig zijn succesvolle mensen vaak getrouwd of gaan ze trouwen zo gauw zo gauw ze een bepaald nivo bereiken: ze zorgen voor diegenen die hen ondersteunden. Sexueel orgasme en maatschappelijk succes gaan ook samen hoewel het een beetje een paradox is om tegelijkertijd een kultureel en intiem succes te zijn. Gewoonlijk wordt het succes van sexuele mensen gemaakt door celibatairen die achter de schermen werken. In dezen wordt de Hoogste Persoonlijkheid, geestelijk leider of leider gewoonlijk bedankt daar geen ander er toe in staat zou zijn om de dankbaarheid op prijs te stellen of te verdienen. Bij het naspel komt zo dus heel wat meer kijken dan alleen maar aardig blijven met de liefde die je had. In feite kan de hele ontlading van de sex een hoop emoties teweeg brengen daar alle energie wordt weggetrokken van andere nivo’s van leven. Dit kan een test zijn voor de integriteit van niet alleen het individu maar ook van de kultuur gehecht aan een zeker nivo van beheersing. Vaak kunnen collectief parallellen worden gevonden die dienovereenkomstig werken: de sexuele revolutie van de zestiger jaren b.v. viel samen met oorlog en revolutie niet wetende wat wat veroorzaakte. Een te grote kulturele druk kan aanzetten tot sex terwijl een sexueel zware aandrang de aanzet kan vormen voor een verschrikkelijk konflikt. Aangezien niemand dit echt kan beheersen mag men met deze regel alleen maar bidden en liefhebben het belang benadrukkend van de waarde van de dankbaarheid. Of men nu zwaar een soort van kultuur of sex benadrukt, van belang is niet te vergeten aan wie of wat we dat eigenlijk te danken hebben. B.v. moeder natuur liefhebben en respekteren door middel van een verbeterd tijdbegrip in dankbaarheid voor alles dat ze ons gegeven heeft kan eenvoudig de enige overlevingsstrategie zijn die er voor de mensheid over is. De moderne tijd kan als een sexueel orgasme zijn geweest maar in hoeverre het postmoderne naspel een herstel van het respekt voor moeder natuur inhoudt valt nog te bezien. 
Robotica-specialisten verwachten dat de 4de-generatie universele robots rond 2030-2040 in staat zullen zijn tot menselijke redeneringen en massaal zullen kunnen worden ingezet niet alleen in de industrie maar ook in het privéleven (5). Wanneer robots redeneren zoals mensen (6), mogen wij mensen dan het redeneren laten en weer een beetje dier worden, zoals de filosoof en befaamd (en berucht) Hegel-kenner Alexandre Kojève even opperde in een veel geciteerde voetnoot in zijn “Introduction à la lecture de Hegel – Seconde édition.” (1968). De andere optie die Kojève in dezelfde voetnoot aanhaalt, is de overgave aan gestileerde en rituele maar “nutteloze” en vrijblijvende bezigheden zoals Japans bloemschikken. En een derde optie is dat we zelf pure machines worden of ermee fuseren. Niet de minsten noch de dwaasten onder de filosofen neigen in deze richting; zo bv. John Gray en Peter Sloterdijk (7).
Dr. John Langdon Down poogde in het midden van de 19de eeuw enige orde te scheppen in de bonte wereld van de Londense blanke zwakbegaafde kinderen die hij onder zijn hoede had en die hij met liefdevolle zorg omringde. Kortom: hij bedacht een coherente en sluitende classificatie voor (blanke, “Westerse”) idioten, zoals kinderen met een verstandelijke beperking in die heerlijke tijd van Verlichting en Vooruitgang werden genoemd. Binnen de toen heersende visies op verschillende soorten mensen (“rassen”) beschreef hij de idiote kinderen die hij had kunnen observeren, in termen van “inferieure” niet-blanke mensensoorten. Zo onderscheidde hij de Ethiopische, de Maleise, de Indiaans-Amerikaanse en de Mongoolse idioot. Die laatste heeft de Griekse kalender overleefd en kennen we nu nog als het Downsyndroom of trisomie-21. De andere types hebben de wrede slagen van de verdere moderniteit vermoedelijk niet doorstaan, want sinds Dr. Down’s publicatie van zijn bevindingen heeft niemand ooit nog wat van hen gehoord.
Ik kom trouwens weer met meer plezier in de keuken: Ik heb de deuren van alle acht kastjes weer gangbaar gemaakt, overal een paar millimeter afgeschaafd, de grendels (die toch niet pasten) heb ik er afgehaald, de deuren heb ik geschuurd en geverfd en ik heb een ander soort houten schuif  gemaakt op iedere deur. Nu kunnen de deurtjes gewoon open en dicht. Dat had  vanaf december, toen ik hier kwam wonen, nog niet gekund. Nu nog een klein stukje muur schoonmaken en verven, dan is het klaar in de keuken.
Soit. Precies omwille van een verwachte luchtigheid dacht ik gisterennacht: nu na 10 jaar Dawkins dood is zonder gestorven te zijn, zal “The God Delusion” me wel amusant-slaapverwekkend zijn. Daarom ook dat ik de Nederlandse vertaling uit de bib had opgehaald, want in een Engels boek bots ik toch wel eens op een woord dat ik niet begrijp; en woordenboeken zijn zeker niet slaapbevorderlijk.
‘Ik wil graag een reispermissie aanvragen,’ zei ze. ‘Code? Mala zeven, drie, vier. Bestemming? De stad Ebyon op het eiland Yig-Masuul. Zake­lijk. Spoed. Sorry? Kunt u dat herhalen? Ah! Uiteraard. Duizend­maal dank.’
Harrald haalde diep adem en volgde haar, mateloos gefascineerd door het zachte wiegen van haar heupen. Voor hem opende ze de deur en stapte naar binnen. Ze ging in de deuropening staan, lachte naar hem en wenkte hem dichterbij met een gekromde wijsvinger.
Met haar adem ingehouden luisterde ze gespannen. Ongewild drong de gedachte aan de droom van vorige nacht zich weer aan haar op. De vrouw aan het einde van haar bed, de zwarte, vage roerloze gestalte. Dat was ook in de slaapkamer geweest. Wat als ze de deur opentrok en oog in oog met dat ding zou staan? Of nog erger, dat het tegen het plafond zat, met lange spin­achtige ledematen, alsof de zwaartekracht niet bestond?
Buiten kwam Nemesis6 steeds dichterbij. Het zwarte gat zag er hetzelfde uit als bij de simulaties: een kolossale draaikolk van lichtjes om een gitzwarte bol heen waarachter de sterrenhemel uitgewist leek. Meeuw voegde in de draaikolk in.
Ik stuurde moeder iedere dag een berichtje en kreeg er gemiddeld zeven voor terug. Ze hield zich ver­moedelijk in en beperkte haar berichten tot eentje per aardse week. Ze gaf me uren plezier met geroddel over de buren, de capriolen van een gestreept katje dat ze had gekocht en de foto’s van het nieuw behangen huis. ‘Groen, mam? Hoe durf je!’
Het duurde heel lang voor we enige aandacht besteedden aan een zacht mummelen in onze hoofden. Aarzelende prevelwoordjes, smiespelend gebazel. Op één moment na. ‘Red me,’snerpte een falsetto jongensstem, voor het lispelen weer terugzonk in onverstaanbaar fezelen.
Laura’s lip was gaan trillen. Ze graaide de tekening van het houten blad en propte het terug in haar tasje. Als dit waar was, dan wist ze niet hoe ze hier ooit uit ging komen. Je niet schuldig voelen? Er was zo ontzettend veel waar ze zich schuldig over voelde en terecht! Ze wreef de tranen driftig uit haar ogen en maakte aanstalten om het kantoor te verlaten.
Van de Nederlandse OK assistente die meekomt wordt te weinig geleerd. Ik zie zelf niet veel bereidheid bij het OK-personeel om iets te leren, iets van het Nederlandse OK team aan te nemen en het dan ook zelf te gaan doen.
Koortsachtig schat ik mijn defensieve kansen, over­weeg ik een nood­directief te formuleren. Maar voor ik tot daden kom zijn de twee al zo dicht genaderd dat de hitte ondraaglijk wordt. Ik heb geen keus dan terug te wijken. Nog voor ik me omdraai hoor ik de andere twee vlam­men­werpers aanslaan en voel ik een wolk van hitte tegen mijn rug rollen. Als ik me heb omgedraaid, blijken de twee soldaten bij de ingang uiteen te zijn geweken. Een krimpende corridor van stinkend vuur biedt me maar een uitweg: de entreehal in.
Zijn blik werd getrokken door een eenzame figuur aan de rand van de speelplaats. Samuel herkende Erwin, al kon hij zijn gezicht niet zien. De jongen stond met gebogen hoofd en leek zich af te sluiten van de wereld van gelach en spelende kinderen om hem heen. Hij straalde een verdriet uit die het hart van Samuel beroerde.
Dit is een lastig punt. Niets is zo destructief als jaloezie en verwarring hierover. Een goede arbeidsverdeling vereist duidelijk gedefiniëerde sociale rollen en overeenkomstige verplichtingen (afb.). Een huisman of huisvrouw moet werken voor het onderhoud van de kinderen de huis. Een buitenshuis werkend individu moet de sociale positie van de beroepsoriëntatie en de burgerlijke status handhaven. Maar deze dingen zijn dynamisch. Ze komen in fasen en zijn ook vervlochten. Gehechtheid geeft aanleiding tot een hoop moeilijkheden gedurende de onvermijdelijke overgangen. Je kan niet altijd een student/vrijgezel zijn, een huwelijkspartner een zich heroriënterende teruggetrokken persoon of een onthechtte beijveraar van de traditie van de wijsheid van de oude dag zijn. Eveneens beroepsmatig kan men van oriëntatie veranderen van het intellectueel studieuze naar het bestuurlijke, naar het ondernemende en de tenslotte zwoegende roeping. Nog steeds is het nodig duidelijk te zijn zowel voor zichzelf als voor de ander, over wat men aan het doen is. Zonder dit zal er ongewilde verwarring zijn en konflikt zijn. Men heeft zijn eigen zaken te behartigen en daar duidelijk over te zijn. Dat is de betekenis van deze regel.
Drida stond naast haar echtgenoot; om hen heen was niets dan blauwachtige heiigheid en de geur van gele lente­bloempjes. Al wat je zag was hoe Offa’s dijk onder hun voeten van de ene einder naar de andere sneed. ‘Deze dijk houdt ze allemaal tegen. Nu zullen ze ons niet meer aan­vallen in ons land noch in ons huis, op ons erf noch in onze Hal, in ons hoofd noch in ons hart. Ik heb dat allemaal voor jou gedaan, opdat geen heks ooit nog in je plaats zal treden.’ Dat zei Offa als de trotse en daadkrachtige koning die hij was. ‘Maar je moet mij eerst nog bevrijden, mijn heer,’ antwoordde Drida en ze hoorde zelf hoe zilverachtig haar stem was, zo in tegenstelling met de tinnen ketting die ook van de ene einder via de band om haar hals helemaal naar de andere einder liep. Offa luisterde niet, hij strekte zijn linkerhand naar haar uit, de hand waarin een kloppende rode vleesklomp lag. ‘Het hart van Cynethryth is uitgekerfd en uitgerukt,’ zei Offa, zijn hand druipend van bloed. Drida schrok – ‘Maar ze heeft toch helemaal geen hart?’ hoorde ze zichzelf zeggen. Offa keek misnoegd naar haar, en gooide het hart ver buiten de dijk. Hoewel Drida duizelig op Offa’s dijk stond, met haar ontstemde echtgenoot die een eindeloos labyrint in zijn hoofd had, zodat hij iedereen op elk moment kon verrassen en te slim af kon zijn, was het toch alsof ze ergens anders lag, in haar eigen bed in de Hal vermoedelijk; dat moest wel, want de dwerg of imp die eerst op haar had gezeten was weg met zijn boze oog en zijn lieve glimlach, en nu was het haar naar zweet en paardenzeik stinkende echt­genoot die op haar lag en op en neer bewoog en haar ver­schrikkelijk benauwd maakte, terwijl ze toch niet wakker kon worden.
Na eindeloos gelopen te hebben naderden ze een klein perron. Sterre zag een meisje van een jaar of twaalf op de verhoging naast het spoor staan. Haar paarden­staart zat verwaaid in een felroze strik. Haar grijzige jurk was besmeurd met neonrode vlekken. Ze staarde voor uit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *