“groothandel overlevers voor overlevingsuitrusting laatste man overlevingsuitrusting”

Verder zullen een paar politici ook de nakende overbevolking vermelden, maar daarbij denkt men ook weer aan de belasting van de planeet en niet zozeer aan die massa mensen die erbij zullen kome en diegenen die er reeds zijn. En mogelijk zal een enkeling het hebben over ruimtevaart, de kolonisatie van de planeet Mars en de uitwijking van de elite van de mensheid daarnaartoe.
Offa, die zijn vrouw zoveel verdriet had gedaan, en aartsbisschop Hygeberht deinsden onwillekeurig terug. Wat keek Drida donker, zo anders dan vroeger! Waar was haar naïeve oogopslag, waar haar onbe­vangen levensvreugd?
In de weken na ons gesprek probeer ik het nieuws omtrent de arbeids­potentieelmetingen en de daaruit voortvloeiende belastingen niet te volgen, maar dat mislukt jammerlijk. Bedrijven lopen erop stuk, mensen gaan erop failliet. Opdrachtgevers aarzelen bij het inhuren van robots terwijl de uitzendbureaus ze het liefst niet werkeloos op de plank hebben liggen. En veel mensen zijn een paar jaar geleden juist begonnen met de verhuur van hun eigen robots.
Niet zelden gaat het huwelijk zonder de zegen van nageslacht. Op deze manier kunnen mensen erg ongelukkig en onvervuld zijn. Het huwelijk zou niet de zelfbediening van het eigen liefdesbedrijf moeten zijn, realiseren deze mensen zich. Liefde behoeft een opbrengst is de algemene regel. De geïnvesteerde energie moet enige wederkeer opleveren. Men kan zich verschrikkelijk uitgeput voelen en alle tolerantie voor verdere bezigheid verliezen de liefde onvervuld vindend. Het huwelijk is zo bezien een proces van afspreken, bezig zijn (verloofd), trouwen en kinderen krijgen; duidelijk een materiële definitie. Deze definitie volgend zou geen nageslacht hebben het adopteren van kinderen of zelfs een medische ingreep om het tegen de wil van de natuur in te bevorderen, noodzakelijk maken. De laatste optie in het bijzonder wordt zwaar betwijfeld. Men erkent de arts niet als een vertegenwoordiger van God die de mensen hun zonden vergeeft door de gebroken schakels van de natuurlijke consequentie te repareren. Eierstokken kunnen geblokkeerd raken, zaad kan zijn vitale vermogen verloren hebben en stress kan de afstoting van de ongeborene veroorzaken. De mensen herkennen als dienaren en vertegenwoordigers van de goddelijke voorzienigheid kan zijn onder de voorwaarde van instemming met een orde die het heilige, de tradities en de natuurlijke logica omvat. Een arts die de eeuwige waarden respekteert en niet vervreemd is van tradities en de logica van de natuur, kan worden beschouwd als een vertegenwoordiger en dus worden vertrouwd als een hoge priester van de gezondheidszorg. Voor God en ziel mag alles worden getolereerd, terwijl dat belang vergetend datzelfde verwerpelijk zou zijn. Het is niet wat men doet, maar de manier waarop het wordt gedaan, wat beslissend is. De sociale kontrole van de orde van de fundamentele waarden is, zoals gezegd, de garantie voor juist functioneren en zo kan dus alleen door het overwinnen van de angsten der formele identificatie en bevrijding er de integratie zijn van wetenschap, religie, politiek en natuurlijke vereisten.
Samengevat een duidelijke drang en ontwikkeling in digitale technieken. Scholen menen hier op in te moeten spelen en zien de voordelen hierbij. Vooral in het socialiseren. In de maatschappij is ook een tegen trend te zien. Ondanks de vele nieuwe mogelijkheden die digitale hulpmiddelen ons bieden socialiseren mensen ook expliciet offline. Dit heeft als grondslag de veiligheid en privacy problemen van online zijn.
!” $”%&'(()*”+, (-,”% .(-/” 0″,+)1* )2″1+3’+)4″- *(5,4 33-6 74″”,) 0″”% .(-/” 0″,+)1* )2″1+3’+)4″- 8(“&”- -((,/”,$(-9/”- *5- *”+’ +- *”4 :5+4″-‘3-, (0 *5- %”/+)4%34+” 3’) 3%4) 4″ :”*(5,”-6 !34 :’+.&4 5+4 (-,”%8(“& ;3- !” <(-/" 72"1+3'+)4 =!<7>? ,” :”‘3-/”-;”%”-+/+-/ ;3- 0″,+)1* )2″1+3’+)4″- +- (2′”+,+-/6 !” @%,” ;3- A”,+)1* 72″1+3’+)4″- =@A7> +) :”8(%/, (;”% B,” ;’51*4 ;3- .(-/” 0″,+1+ -33% *”4 :5+4″- ‘3-,C “- $+’ )30″- 0″4 8+”&”- 9*5+8″-? 8(%/;”%8″&”%33%) “- *”4 0+-+)4″%+” ;3- DE7 “”- :3-“-2’3- 03&”- $33%0″” ,”8″ 0334)1*322″‘+.& (-/”$”-)4″ B:%3+-9,%3+-C “”- *3’4 &3- $(%,”- 4(“/”%(“2”-6
Nu weet u ook wel dat niet iedereen in deze wereld dezelfde taal spreekt. Een taal creëert een “universum”, en dus creëren afzonderlijke talen ook aparte werelden, eigen aan de mensen die deze taal spreken. En daarenboven heeft iedereen ook nog een stukje eigen taaltje en haar/zijn eigen wereldje. Deze verschillen in gehanteerde talen of taaltjes zijn vanzelfsprekend niet bevorderlijk voor de verstandhouding tussen mensen of groepen mensen die niet dezelfde taal aanwenden om zich te uiten. Tevens zijn niet alle vormen, “toestanden” of processen die we waarnemen of onderkennen, even klaar en duidelijk. Sommige zijn wazig en missen elk saillant reliëf, anderen ontberen scherpe contouren. Hun vertaling is dan ook problematisch en mensen kunnen ze elk op een eigen bijzondere en aparte wijze benoemen of omschrijven. In al deze gevallen kunnen disputen, meningsverschillen en bittere conflicten optreden, waarbij het vloeien van bloed niet altijd is uitgesloten. Zeker despotische en dictatoriale machthebbers of machtselites houden eraan dat hun “onderdanen” homogeen zijn, m.a.w. dat ze allen op ongeveer dezelfde wijze denken en handelen. Vandaar dat staatsgrepen doorgaans gepaard gaan met een systematische liquidatie of “neutralisering” van andersdenkende potentiële rivalen. Of dat nationalistische en autoritaire regimes streven naar homogeniteit in de samenlevingsrangen door zoiets als een “nationale identiteit” te propageren of op te leggen. Homogeniteit zullen ze dikwijls ook afdwingen door een of andere softe of harde vorm van “etnische zuivering” door te voeren. Een beleid dat de “sociale cohesie” in een samenleving wil opschroeven of deze wil bewaren, is in de praktijk omzeggens steeds een beleid van homogenisering: wie zich niet “bekeert” tot de officieel voorgeschreven (“politieke, “sociale”, “religieuze”, “morele”, …) “identiteit” wordt uitgesloten en desnoods fysiek afgevoerd, zodat alle (overblijvende en als dusdanig erkende) leden van de samenleving “dezelfde taal spreken” en iedereen een “lang en gelukkig” leven beschoren is.
Er zijn momenten die het leven zeer de moeite waard maken. Zoals uitgenodigd worden om namens bouillon! kennis te maken met de vorstenkeuken van Thomas Bühner (1962) van restaurant La Vie in Osnabrück. Comfortabel 1e klas met de Deutsche Bundesbahn erheen gereden worden; overnachten in het aangename familiehotel Walhalla, einmalig genießen bij meneer Bühner, met als toetje de volgende dag een intensieve rondleiding door het Felix Nussbaumhaus, ontworpen door Daniël (Ground Zero) Liebeskind. De muziek mag wat zachter nu.
Na een warm maal van gestoofd konijn en een grote beker sterke thee stalde Harrald zijn vondsten uit op de eettafel: de kunststof plaat, een oude glazen bierpul, een paar lichtverroeste steakmessen met kunststof handvaten, een verweerde autospiegel en een stapeltje vergeelde ‘Autoweek’ bladen.
De waarheid van jullie heilige identiteit en persoonlijke kracht zal toenemen.  Het heeft niets met controle te maken.  Ze neemt meer verantwoordelijkheid op voor je hele zelf en de mogelijkheden die van binnenuit zullen ontwaken.  Er zal meer en meer verlangen naar vrede zijn, zowel individueel als collectief.
Na veel zoeken vond Samuel aan de oever van de vijver een paaltje waar een touw aan hing dat in het water verdween. Hij viste de linnen tas uit het water en haalde er twee flesjes bier uit. De tas liet hij weer in het water zakken om de overige flessen niet warm te laten worden.
‘Of het goed met je gaat. Maar eigenlijk hoef ik dat niet te vragen he? Natuurlijk niet.’ Miranda zuchtte. ‘Ik wou dat ik naar je toe kon komen. Je moet nu helemaal niet alleen zijn in dat klotehuis.’
Ik knipperde met mijn ogen, duwde mezelf overeind en liet me uit de cabine zakken. Met een plof landde ik op de grond, een deken van plat­liggende halmen, daar waar ik zo-even langs was gekomen. ‘Wat is het probleem?’ vroeg ik.
De politie werkt zo efficiënt dat ze er wonderwel in slaagt steeds meer grote misdadigers en kleine boefjes op te pakken. De meeste moet ze echter weer vrijlaten, want wat moet ze ermee aanvangen? Justitie heeft immers de efficiëntie van de politie niet keurig opgevolgd: er zijn geen gevangenissen om al dat crapuul te huisvesten. België telde in 2006 ongeveer 9.800 gevangenen, een historisch record dat duidelijk het niveau van onze samenlevingsproblemen illustreert. Maar eigenlijk is er maar plaats voor 8.700 exemplaren (want de middenklasse sprak meer en meer over misdadigers als onmensen en beesten, voor een fractie van het beschaafde deel van Belgenland waren er zelfs gewoon geen gevangenissen nodig: de doodstraf terug invoeren!). En doorheen een aantal incidenten (met als klap op de vuurpijl de ontsnapping van de tot supermisdadiger verklaarde maar veleer romantisch aangelegde struikrover Kaplan Murat en een maand later van nog eens een meute van een 30-tal gepromoveerde winkeldieven uit de gevangenis van Dendermonde, ja, 2006 was een markant jaar in de Belgische geschiedenis) werd het duidelijk dat de politiemensen ‘gedemotiveerd’ raakten door al dat werk voor niets. De druk op de arme minister van Justitie Laurette Onkelinx en op de regering in haar geheel werd zo hoog dat besloten werd dat de ‘achterstand’ van Justitie dringend moest verholpen worden (de katholieke ex-minister van Justitie Tony Van Parys weet uiteraard geen raad met zijn seksualiteit wanneer hij geconfronteerd wordt met de fysieke schoonheid van deze Luikse dame die bovendien durft te paren met één van de beste grondwetspecialisten van het land, een hinderpaal dus voor de autonomiedromen van de Vlaams-nationale CD&V’ers, NVA’ers en Vlaams Belangers). Niet alleen zou gesnoeid worden in de veel te permissieve regels met betrekking tot de voorwaardelijke invrijheidsstelling, niet alleen kregen de oeroude gevangeniscellen nieuwe sleutels, er zouden ook nieuwe gevangenissen gebouwd worden. Tegen 2010 moet de gevangeniscapaciteit tot 12.000 eenheden opgevoerd. De regering voorziet dus vandaag al dat ze ongeveer een extra contingent van 2.500 mannen en vrouwen (al of niet meerderjarig) zal aanhouden en laten veroordelen. Nu alleen nog zorgen dat er genoeg degelijk betaalde en opgeleide cipiers zijn om de boeven in toom te houden en genoeg tv’s in de cellen en zout op tafel voor op de patatten, zodat het volkje geestelijk en lichamelijk verzadigd is en niet om de haverklap brandjes sticht en op de daken klimt. Och, desnoods privatiseren wij de gevangenissen en laten wij ze met elkaar concurreren: de gevangenis van Dendermonde zal met haar nieuwe deuren en grendels uit het as verrijzen en zich laten noteren op de beurs.
Net in de jaren van de Grote Oorlog waren een hele hoop avant-gardisten die niet gemobiliseerd waren, op de achtergrond bijzonder actief, zoals de eerste dadaïsten (de Roemeen Tristan Tzara, de Elzasser HansArp, de Duitser Hugo Ball, enzovoort) in hun Cabaret Voltaire in Zürich. Het is in het bijzonder tijdens die oorlog dat avant-gardisten de grondslagen legden voor de nieuwe literaire en artistieke referenties, referenties die grotendeels nog altijd stand houden. De historische constellatie van de Belle Epoque (1900-1914) liet echter ook een scherpe sociale ongelijkheid zien tussen onderbetaalde arbeiders en een topelite die zich overgaf aan een frivool leven vol perversiteiten. De toename van de sociale ongelijkheden leidt er juist in veel gevallen toe dat  gewone mensen zich terugplooien op een “politiek incorrect” nationalisme – zie bv. anno 2015 Vlaanderen, Frankrijk en vooral Hongarije en Oekraïne. De realiteiten van Belle Epoque vinden namelijk een echo in onze aanhef van de 21ste eeuw, zeker in Europa. Ook nu zien we hoe vooral de jongeren van de betere middenklasse en de elite kosmopolitisch denken en handelen terwijl de met bestaanszekerheid bedreigde minder begoede lagen (waaronder een pak gepensioneerden) zich nog meer dan vroeger gaan hechten aan hun vertrouwde en traditioneel “zuivere” lokale en regionale ruimte. Deze tweespalt laat zich vandaag (5 september 2015) bijvoorbeeld zien in de uiteenlopende en onverzoenbare attitudes en opinies m.b.t. de zogenaamde vluchtelingencrisis. In Duitsland vertaalt deze tweespalt zich reeds in kleine burgeroorlogjes. En oorlogstaal wordt ook meer en meer aangewend om eigenlijk alledaagse meningsverschillen te beslechten. En dit niet alleen op de sociale media. Het is alsof een groot aantal mensen uit zijn op oorlog op kleine schaal. Maar deze polemofiele ingesteldheid kan meehelpen aan het uitbreken van grote wereldbranden. Met een reeds besliste oorlogsvoering in het achterhoofd zullen partijen in een conflict zich vermoedelijk eerst liever afmaken en laten afmaken vooraleer rond de tafel te gaan zitten voor het vinden van een voor iedereen aanvaardbaar politiek akkoord. En bij eventuele oorlogen zullen het weer vooral de armsten en de sociaal meest kwetsbaren zijn die zullen sneuvelen. Zou er dan toch een “natuurwet” zijn die ervoor zorgt dat de zwakkere categorieën van de menselijke soort moeten uitsterven eerder dan dat hen via een rechtvaardig humanitair of caritatief beleid of een inkomstenherverdeling een redelijke levenskwaliteit wordt gewaarborgd?
Terug naar het paleolithicum. De personalisering stoelt op haar tegengestelde, de reïficatie of verzakelijkte verzelfstandiging van de gemeenschap tot een beginvorm van de Maatschappij of de Staat. Het individu kan door de gemeenschap beoordeeld en ook veroordeeld worden. Hij kan worden terechtgewezen en wanneer zijn handelen de samenleving ontwricht uitgestoten worden. In de eerste mensengemeenschappen zonder bezit, zonder vaste huwelijksrelaties kon niet zoveel mislopen. Met het voedsel van een ander gaan lopen werd vermoedelijk op algemene afkeuring onthaald. Mogelijk bestond er geen verbod op kindermoord als de moeder aanvoelde dat de pasgeborene niet levensvatbaar was. Het waren hoe dan ook zaken die het samenleven niet ontwrichtten. Wat wel tot consternatie leidde waren uitbarstingen van agressie en woede tegenover een stamgenoot: een hoog oplopend handgemeen tussen mannen, scheldpartijen tussen vrouwen of een verkrachting van een vrouw door een brutale man. In dat geval lieten de groepsleden of een deel ervan (b.v. alleen de vrouwen) luid hun afkeer blijken. En wat tot ontwrichting leidde (naast externe catastrofes zoals natuurrampen) was in het bijzonder de (in warmen bloede) gepleegde moord op een evenmens, zeker wanneer het slachtoffer een directe bloedverwant betrof. Verbijstering en verwarring alom (‘bijster’ komt van een Indogermaanse wortel ‘bhei’ = beven, wild rondlopen; ‘war’, ‘verwarring’ vinden we terug in het Engelse ‘war’ en het Franse ‘guerre’, die beide ‘oorlog’ betekenen: immers oorspronkelijk trok men niet in gespreide slagorde maar in complete ‘verwarring’ de vijand tegemoet). En in die luidkeels geuite verwarring werd de moordenaar ofwel verjaagd ofwel dood getrappeld. Daarover werd niet van gedachten gewisseld. De verjaagde of vertrappelde moordenaar werd ‘vogelvrij’ verklaard: zijn lijk mocht niet begraven worden en werd overgelaten aan de vogels. Hij was in de termen van Giorgio Agamben de voorloper van de Romeinse homo sacer, de Germaanse weerwolf, de rechteloze mens die gedood mocht worden zonder dat er van moord sprake was én tegelijk niet mocht geofferd worden (en dus ook niet ceremonieel begraven mocht worden). De Bijbel vertelt ons hoe Kaïn na de moord op zijn broer Abel (de eerste moord uit ’s mensen geschiedenis; Kaïn sloeg Abel dood omdat Jehovah meer oog had voor Abels offer als schaapherder dan voor het zijne als landbouwer) het land moet verlaten: ‘En nu zijt gij vervloekt en verbannen van de aardbodem, die zijn mond heeft geopend om het bloed van uw broer uit uw hand te ontvangen. (…) Een zwerveling en een vluchteling zult gij worden op de aarde’ (Genesis 4:11-12). Waarop Kaïn klaagt: ‘… en ik zal voor uw aangezicht verborgen zijn; en ik moet een zwerveling en vluchteling worden op de aarde, en het is wel zeker dat een ieder die mij vindt, mij zal doden.’ (Gen. 4:14). Jehovah bracht daarop het zogenaamde Kaïnsteken aan op Kaïns voorhoofd ‘opdat verhinderd werd dat iemand die hem vond, hem zou doodslaan’ (Gen. 4:15). God verjaagt dus Kaïn maar vermijdt dat die zelf ter dood zou worden gebracht. Straf (verbanning) en vergiffenis komen hier dus al samen. We zouden tegenwoordig stellen dat God verzachtende omstandigheden in acht heeft genomen.
Met zijn hand stevig aan de helmstok wierp Ferdi een blik over zijn schouder. Ver achter de sloep rees de hoogbouw van de oude Technische Universiteit in de ochtendlucht. Als hij zijn ogen dichtkneep, kon hij zichzelf wijsmaken dat hij een gedrongen gestalte op de kade zag staan.
Ze week uit naar de rechter rijbaan en verminderde vaart, liet de eerste huizen aan haar voorbijgaan, liet een zwarte wolk achter zich toen ze vol op de rem stapte en met gierende banden de bocht nam; vloekte toen ze de wereld onder zich door voelde glijden.
Een illustratie hiervan vinden we in neuro-economisch onderzoek op basis van het zogenaamde ultimatum game [3]. In het ultimatumspel krijgen twee spelers de mogelijkheid om een bepaalde som bvb. 10 euro te verdelen. De eerste speler moet een aanbod doen (bvb. 8 euro voor hemzelf en 2 euro voor de ander) en de tweede speler kan het aanbod aanvaarden of verwerpen. Als het aanbod aanvaard wordt, mogen de spelers de verdeelde som houden; wordt het aanbod verworpen, dan krijgen beiden niets. De regels van de speltheorie voorzien een ongelijke verdeling ten voordele van de eerst biedende speler. Inderdaad, als de eerste speler een verdeling van 8 tegen 2 voorstelt, zou de tweede speler dit moeten aanvaarden want 2 euro is beter dan niets. Uit alle onderzoeken met het ultimatumspel blijken de eerste spelers echter in meerderheid een meer gelijke verdeling aan te bieden. De vrees dat de tegenspeler het aanbod zal verwerpen, brengt de eerste speler er blijkbaar in de meeste gevallen toe een gelijk of fair aanbod te doen. In de onderzoek naar de hersenactiviteiten bij de beslissing van de tweede spelers werd vastgesteld [4] dat wanneer deze een onfair aanbod weigerden, verhoogde activiteit optrad in de insula cortex. De spelers die het aanbod echter aanvaardden, vertoonden een grotere activering van de dorsolaterale prefrontale cortex. De voorste cingulate winding (ACC) was ook bijzonder actief. Verschillende hersendelen regelen dus blijkbaar verschillende soorten denkprocessen. In zekere mate lijkt dan de ACC te bemiddelen tussen deze verschillende hersenregio’s.
Strategie is het resultaat van de ervaring: men heeft geleerd respekt te oefenen overeenkomstig bepaalde principes. Naar het uiterlijk effect zijn er even zoveel principes als er mensen zijn: ieder heeft zijn eigen versie van het idee van mens zijn. Dit kan heel verwarrend zijn. Jezelf zijn is een vaag idee van behoud van integriteit waarvoor er niets absoluuts bestaat, geen wetten of regels in het algemeen naar het schijnt. Maar bij nadere bestudering moet worden gezegd dat jezelf blijven een waarde is: het is een bekentenis naar de kultuur van de kontinentie. Kontinentie schijnt de essentie van de ware leer te zijn. Het betekent dat men zichzelf trouw zou moeten blijven; jezelf niet moet verraden. Dit is de helft van de eeuwige waarden: lieg niet en bedrieg niet terwille van het waar en rein zijn. De andere helft van delen en helpen is een sociale notie. Naar de eerste notie van continentie kan men egoïstisch zijn aangezien het betrekking heeft op het omgaan met jezelf. Maar aangezien niemand een eiland is kan de sociale optie niet worden ontkend. Wat dit betreft is het eerste ‘ego-onderwerpende’ principe het religieus algemeen bekende principe van het mededogen. Ter wille van het mededogen is het andere principe van de soberheid, de bereidheid te delen, aanvaard. Aldus realiserend dat het belang van het ego slechts de halve werkelijkheid is kan men niet ontkomen aan de zelfverloochenende liefdesprincipes van het mededogen en het niet bezitterig zijn. Het is niet een gebod maar een psychologische werkelijkheid waar niemand aan ontkomt. Liefde kan niet individueel worden afgeroepen, maar collectief kunnen we niet ontsnappen aan aan delen en helpen zonder in oorlog te raken. Individueel kan men uitkomen op geestesziekte falend in de psychologische behoefte om zèlf te helpen en je leven te delen. Men mag voor patiënt spelen en hulp van anderen afdwingen delend in ziekte. Niettemin worden de waarden bekrachtigd hoewel niet uitgeoefend naar het ideaal van de zelfverwerkelijking. De gerijpte optie van onafhankelijkheid kan het heel moeilijk maken om te ontdekken hoe we moeten delen en helpen zonder anderen de afhankelijkheid in te betuttelen en te manipuleren. Het is heel gemakkelijk om een valse autoriteit te worden die claimt beter te zijn dan degenen die behoeftig zijn. Maar om de ander een profiteur te noemen is onrechtvaardig daar iedereen profiteert van de verworvenheden van de voorvaderen. Dankbaarheid neemt heel natuurlijk de vorm aan van helpen en delen: men voelt zich schuldig zonder beschuldigd te zijn. Alleen op frustratie van dienstbaarheid en onvermogen om te delen doemen problemen op. Aldus worden werkeloosheid en individualisme als grote bedreigingen gezien in de moderne samenleving.
Aan Ansalaam. Aan Ansalaam met eenzelfde zorg­zaamheid in haar karakter, aan Ansalaam die onder dezelfde vossenstreken geleden had als waardoor deze arme Ezel het leven had gelaten. Neen. Márk. Soms kennen we dieren pas echt als ze dood zijn. Als ze hun laatste slag van de molen hebben gekregen.
De twee soldaten staan nog steeds achter me, bij de deur, hun ogen op mij maar hun vlammenwerpers nonchalant naar beneden gericht. De smalle, diepe suite is ingericht met houten meubilair de aftandse gordijnen lijken van kunststof. Mijn positie is het geometrisch midden van de scherp gepunte driehoek met Mook aan de apex en de soldaten aan de basis. Ik sta mezelf een glimlach toe. Niemand zal hier zijn vlammenwerper willen opendraaien.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *