“zak overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting abonnementen”

Geen loodzware en onvermijdbare polarisaties in mijn “wereldbeeld” dus! Geen clash tussen Licht en Duisternis, Goed en Kwaad, Waarheid en Schijn of wat dan ook. Maar met aan de basis toch een uitgesproken dualiteit of zelfs misschien een eerder verwarrende pluraliteit die in eerste instantie mogelijke perspectiefwisselingen wil vertolken. Het is bv. vanzelfsprekend dat de kijk op een fenomeen of een gebeuren sterk zal verschillen naarmate je je positioneert bij de aanvangsfase dan wel na afloop op de zaak terugblikt. Maar waar slaat die dualiteit of pluraliteit dan precies op?
Na elke revolutie of omwenteling is het goed gebruik af te rekenen met het ancien regime. Soms worden de nekwervels gekraakt omdat de guillotine te lang niet uit het vet geweest is, en soms gaat de kop er clean af en rolt rechtvaardig in het mandje. Een geoefende beul kan het verschil maken tussen leven en dood, tussen lijden of een vlotte terechtstelling.
Een eenvoudig voorbeeldje misschien, om de kwestie meteen iets aanschouwelijker en minder abstract te maken. Wanneer we op een voorwerp duwen, voelen we weliswaar een weerstand, maar het materiaal geeft en buigt ook mee, afhankelijk van zijn hardheid. Of, in plaats van ons af te zetten tegen religieuze stromingen zoals de mystiek of het manicheïsme, kunnen we ook terecht bij de klassieke theologie van christendom en islam. De Drievuldigheid is geen stelletje krachten die onderling tegen elkaar oppositie voeren, maar vormt een eenheid, de Drie-Eenheid of Triniteit. God (de Vader) schiep kosmos en wereld, gaat rusten, en dan is het verder de opdracht van Jezus (God de Zoon) en de Heilige Geest om de “economie” en het beheer van het zaakje in goede banen te leiden.[i] De islam kent in het geheel geen dergelijke personele godsscheiding. Allah vormt een onaantastbare, onwrikbare en wezenlijke eenheid (“Tawh’ied”). En de Koran stelt onbetwistbaar dat Allah niet alleen de schepping op zich heeft genomen maar ook als eerste instantie het verder bewaren en beheren van die schepping voor zijn rekening neemt. Soerat Al-A’raaf, aayah (vers) 54: “Aan Hem behoort waarlijk de Schepping en het Bevel, gezegend zij Allah, de Heer der Werelden.”[ii] Het atheïstisch wetenschapsrationalisme heeft niet zo’n uitgesproken dogma’s met betrekking tot de verhouding tussen het Rationele en het Irrationale, tussen Rede plus wetenschappelijk inzicht en bijgeloof. Maar doorgaans presenteert de Rede zich als een kracht die inwerkt op onwetendheid en deze aldus doet oplossen of verdwijnen. Rede en Onwetendheid zijn geen twee evenwaardige naast en tegen elkaar optredende grondbeginselen. Helaas: verstokte “atheïsten”, “vrijzinnigen” en “humanisten”, zeker deze in de Lage Landen, vermijden evenwel zorgvuldig filosofisch-theologische toeren op te gaan, kwestie om niet in valkuilen te vallen die ze zelf opgezet hebben.
Het moet binnen het stramien blijven van wat men denkt te kunnen behappen, angsten voor het ondernemen, spelen op zekerheden die er nooit zijn. Al heb je een maandsucces de volgende avond kan zo maar in het niets vallen, zonder enige aanwijzing want niets is zo onvoorspelbaar als de muziekscene.
De geest zou altijd gericht moeten zijn op het doel van de aktie dat kan worden gedefinieerd als dienst aan de onderliggende orde. Een dwalende geest mag invloeden en zaken van buitenaf ontdekken, maar dergelijke speculatie open voor intuïtieve suggestie zou onderworpen moeten zijn aan de orde van het eigen leven. Het hiërarchisch principe zou intern moeten werken in bewustzijn van het belang van de eigen onafhankelijkheid en persoonlijke keuze.
De politie werkt zo efficiënt dat ze er wonderwel in slaagt steeds meer grote misdadigers en kleine boefjes op te pakken. De meeste moet ze echter weer vrijlaten, want wat moet ze ermee aanvangen? Justitie heeft immers de efficiëntie van de politie niet keurig opgevolgd: er zijn geen gevangenissen om al dat crapuul te huisvesten. België telde in 2006 ongeveer 9.800 gevangenen, een historisch record dat duidelijk het niveau van onze samenlevingsproblemen illustreert. Maar eigenlijk is er maar plaats voor 8.700 exemplaren (want de middenklasse sprak meer en meer over misdadigers als onmensen en beesten, voor een fractie van het beschaafde deel van Belgenland waren er zelfs gewoon geen gevangenissen nodig: de doodstraf terug invoeren!). En doorheen een aantal incidenten (met als klap op de vuurpijl de ontsnapping van de tot supermisdadiger verklaarde maar veleer romantisch aangelegde struikrover Kaplan Murat en een maand later van nog eens een meute van een 30-tal gepromoveerde winkeldieven uit de gevangenis van Dendermonde, ja, 2006 was een markant jaar in de Belgische geschiedenis) werd het duidelijk dat de politiemensen ‘gedemotiveerd’ raakten door al dat werk voor niets. De druk op de arme minister van Justitie Laurette Onkelinx en op de regering in haar geheel werd zo hoog dat besloten werd dat de ‘achterstand’ van Justitie dringend moest verholpen worden (de katholieke ex-minister van Justitie Tony Van Parys weet uiteraard geen raad met zijn seksualiteit wanneer hij geconfronteerd wordt met de fysieke schoonheid van deze Luikse dame die bovendien durft te paren met één van de beste grondwetspecialisten van het land, een hinderpaal dus voor de autonomiedromen van de Vlaams-nationale CD&V’ers, NVA’ers en Vlaams Belangers). Niet alleen zou gesnoeid worden in de veel te permissieve regels met betrekking tot de voorwaardelijke invrijheidsstelling, niet alleen kregen de oeroude gevangeniscellen nieuwe sleutels, er zouden ook nieuwe gevangenissen gebouwd worden. Tegen 2010 moet de gevangeniscapaciteit tot 12.000 eenheden opgevoerd. De regering voorziet dus vandaag al dat ze ongeveer een extra contingent van 2.500 mannen en vrouwen (al of niet meerderjarig) zal aanhouden en laten veroordelen. Nu alleen nog zorgen dat er genoeg degelijk betaalde en opgeleide cipiers zijn om de boeven in toom te houden en genoeg tv’s in de cellen en zout op tafel voor op de patatten, zodat het volkje geestelijk en lichamelijk verzadigd is en niet om de haverklap sticht en op de daken klimt. Och, desnoods privatiseren wij de gevangenissen en laten wij ze met elkaar concurreren: de gevangenis van Dendermonde zal met haar nieuwe deuren en grendels uit het as verrijzen en zich laten noteren op de beurs.
De prijs van de goederen en diensten die op basis van overvloedige en dus goedkope cyber-informatie worden geproduceerd en gekopieerd, zal zeer snel dalen. Loonsverhoging is in die zin dus relatief: het is de verhouding inkomen/prijs die groter wordt. Er zal dus minder geld circuleren omdat men met weinig geld veel meer kan kopen dan voorheen. Ook principe 3 vormt dus een eenheid met principe 1 (automatisering en productiviteitstijging). Kapitalistische eigendomsverhoudingen verdwijnen of verliezen hun relevantie en invloed. Ook robotica-deskundigen stellen graag dat de massale inzet van robots allerhande niet verenigbaar is met het kapitalistisch systeem zoals we het nu kennen, zelfs onverenigbaar is met welk kapitalisme dan ook (13). Deze stelling wordt fel aangevallen door  “extreemlinksen” op de klassieke manier: met citaten uit het werk van Karl Marx, hoewel je uit Marx’ werk ook citaten kunt aanhalen met een eerder tegengestelde strekking. Ik geloof (ken wel niet genoeg van robotica en Artificiële Intelligentie) dat de optimistische robotica-specialisten gelijk hebben. Zoals we reeds eerder stelden, openen zich in deze context voor het socialisme 2 wegen: 1) erop rekenen dat de aanhang zal stijgen wanneer mensen in miserie en ellende verzeilen; of 2) de technologische vooruitgang zo in handen nemen dat mensen juist beter af zijn. Zo zal het bijvoorbeeld geleidelijk aan gedaan zijn met de toch typische asymetrische machtsverhoudingen, die eigen zijn aan salariaatsarbeid, m.a.w. eigen aan alle vormen van loon- en weddearbeid.
Maar wat moest ze verder? Ze zag het niet zitten om alleen in de studeer­kamer rond te hangen, niet met wat zich daar had afgespeeld. Ze vond het ontzettend moeilijk te bepalen of dit nu allemaal in haar hoofd plaatsvond of niet, maar het feit dat Miranda’s pijn en het afschuw­wekkende spiegelbeeld met elkaar samen­vielen, deed haar het ergste vermoeden. En toch wilde een deel van haar geest er niet aan. Dit soort dingen bestond niet, gebeurde niet. De type­machine die uit zichzelf een woord op papier kwakte, het moest een logische verklaring hebben.
Nog een woord over muziek en dans. Muziek en dans zijn essentiële elementen in de Darstellung van de maatschappelijke totaliteit. Zij verenigen iedereen met elkaar en met de Orde van de voorouders. Muziek en dans nemen de stamleden op in een lijfelijke beleving van de totaliteit. Zij brengen door hun ritme rust in de geest, een geest die door zijn intense bezigheid oververhit is geraakt. Zij brengen tevens gelijkgestemdheid in de groep. Muziek en dans van de jongeren vrolijkte de volksvergadering op. Muziek en dans hitsten bij oorlogsvoorbereiding de gemoederen op tot de adequate ingesteldheid van de lichamelijke kracht en zij begeleiden de krijgers naar het slagveld. Tot diep in de 19de eeuw en zelfs nog in de Grote Oorlog waren militaire fanfares met trommels en tamboerijnen actief tot op het strijdtoneel. Pas het vechten in gespreide slagorde met commando’s en patrouilles (via radioverbinding met de leiding) maakte de trommelaars en tamboeren tot militaire folklore. Ook muziek en dans gingen zich op de duur verzelfstandigen en ontwikkelen tot voltijdse functies of roepingen.
‘Het is inderdaad koud, ja. Er staat toch nergens een raam open.’ Laura rammelde aan de sluiting van het raam achter het bureau, maar het zat stevig dicht. Ze draaide aan de knop van de verwarming onder het raam. Het ding begon meteen te tikken. ‘Nou ja, laten we maar verder gaan – het wordt hier zo wel warmer denk ik.’
Zuid-Koreaanse toestanden (in het bijzonder in de hoofdstad Seoel), waarbij iedereen omzeggens de ganse dag aan zijn/haar smartphone of tablet zou hangen, zijn vooralsnog niet universeel, maar mogelijk komt het ooit nog zo ver. In hoeverre dat allemaal goed is voor de (geestelijke) gezondheid is een kwestie van definities (wat is geestelijke gezondheid?). We zien wel hier en daar tendensen opduiken om emotionele reacties als “psychische stoornissen” (geestesziekten dus) te gaan behandelen. Zo bijvoorbeeld verlegenheid (“shyness”), maar ook langdurige rouw bij het verlies van een geliefde werd recent opgenomen in de laatste versie van de internationaal alom gebruikte Diagnostic & Statistical Manual of Mental Disorders, de DSM-V. En verliefdheid wordt steeds vaker door een bepaald soort psychiaters beschouwd als een “randpsychose” (4). Het woord “disorder” ofte “stoornis” (dat ongeveer 25 jaar geleden ook bei uns “ziekte” of “aandoening” is gaan vervangen) komt overigens uit de wereld van de ingenieurs, van machinetechnologie dus. Hoe dan ook zal een eventuele transformatie tot een post-humaan wezen dat in zijn gedragingen en handelwijzen mogelijk nauwelijks van een robot zal te onderscheiden zijn, in de transitiefase een gans gamma aan psychologische problemen genereren – en vermoedelijk ook psychiatrische en zelfs neurologische (5).
Identiteit: Identiek zijn aan jezelf, de gelijkheid van essentiëel karakter. Het heeft gewoonlijk betrekking op het beeld dat mensen van je hebben en de overeenkomst van dat beeld met het beeld dat je van jezelf hebt of zou willen hebben. Vertrouwd met jezelf zijn er positieve identificaties. Het tegendeel is gedefiniëerd als vervreemding. Formele identificatie wordt problematisch genoemd daar de echte (unieke) persoon schijnt te verdwijnen in de uniformiteit van een groep. Materiëel heeft de term betrekking op het op juiste wijze georiënteerd zijn in je zelfbeeld naar het hier en nu in de tijdruimte van je lichaam. Hierin gestoord zijn behoort tot de definitie van geestesziekte: men is gedepersonaliseerd of gedesoriënteerd niet bewust van de eigen verantwoordelijkheid voor de plaats en timing van het eigen lichaam. Filognostisch weet men dat de mensheid lijdt onder een identeitskrisis -politiek- gespleten (verdeeld) zijnde in het bewustzijn van plaats en tijd: het internationale pragmatische tijdsysteem dreigt de persoon in zijn culturele authentieke identiteit te verslinden wat betreft zijn gevoel voor natuurlijke timing overeenkomstig zijn plaats (waarvan de ziel als slecht of nationalistisch wordt veroordeeld). Derhalve wordt men filognostisch als zelfbewust beschouwd als er sprake is van realisatie van een formele identiteit zonder zich in de uniformiteit of ander gedrag van een groep verloren te hebben.(zie ook kleurenkode , de afb. en The Game of Order). Identificatie buiten de motieven van de ziel om wordt beschouwd als de oorzaak van gehechtheid (welke leidt tot een verlies van intelligentie).
Een probleem is dat een misstand die allang bestaat normaal wordt gevonden. Een ander probleem is dat ik niet de eerste ben die een “misstand” aan de orde stelt. Anderen weten zich nog te herinneren dat hun voorstel tot verbetering werd afgepoeierd, of dat het maar half werd uitgevoerd, of dat het geld dat ervoor bestemd was ineens op was, enzovoort. Jammer genoeg hoort het tot de overlevings-strategie om je vooral nergens druk om te maken, want dan stoot je je hoofd ook niet zo vaak en raak je misschien niet verder gedesillusioneerd.
‘Of het goed met je gaat. Maar eigenlijk hoef ik dat niet te vragen he? Natuurlijk niet.’ Miranda zuchtte. ‘Ik wou dat ik naar je toe kon komen. Je moet nu helemaal niet alleen zijn in dat klotehuis.’
Het kost de kapers die Karagiozis aan het anker bonden een ochtend om hem terug te vinden in het rivierwater dat waarschijnlijk even opaak is als de oersoep waar ooit het eerste leven uit tevoorschijn kroop.
1+2 3″456)4)*7 8%4+#96+:;<6%4; 1"#2 =66# >#6)?+% @++<2 9.7@ =+#56%4+% ""% 4+ >.+#4″”$;+ ;A6%;6#B66AC 1+2 46+B =”% @+2 <6%4; .; *++# 6%4+#96+: $+%+#+#+% =66# A#+=+%2.+D 4."$%6;2.+: +% 5+@"%4+B.%$ ="% @"#2E +% =""29.+:2+% 5.F =#6)?+%C G.2 :"% 466# =++B ?"%4+B""#; 2+ *62.=+#+% 9.7@ ""% 2+ *+B4+% "B; 6 Alleen de rode en blauwe piste waren open, evenals de rodelbaan. Dit tot vreugde van twee jongens uit het Vlaamse Turnhout, die rond een uur of vier met sleetjes aankwamen. ,,Tsja, we hebben een baan in de bouw, dus er wordt toch niet gewerkt”, zeiden ze lachend. ‘Dit is tijdverspilling,’ zei de jongen. ‘Binnen een paar jaar herinneren we ons precies hoe het allemaal moet, de meesten onder ons toch.’ Hij keek ostentatief naar een tafel in de hoek van het leslokaal, waar Erwin zich focuste op het beeldje dat voor hem stond. Het leek er niet op dat hij luisterde, toch kon Samuel zien dat de jongen krampachtig slikte en zijn kaken opeenklemde. De gedrongen gestalte van zijn geliefde haalde de schouders op in het kille maanlicht. Ferdi kon nog net de melancholieke glimlach zien die om Sals mond speelde, de lippen die hij zo vaak had gekust omhoog gebogen maar gesloten, Sals ogen glanzend. [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *