“wandelen en survival uitrusting drop schip overlevingsuitrusting”

Laura begon oncontroleerbaar te trillen, de brief­opener glipte uit haar hand en kletterde tegen het parket. Ze zakte als een hoopje ellende op de vloer in elkaar en kon de tranen niet meer tegenhouden. Het voelde alsof ze zich compleet verloor in het verdriet, het schuldgevoel, de wetenschap dat het haar onop­houdelijke stille verwijten waren geweest die Peter uiteindelijk tot zijn daad hadden gedreven.
Met een klap was ze weer terug in het heden. Er daalde een alles ver­stikkende deken van verdriet over haar neer. Tot drie dagen geleden was ze vergeten dat verdriet gewoon fysiek pijn kon doen. Dat het je bij de strot greep, misselijk maakte totdat je het gevoel had dat je gewoon wel kon kotsen.
Hij heeft de andere twee kapiteins uitgenodigd. De Marsh­-broers, kapiteins op hetzelfde schip, wat het spreek­woord daar ook van vinden mag: de Baal. Beide mannen hadden bij leven de voorname leeftijd van zestig al bereikt, voordat ze stierven en aan hun tweede leven in Wurmwater begonnen. Ze zijn beide zwaar van lijf. De jongste broer, de stamvader Obed, is corpulent, zelfs vet te noemen. Ahab, de oudere broer, is zwaar op een andere manier, hij heeft nog steeds de bedacht­zame kracht van zijn walvisvaardersbestaan opgesloten in zijn gedaante.
De bewoners in het oude Egypte geloofden in een dorstig leven, zelfs na de dood. De Katholieke Universiteit van Leuven ontdekte onlangs het ongeschonden graf van een hoge ambtenaar uit de tijd van de farao’s. Die ambtenaar, Henu, leefde 4.000 jaar geleden, was directeur van de domeinen en een unieke hoveling, stond te lezen op de kist waarin zijn mummie gevonden werd. Op de oostkant van de kist waren twee ogen geschilderd, zodat hij als dode iedere dag kon genieten van de zonsopgang. Op en naast de kist stonden kleine geschilderde houten beeldjes. De onderzoekers van de universiteit vonden een schip met roeiers om Henu naar het land van de doden te varen. Om er zeker van te zijn dat hij daar geen honger zou lijden of dorst zou hebben, gaven zijn nabestaanden beeldjes mee van vrouwen die graan malen, brood bakken en bier brouwen.
Ondanks de misdienst en de plechtige teraardebestelling van Janneke’s kist op het kerkhof, wist ik wat ik zou vinden: vanaf de bosrand zag ik een nieuwe, sombere steen, waarin Janneke’s naam, geboorte- en sterftejaar met lege, onbetwistbare letters waren uitgebeiteld.
Vuurwapengevaarlijk, moordenaar en verward, ik vind namelijk dat Nederland geen democratie meer is en dat politici verantwoording moeten afleggen. Verder vind ik het onacceptabel dat Nederland vriendschappelijke betrekkingen aangaat met landen die hun eigen bevolking afmaken, bijvoorbeeld Oekraine en Turkije, om gelijk met de deur in huis te vallen. Ik sta pal achter het recht op zelfbescherming en wapenbezit, wat volgens de huidige norm verwarde gedachten zijn. Dat het merendeel van de politieagenten thuis een wapen hebben mag niet gezegd worden, maar die weten wel hoe gestoord de wereld echt is. Voor de overheid ben ik iemand die dus niets van onze wereld begrijpt en daarom verward is volgens de huidige maatstaf.
Volgens de minister zouden kwaadwillenden hier hun gedrag op kunnen aanpassen. Verder stelt Plasterk dat er na het openbaren van de tapstatistieken geen principiële bezwaren meer zouden kunnen zijn tegen het openbaren van statistieken over andere bijzondere bevoegdheden, zoals hacken, volgacties en brieven openen.
Ondertussen komen de vissenkoppen nog wat dichter om Mackie heen staan. Om hem te inti­mi­deren, maar hij geeft geen krimp. Ze ruiken naar vis, naar de zoute zee, maar die observatie besluit hij maar voor zich te houden.
De trappen voerden hem naar de kelders van het gebouw waar een halve meter water stond. Het was vroeger overduidelijk een soort par­keergarage geweest. Hij liet zijn lichtbundel van de trap over het water schijnen. Twee dozijn automobielen roestten hier langzaam weg. Het water was ijskoud aan zijn benen. Harrald zette zijn voeten langzaam en heel voorzichtig neer. Dit was niet de plek om zich aan onderwater verborgen roestig ijzer te verwonden.
XXXX Ik ben een paar keer in Brazilie geweest en kreeg daar het vervelende gevoel dat de Nederlandse man negatief aangekeken wordt vanwege de verplichte inburgeringscursus die behaald moet worden in het land van herkomst.XXXX
Dit is het, mijn 40e Instructable. Hurah.Voor deze verjaardag-I’ble wilde ik iets om speciaal te maken.Ik houd van bier, ik houd van hout, ik hou van de buitenlucht, dus heb ik besloten om mezelf een plezier: heb ik besloten om een goede oude ‘viking
Ik ben mijn polikamer kwijt. In plaats daarvan zit ik een eindje verderop in een kamer die ik deel met een medisch assistent, die na een cursus ook spreekuur mag doen en kinderen mag behandelen. Op sommige dagen zie ik maar een stuk of 10-15 kinderen, op andere dagen wel 40. Als ik veel  kinderen op mijn spreekuurlijst heb heeft er meestal nog niemand anders naar gekeken. Als een moeder met een ziek kind naar het ziekenhuis komt, haalt ze eerst een dossier op, waarin alles wordt opgeschreven, dan worden gewicht en temperatuur gemeten en opgeschreven. Maar let op: men kan zich verschrijven, de meeste medicijnen gaan per kg. lichaamsgewicht. En als iemand per ongeluk 18 kg ipv 10 kg opschrijft krijgt het kind een dubbele dosis van alle medicijnen. Daarna vraagt een minimaal geschoold iemand wat de klachten zijn en schrijft die op. Daardoor komt het dat er per dag een verschillend klachtenpakket is: de ene dag heeft iedereen “headache and fever PLUS”, er is ook wel eens een dag geweest met klachten als “swallow boil”, “swallow penis” en “swallow arm”. Dat bleek dan niet te gaan leeggezogen steenpuisten, orale seks of een beet door een groot roofdier maar om “swollen infected skin, swollen scrotum en swollen fractured elbow. Zo iemand krijgt onmiddellijk bijscholing. Hoe dan ook, nadat de klachten zijn opgeschreven komt het kind bij ons. Zo’n kind komt binnen, meestal op de rug van de moeder die het van de rug pakt, en daarna kan het ritueel verder bij ons. Wij vragen meestal nog eens opnieuw wanneer de klachten zijn begonnen, of er ook hevige oorpijn is (Dat vinden veel moeders niet de moeite van het vermelden waard) en of het kind ook pijn heeft tijdens het plassen. Blaasontstekingen komen dan alsnog aan het licht. De moeder heeft meestal alleen gesproken over buikpijn, en eventueel nog over koorts en overgeven, maar veel mensen kennen het verschijnsel blaasontsteking niet. Dan kunnen we nog vragen of de moeder verder nog vragen of opmerkingen heeft. Daarna kunnen we het kind nakijken. Sommige kinderen zijn niet ziek en kijken vrolijk of zelfs overmoedig om zich heen. Anderen zijn ziek en daardoor prikkelbaar en willen niks, en al helemaal niet onderzocht worden. Als je je al dat verweer van de kinderen persoonlijk zou aantrekken zou je al snel een minderwaardigheidscomplex hebben. Van 40 kinderen die je op een morgen ziet, jammeren er al 25 als de kleren uitmoeten en je moet af en toe ook nog naar hartgeruisen luisteren, een buik beoordelen of er echt niets ernstigs aan de hand is, en kijken of de oren echt geen rode trommelvliezen hebben, en of een kind ook nog nekstijf is. Het mooie is dat ik alle kinderen op mijn eigen afdeling kan opnemen, ook bij twijfel. En dan kan ik ze ’s middags om een uur of vijf nog eens weer bekijken. Het valt nog wel eens tegen wat ik de eerste keer over het hoofd zie, omdat het niet opvalt, wanneer de ouders er niet zelf over beginnen: vooral dat een kind van een jaar nog niet kan zitten, een ander kind van twee nog niet praat en nog niet loopt, dat weer bij een ander kind: dat het epilepsie heeft. Het is ook heel goed om te vragen of ze al bij een andere dokter zijn geweest: dat bespaart onnodige echo’s en röntgenfoto’s.
Toen ik klaar was, liet ik mijn besmeurde eetgerei in de afvoerbuis vallen, waarna het met een zachte ‘woesj’ verdween. Een opdringerige reclame op het keuken­scherm probeerde me te overtuigen dat ik eens een koffie van echte bonen moest gebruiken. Maar daar had ik niet een heel kwartier voor over. Ik proefde boven­dien nooit het verschil met de gratis synthetische varianten. Ik goot kokend water op een donkerbruine pil en terwijl die bruisend oploste, tilde ik mijn vondst van die middag voor me op tafel: een boodschapper uit de ruimte. Een overblijfsel uit de tijd dat we nog verkwistend met fossiele brandstoffen konden om­springen. Wie wist welke geheimen het bevatte?
De bek Wanneer je de binnenkant van de bek bekijkt dan moeten de lippen en tandvlees goed doorbloed uitzien. Zeer bleek tandvlees is een indicatie dat de doorbloeding niet goed is. Fel rood tandvlees is een indicatie voor een ontstekking. Wanneer je met je vinger op het tandvlees boven de hoektand drukt ontstaat een bleke vlek. Deze moet binnen 2 seconden weer zijn weggetrokken. Is dat niet het geval raadpleeg dan de dieren arts. Er kan iets mis zijn met de bloedsomloop. Het gebit moet schoon zijn zonder al te veel aanslag. Ruik ook de adem van je hond. Een slechte adem kan een indicatie zijn voor een ontsteking.
De periode 2015-2040 zal één zijn van weeral nieuwere dan nieuwe technologieën: massale inzet van “intelligente” robots; automatisering van allerlei diensten; gesofisticeerde en geavanceerde medische technologieën.  Verwacht wordt dat tegen 2030 1 op 3 of zelfs 1 op 2 banen zouden sneuvelen. In deze situatie openen zich nu reeds, anno 2015, voor het socialisme twee wegen: dat de werkloos geworden slachtoffers die vrezen of dreigen in miserie en ellende te verzeilen en in een sukkelstraatje terecht te komen, zich zullen wenden tot het socialisme, m.a.w. de socialistische aanhang zou fors toenemen; of 2) de technologische vooruitgang nu reeds inrekenen in het socialistische denken en acties. Zo staat men immers klaar om de technologische ontwikkelingen en hun effecten op te vangen. En meer nog: de technologische revolutie van den beginne politiek te kunnen kaderen met de integratie van allerlei socialistische basiswaarden in die alomvattende technologische veranderingen die er zitten aan te komen. De optie om ervoor te kiezen om één en ander op zijn beloop te laten en om passief en gelaten af te wachten, is bijzonder riskant. Men rekent er dan op dat de “slachtoffers” zich tot het socialisme zullen wenden, terwijl men zelf door de eigen passieve opstelling medeplichtig is aan de “productie” van massa’s slachtoffers. Alsof we als socialisten gewoon maar wantrouwig en klagerig zouden neerkijken op onafwendbare maar lang te voren te voorziene evoluties. Alsof we te doen hebben met een vreemde, valse en vijandige indringer die men zo lang mogelijk buiten moet houden. Dat zou een zeer conservatieve houding zijn, socialisten onwaardig. Want in dat geval zal het kalf natuurlijk al verdronken zijn voordat men op die ontwikkelingen een amorele nuchtere visie gaat formuleren. Dan zitten die slachtoffers van de technologische revolutie al lang bij “extreem rechts”.
Analyse van het sociaal gedrag van primaten geeft aan dat matrilokaliteit (dus de meisjes blijven in de moedergemeenschap) de agressie van mannetjes tegen vrouwtjes (seksuele dwang en verkrachting, woedeaanvallen, ja zelfs doden van het kind van het vrouwtje) meer dan terugdringt. Eén van de effectiefste methodes om deze agressie te kortwieken en agressieve mannetjes te verjagen is het vormen van coalities van vrouwelijke verwanten, zoals dus blijkbaar bij de bonobo’s gebeurt. Een andere manier om mannelijke agressie in te dijken is het aangaan van een relatie met één of meer mannetjes die het vrouwtje tegen de agressieaanvallen van andere mannetjes beschermt of beschermen, doorgaans in ruil voor instemming met de paringswil van de ‘vriend’ of ‘vriendjes’.
Stichting de Kerk in Klooster Secretariaat: Postbus 1 4587 ZG Kloosterzande (Ned.) Bank: RABO-Bank rek.nr.: 1421.38.371 Anbi verklaring aanwezig Kloosterzande, september 2011 Geachte Lezer, Bij dezen ontvangt
Weet waar je loyaliteit ligt, had Beijjun gezegd, voordat ze de auto het terrein op had gereden. Vertel de Kiteh wat je weet. Laat je niet afleiden door je politieke over­tui­gingen, als je die al hebt. Aan de oppervlakte zijn we allemaal gelijk aan elkaar. Lleroh, Kiteh, Timbesh. Broeders en zusters.
Tot iedere soort van sociale orde behoort een systeem van voorzieningen onderhouden dóór de mensen vóór de mensen. Dingen worden eenvoudigweg verstrekt in ruil voor lidmaatschap. Zoals er voor iedere familie of groter sociaal verband een tegenhanger zal zijn die de vrijheid verwoordt – b.v. zoals een zwerver tegenwicht biedt in tegenstelling tot sociale zekerheid – zal er ook interaktie zijn tussen de systemen. Het systeem zal de vrije mensen verleiden deel te nemen door gratis voorzieningen, terwijl de vrije mensen het systeem alleen maar tolereren als ze ook vrij zijn niet deel te mogen nemen. Het is de complicatie van de menselijke psyche die geen enkele inperking van alternatieven tolereert. Kultuur verlangt naar de vrijheid van de natuur die geformuleerd is als het paradijs. Aan de andere kant heeft vrijheid in het paradijs niet veel betekenis zonder de toestemming de kultuur van het plukken van de verboden vruchten der kennis te mogen genieten. God heeft alleen betekenis als het ons is toegestaan te handelen alsof we Hem zijn. Het ideaal zal altijd, per definitie onbereikbaar zijn, maar altijd willen we de machtsillusies genieten denkend dat we ons doel bereikt hebben en verder niets meer nodig hebben. Sommigen beweren dat vrede alleen bij gratie van het eerste is gegeven, anderen houden staande dat vrede alleen maar met het laatste ontstaat. De waarheid is dat het leven gedefiniëerd is door de vitaliteit van de vreedzame coëxistentie. De neiging ten koste van anderen te gaan mag dit niet verdoezelen. 
De noordelijke Maansknoop geeft aan in welke richting we ons willen ontwikkelen en waarheen de energie dus stroomt. Iedere graad in de astrologische dierenriem heeft een betekenis die in twee beelden (plaatjes) symbolisch wordt uitgelegd. Het eerste beeld schetst de uiterlijke situatie en het tweede beeld de innerlijke situatie. In 2011 staat de noordelijke Maansknoop op de 3de graad van Steenbok *2
Hoe meer je daar je best in doet, hoe meer angst je daar tegelijkertijd mee, en achter kunt verstoppen voor jezelf. Net zolang totdat je er zelf in blijft geloven, dat er inderdaad niets is om bang voor te hoeven zijn.
Hij reikte naar haar, zoals hij eerder had gedaan toen de Shinigami haar overweldigd had in de badkamer. De warmte stroomde in haar lichaam. Ze verwelkomde hem, liet alle liefde die ze voor hem had naar boven komen, in hem stromen, alles wat ze achter die muur van schuld en blaam had weggestopt. Het was een eruptie van gevoel. De schuld­gevoelens werden weg­gevaagd, samen met haar angst en verdriet. Al wat over bleef was liefde. En het maakte hem zoveel sterker.
Toen de stam zich opsplitste in verwantschapsfamilies (en dit gebeurde pas wanneer een staat van semi-sedentariteit bereikt was, m.a.w. een hoger productieniveau van voedsel verzamelen en van de jacht door verbeterde technieken en het neerstrijken in streken rijk aan planten en dieren), vermeerderde het aantal mogelijke misdrijven van minder ontwrichtende aard. De familie had reeks zekere bezittingen (werktuigen, huisraad) en dus kon diefstal voorkomen. Er kon onenigheid zijn over de ‘wettigheid’ van een huwelijk of van de adoptie van een jongere in de familie. Op dit ogenblik konden de mensen reeds behoorlijk spreken en werd er al rond het kampvuur over van alles en nog wat gepalaverd en overlegd. Het kampvuur zelf moet zeer vroeg ontstaan zijn als een middel om de avond en de nacht te verwarmen en dieren weg te houden van het kampement (zie supra, paragraaf 5). Oorspronkelijk werd er niet zoveel gesproken, vermoedelijk vooral stil geneuried of gezongen. Het waren vooral de mannen die rond het kampvuur zaten: de vrouwen waren dikwijls bezig met hun kinderen of gingen met hun kroost vroeger slapen. Later prepareerden ze als behoeders van het kampement het voedsel en deelden het voedsel rond in de kring, de cirkel (het Griekse ‘kirkos’ is een soort havik die boven krengen cirkelde en het woord kreeg later ook de betekenis van het Romeinse ‘circus’). Daarna gingen de vrouwen achter de mannen in de kring zitten. Met de versplintering in familiegemeenschappen en met min of meer van elkaar verwijderde woningen kwamen de mannen nog geregeld samen zonder de vrouwen (die immers niet zo mobiel waren), maar voor belangrijke aangelegenheden verzamelde zich de ganse stam in een volksvergadering. Daar de mannen en de ouderen (Latijn ‘seniores’, Grieks ‘presbuteroi’, vanwaar ons woord ‘priester’) beter het zakelijke woord hanteerden, namen zij het meest het woord, maar in principe had eenieder, zowel man als vrouw, spreek- en beslissingsrecht.
Je “uit je lichaam” voelen. Je kunt je voelen alsof iemand praat maar je bent het niet zelf. Ons lichaam is het laatst om de achterstand in te halen en niet op dezelfde plaats als de rest van ons. Bovendien kan dit fenomeen ook gebeuren gezien het ons natuurlijk verdedigingsmechanisme voor overleving is wanneer we onder accute stress, getraumatiseerd of buiten controle zijn. Je lichaam maakt heel wat mee en het kan zijn dat je er niet in wilt zijn. In een opzicht, vertelde mijn ascensiegids mij dat dit een manier was om de transitie te verlichten en dat ik het niet nodig had om te ervaren wat mijn lichaam meemaakte.
Vroeg of laat moet de rijpe persoon zijn eigen weg volgen. Als het zo uitkomt dat emancipatie tot verwijdering leidt, ontdekkende dat men voorbij het lustprincipe niet bij elkaar past, moet men eenvoudigweg vergeven en vergeten. Onthechting is altijd het probleem van de vooruitgang. Vast houdend aan het materiële verleden wordt de behoefte aan vooruitgang een geestesziekte. Derhalve is het van belang mijn en dijn te scheiden. Gehecht aan de tekenen van de eigen kultuur moet men leren wat betreft de eigenaardigheden en spullen van de ander te vergeven en te vergeten. De verliefdheid van de liefde leidt tot gehechtheid aan allerlei soorten van gedrag en dingen die men niet zo makkelijk kan vergeten: het maakt twee zotten die elkaar niet zouden moeten beschuldigen van de eigen waanzin. Scheiding van de bezittingen trekt een grens tussen twee gehechte mensen die het niet eens kunnen zijn over waarvan te onthechten en voor welk doel. Natuurlijk zou het aardig zijn als de partners het eens zouden zijn over een gezamenlijke kultuur van sublimatie en onthechting. Maar vaak is dit niet het geval. Verliefd zijn op de wereld, er teleurgesteld over raken en plannen maken voor een andere manier van doen, doet mensen het zelfde effect ondergaan. Men gedroeg zich als een dwaas, mensen raken eraan gewend, en ermee stoppen is net zo moeilijk als het doorbreken van een verslaving. Niet alleen is men gekonditioneerd aan het gedragspatroon dat niet langer bevredigt, ook de wereld is gekonditioneerd niets dan dat te verwachten. Bekeerd tot een andere manier van leven valt plotseling ‘de hele wereld’ weg , vriendschappen werken niet meer, men moet van baan veranderen, er wordt een andere taal gesproken. In het begin kan emancipatie zeer bitter zijn terwijl men slechts na enige tijd ontdekt hoe zoet het kan zijn. Daarentegen kunnen in het begin lust en gehechtheid heel zoet zijn, alleen om na enige tijd te ontdekken dat als de opwinding voorbij is men gevangen is in een bittere strijd tegen slavernij en verveling. Vanwege het eerste zou men niet moeten scheiden en vanwege het laatste zou men elkaar niet moeten haten. Uiteindelijk is zelfrealisatie het resultaat van wat men zelf heeft gerealiseerd en ware liefde herkent het in de ander.
‘Schade en schande,’ zei Heinrich. ‘Naarmate je hoop verdwijnt, ver­vaagt je kleur hier. Zoals je aan mij ziet. Ik had veel kleur in het begin. Toen kwam ik mijn eerste engel tegen. Die kostte me bijna mijn leven. En mijn ziel.’ Hij sprong vol zelfvertrouwen over de stenen in het stroompje, op de voet gevolgd door Sterre.
Het volk schuilt voor de regen onder de gemetselde booggewelven, opkijkend naar de pissende water­spuwers, de bewerkte kraagstenen en korbelen, de gotisch ogende torenspitsen en de kleine raampjes en nissen in de rotswand. Daarboven is de hemel dichtgeschoven met gebeeldhouwde grauwe wolken die even tastbaar lijken als rotsen beneden.
16. DE KIKKER EN DE OCEAANbij menig HR-manager dit inzicht zeker leeft, heb ik toch het gevoel datde HR-functie in een onderneming veel meer aandacht besteedt aan hetbeschrijven van de medewerker in objectieve criteria dan aan het zienvan de medewerker als een uniek individu. Objectieve criteria kunnenworden vergeleken, unieke eigenschappen niet.Ik probeer een inzicht te ontwikkelen over de mens als mens en wat hemmens maakt. Als dat geen ambitie is. Meer bepaald plaats ik dit inzichtin het bedrijfsleven. Hoe overleeft een mens in zijn job? En hoe kunnenwe ervoor zorgen dat de overlevingskansen om het als mens uit te hou-den, zo groot mogelijk zijn. Een dergelijke definitie is weliswaar negatiefgeïnspireerd, alsof we ervan uitgaan dat organisaties per definitie mens-onvriendelijk zijn.Positief geformuleerd zou je kunnen zeggen dat ik probeer te beschrijvenwat een geschikt biotoop is om als medewerker in een organisatie voluitte kunnen gaan. Om ongehinderd je hele zelf in je ‘werk’ te leggen, nietin het minst omdat dit veel fijner is dan je werk te moeten doen omdathet moet of afgesproken was. Komt daarbij dat, als je echt in je werk kuntopgaan, je het werk meestal beter doet. Mijn job is dus een hoopvol,inspirerend bedrijfsklimaat te helpen creëren.Ik stel vast dat zowat iedereen, laat ons zeggen 99%, met goeie moed enenthousiasme aan zijn nieuwe job begint. Men is trots op zijn aanwer-ving, men is gemotiveerd, men staat voor en achter het bedrijf, zijn pro-ducten, zijn logo. Ik stel, samen met meerdere studies waarnaar ik laterzal verwijzen, eveneens vast dat na enkele jaren minder dan 99% van demensen, sommigen hebben het over minder dan 30%, nog gemotiveerdis. Bij velen ontstaat een vorm van onverschilligheid ten opzichte vanhun werkgever. Bij sommigen is er zelfs sprake van tegenwerking. Het isdus blijkbaar geen evidentie om ervan uit te gaan dat eens gemotiveerd,altijd gemotiveerd maakt. Meer nog, het lijkt min of meer een evidentiedat we allemaal wel ooit eens gedemotiveerd zullen raken. Niet zomaareen slechte maandagochtend, maar een fundamenteel ongenoegen datgroot genoeg is om er de brui aan te geven. Dit is dus het terrein waaropik werk.Het advies dat ik verleen, de seminaries en lezingen die ik geef, zijngewoonlijk niet praktisch. Ik heb geen letterwoorden en geen zeven stap-pen om meer aandacht te besteden aan emotie. Mensen zijn, vandaagmeer dan ooit, op zoek naar praktische hulpmiddelen: geef me de vijfstappen van veranderingsmanagement, de zeven denkhoeden om te ver- 6
Harrald zag een bleke figuur die wankelend dichterbij kwam. In de lichtcirkel van het vuur zag hij lange, donkere haren rond een uitgeteerd gezicht. Het was ooit vrouwelijk, nu zonder ogen, gaten waar­doorheen tanden zichtbaar waren, kleren onher­kenbare rafels. Resten aarde vielen bij elke stap van het lichaam van de melaatse. ‘Pas op,’ zei hij en hij ging voor Ariadne staan met de machete. De melaatse veranderde meteen van richting bij het horen van zijn stem. Zodra ze hem naderde stapte hij langs haar grijpende armen en liet de machete met een zieke dreun in haar hoofd landen, hard genoeg om de ruggengraat te breken. Ze zonk geluidloos in elkaar.
Het tij keert en de jeugd heeft de toekomst, voor ons oudere muzikanten, misschien kunnen wij nog wat meepikken en kunnen wij weer eens ons zelf zijn, onze eigen muzikaliteit ontwikkelen als is dat vanwege onze jaren vertroebelt.
Ik gaf het paard als voorbeeld om een reden. Namelijk als je weet wat een dier gaat doen bij hoge stress, moet je het ‘gevaar’ dan opzoeken? Het was een voorbeeld ter verduidelijking. verder niks. Hoef je niet zo fel op te reageren.
Hij kampeerde op een klein heuveltje waar een paar bomen groeiden. Toen hij de haringen de grond in dreef raakte hij iets hards. Hij groef de losse aarde op en vond een klein metalen pannetje. Er waren eerder mensen op deze plek geweest. Hij groef verder en vond verschillende verweerde en verroeste voor­werpen, bijna onherkenbaar, en een versleten, plastic Barbie met lang, blond nephaar. Hij veegde de modder eraf en zette de pop rechtop tegen een van de bomen.
In de parallel met het echte leven zou het spelen met de hand gelijk staan met constructieve, vruchtdragende aktiviteit: iets maken, knutselen. Het verdedigingsgebied zou gelijk staan met de privé-sfeer waar geen opponent het elkaar toewerpen van de bal, om elkaar of de kinderen te trainen, kan verstoren. Iemand uit het veld trappen zou gelijk staan aan beschuldigen, erin luizen, projecteren, misbruiken en dergelijke. Op de reservebank zitten zou gelijk zijn aan het zitten zonder een vaste dienstbetrekking. Het besturen van de samenleving naar de ideeën van het ‘nederlands voetbal’ zou betekenen dat iedereen fit zou blijven in de sociale zekerheid klaar om iemand te vervangen die beschuldigd wordt, gebrandmerkt, misbruikt of anderszins het slachtoffer wordt. Het spelen van de bal buiten het veld zou gelijk staan met niet-reageren-op zonder dat men de bal voor het team kwijtraakt. Niet verplicht zijnde om te reageren is men vrij zich terug te trekken in de reserve positie erop vertrouwend dat vroeg of laat vervanging bij tourbeurt nodig is. De bal raakt men niet kwijt, alleen de speler is vervangen. De bal zelf zou een vorm van betrokkenheid bij het werk zijn: een kontrakt, een overeenkomst, een projekt, een voorstel, etc. Dit alles betekent dat het essentiëel voor een gezonde samenleving zou zijn om het werk gaande te houden door het behouden van overeenkomsten, het maken van nieuwe afspraken, de tijd afspreken voor het scoren van doelpunten, het vaststellen van beleidsmaatregelen, etc. Een zieke samenleving zou ofwel in ernstige mate nergens op reageren (zoals b.v. tijdens vakanties), het spelen van de bal buiten het spel, of het niet in staat zijn overeen te stemmen over het werk door het onvermogen om de bal in het team te houden of de capaciteiten van het team te onderkennen. Een zieke samenleving of een slecht team kunnen worden herkend aan de lust anderen uit het veld te trappen (op die manier de bal voor het team verliezend), het zonder onderscheid willen scoren in het doel van de ander (er zelf buiten vallen anderen in de verdediging drukkend) of binnen de sfeer van het prive-belang blijven (overmatig defensief het spel helemaal niet spelend door het diskwalificeren van de tegenstander). Heb uw tegenstander lief betekent het spel te spelen naar de volle capaciteit alle mogelijke spelers erbij betrekkend. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *