“waar kan ik overlevingsuitrusting kopen overlevingsuitrusting buitenshuis”

Dit zal een jaar zijn om tegenstellingen te evalueren om de gaven van verschillende perspectieven en benaderingen te begrijpen.  Je kunt dit letterlijk als inspiratiebron gebruiken.  De onthullingen in deze vier maanden zullen nieuwe inspiratie creëren.  Dit komt van de ziel die de persoonlijkheid begint te “testen”.  Dit is om te testen hoe ze zich aan vormen heeft gehecht als compensatie voor het gebrek aan gevoel van eigenwaarde. Dit zal de gehechtheden die niet langer dienen, onthullen.
Milionar la minutTV) Milionar pentru o zi1924) Milionari de weekend. torrent] cele mai noi filme. Free download pc suite for symphony w605. Download as XLS, PDF, . Directed by Danny Boyle, Loveleen Tandan. Iti multumim ca ai descarcat Shania Twain From This Moment. Marti decizi ca e timpul sa treci la treaba, ca vrei nu vrei da nu ai ce face. 14. MiLiOnAr De WeEkEnD Data de inscriere. Solar Mexico 20 De Mayo Download A. Download as RTF, . , TXT , PDF Must De neat. 1979) Milionar la minutTV) Milionar pentru o zi1924) Milionari de weekend.
De ezel en ik zaten elke nacht bij elkaar, en ik kwam erachter dat hij een heel intelligente, joviale kerel was, als je zijn gebalk kon negeren. ‘Waarom doe je dit toch?’ vroeg ik hem op de avond van de zevende dag.
Laura legde haar hand op de bureaustoel en keek peinzend naar buiten. ‘Ik weet het niet,’ zei ze uitein­delijk. ‘Ik dacht ook dat het beter ging. We hadden hartstikke veel aan de nieuwe therapeute, Peter vond dat ook. Tijdens de vakantie hadden we voor het eerst in tijden weer seks.’ Ze bloosde lichtelijk. ‘Sorry, dat is meer informatie dan waar je behoefte aan hebt waarschijnlijk, maar voor ons was het een door­braak. Ik kon hem heel lang gewoon niet in mijn buurt ver­dra­gen. Afschuwelijk, ik weet het, en ik probeerde er echt wel tegen te vechten, maar dat lukte moeilijk.’ Ze wreef haar handen tegen elkaar, het was ineens koud in de kamer. ‘En die muur had ik eindelijk afgebroken. En toen… dit. Ik weet het niet. Ik begrijp het zelf ook totaal niet.’
The recombinant alliance of cognitive work and financial capital was over. The young army of free agents, self-exploiters, and virtual prosumers was transformed into modernity’s horde of precarious cognitive workers: cognitarians, cognitive proletarians and internet-slaves who invest nervous energy in exchange for a precarious revenue.
In the connected world, the retroactive loops of general systems theory are fused with the dynamic logic of biogenetics to form a post-human vision of digital production. Human minds and flesh are integrated with digital circuits thanks to interfaces of acceleration and simplification: a model of bio-info production is emerging that produces semiotic artefacts with the capacity for the auto-replication of living systems. Once fully operative, the digital nervous system can be rapidly installed in every form of organization.
Ik sloot mijn ogen. ‘En wat als ik niet ga? Heb je daar­over nagedacht?’ Ik ging rechtop zitten en wees naar ons huis, tuin, zwembad, de garages. ‘Dit opgeven? Of kunnen jij en ik iets op aarde vinden wat zo goed betaalt?’ Ik zuchtte diep. ‘Jij hebt niet eens werk.’
Autoriteit en dictatuur hebben weinig met elkaar te maken, zij het dat in Rome de dictator natuurlijk de ‘auctoritas’ van de Senaat overnam. De woorden dictator en dictatuur hebben als stam het werkwoord dico, wat ‘zeggen’ betekent. We zien hier dus wel weer een verband tussen het spreken van de augur en het spreken van de dictator. Ons begrip ‘dictator’ komt net zoals het begrip ‘auctor’ uit het Oude Rome. De Senaat benoemde in noodsituaties soms iemand tot dictator en deze dictator nam alle bevoegdheden van de Senaat over. De dictator werd aangesteld voor maximum 6 maanden en hij had het letterlijk voor het zeggen, wat echter geenszins betekende dat hij als persoon alle ‘autoriteit’ had. De autoriteit betrof zijn functie, niet zijn persoon als dusdanig en de dictator trad zeker niet willekeurig op en respecteerde de religieuze en culturele tradities. Tot zijn bevoegdheden behoorde ook het beschikken over leven en dood, maar dit was geen nieuwe bevoegdheid: de Senaat had deze voorheen ook. Na de crisis trok de dictator zich terug (dus in principe vóór de termijn van 6 maanden was verstreken) en de Senaat kreeg al zijn bevoegdheden terug. Onze Westerse invulling van het begrip dictatuur gaat echter terug op Julius Caesar. Caesar slaagde erin zich in 45 v. Chr. als grote overwinnar in een reeks bloedige burgeroorlogen die eigenlijk bijna een volle eeuw hadden geduurd, tot dictator te laten benoemen voor 10 jaar en zonder de voorwaarde van een noodsituatie. Hij aanvaardde ook een paar attributen die bij de vroegere koningen hoorden. In de praktijk betekende dit dat de Republiek ophield te bestaan. Hij werd ook tot opperbevelhebber (Imperator) van het leger benoemd (zoals ook bij ons in België de koning in oorlogstijd opperbevelhebber is van het leger. Caesars adoptiezoon Octavianus droeg reeds de naam Caesar en erfde als Augustus (‘de verhevene’, een naam die hij in 27 v. Chr. van volksvergadering en Senaat kreeg) de titel van Imperator. In 27 v. Chr. werd hij ook princeps (‘de eerste’), de eigenlijke aanspreeknaam van de Romeinse keizers. Daarmee was Caesars status als dictator bevestigd met de definitieve nederlaag van de republikeinen en de intrede van het levenslange keizerschap (de woorden ‘keizer’ en ‘tsaar’ zijn verbasteringen van de naam Caesar; het Engelse ‘emperor’ en het Franse ‘empereur’ stammen af van ‘imperator’). Het is deze afloop van de Romeinse Republiek die maakt dat ons dictatuurbegrip met zuivere alleenheerschappij wordt geassocieerd: de keizers droegen trouwens ook de titel van dictator. Maar de keizers hadden bv. wel geen rechterlijke macht.
Cultuuragenda Parc Imstenrade 7 e jaargang, nr. 28, september 2014 Door een technische storing kon deze agenda niet eerder gedrukt en bezorgd worden. Presentatie nieuwe Jaarprogrammaboek Kunst&Cultuur
En hoewel ik de gebogen glazen wanden en micro­manipulators in de hermetische cabine herken, lijkt mijn zicht onscherp, alsof ik door een soepige mist kijk. Een duizeling overvalt me, die nog verdubbelt als ik me realiseer dat het bodemloze gevoel geen maag heeft om zich in op te houden.
De eerste mensen waren zelden alleen. Ze hadden dus dezelfde ervaringen en deelden deze met anderen. Ze hanteerden alleen concrete dingen, ze hadden nog geen abstracte concepten gevormd. Hun woorden verwezen naar dezelfde hersenconnecties in hun geheugen. Er traden in de beginne dus geen meningsverschillen op doordat men abstracte begrippen ging bezigen waaraan eenieder een persoonlijke invulling gaf (zoals liefde of vrijheid) en die dus bij elkeen met verschillende hersenconnecties samenhingen. Er deden zich ook nauwelijks meningsverschillen voor op basis van het gegeven dat strikt persoonlijke ervaringen aanleiding gaven tot een persoonlijk episodisch geheugen – het episodisch geheugen heeft betrekkingen op gebeurtenissen in ons leven in tegenstelling tot de herinnering aan feiten zoals ‘Amsterdam is de hoofdstad van Nederland’; bij factuele herinneringen wordt ons geheugen regelmatig herbevestigd en dat geheugen zit dus goed vast en ondergaat weinig vervormingen in de tijd. Ons episodisch geheugen aan persoonlijke gebeurtenissen wordt constant herschreven wanneer we de herinnering weer ophalen, er elementen aan toevoegen of zaken anders voorstellen en er niemand is om ons tegen te spreken. Werken met vage abstracte concepten die gemakkelijk persoonlijke connotaties oproepen of het herschrijven van elementen van ons episodisch geheugen zullen dan geleid hebben tot conversatieproblemen wanneer mensen begonnen te verpersoonlijken op basis van ervaringen die elk van hen alleen heeft meegemaakt. Geheugenpillen, zoals deze in de maak zijn (b.v. door Gary Rogers en Gary Lynch op basis van ampakine ), zullen ons vermoedelijk voor dergelijke problemen niet behoeden: mogelijk zullen geheugenpillen er enkel voor zorgen dat alles beter onthouden wordt, ook irrelevante informatie of zaken die we beter zo snel mogelijk vergeten. Velen blijven echter ook fundamenteel twijfelen aan de haalbaarheid van het opzet om geheugenpillen te produceren, bijvoorbeeld de bekende neurobioloog en wetenschapspopularisator Steven Rose, zelf gespecialiseerd in de neurobiologische studie van het geheugen. Hij wijst erop dat het idee van geheugenpillen stoelt op een ‘neurofilosofisch’ reductionisme, waarbij mentale fenomenen zoals gedachten, vrije wil en verantwoordelijkheid tot neurobiochemische of genetische verschijnselen worden herleid. Rose riskeert in zijn marxistische gedrevenheid wel in een onoverbrugbaar, op de spits gedreven en daarom onbevredigend dualisme van materie en geest terecht te komen. Zo maar vrije wil en verantwoordelijkheid poneren zonder aan te geven wat hun psychologische of cultuurhistorische basis is heeft weinig weg van gedegen materialisme: zo’n materialisme is echter toch de basis van elk marxisme. Materialisme impliceert dat de dingen een verleden en een toekomst hebben, ongeacht of de basis van die fenomenen biologisch dan wel sociaal-cultureel is. Vrije wil en verantwoordelijkheid naar voren schuiven als uit de lucht gevallen sterren klaart de zaak geenszins op.
Ik deel je vrees. Als in Duitsland de zaken escaleren denk ik dat grote groepen islamieten de Nederlandse grens oversteken. Ik ben bang dat Nederland weleens het Rwanda van Europa kan gaan worden. Maar wat valt er tegen uit te richten als de politiek te dom blijft om de stront uit ogen en oren te halen.
Zowel in de Bijbel als bij Homeros, in het bijzonder in de Ilias (de Odysseia is van een latere datum), vinden we getuigenissen van dergelijke ‘bezoeken’ van de goden aan de mensen. In de Ilias verschijnt de godin Athene aan Achilleus en zegt hem wat hij in de strijd moet doen. En wanneer visuele hallucinaties en stemmen samengaan, verschijnt de godheid doorgaans in een lichtstraal of een mistige wolk. Zo kwam Thetis tot haar zoon Achilleus en Jahwe tot Abraham en Mozes. Afhankelijk van de situatie kon een specifieke godheid worden opgeroepen zoals de moedergod, de jachtgod of de oorlogsgod. De goden werden vereenzelvigd met overleden stamfiguren die op de geschiedenis van de stam hun stempel hadden gedrukt en in die zin door de traditie werden overgedragen als idolen die de mensen raad gaven. Die adviezen waren in eerste instantie de letterlijke woorden zoals de godheid die eertijds uitgesproken had en die door de traditie al of niet vervormd van generatie op generatie werden doorgegeven. Elk kind kreeg deze woorden mee in zijn opvoeding, ongeveer zoals een moeder nu soms nog aan haar kind zegt: ‘Je grootvader zei altijd dat …’. Wist de godheid geen antwoord op een nieuwe vraag, dan werden zijn woorden min of meer aangepast zonder dat het ganse mythische bouwwerk echter in elkaar stortte. Dit aanpassen was een eerste vorm van persoonlijke mening. Wie rare dingen zei maar een oplossing bood voor bestaande technische of sociale problemen, was bezeten door een goede geest (genius, zoals in ons ‘ingenieur’); wie rare dingen zei die blijkbaar nergens op sloegen, was in de macht van een kwade geest: hij of zij werd gek verklaard en min of meer uit de gemeenschap verwijderd.
Deze zwarte pailletten broek glimt door alle verwerkte pailletten. De broek is zak loos, heeft een rits en zilveren knoop. Deze pailletten broek is een productie van Roma Costume. Set bestaat uit: – Pailletten Broek
‘Geen probleem!’ riep Helga terug. En het was beter dan geen pro­bleem. Ze was dol op de kleurige drukte van de Goodelieve markt, het jodelen van de nachtmeeuwen op de Admiraal Schuyvertoren, de stank van roosterende zeekomkommers.
Het werken met afgevaardigden is uiteraard een uitvloeisel van de bevolkingstoename: volksvergaderingen werden onoverzichtelijk. Er werd meer en meer gewerkt met ‘commissies’ zoals tweemanschappen of driemanschappen om bepaalde opdrachten of onderzoeken uit te voeren. Bij rituele ceremoniën trad een vóórzegger op (‘profeet’, letterlijk: ‘hij die vóórging in het gesprek of de zang’). Heel dikwijls, zeker bij ceremoniën, spraken de vóórzeggers niet: ze zongen en de groep herhaalde zijn woorden in koor. Uit deze opstelling zijn het theater en de poëzie ontstaan die oorspronkelijk beide gezongen werden (vandaar het metrum en de versvoeten in de klassieke poëzie). Treffend is, zoals Julian Jaynes heeft geargumenteerd, dat het spreken een functie is van de linkerhersenhelft (de ‘ratio’), terwijl het zingen integendeel een functie is van de rechterhersenhelft. Patiënten met beschadigingen in de linkerhersenhelft, kunnen dikwijls niet spreken maar ze kunnen perfect zingen. Tijdens het zingen staan onze hersenen dus met andere hersendelen (in het bijzonder de sociaal-emotionele regio’s) in contact dan tijdens het spreken. Ook bij de oorlogsvoering ging men niet langer in verwarring te werk maar wat meer strategisch: er trad een aanvoerder naar voren die het leger(tje) richtte en leidde (in de Bijbel ‘richteren’ of in de katholieke versie ‘rechters’: leiders die van God de ‘geest’ hadden gekregen om moeilijke beslissingen te nemen en zowel vijandelijk geweld afweerden als recht spraken, vóór de periode van het eigenlijke Israëlische koningschap; ‘koning’ betekent ‘afstammeling van een (goddelijk) geslacht’ en is verwant met ons woord ‘kunne’, ‘geslacht’, zie vroeger reeds ons etymologisch verband tussen vrouw – Grieks ‘gunè – en ‘kunnen’/‘kennen’; in het Latijn hebben we dan weer ‘rex’, ‘richter, koning, legeraanvoerder’ en ‘dux’, ‘leider, aanvoerder’, in het Nederlands vertaald als ‘hertog’ van ‘heir’ + ‘tijgen’; in het Grieks vinden we ‘archôn’ = ‘vóórganger, aanvoerder’, een koning is een ‘basileus’ van ‘bainô’ = stappen). Op die manier kwamen bevelhebbers op en bij gezamenlijke oorlogsvoering (zoals de Griekse stammen tegen Troje) een opperbevelhebber, een ‘basileus’ die echter geen bijzondere voorrechten had (daar gaat de ganse Ilias nu precies over: Achilleus’ weigering nog verder te vechten omdat Agamemnon zich tegenrechtelijk een slavin had toegeëigend). De koning had in principe alleen zeggenschap over de wijze van oorlogsvoering, zoals ook de Indiaanse sachem. Legeraanvoerders mochten met een andere stam ook onderhandelen en verdragen sluiten: in die zin beheerden ze de eventuele uitwisseling van goederen, het begin van de handel dus. Dikwijls maakten ze bij hun contact met andere stammen gebruik van een soort verkenners of gezanten, diplomaten (‘mannen met een dubbel of een kopij van een verordening’). De situatie op het vlak van de scheiding tussen oorlogsvoering en rechtspraak begon echter te verschillen van stam tot stam. Maar alle varianten gaan op een zelfde oorsprong terug die zich relatief vroeg moet hebben gevormd en deel uitmaakt van het cultureel erfgoed van de mensheid. Doorgaans werden ouderen priester of rechter, terwijl de oorlogsvoering omwille van de vereiste fysieke kracht eerder onder leiding stond van een volwassene (het woord ‘priester’ komt, zoals reeds aangehaald, van het Griekse ‘presbuteros’, wat ‘oudere’ betekent). Koningen en andere erefuncties konden permanent in vraag worden gesteld: was de volksvergadering over hun werk niet voldaan, dan werden ze afgezet en vervangen.
Berend liet het snoer door zijn vingers glijden, van het stopcontact tot aan het apparaat, waar de plug scheef in stak. ‘Ik denk dat dit er uit is getrild,’ zei Berend, en duwde de plug stevig terug in de machine.
Het Ganzo F803-DY Fixed Blade Survival heeft een mooie prijs/kwaliteitsverhouding. Een mooi vaststaand mes met zwarte afwerking. Het rubberen handvat heeft een antislip waardoor hij goed stevig in de hand licht. Het zwart gecoate drop point lemmet met een gedeelte aan de achterzijde voor het gebruik van de firesteel. Het mes wordt geleverd me
Het meest beroemde van de menselijke val is de theorie van de toeschrijving. Wie moet de schuld krijgen van al de moeilijkheden: is het de vlees-eter, de fundamentalist, de verdomde wetenschapper, de doortrapte politicus, de pervert, de wilde kunstenaar? Wie is nou de duivel in eigen persoon eigenlijk? Hebben we nog niet genoeg misdadigers? Al dit beschuldigen en vervolgen van zwarte schapen in de naam van één of andere theorie van toeschrijving is een schaduw van de behoefte aan een persoonlijke God. De persoonlijke God wordt gevormd uit het slechte van de mens dat behoefte heeft aan bestraffing. De klassieke held, ridder, profeet, hoogste persoonlijkheid, heilige etc., daalt neer uit de hemel neer met het oordeel van God moraliserend voor beter gedrag in de zin van meer afhankelijk zijn van de ziel dan van materiële genoegdoening. Het is omdat de mensheid in zijn geheel afdwaalt van het ‘rechte pad’ en niet omdat een enkele persoon slecht zou zijn. Net zoals het onwijs is geen respekt te hebben voor de missionaris van God, is het gelijkelijk onwijs wat voor persoon ook verantwoordelijk te houden voor al het kwaad in de wereld. Het is vanuit deze logica heel duidelijk dat het missen van de missionaris de schaduw geeft van het beschuldigen van zwarte schapen. En we kunnen niet altijd verwachten dat de God uit de hemel alle schuld op zich zal nemen om ons te beschermen tegen die schaduw. De leringen van al deze helden van God bestuderend is onzelfzuchtigheid het motief van hun prediking en handelen. Ze vragen er niet in het bijzonder om dat men hun de voeten kust, hoewel ze het toestaan; ze vragen altijd uitgerijpt zelf de verantwoordelijkheid te nemen van het hebben van een goed geweten naar het belang van de ziel. Dit overwegend wordt deze algemene regel van het niemand beschuldigen en in het bijzonder niet de Godheid in eigen persoon, duidelijk: beschuldig altijd jezelf en niet de ander. Ik ben degene die er niet in slaagde om te gaan met de complexiteit van haar of de wereld. Geen beschuldigen van anderen zal ook maar iets anders zijn dan lafheid, vooroordeel en doofheid: apenstreken. Het vastzetten van criminelen beschuldigd van het kwade (de duivel), kan alleen maar dit als doel hebben: ieder zou het kwaad bestrijden het in zichzelf moeten zoeken. Het is alleen maar omdat sommige mensen meer gevangen zitten dan anderen aangezien bevrijding in overgave aan de dienst van de ziel mogelijk is. Dit is ook waar voor de (ge)hechtenis die de huwelijkse overeenkomst vormt. 
Soms zie een zuigeling veranderen: als een kind na een moeizame bevalling niet wil drinken komt het hier, krijgt een neussonde en expressed breast milk ieder uur en dan elke dag meer, en soms gaat een kind ineens wél drinken en dan wordt het soms een ander kind: Het gaat de armen en benen bewegen en lijkt een paar dagen later soms niet meer op het duffe beschadigde wezen dat het eerder leek te gaan worden.
Het is inmiddels zaterdag. Ik heb dit weekend dienst. Het is niet druk, ik kan dus gewoon op tijd eten. En nu aan een brief aan iedereen werken. Maar om de vloeren in het hele huis te dweilen of de muren in huis te gaan schuren en daarna te gaan schilderen, of de ramen te gaan wassen, daarvoor is de rust tussen de verschillende oproepen te kort. De was doen, dat kan nog net. Maar dan is er zo ineens weer een probleem op de verloskamer of een spoedoperatie. Dat weet je nooit. We wachten maar af.
‘Ik kan lang zonder slaap, maar er is een herstel­functie die mijn lichaam een paar uur uit­schakelt en alle energie aan reparaties besteedt. Je zou het een soort slaap kunnen Weer schudde ze haar hoofd. ‘Dus nee, ik hoef niet samen in een tent te liggen.’
Onze gedragingen worden wel eens gemeenzaam opgedeeld in ‘emotioneel’ versus ‘cognitief’. Cognitief gedrag betreft de nuchtere ‘koele’ verwerking van informatie en het formuleren van een keuze of een oplossing bij een bepaalde taak of opdracht. Emotioneel gedrag zou gekenmerkt worden door onrust: hetzij euforische opwinding, hetzij angst. Onze gevoelens zijn evenwel veel meer geschakeerd dan de emoties waarmee psychologen doorgaans werken. Die beperken zich dikwijls tot de polariteit tussen ‘plezier’ (geluk, welzijn, opwinding) en ‘pijn’ (angst, verdriet, depressie). Daniel Kahneman’s [9] hedonistische psychologie van geluk en welzijn bv. gaat expliciet uit van deze tweedeling tussen plezier en pijn, tussen aangename en onaangename ervaringen. Het gamma gevoelens, m.a.w. de ervaringen die we kunnen hebben van onze eigen lichamelijke toestand, is echter zeer ruim. Naast opwinding en angst hebben we bijvoorbeeld vreugde, euforie, blijheid, het gevoel in ‘vorm’ te zijn, het gevoel alles aan te kunnen, trots, enthousiasme, aangetrokken zijn door een ander persoon, verliefdheid, ontroering, opluchting, ontspannen zijn, onverschilligheid, ontgoocheling, verdriet, frustratie, schuldgevoelens, onzekerheid, huiver, woede, walging, haat, en ga zo maar door. Dit gamma aan gevoelens is niet zomaar onder de noemer van plezier en pijn te vatten. Verdriet zoals dit zich uit in huilen lucht dikwijls op. Angst is dikwijls vermengd met hoop.
Mijn strot werd dichtgeknepen en ik zakte naar mijn keel klauwend op mijn knieën. Het vuurwapen plofte in het zand. Nutteloos. Ik had tenminste nog de tegen­woordigheid van geest om vervolgens naar het masker in Jonas’ klauwen te grijpen. Hij danste opzij, met grijnzende tanden en een hongerige, wraakzuchtige blik.
Let op! Deze broek valt ruim.Specificaties:Dames modelMateriaal: 65 % Polyester, 35% KatoenElastische taillebandAan beide kanten steekzakkenKokskleding: Kleur ZwartBeschikbaar in de maten XS, S, M, L en XL Confectiematen:Tailleomvang: XS (26″ – 28″) Tailleomvang: S (30″ – 32″)Tailleomvang: M (34″ – 36″)
Het stoten van het hoofd van de piloot tijdens de noodlanding, het achterover hellen van de stoel van de piloot waardoor de passagier daarachter bekneld werd, alsmede de door de passagiers geuite problemen over de reddingsvesten waren reden voor nader onderzoek naar de overlevingsaspecten. onderzoeksraad.nl
Natuurlijker wijze beweegt de stroom zich van de bergen naar de zee. Op de zelfde manier beweegt de stroom van het leven zich van de hemel naar de aarde. Men moet van zijn eigen narcistische voetstuk afkomen en nederdalen in de wereld van het medeleven. In de hemel is geen medeleven nodig. Geen genade, geen liefde, geen liefde, geen God, geen God, geen leven. Zo daalt men af. Met de wil hiervan wordt de val van de ziel opnieuw begrepen met het subtiele verschil van de ervaring. Hartstocht is het gevaar van de neerwaartse aktie en zelfs de waanzin der indolentie is daar. Niet tot handelingen willen overgaan kweekt de valse hartstocht en niet in beweging willen komen kweekt de waanzin. Hartstocht zou over de liefde gaan: de wereld een vrouw, de geest een man en de man moet de vrouw liefhebben. Gelijkelijk zou de waanzin een object hebben: “ik ben gek op mijn lieveling maar niet waanzinnig omdat ik haar mis”. Dus, zoals het verhaal gaat, schept de man zichzelf een object van liefde en waanzin. Dit is een oorspronkelijk gegeven. Het is de aard van de mens een jaloerse knutselaap te zijn altijd gek over het onbereikbare ideaal van het altijd-gelukkige en altijd hartstochtelijk over de belangen van de wereld.
‘Gisteren sprak je nog, hoe zal ik het zeggen, mechanisch. Nu hoor ik vloeiende zinnen en proef ik emotie in wat je zegt.’ Hij legde zijn handen op haar schouders, voelde de ingehouden kracht. ‘Wie ben je, Ariadne? En wat ben je?’
je hebt gelijk, zonder bezit ben je ongelukkig. maar dan alleen als je met het bezit de primaire levensbehoefte bedoeld in hoeverre ze in te richten zijn. verder streven is blindheid. je geluk ‘vinden’ in andere dingen, of nutteloos op deze aarde staan. is het een kwestie van overleven? of is het een kwestie van doorleven?
‘Kijk om je heen, Alloceur.’ Ze blaft de titel als een scheldwoord. ‘De wereld ligt in puin. Pakken wat er te pakken is, meer is er niet. Jouw idealisme? Daar lach­ten we samen om, Mook en ik.’ Ze reikt achter zich en trekt haar pistool uit haar broekriem. Met een zweem van triomf in haar ogen richt ze op mijn voorhoofd. ‘Explosieve kogels, Ferdi. En ergens in die nanowolk van je moet nog een brein zitten. De mens­heid heeft allang geen plek meer voor idealisme.’
De woorden reisden langs de kanalen de stad in. Een papyrussnijder hoorde het van een blinde bede­laar. Hij vertelde het door tegen de fruit­verkoopster met een rieten mand op haar hoofd. Een passerende ratten­vanger vertraagde zijn pas om hen af te luisteren. Hoorde hij dat goed? Tien dukaten? De grijze man droeg een hark over zijn schouder waar­aan hij zijn vangst aan de naakte staarten had opge­knoopt, en die zwierende dode ratten hadden ver­ont­rustend menselijke gezichtjes.
Deze volksvergadering besprak misdrijven die door de families zelf niet geregeld konden worden: het Germaanse ‘ding’, de Romeinse ‘res (publica)’. De volksvergadering nam ook beslissingen met betrekking tot oorlog en vrede met naburige stammen. Misdrijven tussen families betroffen vooral diefstal, kinderloos huwelijk en het zich vergrijpen aan een vrouw van een andere familie. De misdrijven konden verzoend (vergeven) worden óf gewroken. In het eerste geval werd er een soort schadevergoeding betaald, in het tweede geval werd de vermeende dader gewoonlijk vermoord (in het geval van verkrachting dikwijls ook het slachtoffer; verkrachting gold immers als overspel, niet omdat men vond dat de vrouw de zaak had uitgelokt maar omdat het vaderschap bij een eventuele zwangerschap niet strookte met de huwelijksverbintenis). Misdrijven binnen een familie werden niet beslecht en eigenlijk niet als ‘juridisch’ misdrijf of misdaad beschouwd: je kon niet van je vader of moeder stelen en je mocht je partner slaan. Die geplogenheid is tot op vandaag nog grotendeels geldig. Een handgemeen op café wordt nog altijd sneller geverbaliseerd dan een uit de hand gelopen echtelijke ruzie. Ook met een verkrachting binnen een familie moest de familie maar zijn plan zien te trekken: zij kon van niemand verzoening of wraak eisen. Slechts wanneer families het niet onderling eens geraakten of één van de partijen vond dat de schadevergoeding of de wraak niet in overeenstemming was met de zwaarte van het misdrijf, werd de zaak voorgelegd aan de volksvergadering van de ganse stam. De stam kon dan bijvoorbeeld oordelen of bij de kinderloosheid van een huwelijk (die altijd geweten werd aan de onvruchtbaarheid van de vrouw, zij bracht namelijk geen vrucht voort, terwijl de man blijkbaar toch zijn werk had gedaan) de familie van de man door de familie van de vrouw moest worden vergoed en zo ja, op welke manier. De aanklagende familie kreeg het woord en de familie van de ‘dader’ het tegenwoord (ant-woord). Wie sprak stond recht en hief vermoedelijk de (rechter)hand, waardoor de anderen bleven zitten. De volksvergadering besliste daarna bij mondelinge stemming: dit werd gemeten aan het overheersen van de goedkeurende of afkeurende stemmen. Daarna stond de stamoudste recht (de latere ‘rechter’) en sprak het vonnis uit (de ‘rechtsvinding’, i.e. de ‘vondst’, etymologisch ‘de te gane weg’, cf. het Chinese tao, de ‘weg’). Uit dit overleg rond het kampvuur ontstond het gewoonterecht, de Wet waaraan iedereen onderworpen was en waarnaar iedereen zich te schikken had op risico uit de gemeenschap gestoten te worden. Het kampvuur werd later getransponeerd in de ronde tafel die binnenshuis werd neergepoot en is mythisch opgevoerd in de Ronde Tafel van koning Arthur en zijn ridders. En in deze eeuw nog gerepliceerd in zogenaamde Rondetafelconferenties, waarbij de ronde tafel de gelijkwaardigheid van de partijen symboliseerde.
60. 58 Er is daarin geen goede of foute manier om met deze ervaringen om te gaan: iedere mogelijkheid is afhankelijk van de persoonlijke situatie. Daarbij is de belangrijkste tip die uit de reacties naar voren komt: doe het niet alleen, maar zoek hulp! Hoe bent u omgegaan met de pijn/moeite die u ervaren heeft? Ik heb het voornamelijk zelf gedaan. 61 41% Ik heb hulp gezocht bij vrienden. 56 38% Ik heb hulp gezocht bij mensen binnen de kerk. 36 24% Ik heb hulp gezocht binnen een professionele organisatie. 80 54% Ik heb hulp gezocht via een netwerk op internet (zoals stichting Kostbaar Vaatwerk). 83 56% Overig 34 23% Een aantal overige reacties: “Ik heb geen moment pijn of moeite ondervonden met betrekking tot de verslaving van mijn partner. Het is zijn verslaving, niet de mijne.” “samen met mijn partner, vooral door veel te praten”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *