“ultra zeldzaam uitrustingsstuk om te overleven overlevingsuitrusting voor het leven”

‘U heeft natuurlijk gelijk, hoewel zij vóór haar beke­ring toch drie­honderd jaar aan één stuk in zee heeft rondgezwommen,’ sprak de dwergachtige Eochaid met zijn pientere glimlach. ‘En daarna nog eens drie­honderd jaar in een kuip op het land. En dat allemaal in een staat van ongenade.’ Hij strekte zich over het tafelblad, greep snel de bierkruik en schonk zijn nap vol, vóór de klauwachtige hand van de monnik de kruik kon opeisen.
Het kamp bestond uit twee groepen. De eerste was groot, zeker twee derde van de overlevenden die niet gewond waren. Dat was Jonas’ groep. Ze dansten als kleine wilden rond de smeulende en vlammende resten van de cockpit, schaduwen op de rotsen werpend, joelend als knaapjes op hun eerste avontuur, en net als die knapen overmoedig, onbevreesd en onvermoeibaar. Ondoordacht en jong.
Deze landverraders hebben er allemaal aan mee gedaan op een of andere manier, net zoals de oud nazi’s en kampbewaarders welke op hoge leeftijd zijn kunnen toch ook een gevangenisstraf uitzitten. Er staan er ook een flink aantal op die nu al over de zeventig zijn, nou daar geldt het zelfde laken en pak voor, na hun dood in een naamloos graf dumpen want de mens heeft niets geleerd van de geschiedenis.
Een schraal zonnetje kwam net boven de horizon uit en verlichtte de uitgestrekte moerassen van de Peel. Harrald werd wakker en bekeek vanuit zijn tent hoe het oranje licht speelde over begroeide heuveltjes. Boompjes wierpen oneindig lange schaduwen over poelen vol kroos en riet.
Samuel pakte het mes bij het lemmet vast. Erwin probeerde het los te rukken, maar Samuel gaf niet toe aan de pijn en trok de jongen naar zich toe. Hij klemde Erwin tegen zijn borst, maar kon hem nauwelijks onder controle houden. De jongen beet in zijn arm, schopte wild en klauwde naar de ogen van Samuel. Na een schop tegen zijn knie, verloor Samuel zijn greep. De jongen viel op de grond, sprong snel weer op en liep naar binnen.
Het woord auctor vinden we terug in onze aanduiding van een schrijver als auteur. Dit lijkt tegenstrijdig met de betekenis van de ‘auctor’ als woordvoerder van iemand anders of van een groep. Wij leven in de waan dat de schrijver in hoogst persoonlijke naam spreekt, meer zelfs dat hij spreekt (schrijft) op een wijze dat niemand anders kan. Oorspronkelijk werden schrijvers van boeken echter geacht juist niet in naam van zichzelf te spreken. Een boek werd in veel gevallen ingefluisterd door de Muze, in opdracht van een machtige persoon geschreven (die zelf niet kon schrijven, de koningen tot de 16de-17de eeuw bv.). De ideeën die werden neergepend waren deze van een groep van individuen. In die zin was de schrijver dus een ‘auctor’ en zeker niet iemand die aan de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ deed. Dat soort schrijver treedt eigenlijk pas op met de romantiek in de 18de-19de eeuw. En in die zin kon Jacques Derrida er terecht op wijzen dat de auteur, de schrijver, niet verwijst naar de psyche of identiteit van een persoon maar dat teksten steeds betrekking hebben op andere teksten (de zogenaamde intertekstualiteit).
27. Op zoek naar wakkerschudmomentenervaring die eigen is aan de mens, kunnen terugvinden in hersenactivi-teit. Het artikel geeft aan dat God een product is van de hersenen. Menverwijst als motivatie zelfs naar de Nederlandse cardioloog Pim VanLommel, die, als arts, het boek ‘Grenzeloos bewustzijn’iii publiceert,waarin hij zijn ervaringen deelt over patiënten die rapporteren eenbewuste ervaring te hebben gehad, zelfs op het ogenblik dat ze klinischdood waren. Van Lommel komt niet tot een sluitend oordeel zoals hetkrantenartikel. Hij besluit met een open einde, zich afvragend of hetbewustzijn louter een gevolg is van hersenactiviteit of niet. Zo dit niet hetgeval is, bevinden we ons in een context die buiten het Newtoniaansedenken valt en dus met onze huidige onderzoeksmethodes niet tebeschrijven is. Ik ontmoet Dr. Alexander Verstaen, Psycholoog en hoofdvan het Netwerk Palliatieve Zorg Noord-West-Vlaanderen, als hij een ver-haal vertelt over de crisis in de psychologie. Een crisis die zich enerzijdsuit in tal van niches binnen de psychologie, de psychotherapie en devaststelling dat niet alles wat waargenomen wordt, op dit ogenblik ver-klaarbaar is met de huidige inzichten in het bewustzijn van een mens.ivDe psychologie, aldus Verstaen, heeft eigen methodes nodig om haarwerkterrein te ontginnen in plaats van zich louter op de methodes vande natuurwetenschappen te baseren. Het weer dichterbij brengen van depsychologie bij de comparatieve filosofie kan helpen om op een anderewijze een inzicht te verwerven in menselijk gedrag. Verstaen ziet in hetdenkmodel van Prof. Ulrich Libbrecht, waar ik mij in dit boek op baseer,een mogelijk canvas om op te werken.We krijgen zowel maatschappelijk als bedrijfskundig de bevestiging datkennis en inzicht ontwikkelen in meetbare feiten, schijnbaar de ant-woorden bieden op al onze vragen (zolang we ons gedrag en onze emo-tie als een neurologisch proces beschouwen).Kennis en inzicht zijn het product van het cognitieve vermogen van onzehersenen. Zeg maar, het deel van onze hersenen dat abstracte dingen kanverwerken. De letters die u nu leest, zijn voor een gemiddelde koe zwar-te strepen op een wit blad – hoewel die koe ook de begrippen ‘zwart’,‘streep’ en ‘wit’ niet zal kennen – maar voor u zijn het tekens die uw her-senen gebruiken om wat ik hier zit te denken, ’s avonds aan mijn com-puter, in u op te nemen. U verneemt, met wat vertraging van de drukkeren uitgever van dit boek, wat ik nu zit te denken dankzij het cognitievevermogen van uw hersenen. De Amerikaanse neurofysioloog PaulMacLean ontwikkelde kort na de Tweede Wereldoorlog het beschrijven-de model van de drie lagen voor de hersenen. 17
1. mannen, niet vrouwen, hebben GPA’s voor oorlog op basis van coalitievorming. Het blijkt dat mannen regelmatig hun vechtlust en hun vechterscapaciteiten testen en evalueren. Mannen zijn ook beter uitgerust voor oorlog: ze zijn sterker, kunnen verder en accurater met stenen of speren gooien. We hebben dit aspect reeds besproken bij het ontstaan van de jacht. En we hebben toen ook gezien dat jacht en oorlog inderdaad beide gevormd zijn uit het verjagen van vijanden, dieren of mensen. Verder blijkt uit onderzoek dat mannen meer de neiging hebben coalities te vormen waar vrouwen uitgesloten zijn. En vrouwen worden op de vooravond van een raid dikwijls geweerd, zodat geen seksuele rivaliteit tussen de mannen optreedt (vandaar dat ook voetbalploegen vóór een topmatch in afzondering gaan).
Je onafhankelijkheid en lichaam bestierend bereik je vroeg of laat je grenzen en verlies je de kontrole. Hoe beter men samenwerkt en feedback krijgt van anderen hoe beter de kontroles zullen werken. Tijdig zal men gewaarschuwd worden als men de gevarenzone betreedt met twee mensen meer wetend dan één. Niettemin is groepsvorming geen garantie tegen kontroleverlies. De regel van het ophouden met een spel dat verkeerd loopt moet hier in herinnering worden gebracht. Daartoe moet men niet gehecht zijn aan het resultaat van het lichaamswerk. De regels van de sportiviteit moeten worden onthouden om niet verloren te gaan in de destructiviteit van een lichamelijk konflikt. Internationale oorlog b.v. is een voorbeeld van het verliezen van de kontrole in het politiek bestuur. Het enige antwoord op oorlogvoering is het op te geven. In aanmerking genomen wat moet worden opgegeven ten tijde van oorlog mag men zich verwonderen over de aard van het oorspronkelijke konflikt. Hebben we teveel gegeten nu we dat klaarblijkelijk moeten opgeven? Zijn we konfrontaties teveel uit de weg gegaan nu we er niet meer aan kunnen ontkomen? Hebben we de sexuele liefde teveel ontkend nu de soldaten naar eigen behoefte aan het verkrachten zijn? Zijn we vergeten de juiste vragen te stellen nu mensen worden gemarteld vanwege hun betrokkenheid? Hebben we Onze Lieve Heer teveel vergeten nu we onze toevlucht zoeken in het gebed? Oorlog toont aan waar de kontrole in feite zit: in het samenzijn, het voedsel, de sexuele liefde, menselijk vertoog en de aanbidding. Derhalve is de regulatie van het samenzijn, de voedselinname, de sexuele liefde, het menselijk vertoog en de aanbidding van het allergrootste belang ten einde kontrole te houden en te overleven ten tijde van crises. Dit leidt tot de waarden der regulatie: socialiseren, matigen, sexuele abstinentie d.m.v. het huwelijk (niet enkel het geestelijk huwelijk), luisteren middels de media en aanbidding m.b.v. het uurwerk. Socialiseren is overgelaten aan de vrijheid van associatie daar geen filosoof kan zeggen welke individuele voorkeur en behoefte er nodig zou zijn. Men kan daarop alleen maar zeggen dat één of andere regeling terwille van de sociale kontrole nodig is. Zoals voorgesteld zou de regering een (niet-politieke) socialisatie-subsidie kunnen instellen voor mensen die zich bekennen tot een overeenkomst van sociale orde. Samenvattend is de beste manier om de kontrole te houden t.v. te kijken en regelmatig te socialiseren, getrouwd zijn en leven voor de handhaving van de basis van de sociale zekerheid en het instellen van je dagen naar een gepast tijdschema (afb.). 
Dat geldt voor alles hier. Ook bij mijn komst zijn allerlei “beloftes” gedaan door Ghanezen, Zoals binnen enkele maanden alle papieren voor elkaar, direct een salaris, binnen drie maanden huisvesting, alle medewerking bij de officials in Accra, enzovoort. Daar is er geen een van uitgekomen. Opnieuw is er geen erkenning als specialist voor 2013, geen verblijfsvergunning. OK, na 7 maanden heb ik mijn eerste salaris gehad (over februari), nadat ik nijdig was geworden omdat op 5 maart tegen mij werd gezegd: “We zijn er nog niet aan toe gekomen om over uw salaris van februari na te denken”. Toen had ik het 8 uren later ineens cash.
Maar de tijd is sinds de 19de eeuw uiteraard niet blijven stilstaan. En Down’s classificatie is nu aangevuld met een recent type, de “normale idioot”. Zij het dat een hardnekkige subgroep van dit type zich liever aanduidt als “abnormale idioot”, kwestie van veilig afstand te nemen. In tegenstelling tot het “normale idiote type” zoekt deze subgroep obsessioneel naar middelen om publiekelijk op te vallen en de aandacht te trekken door excentrieke kledij (zoals hoeden met een scheepsmaquette erin verwerkt), het zeer luidruchtig uitslaan van wartaal en het maken van allerlei obscene gebaren. Heel wat kunstenaars, schrijvers en tv-presentatoren vallen onder dit type, al heeft zich in het merendeel van deze gevallen nog geen gelegenheid voorgedaan waar tot een deskundige diagnostiek kon worden overgegaan. Deze high-educated handarbeiders blijken in hun dagelijkse  beroepsuitoefening inderdaad sterk beperkt te zijn door hun mentale handicap. Zij proberen er als het ware alles aan te doen om te lijken op lijders aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Maar constitutioneel blijven het hoe dan ook “idioten” zoals de rest van de “normale idioten”. Zoals jij en ik dus.
Het voorbeeld van de N-VA en haar recente verkiezingssuccessen leveren het bewijs dat een kleine partij plots goed kan scoren als ze een concreet toekomstproject naar voren schuift dat aansluit bij de tijdsgeest, in casu een “Onafhankelijk Vlaanderen”. Dat stelde, zeker bij de publieke opinie, alle ander programmapunten van N-VA in de schaduw. Maar een “Onafhankelijk Vlaanderen” fungeerde eerder als een project op de korte termijn. Ondertussen is de kwestie BHV opgelost en is de communautaire storm in gans België gaan liggen. De campagne van de N-VA had ook nog twee bijkomende troeven: de enorme media-aandacht en het gegeven dat Bart De Wever overtuigend overkwam, gemakkelijk een kwinkslag ten beste kon geven en met zijn lichaamstaal de indruk wist te wekken dat hij meende wat hij zei en dat hij ook emotioneel achter zijn programma stond. Hij kon zich presenteren als een waarlijk en oprecht “geëngageerd” politicus, gids en leider. De droom van de N-VA-achterban is ondertussen mogelijk vervlogen doordat andere kwesties dan de communautaire zich hebben opgedrongen als prioritaire problemen.
Toen braken ze de mistbank uit, en in het volle zonlicht ontrolde het windmolenveld zich voor hen. Kim floot en hij liet het gas los. Sals mond viel open. De boeg zonk terug in het water; de dinghy deinde en danste.
Mensen die zo 1 krijgen moeten deze zelf betalen en mogen ze aan het eind van die dienst tijd natuurlijk houden maar militairen kopen ook wel 1 via internet omdat ze daar veel goedkoper zijn het is niet dan het zelfde soort dan zoals op de foto maar verschillende soorten.
Wij hebben vandaag onze hond helaas moeten laten inslapen. Ze was ook bekend met de ziekte van chusing dus ik herken alles in jou verhaal. Onze hond had dan ook helaas nog epilepsie al hadden we dat wel goed onder controle en dat had ze nu 7 jaar, en vorig jaar is ze helaas ook bekend geworden met chusing.
Hier ligt de eerste man van wie ik ooit heb gehouden, breng ik mezelf in herinneringen. Ik roep de beelden op van late avondwandelingen, die zeldzame over­gebleven fles wijn die we samen soldaat hebben gemaakt; de liefde bedrijven, zowel ruwer als meer intiem dan met alle vrouwen die ik heb bemind. Ik herinner me zijn geur, het gevoel van zijn sterke, behendige handen.
The islamic world is divided against each other like christianity is. In both religions the sword cuts right through the middle. Islam’s main denominations are the “Sunni” and the “Shia”. ISIS is an extreme wing of orthodox Sunni for example. The general Sunni’s are not supporting it. Most muslims are fortunately against ISIS. I knew a lot of muslims throughout my life who were peaceful people, quoting from the Koran : “when you kill one person, you have killed the whole world.” When so many people are trash-talking the islam prematurely as a whole, I want to do justice to their wisdom, for it’s also a weapon against this cancerous tumor in the sense that when an organ (islam) has a tumor, the tumor should be removed, and not the whole organ (as then the whole body would die). In order to remove a tumor from an organ, one needs to have a good understanding of the organ and of the healthy part of the organ.
Toen Harrald zijn verklikkers en draden opruimde, zag hij het lichaam van de vrouw die hij gisteravond neergeslagen had. Het lijf was in dozijnen stukjes uit elkaar getrokken en onderdelen waren netjes op een rij gelegd en opengemaakt. Hij keek naar Ariadne en riep: ‘Heb jij dit gedaan?’

One Reply to ““ultra zeldzaam uitrustingsstuk om te overleven overlevingsuitrusting voor het leven””

  1. ‘Je zult wel gelijk hebben. Maar vertel nu eens eerlijk,’ – dit keer was het mijn beurt om me tot dicht bij hem voorover te buigen – ‘waarom ben je terug­gekomen? Niet om mij een gunst te verlenen. Wat is er hier op Aarde dat je niet kunt vinden in dat Neo-Eden van je?’
    De meeste van onze handelingen in de interpersoonlijke en maatschappelijke sfeer dragen dus ook in heel wat gevallen een risico-dimensie. En we zien daarbij dat ‘risico’ ook cognitief iets ingewikkelder is dan doorgaans in de meeste beslissingsexperimenten wordt ingebouwd. Dikwijls zeggen we ‘misschien loop ik het risico dat …’. Daarbij zijn dus twee vragen aan de orde:
    Biesta (2013) noemt subjectivering als belangrijk thema voor de toekomst waar verandering een constante is. Hierbij is het belangrijk dat de lerende zichzelf kennen en met vrijheid en verantwoordelijk om te gaan. Biesta (2013) geeft in tegenstelling aan dat niet elke maatschappij snel veranderd. Vooral in landen met een beperkte welvaart is de snelheid waarin de maatschappij veranderd niet te vergelijken met die van ons nu in Europa. Er wordt dan ook een andere betekenis aan inzet van duurzaamheid gegeven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *