“uitrustingsoverblijfselen voor overleving elite zeldzame uitrusting weg om te overleven”

Deze interactieve speelmat moedigd uw kindje aan om naar de leuke hangdiertjes te grijpen, ze naar beneden te trekken en ermee te spelen. Ondertussen kan uw kindje kruipen en rollen op de zachte kleur
Assertiviteit betekent te verkondigen; invloed uit te oefenen. Het is een heet hangijzer: wat dienen we in onze assertiviteit? De religie maakt zich zorgen over ketterij en de wetenschap is bezorgd over onwaarheid. De politiek maakt zich druk over samenwerking. Tezamen betekent het dat iedereen bezorgd is over waarheidlievende samenwerking ten behoeve van de ziel. Ziel is het woord dat het ego-begrip tegenwicht biedt dat zelfzucht in weerwil van andere zelf-interessen vormt en daarmee vervalt in de razernij en storm der ketterij. Het gaat om eenheid in diversiteit, het gaat om de ziel. Het ego is een gevolg van materiële identificatie ten gevolge waarvan mensen geneigd zijn tot oppositie en het in projectie verschuiven van de schuldvraag. De klassieke lering der assertiviteit bestaat er derhalve uit het eigen geweten te behartigen terwille van de eigen ziel en op te passen voor egoïsme dat de eigen materiële positie behartigd. Het ego-begrip is onvermijdelijk omdat de behartiging van het materiële eigenbelang onvermijdelijk is. Het is door de onderwerping van het ego aan de belangen van de ziel dat men het ketterse -isme van de schizoïde oppositie te boven komt. Aldus houdt een juist begrip van assertiviteit in dat men niet de belangen van een ander schaadt. Wat we anderen noemen behoeft dan nog nadere overweging.
Fieseler kreeg de opdracht tot de bouw van vijf prototypen. In het voorjaar van 1936 vloog de Fi 156 V-1. Dit eerste prototype was uitgerust met een Argus As-10C motor met een vermogen van 240 pk en een tweebladige metalen propeller. De Fi 156 V-2 volgde kort hierop met een houten propeller. De Fi 156 V-3 volgde na de eerste proefnemingen als eerste volledig militair uitgeruste prototype. Het proefprogramma werd vervolgd met de Fi 156 V-4 met Ski’s en de Fi 156 V-5, welke nagenoeg gelijk was aan de V-3.
Samuel herkende het patroon van de puzzel en met dat besef kwamen ook de antwoorden op sommige van de vragen die hij had. De oplossing van de puzzel lag in zijn verleden, met Machteld. Na de bloem kwam de hond. Hij glimlachte toen hij de tik hoorde. Nu leek de bovenkant van de doos los te komen. De hond… Een vondeling die Machteld zo wanhopig probeerde te redden. Zo was ze nu eenmaal. Pragmatisch en toch had ze een groot hart voor alles wat leefde. Toen de hond stierf was ze ontroostbaar. Het bracht hen echt dichter bij elkaar, deed ze besluiten om samen te wonen. Dat leidde tot het volgende deel van de puzzel, het huis. Dit huis. Ze werkten allebei voor lokale boeren, dus was het niet meer dan normaal dat ze ook hier zouden wonen.
We kunnen deze mensenplicht ethisch bekijken of economisch. Ethisch in de zin dat we onze omgang met dieren zien als de uiting van een zweverige moraal, waarbij we ons dikwijls laten leiden door schuldgevoelens. Zoals mensen die geen vlees meer eten omwille van de toestanden in de fokkerijen, net zoals ze wat euro’s geven aan 11.11.11 als vergoeding voor wat wij Belgen indertijd de negertjes hebben aangedaan. Maar schuldgevoelens zijn verderfelijk voor het beheer van je geestelijke gezondheid, ze zijn dat ook in de politiek. Ik verkies dus een “economische” aanpak boven een benadering op basis van een goedkope of simplistische moraal. Met “economisch” bedoel ik dat we moeten kijken onder welke voorwaarden de menselijke soort kan leven en overleven zonder de natuur, het leven en eigenlijk ook zichzelf de duvel aan te doen. En daar een aangepast beleid op baseren eerder dan op een (toch niet nageleefde) moraal. Al mag een beetje moraal wel: gezien de hygiëne in onze woningen, is b.v. het doodtrappen van spinnen niet meer te rechtvaardigen. Maar de meeste kwesties zijn in wezen “economisch”. Is het nodig dat wij gaan boren in de bodem van de Maan? En die satellietfoto’s van de ringen van Saturnus, de manen van Neptunus, de bodem van Pluto of van supernova’s kunnen me amper boeien en geven me een zuiver déjà-vu: in de psychedelische Golden Sixties fabriceerden de popart kunstenaars wel wat duizelingwekkendere toestanden. En bij een zonsverduistering heb ik meer oog voor al dat gekke gedoe errond dan voor die verduisterde zon zelf, misvormd psycholoog die ik ben. Wat is me dat met dat spurten van massa’s van examens bevrijde jongeren naar Werchter met als gevolg verkeersfiles: is er dan wel een leven vóór Rock Werchter? Indertijd trokken wij op onze dode gemak naar Jazz Bilzen. En rond 29 juni staan 50.000 Belgen op Zaventem te trappelen om het land uit te vluchten naar de tot industriële toeristische centra omgebouwde natuur van de Spaanse en Turkse zonnige kusten: is het hier nog wel leefbaar als het geen vakantie is? En het dragen van bont waarmee onze Bekende Vlamingen weer hun rijkdom etaleren als ze hun intrede doen op het Sportgala van het Jaar: een flinke vermogensbelasting en bijzonder hoge luxetaksen verdienen ze! En natuurlijk zouden die tv-reporters die dames en heren beter vragen naar hun mening over de sportman/vrouw van het jaar eerder dan hen te vleien met complimentjes over hun dress en hun juwelen.
41. Winst: • Aanvulling of leidraad gesprek (géén vervanging!) • Kwaliteit van Leven ‘labuitslag’, voorafgaand aan gesprek • Sneller tot de kern in gesprek: korter consult • Meer informatie van kind zelf: eigen visie • Vervolgen in tijd • Gericht adviseren en verwijzen • Consult duurt NIET langer KLIK PROfiel
‘Erwin!’ Samuel bereidde zich voor om zich op de jongen te werpen als hij nog een stap dichter bij de kinderen kwam. Tot zijn verbazing draaide de jongen zich weer om. ‘Je moet mij toch hebben?’ zei Samuel. ‘Laat de anderen gaan, ik blijf hier.’
Hij reikte naar haar, zoals hij eerder had gedaan toen de Shinigami haar overweldigd had in de badkamer. De warmte stroomde in haar lichaam. Ze verwelkomde hem, liet alle liefde die ze voor hem had naar boven komen, in hem stromen, alles wat ze achter die muur van schuld en blaam had weggestopt. Het was een eruptie van gevoel. De schuld­gevoelens werden weg­gevaagd, samen met haar angst en verdriet. Al wat over bleef was liefde. En het maakte hem zoveel sterker.
De politie werkt zo efficiënt dat ze er wonderwel in slaagt steeds meer grote misdadigers en kleine boefjes op te pakken. De meeste moet ze echter weer vrijlaten, want wat moet ze ermee aanvangen? Justitie heeft immers de efficiëntie van de politie niet keurig opgevolgd: er zijn geen gevangenissen om al dat crapuul te huisvesten. België telde in 2006 ongeveer 9.800 gevangenen, een historisch record dat duidelijk het niveau van onze samenlevingsproblemen illustreert. Maar eigenlijk is er maar plaats voor 8.700 exemplaren (want de middenklasse sprak meer en meer over misdadigers als onmensen en beesten, voor een fractie van het beschaafde deel van Belgenland waren er zelfs gewoon geen gevangenissen nodig: de doodstraf terug invoeren!). En doorheen een aantal incidenten (met als klap op de vuurpijl de ontsnapping van de tot supermisdadiger verklaarde maar veleer romantisch aangelegde struikrover Kaplan Murat en een maand later van nog eens een meute van een 30-tal gepromoveerde winkeldieven uit de gevangenis van Dendermonde, ja, 2006 was een markant jaar in de Belgische geschiedenis) werd het duidelijk dat de politiemensen ‘gedemotiveerd’ raakten door al dat werk voor niets. De druk op de arme minister van Justitie Laurette Onkelinx en op de regering in haar geheel werd zo hoog dat besloten werd dat de ‘achterstand’ van Justitie dringend moest verholpen worden (de katholieke ex-minister van Justitie Tony Van Parys weet uiteraard geen raad met zijn seksualiteit wanneer hij geconfronteerd wordt met de fysieke schoonheid van deze Luikse dame die bovendien durft te paren met één van de beste grondwetspecialisten van het land, een hinderpaal dus voor de autonomiedromen van de Vlaams-nationale CD&V’ers, NVA’ers en Vlaams Belangers). Niet alleen zou gesnoeid worden in de veel te permissieve regels met betrekking tot de voorwaardelijke invrijheidsstelling, niet alleen kregen de oeroude gevangeniscellen nieuwe sleutels, er zouden ook nieuwe gevangenissen gebouwd worden. Tegen 2010 moet de gevangeniscapaciteit tot 12.000 eenheden opgevoerd. De regering voorziet dus vandaag al dat ze ongeveer een extra contingent van 2.500 mannen en vrouwen (al of niet meerderjarig) zal aanhouden en laten veroordelen. Nu alleen nog zorgen dat er genoeg degelijk betaalde en opgeleide cipiers zijn om de boeven in toom te houden en genoeg tv’s in de cellen en zout op tafel voor op de patatten, zodat het volkje geestelijk en lichamelijk verzadigd is en niet om de haverklap brandjes sticht en op de daken klimt. Och, desnoods privatiseren wij de gevangenissen en laten wij ze met elkaar concurreren: de gevangenis van Dendermonde zal met haar nieuwe deuren en grendels uit het as verrijzen en zich laten noteren op de beurs.
NanoViricides, Inc. (OTC BB: NNVC.OB) (het „Bedrijf“), vandaag aangekondigd dat Dr. Eugene Seymour, M.D. MPU, CEO van het Bedrijf, levengegevens van de recente dierlijke studie FluCide™ op 19 November bij het Congres de V.S. 2009 in Washington voorlegde, GELIJKSTROOM van de Griep (www.terrapinn.com/usaflu). Deze gegevens bepaalden duidelijk dat de nieuwe versie van FluCide™ aan de oudere versie superieur is. De gegevens toonden ook de uiterst grote verbetering van het overlevingsleven in vergelijking met een uitgebreide therapie gebruikend oseltamivir (Tamiflu® Roche).
Het vrouwtje bleef duwen, als een soort koppige mini-stier, maar Laura ging dit niet laten gebeuren. Ze had informatie nodig en ze moest ergens beginnen. En dus duwde ze terug, en het vrouwtje was zo licht dat dat een peulenschil was. Ze draaide de eigenaresse eigenlijk min of meer om haar as en belandde zo binnen in de winkel.
Ten vierde en tenslotte, gaat de vader optreden als Vader, als verbieder, als de incarnatie van het verbod, zowel tegenover de moeder als tegenover het kind. Zijn gebod is tegelijk een verbod. Hij verbiedt de vrouw te genieten, hij verbiedt het kind te genieten. De vergeestelijking ligt niet meer in het verlengde van het lichamelijke, maar wordt er diametraal tegenovergesteld aan en is er onverenigbaar mee. Het subject wordt gespleten.
Wat is overspel? Het is niet eenvoudigweg de huwelijkse ontrouw. Het is veel meer. Het is als ketterij, een revolte of revolutie tegen de beperking van de kultuur. Mensen zien het als een ramp voor het huwelijk; een persoonlijke zaak. In feite is het een kultureel probleem. Iedereen verlangt naar de volheid van God in feite behoefte hebbend aan emancipatie van een lager naar een hoger nivo van kultuur (afb.). Niet bekend met de inhoud van de emancipatie (afb.) verleggen mensen eenvoudigweg het probleem hun toevlucht nemend in overspel en dergelijke, begoocheld als ze zijn door de materiële affaire. De volheid van God heeft betrekking op schoonheid. roem, macht, verzaking, kennis en rijkdom (afb.). De kerk en de edelen gaven hier oorspronkelijk uitdrukking aan. Maar niet de logica van deze effecten onderkennend is het hele begrip van emancipatie en overgave aan de orde der bevrijding verduisterd. Men kan het niet bereiken door gehechtheid aan welk van die effecten van de Orde van de Tijd ook. Wat beslissend is is te ontwikkelen, vooruit te gaan, uit te breiden, en met de tijd te bevatten dat het de kwaliteit en niet de kwantiteit is die telt. Het is niet wat men doet of heeft, maar ,nogmaals, hoe het wordt gedaan en bezeten. Van daaruit zal de logica van de volheid evident zijn. De naam van de inhoud wordt gevonden in het zich gewetensvol herinnerende zelf dat zich ontwikkelt door de verschillende lagen van het fysieke naar het machtige, van het machtige naar het sociale, van het sociale naar het hartelijke, van het hartelijke naar de bekentenis, van de bekentenis naar het inzicht en van het inzichtelijke naar het ware van het goddelijke zelf (afb.). Op het pad van deze persoonlijke en collectieve evolutie realiseert men de logica van de volheid die zichzelf toont als het leven van kennis in onthechting, rijkdom bereikend door te delen, schoonheid door te harmoniëren, roem door viering en macht door overeenstemming (afb.). Niet wetend vanwege gehechtheid, rijkdom stelend, schoonheid begerend in disharmonie, roem verliezend door egoistisch te vieren en de macht corrumperend door het kweken van tegenstellingen, definiëert men de ware aard van overspel. Dit is hoe niet alleen de echtgenote, maar de hele wereld wordt bedrogen door ontrouw aan de emancipatorische belangen van de ziel. Zich vanaf het begin van het huwelijk het belang van de emancipatie naar de interessen van ziel heugend, zal weerhouden van overspel of dat onbelangrijk maken als het gebeurde. Naar de fundamentele waarden is overspel eenvoudig het onreine. 
De goden die onbewust werden opgeroepen waren in feite de scheppers vanuit het heelal, vandaar dat de mens het ook zoekt in het samenzijn met de Goden door naar de hemel te kijken. De hemel wordt gesymboliseerd in de lucht, daar boven.
Waarbij ik onmiddellijk in mijn feilloze verbeelding de perverse associatie maakte met een passage die ik me herinnerde uit Gerard Reve’s debuutroman “De Avonden” (1947). De hoofdpersoon Frits, zo meende ik het me te mogen voorstellen, tilt ergens een baby’tje bij het hoofdje op uit zijn badje. Laps, lijfje valt eraf.
Het is een herenakkoord om respekt te houden voor de mensen die tegenstander waren in het spel, of ze nu werkelijk gewonnen hebben of alleen maar geloven dat dat zo is. Mensen die geloven dat ze kunnen verliezen of winnen wat betreft de realiteit van een eeuwige ziel, zijn vergeten dat gewetensvolle zelfherinnering niet beperkt is tot het eigen lichaam en dus niet werkelijk kan worden gewonnen of verloren. Het enige dat onwerkelijk is is de dood daar wat de tijd betreft verandering de feitelijkheid van het leven is. Maar niettemin zou er dankbaarheid voor het lichaam, het spel, de samenleving en de tegenstander in het spel moeten bestaan. Hoewel vorm niet eeuwig is, is materie zeker zo eeuwig als het bewustzijn ervan. Het enige ding dat telt is de continentie van de ziel door de veranderingen van de tijd heen. Het wonder ligt in de zelfherinnering die voortduurt over de dood heen. Het weerstaat de materiële logica die het discontinu verklaart. Het wonder bevestigt de principes van de liefde daar die de continuering van de zelfherinnering verkondigen. Eenmaal het ego geregeld hebbend zonder de valsheid en de ‘niet-dit’-realisatie van leugens en bedrog, kan de liefde er zijn met al zijn zorgen en delen. Dit volgend is het mogelijk en zelfs verplichtte etiquette respekt te tonen nadat het spel van het opponerende ego beëindigd is. Ieder sportief of anderszins gespeeld spel zou moeten worden erkend als een toegangsdeur voor de werkelijkheid van de menselijke liefde. Zonder zou het spel van het leven de moeite van het spelen niet waard zijn en zou verlies ondraaglijk zijn. Hoe kan je een spel verliezen als alle deelnemers er liefde bij winnen om erin te delen en te zorgen? Een spel verliezend zou men zijn tegenstander moeten bedanken zeggend: ‘dank je voor het spel’, wetende dat het enige werkelijke verlies het verlies van de liefde voor het spel is. Een spel is niet slecht omdat je het verliest, een spel is slecht omdat je de regels mist. 
NIEUWSBRIEF 3 JULI 2011 Stichting Zorgcentrum ‘de Blanckenbörg’ Eikenlaan 34 9697 RW Blijham tel 0597-565500 www.blanckenborg.nl VRIJWILLIGERSPRAAT Clarie de Boer Vrijwilligerscoördinator clarie.deboer@blanckenborg.nl
Laura twijfelde even wat ze moest doen, maar beende toen veront­waardigd het gangpad door. De vloer trilde onder haar hakken en hier en daar sprongen porse­leinen snuisterijtjes met een zacht getinkel op. Het winkeltje stond stampvol met Japanse prullaria die op het eerste gezicht waardeloos leken. De deur naar het kantoor was groezelig en stond vol handafdrukken. Ze duwde hem open en stond oog in oog met het vrouwtje.
Jaargang 6: nummer 19 09-07-2015 Redactie: Lieke Akkermans/Petra Janssen.. Agenda 14 juli Musical, 19.30 uur in Overloon 15 juli Wisselochtend 16 juli Campingdag Picknick en ouderbedankactiviteit, 17.00
(1) Wat bv. iTunes in zijn “store” vraagt voor muziek is pure winst. Ze zou de muziek in principe volledig gratis kunnen ter beschikking stellen. Als ik het goed heb, is dit één der voornaamste programmapunten van de sinds een paar jaar opererende Piratenpartij.
Meer en meer krijgt een ‘theorie’ en vooral een praktijk ingang die ik aanduid als de theorie en de praktijk van de rotte appels. Herinner u het ideologische resultaat van de niet geheel ongerechtvaardigde pseudo-intellectuele heisa waarmee de moord op Joe Van Holsbeeck werd becommentarieerd. De 17-jarige scholier werd door twee Poolse Roma-jongeren op 12 april 2006 in het Brusselse Centraal Station op klaarlichte dag tijdens het spitsuur omwille van zijn mp3-speler met vijf messteken vermoord. Op dat moment waren honderden pendelaars aanwezig in de overvolle lokettenzaal, maar niemand durfde in te grijpen. Vanwege hun wat donkere uiterlijk ging men er in eerste instantie van uit dat de daders Noord-Afrikanen waren. Na enkele dagen kwam men erachter dat het om twee Polen ging.
Cynethryth keek hem in zijn ogen en haar oogleden knipperden niet. Die van Offa uiteindelijk wel: hij sloeg zijn blik neer en werd verliefd op die veile tovenares, viel voor haar als een blok, verstootte zijn wettige vrouw Drida en huwde de Frankische. Het hof van Offa veranderde door toedoen van Cynethryth al snel in een rovers- en hoerenhol; de geeste­lijken wiekten weg als duiven van dat oord, waar ze kort geleden nog het hoogste woord hadden gehad en onophoudelijk hun missen hadden gelezen. Ze hielden zich vervolgens op in wouden en moerassen en afge­legen hoeven, en spanden samen met Drida’s mensen.
Met een klap was ze weer terug in het heden. Er daalde een alles ver­stikkende deken van verdriet over haar neer. Tot drie dagen geleden was ze vergeten dat verdriet gewoon fysiek pijn kon doen. Dat het je bij de strot greep, misselijk maakte totdat je het gevoel had dat je gewoon wel kon kotsen.
Een andere belangrijke werkelijkheid van het menselijk lichaam is zijn inhibitoire functie. Zoals eerder uitgelegd werkt het zenuwstelsel op zelfcorrectie. Om de juiste zelfcorrectie te realiseren is een groot deel van het neuronaal functioneren er terwille van de inhibitie. Deze nemen een kulturele vorm aan: ze vormen de politiek, religies en individuele wetenschappen van het management. Ambitieus zijnd op deze gebieden van kennis is men gedoemd gefrustreerd te raken daar het overgrote deel van de kulturele werkelijkheid alleen geïnteresseerd is in zijn eigen stijl van negatie. Men kan er voor kiezen of het vergeten. Eraan toevoegen of het veranderen is in het geheel niet welkom en vriendelijk een goede carrière of frustratie voor zichzelf toegewenst. De kultuur als zodanig is als een tuin met bloemen en bomen waar ieder organisme zijn eigen genetische struktuur bestiert volgens welke het altijd weerlegging zal regelen naar alle vreemde begrippen. Natuurlijke weerstand tegen verandering die een soort miljoenen jaren lang hetzelfde houdt, staat alleen maar een zeer langzame evolutie toe. Sommige soorten echter kunnen zich in enkele generaties aanpassen zoals b.v. bacteriën. Om deze reden is de medische wetenschap niet zo zeker van de werking van penicilline als ze zou willen. Dit verwijst terug naar de werkelijkheid van de natuurlijke weerstand. Bij een normale gezondheid verzet men zich tegen perversies: er is een natuurlijke remming op alle soorten van sexualiteit die niet in overeenstemming zijn met een effectieve kind-produktie en -onderhoud. Vanwege de kulturele connotatie echter heeft veel, zo niet het overgrote deel van de sexualiteit een andere betekenis gekregen. Als men apen bestudeert kan men waarnemen dat sex een belangrijk mechanisme is van sociale kontrole. En aangezien mensen als een apen kunnen functioneren is dit eveneens vaak het geval bij mensen. Alleen de macht van het celibaat kon bewijzen sterker te zijn op die manier religie, politiek en wetenschap realiserend. De transformatie van sex is de motor van de kennis en de macht die de dierlijke optie van dominantie middels sex weerstaat. Niettemin is de halve wereld ervan overtuigd dat men alleen middels sexuele perversie succesvol kan zijn. In feite is sexuele perversie precies de manier waarop men zich aan een kultuur onderwerpt en is het celibaat de manier om het de baas te worden. Zo kan men dus homosexualiteit aantreffen bij mannen die succesvol zijn in het volgen van vrouwelijke kulturen (showbusiness b.v.). De roepingen van het bestuur volgend kan er veel sadomasochistische sex worden verondersteld als de perfekte perversie om weerstanden tegen kulturen van oplegging te vernietigen. Dienovereenkomstig zou masturbatie de ideale perversie zijn voor de gewone man om rebellie en weerstand tegen ieder falen van het systeem te vernietigen. Daarom wordt het ouders aangeraden niet al te restrictief te zijn met de adolescent. Voor soldaten in oorlogstijd is verkrachting de beste manier om de natuurlijke remming te vernietigen om zichzelf op te leggen aan anderen. Hoe wreed en onmenselijk het effect van de perversie ook moge zijn, alle perversies kunnen worden gewaardeerd als een waarschuwing tegen valse oplegging, foute systemen, en cultureel narcisme. Hoe meer mensen elkaar dwingen, elkaar misleiden, en elkaar veroordelen, hoe groter de kans dat men collectief ten onder zal gaan decompenserend van perversies. Er bestaat een rechtstreeks verband tussen generatiekonflikten, politieke konflikten, paradigmatische oppositie, oorlogvoering, en perversie.
Er zijn twee begrippen van abstinentie: vakantie hebben en boete doen door vrijwillig te lijden. Beide zuiveren ze in hun liefde voor de natuur en de geest. Om van beiden een harmonie te hebben moet de abstinentie een frequentie zijn, een vibratie of staat van bewustzijn die te allen tijde kan worden opgepikt als een methode van beheersen. Voor dat doel moet men compromissen aanvaarden: vakanties lijden eronder dat men ze uitspreidt onafhankelijk van het weer als een aparte dag voor het samenzijn met mensen, religieus of niet, en de ontkenning van het bevestigen van het houden van afstand met de media. Tegelijkertijd moet de abstinentie het leren de lol te waarderen die mensen graag hebben in het gaan naar theaters en bioscopen. Voor de religie hebben we de romeinse zaterdagen en zondagen. Voor de abstinentie is er de sterrendatum kalender *die een regelmatige alternatie en een kosmisch bewustzijn biedt. Beide lopen dooreen om romeinse zondagen en aquariaanse vrije socialisatie- dagen en zondagen te hebben die samenvallen en uiteenlopen. Dit maakt het leven meer divers en interessant. Dit geeft de mens de twee benen van de ontologie waar hij op kan lopen.. 
36. DE KIKKER EN DE OCEAANDit, zo zegt Libbrecht, is de essentie van ons aardse bestaan. We ontvan-gen energie en hiermee evolueren we in verschillende vormen.10Bekijken we nu beide assen en het spectrum dat ze beschrijven meer indetail.De energieas begint onderaan met wat gebonden (immanente) energiewordt genoemd. Bovenaan is de energie vrij, oftewel transcendent. Eenkorte verklaring.Een kind wordt geboren. Wie kinderen heeft, die weet dat kinderen volenergie zitten. Veel van deze energie kunnen we echter bij een pasgebo-rene, deels metaforisch, maar ook letterlijk, als gebonden energie benoe-men. Een baby is niet echt vrij. Veel vrije wil heeft een babytje niet. Hetzet energie om in geschreeuw als het honger heeft en het stopt als wij, endan vooral de moeders, het de borst geven. Laat ons het gedrag van debaby een voorbeeld van uiting van gebonden of immanente energie noe-men. Bij een baby is de emotionaliteit gericht op overleven. Dit noemenwe ego-intentionaliteit.viii Moeders hebben de vrije wil om al dan niet deborst te geven. De baby heeft dat niet. De baby wordt een kleuter dieondertussen al een stuk meer vrije energie bezit, want hij kan kiezen metwelk speelgoed hij nu gaat spelen. Als ouder beseffen we vooral via detiener- en puberjaren dat de vrije energie steeds meer om zich heenbegint te schoppen. Om een lang verhaal kort te maken, zodra hij vol-wassen is, heeft de mens de vrije wil over de wijze waarop hij of zij zijnleven inricht en leidt en kiest hij zelfs een eigen levensbeschouwing. Debeperkingen die hem begrenzen, betreffen de regels van de maatschappijwaarin hij leeft en uiteraard zijn genetische code (zoals bij de plant), diebijvoorbeeld dicteert dat de mens water nodig heeft om te overleven, ofhij wil of niet. Met dit voorbeeld zien we dus het verschil tussen gebon-den energie, energie waar alles wat buiten de ‘wil’ van het subjectgebeurt, is bepaald, en vrije energie, zijnde energie die het subject naareigen inzicht aanwendt en dit niet meer uitsluitend voor zijn persoonlij-ke (overlevings)behoeften. Hij kan ontroerd worden, empathie ontwik-kelen voor de gevoelens van de andere. Zo ontwikkelen de eerder vermel-de moeders, en bij uitbreiding ouders, een bijzondere empathie voorhun kinderen die niet meer in relatie staat tot hun eigen behoefte. Meernog, zoals Daniel Goleman beschrijft in zijn boek ‘Emotionele10 Later zal Libbrecht toelichten dat we niet alleen energie ontvangen, maar dat we zelf ook energie zijn, in de vorm van een mens gebracht. 26
Vergelijk onze Aristoteles maar eens met die onhebbelijke Socrates, die bij elke Olympische Spelen met de gouden medaille in de narcismesport ging lopen, ook al gold die sporttak toen als een bijzonder laag aangeschreven bezigheid waarmee een eervol man zich niet inliet. Voor sporten zoals discuswerpen of Grieks-Romeins worstelen ontbrak het de volkse Socrates echter aan een ruggengraat die voldoende horizontaal rechtgeaard en verticaal gestroomlijnd was. Nu: onze Socrates doodde van zonsopgang tot zonsondergang zijn tijd met hoofdbrekens over de vraag of hij wel een goed mens was. En het was ook nog zijn ambitie om het hoofd te breken van de meerderheid van zijn Atheense medeburgers. Konden ze wel van zichzelf zeggen dat ze kalos kagathos waren, “schoon en goed”? Socrates, het kan niet anders, moet een mens zijn geweest die zich mateloos verveelde. Zijn vrouw Xanthippe beschikte over genoeg krachtige deegrollen om hem te verplichten zijn dagen buitenshuis te slijten. En daar, buitenshuis, kwelde hij dus iedereen met de meest onnozele tot de meest spitsvondige vragen. Zo wist hij, na enige tijd in de marge te hebben geopereerd, de aandacht te trekken van een verzameling rijkeluiszonen die niets anders te doen hadden dan zich af te vragen of “twee” gelijk is aan “één plus één” dan wel iets helemaal aparts was. Op de duur vergat hij uit verwardheid de stekelige vragen waarop de mensen hem wél een overigens correct antwoord hadden gegeven. Tijdens de groepsdiscussies (de beruchte “symposia”) schoof hij dan ook steeds meer en meer op in de richting van de tafel waar de bereide maaltijden lagen af te koelen en waar de slaven klaar stonden om de amforen wijn rijkelijk te laten vloeien. Het kan moeilijk anders of Socrates moet zich enorm “verveeld” hebben. Hij moet zich zelf “te veel” zijn geweest. Hoe dan ook: hij leidde zichzelf en de Atheners zo af van al het zichtbare om hen heen dat de aartsvijandige Perzen en Macedoniërs meermaals onopgemerkt over de Atheense stadswallen konden klauteren. Reden waarom Socrates uiteindelijk werd gearresteerd en wegens terrorisme ter dood werd veroordeeld.
Op een van de lokale markten probeert een koopman een berenmuts te verkopen. Een kledingstuk dat tijdens de koude wintermaanden zeer bruikbaar is. De winters in Moermansk zijn lang en donker. Daar tegenover staan slechts korte zomers waarin het juist weer extreem lang licht blijft. Dat maakt het een harde stad om in te leven.
Als wij als mensen denken dat wij zonder God kunnen leven is dat een van de leugens die de vijand ons laat geloven. God heeft de mens geschapen met de behoefte om verbonden te zijn aan Hem en met onze medemens. Als Hij de plek in ons hart niet mag opvullen ontstaat er een leegte die wij dan gaan vullen, maar die ons niet gelukkig zullen gaan maken.
Schnitzlers maatschappijkritische ingesteldheid die voor politiek “links” of “progressief” moet doorgaan komt ons voor als steriele traditioneel “linkse” ouwe koek. En die koek is aan bederf onderhevig.
Het dragen van gezag en het uitoefenen van macht zijn nooit bevorderlijk geweest voor de gezondheid. Zowel de machthebbers als de machtelozen weten dit maar al te goed. De woorden spreken al voor zichzelf: gezag wordt gedragen als een last en macht uitoefenen vergt uitputtende oefeningen en inspanningen. Naar koningen & co werd in de vroegste tijden niet opgekeken en dikwijls moesten ze zelfs tegen hun zin tot deze rang “verheven” worden (op een fysiek gezien hoge plaats zaten ze echter wel degelijk).[ii] Vandaar dat de lijdende gezagsdragers en machthebbers doorheen de geschiedenis steeds ondersteund dienden te worden door weliswaar niet altijd evidence-based kruidenmengsels en soortgelijke medicijnen. Ze waren voortdurend niet zozeer door lijfwachten omringd dan wel door één of meerdere geneesheren of heelkundigen. Gekend is het gegeven dat bij de Inca’s alleen de hoogste elite de pijnstillende en verdovende cocabladeren mocht kauwen. Het gaat hier helemaal niet om een etnologische uitzondering: in alle samenlevingen waren zekere wel omschreven “gewoonten”, waaronder ook het nuttigen van bepaalde etenswaren en dranken, voorbehouden voor de militaire en religieuze leiders. Dat soort praktijken die strikt gereserveerd waren voor de machtigen en de ceremoniemeesters, zien wij doorgaans als benijdenswaardige privileges die iedere gezonde jongeling tijdens zijn leven hoopte in de wacht te kunnen slepen of, wat realistischer was, te mogen erven. Tot een dikke kwarteeuw geleden zouden ook in onze “geciviliseerde” samenlevingen “gewone” volkse mensen er niet aan gedacht hebben de positie van koningen, prinsen, ministers of bisschoppen te ambiëren. Arrivisten en carrièristen werden bespot en min of meer verstoten en “uitgesloten”. De zucht naar opwaartse sociale mobiliteit, die geassocieerd wordt met de 18de eeuw en vooral met de 2de helft ervan (met een eindeloos gefrustreerde Jean-Jacques Rousseau als dé topscorer qua aantal mislukkingen)[iii], was tot de verregaande verbreiding van de dienstensector en de wildgroei van de staatsbureaucratie met hun solitaire en individualistische white-collar loopbanen een vrij marginaal verschijnsel. Stendhal’s roman “Le Rouge et le Noir” (met de tomeloos ambitieuze Julien Sorel als de hero van het verhaal), verschenen in 1830, was geen boek dat door “gewone mensen” werd gelezen. Het is pas in de 20ste eeuw (bijna een eeuw na publicatie dus) een werkelijke “klassieker” geworden. Eerst en vooral stonden gewone mensen nogal erg afkerig tegenover boeken en tegenover de luie lichaamshouding waarin deze koopwaar geconsumeerd werd. Deze traditionele maar daarom niet bepaald ondoordachte afkerigheid hebben veel van onze jongeren nog tot in de 2de helft van de 20ste eeuw aan lijf en geest mogen ondervinden.
Ze was dichterbij nu: ongeveer 2 meter 20 van mij verwijderd. Helaas nog 50 centimeter te veel om haar te kunnen grijpen. Ze kreeg weer die snijdende blik… ik denk dat haar haat- en woedeparameters op dat mo­ment bijna zo hoog stonden als die van mij. Verbluffend dat die zo plot­se­ling omhoog konden schieten. ‘Weet je wat een misdaad is?’ Ze wees naar me: haar vinger was op 1 meter 75… Mijn hoop­para­meter groeide.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *