“uitrusting voor overlevingsuitrusting basis overlevingsuitrusting voor kamperen”

2. De opzichtige geldbesteding van de rijke elite, gekoppeld aan een totaal onproductief bestaan. De Noors-Amerikaanse econoom en socioloog Thorstein Veblen heeft in zijn klassieker “The Theory of the Leisure Class” (1899) reeds gewezen op de ontwikkeling van een niets-doende klasse die zich volledig overgeeft aan wat hij conspicuous consumption noemt, i.e. de consumptie van luxegoederen om zo zijn/haar status publiekelijk te etaleren. Ook voor het oog van de sukkelaars die net door toedoen van die elite sukkelaars zijn geworden of het blijven. Kortom: de 1% versus de 99%, zoals dat anno 2015 heet.
Alles was warrig. Het laatste dat ze zich echt heel helder kon herinneren was dat ze thuisgekomen was van Natsuko’s winkeltje, ontzettend over­stuur, bang om naar huis te gaan maar tegelijkertijd wetend dat het niet uitmaakte waar ze heen ging. Natsuko had heel duidelijk gezegd dat de Shinigami aan haar vast zat, niet aan het huis. Laura had zelfs het gevoel dat het Japanse vrouwtje het verschijnsel had kunnen zien – want wat was anders de reden geweest dat ze haar zonder uitleg de winkel uit had willen zetten?
Hebben we bij het autoritair gezag een communicatie die uitgaat vanwege een persoon, dan herkent het volk in het charisma van een leider zijn wil, wensen en verlangens en laat hij deze door een gezaghebber verwoorden. Zo lijkt de communicatie tussen volk en charismatische leider uit te gaan van de charismaticus zelf, die erin slaagt zichzelf voor te stellen als de belichaming van wat de mensen willen (‘willen’ hier in de zin van Schopenhauers Wille, die de Vorstellung (of Rede) als werktuig gebruikt om zich te manifesteren. De charismaticus blijk echter vooral succes te hebben bij mensen die het niet meer weten, die niet meer weten wat ze willen. Vandaar dat charisma tegenwoordig geassocieerd wordt met populisme. Wat de charismaticus dan inhoudelijk zegt of lijkt te zeggen, moet dan blijkbaar aansluiten bij een dieper onuitspreekbaar verlangen van zijn volgelingen, een verlangen dat dikwijls agressieve aspecten vertoont (‘we geven ze er eens goed van langs’). Vandaar dus dat het optreden van een charismatische politicus/a doorgaans gezien wordt als populistisch. De vier politieke succesvolle Belgische charismatische figuren die sinds 1990 in de Belgische politiek zijn opgetreden, met name Jean Pierre Van Rossem, Jean-Marie De Decker, Yves Leterme en Bart De Wever, getuigden of getuigen inderdaad van een pregnant populisme (vanuit hun perspectief in positieve zin). Zij haalden of halen hun stemmen veel meer op basis van hun uitstraling dan op basis van een verstandig begrepen programma. Zo verwacht(t)en de kiezers van Bart De Wever van hem dat hij de Franstaligen en in het bijzonder de Parti Socialiste een lesje zou leren, zonder precies te weten wat ze daarmee bedoelden (hoewel: op Internetfora kon je goed lezen wat sommigen zich fantaseerden met Laurette Onkelinx in een of ander duister steegje te doen). Het lijkt erop dat wat charismatische figuren beloven en hun volgelingen verwachten eigenlijk niet geheel kan uitgesproken worden en in ieder geval niet op papier kan worden gezet. Populistische groeperingen drijven meestal op revanchegevoelens zowel bij de leiders (met een verborgen agenda van machtswellust) als bij de volgelingen (wraak). Dit verklaart waarom ‘normale’ democratische politici zo’n angst en afkeer hebben van populistische bewegingen of figuren. Hetzelfde patroon vinden we trouwens dikwijls bij sekten, waar we zien dat de sekteleider zich doorgaans aardig weet te verrijken met giften van leden die in de boodschap van de charismatische leider troost en levenszin vinden. Ik houd eraan te melden dat de relatief populair wordende katholiek-religieuze charismastiche beweging, die ik van binnen uit nauwelijks ken, teruggaat op het oorspronkelijke kerkwoord ‘charisma’, meer in het bijzonder op de ‘gaven van de Heilige Geest’. In de mate dat het me niet bekend is dat deze charismatische beweging een bijzondere maatschappelijke of politieke visie zou hebben, spreek ik me over haar niet uit en mijn mening over haar is gelijkwaardig aan mijn mening over andere godsdienstige stromingen. Overigens is, op basis van de informatie waarover ik beschik, de charismatische beweging ook niet opgehangen aan één dominante en fascinerende leidersfiguur.
Ademhaling Een normale ademhalingsfrequentie ligt tussen de 10 en 30 maal per minuut. Dit geldt voor een hond in rust. Na heftige actie neemt de ademhaling natuurlijk toe. Wanneer de hond zonder veel activiteit zeer snel ademt kan dat wijzen op hartklachten maar ook, afhankelijk van de situatie, op pijn of heftige stress.
En: ‘Vandaag, nee, deze hele week was ook voor mij even te veel… Ik wil eindelijk weer eens vrij zijn, dansen. Ik wil eindelijk weer eens goeie, echte seks. Niet dat haastige, gezamenlijke gemasturbeer dat we nu doen. Ik wil slapen tot de zon hoog in de hemel staat.’ Ze greep zacht Meyago’s linkerpols, drukte de spons verder naar beneden, liet Meyago’s middel­vinger en ringvinger even tussen haar dijen glijden.
‘Verder, kom op, ik daag je uit!’ Hand in hand hinkelden we van steen tot steen. In mijn hoofd flitsten bij elke sprong beelden van ons dorp in de meest uiteenlopende perioden. Een modderdoorlopen dorpsstraat zonder asfalt of verlichting. In het Duits vloekende soldaten. Adembenemend. Levensecht!
Een belangrijke vraag is of het toekomstproject in zijn geheel openbaar moet worden gemaakt of stapsgewijs volgens de bekende salamitechniek. Het eerste heeft het voordeel van de volledigheid, het tweede zorgt ervoor dat het project met een zekere regelmaat in het nieuws komt. Dit geldt voor om het even welk toekomstproject.
Moeder natuur is poëzie: alles rijmt en gaat in harmonie voor de waarheid van vreedzame coëxistentie. De waan wordt veroorzaakt door de angst voor de dood die zich met het lichaam identificeert: de natuur kan je lichaam verslinden, alles moet sterven. Gaan voor de ziel bevrijdt van de angst voor de dood, de liefde sterker makend dan de lust tegen de regulatie. Bij dieren wordt dat instinct genoemd en voor mensen heet het wet en orde. Haar konflikt handelt altijd over handhaving: zal haar natuur handhaven met de dreiging van de dood. Vrouwen meer gebonden aan de aarde dan de mannen vanwege hun sexueel ontvankelijke houding zijn afhankelijk van het initiatief van mannen. Als een man haar niet vraagt, haar kent of aandacht heeft voor haar behoeften, is het spel van de samenleving als geheel verloren. Op het lagere nivo van de dierlijke natuur is dit duidelijk genoeg. Voor het hogere van de kultuur raken zaken verward: mannen moeten worden als vrouwen en omgekeerd. Het materiële als geheel wordt vrouwelijk en de Heer van de Tijd moet worden weergegeven als het mannelijk initiatief of de beweger van het universum. Het sexuele vergetend worden zowel vrouwen als mannen menselijk, de wereld liefhebbend in achting voor de orde van de tijd. De orde behoudt de ziel en geeft zekerheid van handhaving. Sexueel moet men voor die orde gaan, meer verplicht zijnde door de fysieke werklast van dienstbaarheid aan de orde terwijl niet-sexueel men eenvoudigweg de dingen te accepteren heeft zoals ze zijn, de bestaande orde dienend en herstellend minder materiëel verplicht zijnde. Dat is wat ze wil: zijn initiatief en haar natuurlijke orde, ten opzichte waarvan mannen hun alternatieven van bestuur opperen. Als mannen trouw zijn aan haar orde, dan zal de ziel de mannen van konflikten weerhouden. Oorlog als zodanig is een mislukken van overeenkomst over de gerechtigheid en de vorm die de orde moet aannemen. Afspreken met haar betekent dat men voor haar moet gaan en haar moet respekteren, haar vragen wat ze wil, er achter komen of haar wensen overeenkomen met je persoonlijke orde en aandachtig zijn voor zover dat wil lukken. In feite moeten mannen er altijd naar verlangen met haar in harmonie te komen daar haar natuur altijd door de tijd bewogen wordt. Op dezelfde manier moet zij altijd verlangen de tijd te voelen daar de tijd wordt bestuurd door konstrukten van de mannelijkheid. 
Terrorisme zal een druk onderwerp zijn, wanneer diepere waarheden aan het licht komen.  Je zult beginnen te zien hoe deze dingen ontworpen werden om een wereldwijde agenda te steunen, om te eisen dat jullie allen in de angst blijven om zo de controle te kunnen behouden.  Deze waarheden zullen nog meer naar buiten komen als je bereid bent om de diepere waarheid te zien.
Het is eerder mijn overtuiging dat het uiten van heftige gevoelens en emoties (zowel positieve als negatieve) de komende jaren steeds verder ingeperkt zullen worden, zeker in de publieke ruimte en op het werk. Zij zullen vermoedelijk voorbehouden worden voor specifieke contexten, settings of evenementen (bv. feesten en festivals). Als iedere bevolkingscategorie gaat eisen dat ze niet meer op bepaalde manieren worden aangesproken of dat niet meer op bepaalde wijzen over hen gesproken of geschreven worden zoals voorzien in seksisme-wetten en beteugeling van homohaat, dan kan het resultaat volgens mij op langere termijn alleen maar een sterk uitgeklede taal zijn. Een dergelijke taalverarming past wonderwel in wat we in navolging van de Franse filosoof Gilles Deleuze  maar best de controle-maatschappij noemen (6). We gaan de volgende hoofdstukken dieper in op de reeds grotendeels voltrokken evolutie naar een “controle-maatschappij”. Met “société de controle” wordt bedoeld dat mensen niet langer gedisciplineerd worden via beloning of straf in specifieke instellingen (school, internaat, hospitaal, kampen, gevangenis, gesticht, enzovoort), zoals Michel Foucault in de jaren 1960 en 1970 de zaken analyseerde, maar via permanente controle en ogenblikkelijke communicatie. Deleuze ontwikkelde het concept op een moment dat ICT ons leven nog niet beheerste.
Het complex van symptomen dat in meer of mindere mate valt waar te nemen bij mensen die slachtoffer waren van geweld of andere schokkende gebeurtenissen, heeft de naam van post-traumatisch stressstoornis gekregen.
Wanneer er een behoeftige klant zijn broek had laten zakken en plaats nam voor een van de gaten, was het slechts een kwestie van tijd voordat Mumbai iemand vond om plaats te nemen aan de andere zijde van de schutting om de overeenkomst te bezegelen. Ofwel een van de tippelaars die hier over straat zwalkten, of wanneer hij het met de lichtekooien niet eens kon worden over de vergoeding dan stuurde nog wel eens de doof­stomme keukenhulp, die hij dreigde met slaag.
Het vuur brand het oude vertrouwde ‘zelf’ weg. Je wordt wakker geschud. Je ziet daardoor duidelijker wat in je binnenste is. Je ziet het geheel en de context waarin dingen zin hebben. Onze ware natuur komt tevoorschijn. Je ontdekt een innerlijk vuur waar de waarheid ‘ik ben wie ik ben’ de realiteit is. Het transformeert zelfs de oudste diepste dingen in je. Zelfs dat wat je eerst als ‘slecht’ betitelde, krijgt een context.
Maar voor Miranda het papier kon overhandigen greep ze met beide handen haastig naar haar zwangere buik. De tekening zeilde rakelings door de kamer door de beweging en schoof onder de boekenkast. Ze zakte bijna door de knieën, haar elleboog stootte tegen een deurtje van de vitrinekast aan de andere muur. ‘Ohhh,’ kreunde ze. ‘Oh dat doet PIJN!’
Signalen: Probeer op zoveel mogelijk manieren de aandacht te trekken van reddingswerkers. Drie bundels takken klaar zetten in een driehoek, klaar om in brand te steken is een van de beste manieren om aandacht te trekken. Het vuur zal ’s nachts van heel ver zichtbaar zijn en overdag kan je er groene bladeren en takken op gooien om rookontwikkeling te verkrijgen. Takken of stenen gebruiken om een boodschap te maken op de grond is ook een mogelijkheid. Hou er rekening mee dat je bij deze manier van signalisatie de boodschap groot genoeg maakt (minimum 10 meter). Probeer stenen te gebruiken die een lichte kleur hebben, zodat ze in contrast zijn met de ondergrond van het bos. Wanneer je een boodschap op de grond tekent of legt moet je ervoor zorgen dat je de boodschap zo eenvoudig mogelijk houd.(SOS)
Met potloden de donkere lucht licht kleuren, een gesprek voeren met een duif die al veel van de wereld heeft gezien en vriendschap sluiten met de krokodil onder het bed. ‘Kinderspel’ noemen wij dat. Kinderen fantaseren en spelen. Volwassenen worden verondersteld te denken en te werken vanuit een objectieve werkelijkheid. Binnen die opvatting is geen plaats voor de gedachte dat de werkelijkheid wel eens veelvormig kan zijn – dat ‘echt en onecht’, ‘waar en onwaar’ vaak een kwestie van perspectief is. Werkelijkheid wordt geconstrueerd in een web van grote en kleine, abstracte en concrete menselijke samenlevingsverbanden. Dit boek laat zien dat spelen met werkelijkheden een krachtig therapeutisch instrument is. Door middel van reflectie op praktijk en theorie worden speelse methoden voor systeemtherapeuten toegankelijk gemaakt. Het boek zet aan tot nadenken over speelsheid als therapeutische interventie en therapeutische attitude. Hierbij staat steeds de vraag centraal hoe een systeemtherapeut kan aansluiten bij de leefwereld van kinderen en jongeren.In deze bundel komen diverse systeemgeoriënteerde psychotherapeuten uit België en Nederland aan het woord. Zij werken met kinderen en jongeren, individueel, in gezins- of in groepsverband. Hun bijdragen zijn gefundeerd in de klinische praktijk en belichten een fijnmazige veelheid van systeemtheoretische perspectieven en therapeutische ingangen. Ze bieden praktijkgerichte handvatten voor de systeemtherapeutische praktijk met kinderen en jongeren
Het verlangen als uiterlijke bron zal het steeds meer laten afweten. Dit zal in de eerste twee kwadranten van het jaar meer voorbereid worden.  Je zult beginnen te denken, voelen en ervaren, alsook keuzes te maken vanuit dienstbaarheid aan het geheel.
De moritat-zinger besluit toch een andere plaats te zoeken om haar liederen ten gehore te brengen. Ze haalt haar juist vastgespijkerde doek weer los, rolt hem behendig op, hangt haar kleine draaiorgeltje weer aan de leren band over haar schouder en maakt zich dan uit de voeten, het kwetterende aapje in haar kielzog.
Ik heb de “store” dat wil zeggen de planken in de keuken al aardig vol blikken met eten staan  en de keukenkast waar vliegen en muizen niet zomaar naar binnen kunnen staat ook al vol plastic dozen met koekjes, havermout, macaroni, spaghetti, jam, locaal gemaakte pindakaas en zo voort. Inmiddels heb ik voor alle kookgerei waar een gat in het handvat zit een spijker in een lange plank geslagen zodat daar nu een vaste plaats voor is.
Kortom: die roep om energiebesparing komt me over als weer zo’n vorm van collectieve boetedoening die men de mensen ongevraagd wil opleggen. Vandaar het in de publieke opinie bestaande beeld van het “vingertje” en de regelneverij van de Groenen. Mijn kijk op de milieuproblemen vertrekt dan ook niet van begrippen zoals de erfzonde en ook niet van het oedipuscomplex. Ik zie niet in waarom we zouden moeten leven à la merci van de natuur (of Natuur).
Het Spuigat is zo’n kroeg met kerven op de borrelglazen die een borrel of een dubbele mar­keren. De waard put zich uit in excuses terwijl hij aan het inschenken is. Hij spreekt in een onver­staanbaar binnensmonds pidgin, zodat zijn klanten nooit begrijpen waarvoor hij zich precies veront­schuldigt.
Maar de tijd is sinds de 19de eeuw uiteraard niet blijven stilstaan. En Down’s classificatie is nu aangevuld met een recent type, de “normale idioot”. Zij het dat een hardnekkige subgroep van dit type zich liever aanduidt als “abnormale idioot”, kwestie van veilig afstand te nemen. In tegenstelling tot het algemene “normale idiote type” zoekt deze subgroep obsessioneel naar middelen om publiekelijk op te vallen en de aandacht te trekken door excentrieke kledij (zoals hoeden met een scheepsmaquette erin verwerkt), het zeer luidruchtig uitslaan van wartaal en het maken van allerlei obscene gebaren. Heel wat kunstenaars, schrijvers en tv-presentatoren vallen onder dit type, al heeft zich in het merendeel van deze gevallen nog geen gelegenheid voorgedaan waar tot een deskundige diagnostiek kon worden overgegaan. Deze high-educated handarbeiders blijken in hun dagelijkse  beroepsuitoefening inderdaad sterk beperkt te zijn door hun mentale handicap. Zij proberen er als het ware alles aan te doen om te lijken op lijders aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Maar constitutioneel blijven het hoe dan ook “idioten” zoals de rest van de “normale idioten”. Zoals jij en ik dus.
Doordat fabrieken in Frankrijk en Tsjechoslowakije op last van de bezetter tijdens de oorlog de Fi 156 hadden moeten bouwen waren de bouwtekeningen na de bevrijding nog steeds aanwezig en hebben beide landen de toestellen nog in groten getale gebouwd.
Ondertussen zijn de blijheid en de vrijheid fel onder druk komen te staan. En wel onder invloed van twee factoren. Eerst en vooral de steeds toenemende expansie van het politiek correcte denken, van de pensée unique, die de sfeer waarin de blije vrijheid kan gedijen, compleet is gaan vergiftigen. Dit politiek correct denken is gelinkt aan het dodelijke TINA-principe (“There Is No Alternative”). En daarnaast doordringt een aanzwellende angstpsychose de leefomgeving waardoor de vrijheid en de blijheid zich moeten gaan beperken. Een angstpsychose die niet alleen veroorzaakt wordt door het terrorisme, maar evenzeer door de vrees met betrekking tot de klimaatopwarming. Stel je voor dat de helft van België, incluis Oostende, weggeveegd wordt door een onstuitbare zondvloed.
Ik heb onlangs wel een heel dik prenten- en kleurenfotoboek over de alhier gelegen stad cadeau gekregen. Omzeggens elk gebouw, elke zogenaamde bezienswaardigheid of curiositeit is er in beeld gebracht vanuit hoeken en perspectieven waar je zonder levensgevaarlijke acrobatentoeren of zonder hulp van een helikopter onmogelijk bij kan. Maar dat cadeau heeft nog niet één keer mijn aandacht kunnen kapen! In lawaaierige winkelstraten vertrappeld worden door een mensenvloed die je in alle mogelijke richtingen voor de voeten loopt? Naar een tentoonstelling gaan, in een museum rondslenteren en daar de betweterige kunstliefhebber uithangen? Kom, zeg! Zondag de match KV Oostende – Anderlecht gaan zien?
Met veel gespetter baande de opgelapte dinghy zich een weg door de branding. Zout water prikkelde Ferdi’s lippen; zijn ogen knipperden. De roestige buiten­boord­motor brulde, haperde, sloeg weer aan, terwijl achter ze vette blauwe rook walmde. Met één hand hield hij zich vast aan de tros die langs de oranje rubber boorden was gespannen; met zijn andere wees hij naar de einder.
Conclusie van het onderzoek: succesvolle investeerders kunnen aangeduid worden als ‘functionerende psychopaten’. Zij laten zich nauwelijks door hun emoties leiden of beleven ze minder intens. Emoties kunnen investeerders ertoe brengen het ‘spel’ té veilig te spelen. Zo verklaren de onderzoekers waarom in tijden van beursbaisse heel wat investeerders gaan beleggen in obligaties eerder dan in aandelen. Obligaties brengen op korte termijn meer op, maar hun rendement op lange termijn is lager dan dat van aandelen. Door hun emoties (vrees voor verlies, negatieve verwachtingen) te volgen durven beleggers dan minder risico te nemen zelfs als de mogelijke baten de kans op verlies sterk overstijgen. Dit fenomeen staat gekend als ‘kortzichtige verliesafkeer’, myopic loss aversion. De onderzoekers haasten zich om te benadrukken dat de studie niet wil insinueren dat het hebben van hersenletsels een goede zaak zou zijn. In het algemeen blijken mensen met hersenletsels echter ‘slechtere’ beslissingen te nemen dan mensen met een intact brein. In hun eigen onderzoek was risico-nemend gedrag het meest voordelig: de testpersonen met de minste angst (de mensen met letsels) neigden er dus toe optimaler te presteren. Uit ander onderzoek blijkt dat wanneer risico-nemend gedrag minder voordelen biedt, mensen met intacte hersenen beter presteren: de mensen met letsels worden door hun emoties niet tegengehouden om teveel risico te nemen. De onderzoekers onderstrepen ook dat emoties een normaal en essentieel onderdeel zijn van het menselijk gedrag. Toch raden de onderzoekers beleggingsmaatschappijen aan om het persoonlijkheidsprofiel van hun beleggingsadviseurs in de gaten te houden, met andere woorden ze te selecteren op basis van ‘functionele psychopathie’.
Restaurant Parkheuvel is een monument. Niet alleen vanwege uiterlijk,locatie, het intieme park en de Maas die vlak langs stroomt, maar vooral omdat hier, op deze heilige plek voor het eerst in de Nederlandse culinaire geschiedenis een derde ster in de Michelin gids werd binnen gehaald. In de editie van 2003 is het Cees Helder die voor deze historische score zorgt. Meteen is daarmee de huidige eigenaar, Erik van Loo, de eerste Nederlander die het aandurft om een drie sterren restaurant over te nemen. Dat is in de zomer van 2006, midden in het seizoen nog wel. Het hele verkooptraject heeft zich in het grootste geheim afgespeeld, waardoor de heren van Michelin in Brussel en Parijs niet bepaald pleased zijn, want dat zijn ze nooit als hun gids door de actualiteit wordt ingehaald. Misschien dat Van Loo en zijn vrouw Anja het daarom extra te verduren krijgen bij de 2007 editie, dat najaar. Van de drie sterren blijft er nog maar één over, terwijl hij in de keuken van De Zwetheul toch een klein decennium goed is geweest voor twee sterren.
72. 70 kan gaan om de band met je eigen partner, maar net zo goed om fami- lie of vrienden die weer dichterbij mogen komen. Een lotgenotengroep kan daarin een belangrijk onderdeel zijn, maar vooral als je er alleen voor staat. Juist in een dergelijke groep krijg je erkenning door vooral veel te praten, te luisteren en emoties te uiten. Daarin kun je ook met anderen werken aan herstel van vertrouwen en wordt een hele basale behoefte vervuld, namelijk die aan liefde. Het is helaas niet om al je angsten, negatieve gevoelens en twijfels zomaar weg te stoppen in een doos die je op zolder kunt zetten. Hefti- ge gevoelens laten zich niet zomaar opsluiten, maar komen naar bo- ven. Met andere woorden: gevoelens kun je wel bevriezen, en dat kan tijdelijk helpen, maar als je ze kunt laten ontdooien en kunt delen – het liefst met je partner – dan kan de ander met je meevoelen en be- grijpen wat je echte pijn en nood is. Misschien nog wel het belangrijk- ste is dat je dan erkenning krijgt: jouw gevoelens mogen bestaan. Dit is een belangrijke eerste stap op weg naar herstel. Een (nieuwe) veilige, hechte band helpt daarbij om de volgende redenen: • Deze band troost en verzacht je pijn. Lichamelijke en emotio- nele nabijheid werkt kalmerend op ons zenuwstelsel en helpt ons weer in balans te komen. • Een veilige, hechte band helpt om de strijd tegen de bestaan- de problemen vol te houden; • De band helpt je ervan overtuigd te raken dat de ‘nieuwe’ persoon die je bent geworden nog steeds gewaardeerd en ge- respecteerd wordt; • Een hechte verbintenis helpt ons zin te geven aan wat er is gebeurd, en helpt orde te scheppen in chaos.
‘Dit is namelijk een strijd tussen twee andersoortige culturen, die hun geschillen op andersoortige manieren beslissen. En alle idealen ten spijt, verliezen grafiet en inkt het toch van Full Metal Jackets en Hollow Points.’

One Reply to ““uitrusting voor overlevingsuitrusting basis overlevingsuitrusting voor kamperen””

  1. EHBO: Verzorg eerst jezelf en probeer dan hulp te bieden aan anderen. Alle wonden die je niet onmiddellijk verzorgd kunnen later voor veel problemen zorgen en kunnen een beperking betekenen van je overleving. Een degelijke cursus volgen voor je erop uit trekt kan je helpen om verwondingen te verzorgen. Een kleine handleiding bij hebben is ook een heel goed idee.
    Marzieh Afkham, die de eerste Ministerie van buitenlandse zaken van het land woordvoerster, zal het hoofd van een missie in Oost-Azië, de staat news agency gemeld. Het is niet duidelijk aan welk land zal ze als haar benoeming heeft nog worden aangekondigd officieel worden geboekt. Afkham zullen alleen de tweede vrouwelijke ambassadeur Iran heeft …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *