“survival tech uitrusting uitlandingsuitrusting voor de Australische outback”

De mens daarentegen heeft toegang tot het geslotene, het verborgene en het gesluierde (het Griekse filosofische woord voor ‘waarheid’ is alètheia, d.i. wat zonder sluier is): zijn Umwelt wordt een wereld die zich aan hem openbaart. En in die zin opent de mens zich ook voor zichzelf, een openheid die mogelijkheden biedt voor nieuwe manieren van zijn en van omgang met ‘zijn’ wereld. Vanuit deze visie van Heidegger poogt Agamben in zijn boek dan een perspectief te bieden op de toekomstige verhouding tussen het dierlijke en het menselijke in de ‘mens’.
*3 Beeldengids van de dierenriem, door Helene W. en Willem A. Koppejan ISBN: 90 202 1672 4. Dit boek beschrijft zowel het eerste als het tweede beeld. ‘Astrologische Mandala, de cyclus van transformaties in 360 symbolische fasen’ door Dan Rudhyar ISBN:90 6271 906.6. Dit tweede boek beschrijft alleen het innerlijke tweede beeld.
Op het moment dat de eerste stukken vlees de messen raakte, greep Berend naar zijn oren en slaakte een hartverscheurende kreet. Het vlees gilde. Het schreeuwde. De lamskarbonades krijsten zo hard ze konden, in de oorverdovende stilte in Berends hoofd.
Wat betekent deze zeer bijzondere astrologische situatie nu eigenlijk voor ons en voor het collectief? Als collectief worden we ons bewust dat onze eenheid gewond is *13a Uranus heerst over computers en daarom krijgen de Robin Hoods achter hun computer nu (vanaf 2004) zo de wind mee en neemt de nieuwswaarde van internet zo’n vlucht. Nu wordt voor iedereen helder dat de gecontroleerde kanalen van informatievoorziening via de reguliere media vaak gekleurd en onvolledig zijn. Iedereen moet nu voor zichzelf gaan beoordelen of informatie klopt. Bestuurders verliezen meer en meer hun greep op het collectief. Iedereen kan nu doordringen tot het collectief met informatie en creaties. Sinds de zwarte Maan in Vissen in oktober 2010 haar werk is gaan doen, is dit sterk aan het toenemen. Het bewustzijn, de vrijheid en het inzicht in ons collectief groeien dus enorm. We worden ons hierdoor ook bewust van de ongelijkwaardige kansen en manipulatie van bestuurders en het maatschappelijke systeem waar wij allemaal onderdeel van zijn. De gewonde eenheid wordt dus voor een grote groep zichtbaar en zet een beweging in gang van heling en herstel. Deze belangrijke boost van helende energie geeft ons de kans om onze expressie van de eenheid als collectief weer meester te worden en weer bewuste scheppers te worden van ons eigen leven en realiteit. *13a
Waarom is deze technisch onderlegde mens niet in zijn toestand blijven bestaan? De verworvenheden van de primitieve mens zijn immers enorm. Behalve de Eskimo’s, de aborigines en een aantal verspreide stammen hier en daar, bijvoorbeeld in de regenwouden van de Amazone, zijn alle andere volkeren overgestapt naar een volgend stadium, dat van de landbouw of veeteelt. Zijn deze uitzonderingsstammen restanten uit het paleolithische tijdperk of zijn het stammen die door omstandigheden verplicht zijn geweest terug te keren naar een levenswijze van jager-verzamelaars?
Je onafhankelijkheid en lichaam bestierend bereik je vroeg of laat je grenzen en verlies je de kontrole. Hoe beter men samenwerkt en feedback krijgt van anderen hoe beter de kontroles zullen werken. Tijdig zal men gewaarschuwd worden als men de gevarenzone betreedt met twee mensen meer wetend dan één. Niettemin is groepsvorming geen garantie tegen kontroleverlies. De regel van het ophouden met een spel dat verkeerd loopt moet hier in herinnering worden gebracht. Daartoe moet men niet gehecht zijn aan het resultaat van het lichaamswerk. De regels van de sportiviteit moeten worden onthouden om niet verloren te gaan in de destructiviteit van een lichamelijk konflikt. Internationale oorlog b.v. is een voorbeeld van het verliezen van de kontrole in het politiek bestuur. Het enige antwoord op oorlogvoering is het op te geven. In aanmerking genomen wat moet worden opgegeven ten tijde van oorlog mag men zich verwonderen over de aard van het oorspronkelijke konflikt. Hebben we teveel gegeten nu we dat klaarblijkelijk moeten opgeven? Zijn we konfrontaties teveel uit de weg gegaan nu we er niet meer aan kunnen ontkomen? Hebben we de sexuele liefde teveel ontkend nu de soldaten naar eigen behoefte aan het verkrachten zijn? Zijn we vergeten de juiste vragen te stellen nu mensen worden gemarteld vanwege hun betrokkenheid? Hebben we Onze Lieve Heer teveel vergeten nu we onze toevlucht zoeken in het gebed? Oorlog toont aan waar de kontrole in feite zit: in het samenzijn, het voedsel, de sexuele liefde, menselijk vertoog en de aanbidding. Derhalve is de regulatie van het samenzijn, de voedselinname, de sexuele liefde, het menselijk vertoog en de aanbidding van het allergrootste belang ten einde kontrole te houden en te overleven ten tijde van crises. Dit leidt tot de waarden der regulatie: socialiseren, matigen, sexuele abstinentie d.m.v. het huwelijk (niet enkel het geestelijk huwelijk), luisteren middels de media en aanbidding m.b.v. het uurwerk. Socialiseren is overgelaten aan de vrijheid van associatie daar geen filosoof kan zeggen welke individuele voorkeur en behoefte er nodig zou zijn. Men kan daarop alleen maar zeggen dat één of andere regeling terwille van de sociale kontrole nodig is. Zoals voorgesteld zou de regering een (niet-politieke) socialisatie-subsidie kunnen instellen voor mensen die zich bekennen tot een overeenkomst van sociale orde. Samenvattend is de beste manier om de kontrole te houden t.v. te kijken en regelmatig te socialiseren, getrouwd zijn en leven voor de handhaving van de basis van de sociale zekerheid en het instellen van je dagen naar een gepast tijdschema (afb.). 
Ontmoetingscentrum voor ouderen DE ROOS 2016 Ouderen 1 ONTMOETINGSCENTRUM DE ROOS Adres: Beekstraat 29 6001 GG Weert Tel: 0495-688190 (tijdens kantooruren) 0495-688199 (buiten kantooruren) Fax: 0495-537299
Deze morgen (vrijdag) moest ik vaststellen dat de modem voor mijn tv- en internetaansluiting ’s nachts moet bestookt zijn geweest met vreemde kosmische stralen. Het ding heeft het compleet laten afweten en een Belgacom-technicus kan zich niet vόόr dinsdag vrijmaken. Ik vrees een regelrechte ramp. Drie à vier dagen zonder computer: wat moet ik met al die lege uren aanvangen? En mijn beste vriendin is ook al door de vijand van de mensheid geïmmobiliseerd. Die is zo waar gistermiddag geopereerd: galblaas weggenomen, een handeling die noodzakelijk bleek om de hinderlijke opeenstapeling te neutraliseren van een reeks galstenen in grootte variërend van een knikker tot een kleine pingpongbal. Na 2 minuten telefoneren moet ze al uit amechtigheid de hoorn neerleggen en een paar uur volharden in een horizontale en ook nog zwijgende houding. Mezelf een paar uur verliezen met koffie slurpen en mateloos roddelen over politici en andere succesvolle seriemoordenaars, om finaal te eindigen met smeuïge verhalen over verdronken kalveren en omvergereden of van de trap gevallen familieleden en kennissen, dit allemaal bij een glas porto, un petit dernier pour la route: het zit er de komende dagen ook niet in.
Daar gaat Mackie Messer, de pooier. Hij heeft betere dagen gekend. Zijn haar wordt dun en hier en daar grijs. De praalhans in zijn ooit dure, maar nu gelapte heren­jas. Verborgen in die jas draagt hij zijn messen, met lemmeten die je pas ziet blikkeren als het te laat is.
Op het einde van de brand waren de overgebleven voorraden foetsie weg, en die klote-vos? Die kreeg zijn zin: we sloegen een kamp op voor de avond, en iedereen stemde akkoord om de volgende dag op trektocht te gaan naar Euphrat, die achterlijke stom­koppen.
Laura kon niet verklaren hoe ze wist dat het een vrouw was, want de gedaante was niet meer dan een vage zwarte vorm die op een of andere manier nog donkerder was dan de nachtelijke duisternis van de slaap­kamer. Toch wist ze zeker dat het een vrouw was. Laura was compleet verstijfd en ze baadde in het zweet. Haar handen knepen het laken fijn van angst, haar hart bonsde zo wild dat het uit haar borstkas leek te springen.
Berend rukte de stekker uit het stopcontact en het gekrijs verstomde. Vanchter de machine hoorde Berend zijn broer de keuken door strompelen, terwijl messen, borden en metalen schalen op de grond kletterden. Met stampend hart en een bonkend hoofd hees Berend zich aan de werkbank omhoog. In de hoek van de keuken zakte Willem zacht jammerend tegen de muur op de grond. Hij had zijn rechtervuist slordig in zijn slagersschort gewikkeld en klemde de pols stevig vast met zijn andere hand. De zwart-witgeblokte stof kleurde in hoog tempo rood.
Hoe dan ook, de homo sapiens is een dier dat pijn vermijdt en geluk nastreeft op een manier die algemener is dan velen denken. En om weer even terug te komen op geluk, wat mij betreft kun je zien dat er twee vormen van geluk zijn: de ene is vluchtig (en vaak gezien) en de andere is blijvend maar moeilijk te bereiken.
Commentaar van Jan Vanhaelen, voorzitter Sarah Beweging, een beweging voor psychosociaal welzijn: ‘Geen nood, wij bouwen het dubbele aantal psychiatrische instellingen, wij verdubbelen het aantal PAAZ’s – Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis – en de Centra Geestelijke GezondheidsZorg, de Centra voor Leerlingen Begeleiding en de plaatsen voor begeleid wonen, de beschutte werkplaatsen, enz., enz. De opzichters verdubbelen wij natuurlijk ook, zodat één opzichter per acht of negen inwoners geen uitzondering is. Het aantal psychiaters gaan wij niet verdubbelen, maar slechts met een vierde of een vijfde verhogen. Er moet tenslotte toch een superklasse zijn in deze nieuwe wereldorde, die niet te groot in aantal is, de anderen kan overheersen en als slaven in de actieve welvaartsstaat inzetten om zelf meer geld, genot en geweld te kunnen ‘plegen’… Misschien inderdaad goed als de mensen zich stilaan beginnen te organiseren tegen de waanzin van de psychiatrie! Ik denk trouwens dat wij, alvorens er organisatie komt, al hier en daar wilde opstanden zullen krijgen… Ze gaan dan de nieuwe term ‘psychoterroristen’ uitvinden…
Mijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint. Zo luidt het liberale vrijheidsprincipe. Vrij van opdringerige staatsinmenging en vrij tot het ontplooien van latente talenten en competenties. Het is een hyper-individualistisch principe, waarbij ook de “ander” tot een sociaal geïsoleerd en monadisch individu wordt verklaard. Het is niet moeilijk om te wijzen op de interne tegenstrijdigheid van dit liberaal beginsel van de individuele egocentrische vrijheid, van de absolute persoonlijke autonomie en van de al evenzeer absolute zelfbeschikking. Onze vrijheid botst immers steeds op de vrijheid van minstens één medemens. Vandaar dat tegenwoordig nogal potsierlijk gesproken wordt van vrijheid in verantwoordelijkheid. Responsabilisering heet dat zo mooi in het Wetstraatees. Geen kat, zelfs de mijne niet met hun onmiskenbare empathie en hun toch onweerstaanbare hoogbegaafdheid, die in de verste verte weet hoe deze abstracties zich vertalen in het dagelijks concreet handelen.
Wat geldt voor politici geldt ook voor activisten. De meeste activisten beseffen niet dat ze aan actie doen. Ze doen aan actie uit een routinematig plichtsbesef, een gewoonte die zichzelf niet bewust is. Actie passioneert hen niet. Ze zijn activist op elk moment van de dag en dus zijn ze het eigenlijk nooit.
Een tweede punt waarop de mannen het voortouw namen was de bevloeiing, de irrigatie. De landbouw ontplooide zich vooral langs rivieren omdat de gewassen water nodig hadden voor een snelle en welige groei. Regelmatige en voorspelbare seizoensgebonden rivieroverstromingen zorgden er daarbij voor dat grote oeverstroken met hoog rendement konden worden bebouwd. En wanneer de overstromingen uitbleven, dan ensceneerde men ze: door bevloeiing en het wijzigen van de loop van de rivier. Dit was mannenwerk, want ze vergde verplaatsing waar de aan de habitat gebonden vrouwen niet voor uitgerust waren. De irrigatie of de modificatie van de loop van de rivier impliceerde ook dat men zich ging moeien met het leven van stammen stroomafwaarts of stroomopwaarts, niet om ze in woeste verwarde agressie aan te vallen of hun vrouwen te verkrachten maar om ze te overtuigen op een bepaalde manier met de rivier om te gaan, b.v. om bepaalde irrigatiewerken uit te voeren. Weigerden deze naburige stammen dit, dan werden ze met geweld gedwongen. Ze verloren hun vrijheid, ze werden in slavernij gebracht. Een deel van hun bevolking werd meegenomen om als dienaars te gaan fungeren in de stad van de aanvallers: als wachters, als een soort politieagenten avant la lettre, als tempeldienaars en –dienaressen, als prostituees, als werklieden op het land of als hoeders van kudden. Was de oorlog in de jachtsamenleving in wezen nog een doelloos gebeuren en wisten de manschappen niet precies waarom ze oorlog voerden en hun leven op het spel zetten, dan krijgen we nu oorlog met een doel, oorlog als arbeid. Strategie en tactiek worden nu essentieel: het doel is het ander volk te onderwerpen en in te lijven in zijn eigen maatschappelijk project. Samen met de behoefte zich het surplus van zwakkere stammen zonder veel inspanning toe te eigenen, wordt oorlog voor de nieuwe stadstaten een permanente bezigheid. Een deel van de jonge mannen van de onderworpen stam wordt zelfs voor het eigen leger gerekruteerd. Hier ontstaat de Staat in zijn repressieve gedaante plus het idee van een maatschappij die gerealiseerde sociale verhoudingen moet reproduceren. Zo ontwikkelen zich uit de stadstaten werkelijke (zij het nog relatief kleine) rijken: in Mesopotamië Soemer aan de monding van Tigris en Eufraat (één van de zes wereldstreken die door de UNESCO is erkend als ‘wieg van de beschaving’), later Akkad en nog later Babylon; in Egypte Neder- en Opper-Egypte, die onder de farao’s dan tot één geheel worden gemaakt, waarbij de stamgoden Horus en Seth worden samengevoegd. Die rijken verenigen grote aantallen stadstaten. Vanuit hun oorsprong brengen zij andere stammen gedeeltelijk in slavernij (in de mate dat men die slaven kan absorberen), in ieder geval onder een soort dwingelandij, en intern binnen de stadstaten heerst de terreur van de horigheid. Wetten worden uitgevaardigd die niet langer betrekking hebben op de leden van de eigen stam, maar op al wie op een bepaald territorium aanwezig is. De eerste landbouwbeschavingen stoelen op een eenheid die in wezen totaal ontbreekt. De samenleving is langs diverse scheidingslijnen bijna onherstelbaar gespleten. Van de relatief vreedzame egalitaire samenlevingen van het paleolithicum bleef niets over.
Op de afdeling ligt één kind dat ik zaterdag heb geopereerd: 5 dagen braken en geen ontlasting en een niet pijnlijke mobiele zwelling links naast de navel. Toch maar “gekeken”:  een groot pakket lymfeklieren in het mesenterium, maar géén afsluiting, geen “ileus”. Hier is geen PA en geen kweek mogelijk. Conclusie: geen “invaginatie” maar hopelijk een virusinfectie.
Het is mijn bedoeling om geregeld naar ginder te gaan om het project te ondersteunen en verder uit te bouwen. U kunt er zeker van zijn dat uw gift zal bijdragen tot het redden van levens. Indien de afrikaanse moeders dagelijks Bertram in het eten verwerken, hoeven er geen kinderen, noch volwassenen, meer te sterven aan malaria, en aids-patiënten zullen terug sterker worden en een nog volwaardig leven kunnen leiden.
‘Die riedel ken ik, hoor. Ik was gewoon nieuwsgierig.’ Ik knipoogde naar de pseudo en keek hoe laat het was. Mijn Elevatorgondel zou bijna vertrekken. Ik voelde fladders in mijn buik. Het ging eindelijk gebeuren: mijn eerste vlucht.
De ochtend van de volgende dag begon met zware regenval die geen einde leek te hebben. Lijven pakten zich samen onder de hoge zwammen van het Helden­plein: lange Lleroh (optimistisch en blij van hart); korte, donkere Kiteh (alledrie de geslachten aan­wezig, samengedrongen en ernstig); slanke, rode Timbesh (voornamelijk ondoorgrondelijk); een kleine groep bleke Oba (uitgescholden en met minachting en wan­trouwen op afstand gehouden).
Als ik wakker word, ligt het lab in schemering gedrenkt. De elektronen­microscoop aan de wand tegen­­over me is een imposante grauwe toren; de werk­banken lichtere rechthoeken; de binnendeur van de luchtsluis een glinstering in de hoek. Met de gedoofde TL-buizen resteert slechts het zwakke dag­licht dat door de gesloten lamellen sijpelt.
“Het is heel eenvoudig,” zei Louis, “en zo gewoon, helemaal niet gezocht. Een vader heeft een zoontje, een klein jongetje, en dat tilt hij wel eens aan het hoofd op. Hij doet het weer eens en – tik! – de nek breekt. Dood. Dokter gehaald, die zegt: het kind is dood, hoe is dat gekomen? Dat weet ik niet, zegt de vader, we stoeiden. Maar dan moet u toch iets bijzonders gedaan hebben, zegt de dokter. Welnee, gewoon, zegt de vader, opgetild, – zo – en hij tilt het zusje, om het te laten zien, net zo oud, ook aan haar kop omhoog. Tik! Ook de nek gebroken. Toen wisten ze in elk geval waar het vandaan kwam. Aardig hè?” Zij lachten.
Ons handelen en de bewegingen van alle vormen expanderen, exploderen, contraheren en imploderen zo in tijd en ruimte. Een biografie van een enkeling, in de klassieke zin van het woord, als de lineaire ontvouwing van een levensloop is dan ook pure fictie, maaksel in de zin van knoeiwerk. De sporen die iemands leven nalaat, liggen immers niet mooi op één lijntje, maar zwermen uit in alle mogelijke niet na te trekken richtingen. Een biografie of een autobiografie is dan ook niet meer dan een misleidende poging om de indruk te wekken dat we eenheid hebben aangebracht daar waar de verscheidenheid niet te overzien is, en dus ergernis opwekt. En ergernis moet ongedaan en gecompenseerd worden. Alle leven en alle niet-leven bevindt zich steeds in een chaotisch web van bindende en ontbindende krachten, zowel in de ruimte als in de tijd. Die krachten volgen zelden een mooie rechte lijn, maar krommen zich, keren terug op hun stappen, kruisen elkaar tot de meest verwarde en verwarrende transversaliteiten en labyrinten. Om wanhopig en knettergek van te worden. Gezond werkmanverstand heeft daar echter amper moeite mee. Het is toch niet zo uitzonderlijk dat iets of iemand zo maar zonder oorzaak of reden plots uit het leven van een persoon verdwijnt om dan even plots, weer zonder oorzaak of reden, opnieuw in het leven van die persoon op te duiken, dikwijls om er dan allerlei herrie te schoppen. Psychologie zoals die zich de laatste 150 jaar, zij het in de meest verrassende varianten, ontwikkeld heeft tot een afzonderlijke geprofessionaliseerde wetenschap, heeft de mensheid dan ook nog niet veel heil gebracht. Maar dat laatste was en is ook niet de ambitie van de psychologen: ze beweerden en beweren dat alleen maar.
Voor Harrald iets kon doen, stak ze haar rechter­wijsvinger in de wond die hij zojuist gemaakt had. In een vloeiende beweging likte ze vervolgens het puntje van haar vinger af. ‘Wat doe je nu?’ vroeg hij geschokt. ‘Van melaatsen moet je afblijven, voor je ’t weet ben je besmet!’
drie kaarsen staan voor de drie-eenheid van Geest, Ziel en Lichaam. De slang is een symbool voor het innerlijk verlichtende Kundalinivuur. Deze slang kronkelt rond de drie kaarsen en transformeert de drieledigheid van Lichaam, Ziel en Geest.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *