“survival gear winkel overlevingsuitrusting waterfilter”

Het paar bleef oorspronkelijk slechts voor de geboorte van één of meerdere kinderen samen. Dan werd het huwelijk verbroken en gingen beide partners een nieuw huwelijk aan. Overspel bestond in wezen niet. Het was pas door de vernauwing van het aantal potentiële partners dat men ging toezien op de trouw van de partner, omdat men door die vernauwing voor seks meer en meer afhankelijk werd van het xxxxbezit van de partner. Jaloezie begon dus de kop op te steken en daarmee ook de agressie die jaloezie opwekte. Andere mensen van de eigen sekse werden rivalen, potentiële dreigingen. De apostel Paulus, stichter van het christendom, spreekt in zijn Brief aan de Korinthiërs nog over het bericht dat hij ontvangen heeft dat ‘een zekere man de vrouw van zijn vader heeft’. Het gaat hier niet over incest want dan zou die vrouw aangeduid worden als de moeder van die man. Het gaat ook niet over een éénmalige gemeenschap maar over het hebben van de vrouw. Paulus zet zich dus af tegen een situatie waarin een man een relatie aangaat met een vrouw die reeds een relatie heeft met zijn vader. Overspel betreft dus niet het één nacht slapen bij een andere vrouw of het bezoeken van een hoer, maar het hebben van een vrouw die reeds door een ander is gehad. Het aangaan van een relatie (in plaats van de eenvoudige seksuele daad) impliceert immers dat men voor de partner zorgt en die in zijn levensonderhoud voorziet. Dan kan het aangaan van een tweede relatie de economische zekerheid van de eerste relatie ondermijnen. Het is opvallend dat Paulus noch de vrouw noch de vader blameert maar de zoon die binnendringt in een reeds bestaande gewettigde relatie. In die context is het volkomen logisch dat polygamie een privilege werd van rijke mannen met veel resources en hulpmiddelen. Kortom, omwille van de economische zekerheid van de vrouw en haar garantie op een probleemloos bestaan en omwille van de zekerheid dat de man zijn voedsel werd opgediend en dat hem kinderen zouden gebaard worden, werden steeds stringentere huwelijksregels ingevoerd, waarvan het incestverbod de eerste maar niet de enige was. Dit zou uiteindelijk met het christendom uitmonden in het monogame levenslange huwelijk (het sacrament van het huwelijk), een instelling die steeds kwetsbaar is gebleken en de laatste halve eeuw praktisch weer volledig ter discussie is gesteld. Het is duidelijk dat de hierboven genoemde ontwikkelingen, zoals deze die we in de paragrafen over b.v. de persoonlijke god hebben besproken, pas tot volle bloei zullen komen in de stedelijke beschavingen van de landbouwsamenlevingen.
De vigerende evolutionaire psychologie en ook de evolutionaire antropologie, zoals b.v. Helen Fisher blijkt te doen, gaan ervan uit dat de eerste mensengroepen jager-verzamelaars waren, die in levenswijze grosso modo overeenkwamen met de nu nog bestaande jager-verzamelaars. De vrouwen verzamelden, in de buurt van de habitat, allerlei voedsel op de grond en de mannen gingen een paar uur per dag jagen, meestal op hun eentje. Over sociale en politieke organisaties wordt in de evolutionaire psychologie niet gerept. Het beeld dat de evolutionaire psychologie gewild of ongewild ophangt van de eerste gemeenschappen is niet alleen zeer rudimentair. Het is ook een bijzonder moeilijk te staven beeld. Het is afgeleid van de actuele transculturele alomtegenwoordigheid van een aantal denkpatronen en handelwijzen. Deze universele alomtegenwoordigheid is dikwijls een alomtegenwoordigheid van sekseverschillen: we leven nu immers in een tijdsperiode waar de samenleving in eerste instantie lijkt te zijn opgedeeld in mannen en vrouwen. Een halve eeuw geleden verschilden we primair naar sociale klasse. Misschien zal de vergrijzing van de bevolking ons in de nabije toekomst meer en meer doen beseffen dat we in de eerste plaats lid zijn van een leeftijdsgroep of generatie. De nadruk op de alomtegenwoordigheid van sekseverschillen voedt een scherp onderscheid tussen een mannen- en een vrouwenpsychologie, zelfs al zijn de geëvolueerde psychologische adaptaties (GPA’s) flexibel. Mannen en vrouwen hadden naast hun eigen adaptieve problemen, onzes inziens echter ook tal van gemeenschappelijke adaptieve problemen (gevaar van roofdieren en andere vijanden, koude ’s nachts of in winterperiodes, verplaatsing over grote afstanden, enzovoort). En ook in de prehistorie waren leeftijds- en generatieverschillen bijzonder belangrijk. Maar we geloven ook dat ondanks deze verschillen naar leeftijd en sekse (of gender) een algemene menselijke conditie gemeenschappelijk was aan alle groepsleden. En dit ‘erfgoed’ van gemeenschappelijkheden hebben we doorheen de geschiedenis grotendeels behouden, zelfs behoorlijk aangevuld. En zelfs waar verschillen optreden, b.v. dat mannen beter met een bal of zo kunnen gooien, betekent dit niet dat vrouwen helemaal niet kunnen gooien. In die zin geloven we dat er in de antropogenese ruimte was voor de aanmaak van een algemene menselijke psychologie, een psychologie van gemeenschappelijke vaardigheden die door de eeuwen heen het menselijk patrimonium zouden vormen en dat verder zouden verrijken.
Daarnaast grijpen socialistische ideeën en de roep om democratie (“het algemeen stemrecht”) om zich heen, zowel bij (autodidactische) arbeiders als bij verlichte en minder verlichte intellectuelen en opportunistische politici. Tevens merken we kiemen van een georganiseerd feminisme (de “suffragettes”), van een zekere de-stigmatisering van homoseksualiteit, van een onverbloemd kosmopolitisme en internationalisme, en van, wat meer marginaal, een opbloeiend antiracisme (bijvoorbeeld: het internationaal protest tegen het koloniaal “beschavingswerk” van onze koning Leopold II in Congo; sociale integratie van inheemse joden). Dit ganse gedachtengoed leeft niet zozeer bij de “leisure class”, maar vooral bij de lower upper class.
Vannacht sloop ik, ongezien, langs de rand van het dorp, het bos in, tot ik de weide bereikte. Ik aarzelde een minuut, mischien slechts vijf seconden, voor ik neerknielde op de sombere grafsteen met Janneke’s naam, en me liet overspoelen door Janneke’s indrukken.
De dynamiek van de Tijd inziend en het leven als één geheel krijgt het vasthouden aan een strategie een andere betekenis. Het betekent dan vasthouden aan de principes (afb.) van de vooruitgang zonder om te zien. Zonder dit kan werkeloosheid niet worden herkend als een andere vorm van arbeid noch kan het individualisme dan worden herkend als een stadium van zelfverwerkelijking. De misvatting schuilt in het idee van gefixeerd zijn in een onoplosbaar probleem van werkeloosheid en egoïsme. Het is een kwestie van bewustzijn: men zou met de standaardmanier van denken moeten kappen en zich moeten afstemmen op het alternatieve alleen maar om een frisse kijk te hebben op precies dezelfde manier van leven. Men kan b.v. een politicus zijn met een eigen beleid, maar tegelijkertijd een bemiddelaar zijn in een andere staat van bewustzijn betrokken bij het belang van de Heer. De eerste optie mag een werkeloze individualist tonen terwijl de tweede optie een bezorgde dienaar toont. Laatstgenoemde is de visie van vooruitgang in zelfverwerkelijking terwijl de eerste behoort tot de ‘niet-dit’ staat van begoocheling van materiëel bewustzijn. Een eenvoudige manier om deze regel samen te vatten is te zeggen dat vooruitgang berust op inhoud en misvatting berust op identificatie met de vorm. 
Zoals wij allen onder onze ogen kunnen zien, wordt de sociale ongelijkheid, in naam van de Vrijheid, opgedreven en de samenleving valt meer en meer uiteen in een rijke ‘middenklasse’ die zich vergenoegt in zijn zelfgenoegzaamheid, en armen die hun vingers verkneukelen en die van overal ter wereld naar hier komen om, desnoods met enig geweld, terug te nemen wat wij ze eeuwen lang hebben afhandig gemaakt. Dan moet tussen die twee groepen een muur worden opgetrokken, een menselijke muur. Want onze open economie verdraagt natuurlijk niet dat wij hier ook een metershoog metselwerk van stenen en prikkeldraad neerpoten zoals aan de grens tussen Mexico en de States of tussen Israël en Palestina, al krijgt de zuidkust van Spanje toch al min of meer het uitzicht van zo’n muur. Nee, Berlijnse Muren kunnen wij binnen Europa natuurlijk niet meer hebben. De mensen moeten een eerlijke kans krijgen om hier in onze Nieuwstraten, Delhaize’s en Aldi’s onze weelde en prullaria te kopen en natuurlijk ook gewone levensnoodzakelijkheden.
Evenwichten, van welke aard, blijken niet meer dan een voorkeur van ons mensen te zijn. De natuur heeft geen voorkeuren. Wij wel: wij vinden dat de aarde niet mag De natuur heeft daar geen mening over. Wij hopen dat er water is op Mars. De planeet Mars echter hoopt niets. De vraag is dan: hebben wij als mensen het recht voorkeuren te hebben? Voorkeuren m.b.t. de metalen die een supernova al dan niet uitstoot? Enzovoort. Of we dat recht hebben zullen we nooit weten, in ieder geval wij mensen nemen dat recht. Zoals de wijze, gezapige en nuchtere Griekse filosoof Aristoteles reeds treffend zei: vergeleken met de dieren kennen mensen niet alleen het onderscheid tussen plezier en pijn, maar ook tussen goed en kwaad en tussen recht en onrecht. Het probleem is eerder dat onze voorkeuren omtrent goed en kwaad, recht en onrecht, altijd tijdelijk zijn. De Zaventemse vliegtuigspotter geniet bij dag van het lawaai van de Boeings, maar als hij of zij ’s nachts niet kan slapen van de overvliegende luchtschepen, wordt dat lawaai plots milieuvervuiling. In een boerensamenleving is mest een lust voor de neus, voor ons verstedelijkten is het vervuilende stank geworden. Enzovoort. En daarbij komt nog dat wij mensen het onderling zelden eens zijn over onze voorkeuren. Voorkeuren zijn altijd het voorwerp van strijd. Op welke basis moeten we in die strijd partij kiezen? Welk belang staat boven het belang van de strijdende partijen? Als alle Belgen caféhouders waren met een terras, dan vroegen we vermoedelijk de minister van Leefmilieu om maatregelen om de opwarming van de aarde te versnellen en te verhevigen. Verdorie, verdorie: we geraken er precies niet uit! We zitten vast! Wat nu? Even een nachtje slapen. Er moet ergens iets niet kloppen.
We stonden aan de voet van de Elevator: moeder, Lars met de huilende Ella op zijn arm en ik. Een spoed­opdracht van Non-Vitae, eentje die veel geld zou opleveren, of me mijn baan kosten als ik zou weigeren. Ik had niet zo hard geleerd en gewerkt om dat te laten gebeuren ook al betekende dat het hals over kop spenen van mijn zes maanden oude baby en het missen van moeders zesenzeventigste verjaardag volgende week.
De recente dierlijke studie van FluCide werd uitgevoerd gebruikend het zelfde totale die dodelijkheidsprotocol in vorige griepstudies door het Bedrijf wordt aangewend. De nieuwe versie van FluCide drugkandidaat breidde gemiddeld de levensduur van lethally besmette muizen tot 334±11 u (of 14 dagen uit). In tegenstelling, gemiddeld overleefden de muizen met een uitgebreid oseltamivir protocol worden behandeld 193±3 u (of 8 dagen die). De Controle besmette muizen slechts 121±2 u (of 5 dagen die) worden overleefd. FluCide werd gegeven als IV injectie, op afwisselende dagen, voor vijf behandelingen. Oseltamivir werd gegeven mondeling, tweemaal dagelijks, elk bij 20mg/kg door het leven (of 14 behandelingen). Eerder, oseltamivir gegeven gebruikend het gebruikelijke tweemaal dagelijkse protocol van mondeling, heeft elk bij 20mg/kg 4 dagen (8 behandelingen), een overlevingstijd van 151±1 u (of 6.3 dagen) in dit model veroorzaakt. Verscheidene extra parameters zijn geëvalueerd in deze studie. Het Bedrijf denkt om de gegevens van deze extra parameters te analyseren aangezien zij in de nabije toekomst worden ontvangen.
Op de werkbank voor Berend lag het vlees dat Willem uit de bak had gevist: grote brokken rund, met daarop dikke glimmende rode spetters. Het RVS van de machine blonk in het TL-licht. Berend boog zich iets voorover en keek in de mond van de molen. Tussen de met bloed bevlekte messen van het maalmechanisme hingen flarden van iets, als afgestroopte worstevellen. Met trillende hand haalde Berend een stuk flard uit de machine en staarde naar het dunne, rozerode streepje vinger van zijn broer.
‘Kom.’ Lieven liep naar het flatgebouw. De ingang was dichtgetimmerd met spaanplaten. Blijkbaar had de overheid maatregelen genomen om ongewenste be­zoekers op een afstand te houden. Het zou geen een­voudige klus zijn om binnen te geraken. Zohra beeldde zich de verlaten inkomhal in. Honderden belletjes voor evenveel piepkleine apparte­menten, ooit volgestouwd met mensen die door het systeem waren uitgebraakt.
Wat verderop hield de man halt. ‘Rotjochies.’ Hij rochelde en spuwde. ‘Die klootzakjes mogen blij zijn dat ik hen niet te pakken heb gekregen.’ Hij scheen met zijn zaklamp in de uitgestrekte duisternis.
*: Sterrendatum kalender wil niet zeggen dat deze kalender met de sterren gelijk loopt. De precessie wordt met de cakra-tempometer gerespekteerd door het vieren van de z.g. verjaardag van de zon, die van Waterman naar Vissen verschuift met een tempo van één dag in de 70 jaar. De kalender heet sterrendatum kalender omdat deze is afgeleid van de manier waarop in de Veda’s (de z.g.vijfde Veda) de sterrenhemel met een jaarindeling in 48 z.g. paksah’s of pancha dasa’s (=15-daagse periode) werd gerespekteerd. Het jaar werd wel gedefinieerd naar de noord-zuid gang van de zon (naar de seizoenen dus).
Jonas Grimpeerd was een bionische vos, liep rechtop zoals de rest van ons, zijn vacht netjes gekamd, strop­das en aktentas, duidelijk een bureaucraat, maar dan wel eentje met een arrogante grijns op zijn gangster­smoel, inclusief de in alcohol verzopen varkensoogjes… En hij was tevens de echtgenoot van mijn minnares.
Met mensen die geestelijk of lichamelijk door geweld en dus zeker ook door oorlogsgeweld getroffen zijn, bedoel ik ook mensen die niet alleen direct maar ook indirect lijden onder de gevolgen van de oorlog, dus via ouders, familie, kennissen of onbekenden.
Ze dacht aan haar moeder. De neerwaartse spiraal van haar eigen leven sinds haar afdeling was over­genomen door de Timbesh, haar onder­zoeks­­richting geen fondsen meer had gekregen, zijzelf was ontslagen.
De meeste van hen hebben voor generaties vooruit alles wat los en vast zat gejat, zou je willen dat de kinderen van deze lieden op dezelfde manier het volk bestelen, verraden en berooid achter laten? Nee toch, volgens mij is Nederland over het kantelpunt heen, normen en waarden stellen niets meer voor en door de constante import van van de zogenaamde immigranten wordt Nederland alleen maar armer.
Verder hadden we een kind dat op zijn hoofd was gevallen en ’s middags om half drie bewusteloos werd binnengebracht: geen verdere beschadigingen, geen links-rechtsverschil. Geen wijde pupillen. Hoe zal dat aflopen? Die middag nog steeds diep bewusteloos, een uur of vier later: het kind maakt afweerbewegingen wanneer je het in een nagel van een vinger knijpt.
Gezien de mogelijkheden oneindig zijn, wordt het excessieve volmaakte saaiheid, een vorm van verkeerd begrepen dandyisme. Beter werken op beperkt materiaal waar het vertrouwde en het nieuwe nog onderling “converseren”. Zoals bv. Brian Eno stelde voor computermuziek:
Sinds mensen heugenis dragen de mensen al overlevingskits bij zich. Onze voorouders hadden altijd vuurstenen en tondel bij voor het geval dat ze vuur moesten maken. Een beperkt voedsel pakket dat lang houdbaar was en nog allerlei andere voorwerpen zoals speerpunten, messen, reparatie setjes voor hun kleding en hun wapens. Door de eeuwen heen en vooral door de modernisering van transport en de verstedelijking waren de mensen minder lang onderweg tussen dorpen en steden en werd het nut om kits bij te hebben meer en meer overbodig. Van overlevingskits zijn ze overgeschakeld naar nog juist een zakmes en later nog naar het modernere multitool type zakmes.
De evolutionaire psychologie beschouwt de mannelijke jaloezie (en de ermee gepaard gaande agressiviteit) als genetisch geprogrammeerd, als een geëvolueerde psychologische adaptatie (GPA). Mannen blijken, overal ter wereld, een voorkeur te hebben voor een vrouw die seksueel onvoorwaardelijk trouw is. Het hoorndragerschap, het bedrog van de vrouw, doet de man het risico lopen te investeren in een kind dat niet het zijne is en dus zijn genen niet draagt, een situatie die inderdaad zal gepaard gegaan zijn met een ernstig verlies aan reputatie en status in de gemeenschap. Jaloezie is het GPA-wapen dat de man helpt seksuele ontrouw van zijn vrouw vóór te zijn. De jaloezie verhoogt zijn waakzaamheid en hij zal zijn vrouw nauwlettender in het oog houden (of laten houden). Het contact van de vrouw met andere mannen wordt beperkt. Kapers op de kust worden desnoods hard aangepakt. En misschien zal de man geneigd zijn zelf ook meer in de relatie te investeren. De jaloezie geldt niet alleen gepleegd overspel maar ook de perceptie van potentiële rivalen. Vrouwen lijden ook wel onder de ontrouw van hun echt, maar ze weten steeds dat de kinderen die ze hebben hoe dan ook hun kinderen zijn. Vrouwen zouden, blijkens onderzoeksresultaten van de evolutionaire psychologie, gevoeliger zijn voor de mogelijkheid dat een man zich emotioneel gaat binden aan een andere vrouw en dus resources naar die andere vrouw en haar kinderen zal toeschuiven. Dus de vrouwelijke jaloezie betreft niet in de eerste plaats het seksuele overspel zelf, maar de emotionele ontrouw die erin besloten kan liggen. De studies laten wel zien dat ook mannen niet geheel ongevoelig zijn voor emotionele ontrouw van hun partner en vrouwen van hun kant staan ook niet geheel onverschillig tegenover seksuele ontrouw van hun man. Andere onderzoeken geven aan dat mannen eerder dan vrouwen geneigd zijn hun partner verborgen te houden, haar tijdverdrijf te controleren, haar eeuwige trouw te zweren, fysieke signalen van een bezitsverhouding uit te zenden (arm over de schouder leggen van de partner) en geweld te gebruiken tegen de partner of tegen de potentiële rivaal. Vrouwen zullen eerder hun fysieke schoonheid opkrikken of hun man licht tot heftig jaloers maken om zo diens trouw en relatiegehechtheid te testen of te versterken. Hierbij treedt wel een zekere context-specificiteit op: mannen doen meer echtelijke inspanningen naarmate zij rekening houden met de mogelijkheid van ontrouw van de partner of wanneer de partner hoge reproductieve waarde heeft (dus jong en mooi is). Vrouwen perken hun man eerder in als hun partner ambitieus is en alles in het werk stelt om zijn sociale status te verhogen. Verder blijkt dat jonge, attractieve vrouwen eerder af te rekenen hebben met jaloezie van de partner, alsmede van het erbij horend geweld. Vrouwen met veel verwanten in hun omgeving hebben daarentegen minder te lijden onder seksueel geweld. En tenslotte blijken mannen die over weinig resources beschikken, zich gemakkelijker te buiten te gaan aan geweld tegen de partner.
Voor de waardering hebben we allerlei soorten van media: radio, televisie, video, tijdschriften, kranten, boeken, c.d.’s, tapes, computers, telefoons en dergelijke. Er is een verschil in de media die direkte communicatie ondersteunen, zoals televisie, radio en de internetcomputer-telefoonverbinding en de media die minder direkt zijn, een fixatie, en snel een vorm van bezit dat leidt tot accumulatie en verbijstering door gehechtheid en neergang. Hoe groter de tijdspanne tussen het zenden en ontvangen hoe moeilijker het wordt de communicatie te ervaren als zijnde levend. Langzame media zoals boeken , kranten, films, etc. zijn afhankelijk van een collectief belang op min of meer dezelfde tijd zodat iets in trek is maar een week later kan zijn vergeten. Hetzelfde ding dat het ene jaar ‘in ‘ is kan nauwelijks het volgende jaar worden gewaardeerd beschouwd als zijnde uit de tijd. Boeken laten zich het best lezen door een studiegroep of religie daar in essentie ieder bericht een sociale werkelijkheid is. Zo kan men begrijpen waarom het soms erg moeilijk is of onmogelijk een boek te lezen, hoe goed het ook moge zijn. Een roman lezend communiceert men met de schrijver je afstemmend op het thema dat men op één of andere manier zelf moet leven. Zo vertegenwoordigen je literatuur, platen e.d. je leven en je ego. Voor een goed huwelijk is het belangrijk samen waardering te hebben daar kultuur veel van het ego kan vertegenwoordigen dat zich niet gelijkricht met de ziel op dezelfde manier als de partner kan of wilde waarderen. Ook het communiceren met mensen zo rechtstreeks als mogelijk is met een minimum aan afstand tussen de betrokken personen, bevordert de kwaliteit en inhoud van het bericht en het vermogen het samen te genieten. Dit leidt rechtstreeks tot de waardering van theatervoorstellingen vóór televisie, televisie-live-voorstellingen vóór van te voren vastgelegde programma’s, cinema-voorstellingen vóór video of televisievertoningen, on-line-discussies vóór krantenpolemieken, etc.etc. Het is belangrijk de prioriteiten duidelijk te hebben in de waardering van de media, daar uiteindelijk de afstand tussen mensen moet worden overbrugd. In essentie is het de boodschap van ieder medium samen te komen en de voorgestane orde te vieren. Gewelddadige en sensatielustige representaties kunnen worden herkend als waarschuwingen tegen het teveel afstand houden met het verkeerde idee van discipline. En dat behoren we niet te vieren. De boodschap van het medium is het af te wijzen daar het menselijk lichaam de ultieme machine is om mee te leven. Spelletjes spelend moet men leren hetzelfde te herkennen: naar de ziel moeten ze representatief zijn voor de eeuwige waarden om een gelijkgerichtheid te hebben die de echtelijke band ondersteund of de continentie van de celibatair. In de spelen van de sport etc. is men geneigd gefixeerd te zijn op winnen met de implicatie dat men nooit gewonnen heeft vooraleer het spel ten einde is. De juiste filosofie is echter dat men altijd heeft gewonnen om te beginnen en dat ieder spel het risico met zich meebrengt van verlies. Beseffend dat het grootste gevaar bestaat uit de mogelijk het spel zelf kwijt te raken, weegt het verliezen op punten minder zwaar dan het risico als onsportief te worden beschouwd niet tegen je verlies kunnend. De gouden regel van alle spelen is te spelen voor het spel en niet zozeer voor het resultaat. Het bekrachtigen van het winnen van het spel met geld en andere privileges is precies de manier om het te corrumperen, de oorlog te definiëren en slachtoffers te maken. Ter wille van de wereldvrede zou dus in feite alle professioneel spel moeten worden verboden. Het loopt in dezelfde val als geweld op t.v: mensen vergeten dat hun fascinatie misschien over slechte gewoonten en slachtoffers handelt, terwijl het doel van het spel precies het tegenovergesteld was: de kinderziel der onschuld te herwinnen..  
Hij knipperde met zijn ogen. De graanvelden en het meisje – Machteld! – verdwenen, in hun plaats kwam een oudere man die hem geduldig aankeek. Het gezicht van de man kwam hem bekend voor. Een oudere versie van iemand die hij kende, maar een naam kwam niet.
Psyche: Menselijke zelfreflectie. Kan ego zijn, kan ziel zijn. Eveneens gebruikt voor het mentale, de vitale essentie en de geest. Van de psyche weet men dat ze betrekking heeft op vier afdelingen van reflectie: denken, voelen, willen en handelen (afb.). Zie ook onder Ziel.
‘Dit heb je natuurlijk nog niet gezien,’ zei Gaetan lachend. ‘Tien jaar geleden heeft een kunstenaar het bestuur overtuigd om iets moderns te doen. Je kunt op tien plaatsen dergelijke meesterwerkjes vinden. Nie­mand is er gelukkig mee, maar het heeft zoveel geld gekost dat het be­stuur er niet overheen durft te schilderen.’ Hij liep dichter naar de gevel. ‘Dit werk is nog een van zijn betere. En natuurlijk heeft de kunste­naar geen van zijn werken een naam gegeven.’ Hij stak zijn borst vooruit, hief zijn hand in een dramatische pose en proclameerde: ‘Het is aan de toe­­schouwer om zelf te bepalen wat hij ziet. Een kunste­naar mag hierin geen beperkingen opleggen.’ Nu lachte hij tot hij tranen in zijn ogen kreeg.
En dus dacht ik in die laatste ogenblikken als Mars­dier eigenlijk enkel aan Ansalaam. Dat strekt me tot eer, of niet soms? Mijn geliefde was bij me, daar in die koude, van elke vorm van mededogen verstoken woestijn. We hadden geleefd, Ansalaam en ik. Geleefd zoals zo velen van ons, in zonde, in het geheim, we hadden gelachen, we hadden gedanst. We hadden geneukt en de liefde bedreven, en nee, dat is niet helemaal hetzelfde.
Robert-Jan Nijland, al tien jaar eigenaar van het charmante restaurant aan de fotogenieke Vischmarkt in Harderwijk, is in zijn nopjes met zijn parttime inspecteurs en staat ons aan de deur op te wachten. Anoniem is het allemaal niet en zijn chef, Michel van der Kroft, draait al de hele dag om de startblokken. Hij weet wie hij aan tafel krijgt. Daar staat tegenover dat we onze op- en aanmerkingen na afloop direct gaan doornemen met de chef en de eigenaar. Dus geen onaangename verrassingen in een gids die je voor een jaar kunnen vastnagelen als slordig, ongastvrij of niet van niveau, wat ze daar dan ook mee willen zeggen.
Als Tobias de slaap niet vatten kan, zal hij weer een ongemakkelijke nacht doorbrengen, zoekend naar een comfortabele houding in zijn hangmat. Vruchteloos trachtend om het concert van gesnurk, gefluit en gerochel uit te bannen.
En zo stond ze nu hier in het winkeltje. Ze was net lang genoeg in de studeerkamer geweest om het papier met de tekening onder de boekenkast vandaan te vissen en het notitieboekje mee te grissen. Beiden had ze bij zich. Een snel rondje Google had wel wat resul­taten opgeleverd voor het woord ‘Shinigami’ maar ze wilde liever even met iemand praten.
Als ik aankondig een paar weken naar Nederland te gaan zijn er in het ziekenhuis altijd wel een aantal mensen, die hier werken en die ik oppervlakkig ken, die me dan met een brutaal gezicht vragen: “wel, en wat ga je voor mij meebrengen wanneer je terugkomt?” Als ik dan zeg: “Niks, ik neem voor niemand wat mee; er loopt hier 300 man personeel rond”, willen ze daarover ook nog wel met mij in discussie gaan.
Het dralen wat in dit beeld beschreven wordt, is het midden tussen het zoeken en het eruit geslingerd worden in het moment. Het is het ja/nee en nee/ja inéén. Stof en geest gaan een nieuwe verbinding aan waarvan we nog niet weten hoe deze nieuwe ervaring zal uitpakken.*5 Wetende dat je in de stof terug kunt vallen in overleving en egoïstisch gedrag door de intense totaliteit en tweezijdige natuur van de stof; angst en liefde. Het ‘niet-weten’ wat duidt op grote veranderingen, wijsheid en openstaan voor het nieuwe. De noordelijke maansknopen in Steenbok conjunct Pluto in de jaarhoroscoop veroorzaken macht en onmacht over het concrete en de vorm. Deze samenstand maakt dat we eerst door de acceptatie en het ‘niet-weten’ heen moeten gaan om uit de vervormingen te komen, in het niets te komen en daar authentiek te worden. Het is allemaal zo ongelofelijk nieuw wat zich nu in onze evolutie aan het ontvouwen is dat zelfs de kosmische hiërarchieën niet weten hoe dit precies tot stand zal komen. *2 Hierdoor wordt het overlevingsmechanisme in ons maximaal geactiveerd. Er is niets ouds meer om je aan vast te houden. Alles gaat zich opnieuw ordenen. Daarom is het heilzaam om ook daadwerkelijk en concreet JA te zeggen tegen het nieuwe dat zich wil ontvouwen. Bewust te kiezen voor deze transformatie en het leven.
Het laatste onderwerp dat ik toch even wil aanhalen is het element paniek! Waarschijnlijk een van de gevaarlijkste dingen om te doen is panikeren, paniek vloeit voort uit ongecontroleerde angst van het onbekende. Je gaat je dingen inbeelden die er niet zijn en je zal heel vlug al je mogelijkheden verliezen en zo de verkeerde beslissingen nemen. Hierna volgen een aantal punten die iedereen zou moeten in acht nemen wanneer ze in een overlevingssituatie terecht komen:
Regulatie om te vasten is in feite een overeenkomst die de basis is voor alle goede gezondheid. Gedurende de nacht of een andere vastgestelde periode kan men vasten. Deze regel breken door de koelkast te plunderen de overeenkomst van discipline vergetend zal resulteren in een ontregeling. Voedsel is een beloning voor het lichaam en voor de geest moet het lichaam eenvoudig zijn beloning verdienen. Dit zal het lichaam alert houden en gemotiveerd zoals iedere hond die getraind is om een koekje te krijgen. Mensen die ‘s nachts niet kunnen slapen b.v. kunnen nachteters blijken te zijn die hun lichamen beloond hebben om te ontwaken gedurende de rustperiode. Geen slaappillen zullen hen genezen tenzij ze hun voedselinname reguleren. Mensen die er moeite mee hebben gedurende de dag werk te vinden kunnen ook eetstoornissen ontwikkelen de bevrediging van de beloning aanziend voor het werk voor de beloning zelf. De eetstoornis kan een symptoom van psychologische verstoring zijn. Het symptoom behandelen zal resulteren in een andere uiting van dat psychologische konflikt. Terwijl er geen garantie is dat die uiting van strijdigheid minder destructief zou zijn dan de eetstoornis zelf, is het altijd belangrijk te breken met een slechte gewoonte als eenmaal de psychologische basis bekend is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *