“survival communicatie gear goede piloot overlevingsuitrusting”

‘Ik mag blij zijn dat ik toestemming kreeg voor deze,’ mompelde ik. ‘De meeste mensen vinden het niet oké meer om dieren te houden voor voedsel of voor plezier. Ik moest een uitgebreid betoog indienen dat een vis me zou helpen geïnspireerd te blijven.’
 Er is vandaag een probleem met het netwerk van Airtel, wat betekent dat bellen af en toe een periode niet mogelijk is. Extra makkelijk dat ik dan nog wel een snelle internetverbinding heb. Dus ik mail af en toe maar iemand… en dus nu iedereen.
39. Data voor onderzoek • Bij de eerste keer invullen wordt akkoord gevraagd voor gebruik gegevens voor wetenschappelijk onderzoek (optioneel) • Gemiddeld geeft 92% toestemming • Dit levert veel waardevolle data op voor onderzoeksdoeleinden
Scar-face, met zijn ene bruikbare oog, staat op de uitkijk. Hij moet letten op vissenkoppen die op het geluid afkomen. Ellis en Spanish Joe zijn bezig om hun beitels tussen boegbeeld en schip te slaan. De lappen die ze om hun gereedschap gewikkeld hebben om de klappen te dempen zijn nu doorweekt. Joe heeft al twee keer op zijn hand geslagen. De richel waarop ze staan is glibberig en tot overmaat van ramp moeten ze ver voorover hangen om het boegbeeld los te wrikken, ver onder hen kolkt en klotst het water van de baai.
Zohra besefte dat ze weleens gelijk kon hebben. Wat als dit de plek was waar hij zijn slachtoffers naartoe bracht, tenminste, diegene die hij niet liet rond­slinge­ren in de ondergrondse en bovengrondse straten van Ant­werpen? Eerder nieuwsgierig dan bang of gechoqueerd zei ze: ‘Wacht.’
Midden op het meer werd de ochtend stralend geboren: een paarle­moeren glans op het vaag ribbe­lende water, een hemel van melk en teer violet, de kalkachtige contouren van de Maan die langzaam werden uitgewist door het zonlicht.
‘De ouderen verspilden enkel kostbare voorraden energie en voedsel. Onacceptabel. De jongere mannen waren gevaarlijk, want niet alleen sterk maar ook gevormd naar patriarchale standaar­den. Dat strookt met de zienswijze van mijn bouwers voor de opvoeding van de kinderen, dus moest ik ze opruimen. Van de vrouwen had ik eieren nodig met jullie specifieke genetische weerstand tegen de virussen die in de lucht zweven. Het oogstproces in deze omstandigheden is niet optimaal, ze hebben het niet overleefd, maar ik heb gelukkig voldoende eieren geoogst.’ Ariadne glim­lachte naar hem. ‘Het zaad dat ik op het oog had, dat heb jij me gegeven. Dus ben je niet nuttig meer, gewoon het laatste obstakel. Maar niet lang meer.’ Ze drukte een korte kus op zijn voor­hoofd en liet daarna zijn slappe lichaam op de grond glijden.
Oxytocine is een in de hersenen werkzame stof die een moeder vanzelf aanmaakt als ze een baby krijgt. Tegenwoordig wordt postnatale depressie verklaard door een tekort aan die stof. Het hormoon komt ook vrij als geliefden of familieleden elkaar strelen, knuffelen, of als mensen elkaar in nabijheid gewoon aandacht geven.
‘Dit is bizar,’ sprak de stem en er klonk een diepe verbazing in door. ‘Honderd procent compatibel. Dat heb ik nog nooit meegemaakt: mensen die zo perfect bij elkaar passen.’ Trompetten schalden. ‘Gefeliciteerd! Jullie zijn het soort gelieven dat de kwallen als parels ziet glanzen in het maanlicht. Die jubelen met de futen.’
16. DE KIKKER EN DE OCEAANbij menig HR-manager dit inzicht zeker leeft, heb ik toch het gevoel datde HR-functie in een onderneming veel meer aandacht besteedt aan hetbeschrijven van de medewerker in objectieve criteria dan aan het zienvan de medewerker als een uniek individu. Objectieve criteria kunnenworden vergeleken, unieke eigenschappen niet.Ik probeer een inzicht te ontwikkelen over de mens als mens en wat hemmens maakt. Als dat geen ambitie is. Meer bepaald plaats ik dit inzichtin het bedrijfsleven. Hoe overleeft een mens in zijn job? En hoe kunnenwe ervoor zorgen dat de overlevingskansen om het als mens uit te hou-den, zo groot mogelijk zijn. Een dergelijke definitie is weliswaar negatiefgeïnspireerd, alsof we ervan uitgaan dat organisaties per definitie mens-onvriendelijk zijn.Positief geformuleerd zou je kunnen zeggen dat ik probeer te beschrijvenwat een geschikt biotoop is om als medewerker in een organisatie voluitte kunnen gaan. Om ongehinderd je hele zelf in je ‘werk’ te leggen, nietin het minst omdat dit veel fijner is dan je werk te moeten doen omdathet moet of afgesproken was. Komt daarbij dat, als je echt in je werk kuntopgaan, je het werk meestal beter doet. Mijn job is dus een hoopvol,inspirerend bedrijfsklimaat te helpen creëren.Ik stel vast dat zowat iedereen, laat ons zeggen 99%, met goeie moed enenthousiasme aan zijn nieuwe job begint. Men is trots op zijn aanwer-ving, men is gemotiveerd, men staat voor en achter het bedrijf, zijn pro-ducten, zijn logo. Ik stel, samen met meerdere studies waarnaar ik laterzal verwijzen, eveneens vast dat na enkele jaren minder dan 99% van demensen, sommigen hebben het over minder dan 30%, nog gemotiveerdis. Bij velen ontstaat een vorm van onverschilligheid ten opzichte vanhun werkgever. Bij sommigen is er zelfs sprake van tegenwerking. Het isdus blijkbaar geen evidentie om ervan uit te gaan dat eens gemotiveerd,altijd gemotiveerd maakt. Meer nog, het lijkt min of meer een evidentiedat we allemaal wel ooit eens gedemotiveerd zullen raken. Niet zomaareen slechte maandagochtend, maar een fundamenteel ongenoegen datgroot genoeg is om er de brui aan te geven. Dit is dus het terrein waaropik werk.Het advies dat ik verleen, de seminaries en lezingen die ik geef, zijngewoonlijk niet praktisch. Ik heb geen letterwoorden en geen zeven stap-pen om meer aandacht te besteden aan emotie. Mensen zijn, vandaagmeer dan ooit, op zoek naar praktische hulpmiddelen: geef me de vijfstappen van veranderingsmanagement, de zeven denkhoeden om te ver- 6
Het is zondagmorgen, 11 uur. Gisteren ben ik voor mijn “kerstverlof” door de hoogste baas hier naar Tamale gebracht en daarna hebben we nog lekker gegeten en een poos gepraat over van alles en nog wat. Hij heeft ooit een cursus gedaan in het tropeninstituut in Amsterdam en hij begrijpt wat beter dan sommige anderen wat onze ideeën zijn. Vanmorgen ben ik van Tamale hierheen gevlogen. Dat gaat altijd prima.
Fortilocandia Luchthaven bezige menigte De wandelgalerij Makatti van de eeuwstad Het schermmonitor van het reisprogramma Ayala museum Makati Rij van Meerpalen Het kijken onderaan duizeligheid De luchthaven Hongkong van Kai TakGefrituurde empanada
God heeft mijn hart veranderd en is mij noch steeds aan het genezen van verlorene tijd die ik niét meer terug kan draaien. Ik mag mij ook zelf vergeven en vergeving schenken als er pijn van vroeger omhoog komt. Dan mag de Heer erbij komen om de pijn te verwerken en samen met Hem geef ik het een plek.
53. 51 5. Op weg naar herstel Het effect van een seksverslaving op de partner is in veel gevallen groot, en gaat gepaard met symptomen die horen bij een traumatische ervaring. Een belangrijke vraag voor de partner is vaak: ‘Hoe nu ver- der?’ Deze vraag is overigens ook een belangrijk onderdeel van veel behandelingen binnen reguliere instellingen en de pastorale zorg. Een effectieve werkwijze is om de problematiek rondom seksverslaving in een bredere context en samen met de partner op te pakken, in plaats van alleen gericht op het verslaafde individu. Daarom is dit hoofdstuk vooral toegespitst op herstel door systeemgericht werken (relatiege- sprekken). Daarbij is het belangrijk om in acht te nemen dat dit niet altijd kan, hoe graag de partners dit ook zouden willen. Motivatie voor herstel partnerrelatie Wat zorgt er voor dat je (opnieuw) de stap zet naar herstel? Wat is je motivatie, en welk doel heb je voor ogen? Dit was een open vraag in de enquête, die geleid heeft tot veel persoonlijke en open reacties. In de reacties op deze vraag blijkt vooral dat voor veel vrouwen de motivatie van de man om met het probleem aan de slag te gaan heel belangrijk is. Een voorbeeld van een reactie op deze vraag staat hier- onder weergegeven. “Dat hij eerlijk is geweest en het zelf aan mij heeft verteld. Dat hij initi- atief nam hulp te krijgen. Dat hij zelf met andere mannen hierover heeft gesproken. Oftewel: hij heeft zelf verantwoordelijkheid geno- men.” Als de man geen stappen zet om zijn verslaafde gedrag te veranderen, is herstel van vertrouwen binnen de relatie nagenoeg niet mogelijk, zoals de volgende reactie laat zien.
Ik probeer ze net zo goed te verzorgen als ik het huis­houden van Meneer altijd verzorgde. Maar het is niet hetzelfde. Dat kraaien van een baby als je de billetjes poedert. Dat warme gevoel als je ziet dat Meneer, Mevrouw en de tweeling genieten van wat je hebt gekookt. En vooral dat gevoel als je ze allemaal tevreden ziet liggen slapen… Ik mis dat geluk­kige gevoel, ik mis het zo.
Links is het hokje waar zijn privaat gesitueerd is. Rechts de toegangs­deur tot zijn hut, die hij openlaat om extra beschutting te creëren. De boeg van de Baal ontneemt vrijwel alle zicht op de rest van de baai. Boven zijn hoofd torent het overdreven hoge voorkasteel.
De Aziatische infrastructuur investeringen Bank (AIIB) is een internationale financiële instelling die inspelen op de noodzaak in Azië voor de ontwikkeling van de infrastructuur is gevestigd. Volgens de Asian Development Bank, Asia moet 800 miljard dollar jaarlijks voor wegen, havens, elektrische centrales of andere infrastructurele projecten vóór 2020. …
Ook de emancipatie van de vrouwen, van de holebi’s en de allochtonen is niet te danken aan de handelingen van geïsoleerde individuele vrouwen, homo’s, lesbiennes en de rest van de bataclan. Zogezegd zouden deze sociale bevolkingscategorieën beroep hebben gedaan op het liberaal vrijheidsprincipe en op de bredere mensenrechten. Maar deze interpretatie is duidelijk een a posteriori verrechtvaardiging. Veeleer werden al deze “minderheden” aangemoedigd door een cultureel-antropologische sfeer en een sociaal-geestelijk klimaat dat na de Tweede Wereldoorlog en de Europese import van de Amerikaanse way of life die onze ganse leefwereld epidemisch besmette.
Ik heb een dochter. Denk ik. Hoe ik mij zorgen om haar maak, doet soms fysiek pijn, daarom denk ik dat, voel ik dat ik een dochter heb. Dan pak ik haar foto, genomen op een zonovergoten strand en kijk ik naar haar. Denk ik, want er is weinig meer over dan enkele vale vlekken tegen een witte achtergrond. Misschien ben ik het zelf op die foto, misschien is het de hond. Maar ik denk dat het mijn dochter is.
de mens, als schaapherder van al het zijnde (zoals Agamben schrijft), neemt zijn natuurlijke verborgenheid en zijn dierlijkheid in zich op, zodanig dat deze dierlijkheid niet langer voor hem gesloten en verscholen blijft. En in dit perspectief herleidt de mens zijn dierlijkheid niet tot een voorwerp van bemeestering, maar denkt en aanvaardt haar als dusdanig, zoals ze werkelijk is. Zijn dierlijkheid wordt niet ontkend en vernietigd maar ze krijgt toelating (Italiaans ‘abbandonamento’; Oud-Frans ‘à bandon’ = met permissie). De mens laat zijn dierlijkheid toe: let it be! Het is niet meteen duidelijk hoe we ons dit moeten voorstellen, maar ik breng het in verband met Agamben’s denken over de doelloosheid van het leven, een thema dat we ook bij Nietzsche al terugvinden. Het leven als ‘middel zonder doel’ (ook al de titel van een boekje van Agamben), m.a.w. leven als leven en niet als middel voor een (illusoir en ingebeeld) in de toekomst gelegen einddoel.
Teken voeden zich met bloed va hun gastheer. Om dat te kunnen doen dringen ze met hun kop in de huid en zetten zich daar met behulp van weerhaken vast. Het overbrengen van ziekten gebeurt meestal pas na ongeveer 48 uur. Je kan door je hond te inspecteren voelen waar een teek zich vastgezet heeft. Met behulp van een tekentang is de teek te verwijderen waarna je het plekje wat achterblijft met wat een ontsmettende tissue oplossing kan schoonmaken. Probeer niet om de teek eerst te verdoven met alcohol of ether. Dat kan er alleen maar voor zorgen dat hij eerder overgaat tot het besmetten van z’n gastheer. Gelukkig zijn er goede remedies tegen teken te krijgen. Het middel Frontline Combo Hond beschermt niet alleen tegen vlooien maar ook tegen teken.
Ik projecteerde mijn angst en boosheid zowel op dat akelige huis als op de mensen in dat stomme dorp waar we terecht waren gekomen. Waar iedereen elkaar kende en familie van elkaar was. Wist ik veel dat mijn wanhopige gedachten en gevoelens te maken hadden met mijn voorgeschiedenis.
‘Mijn moeder heeft mij alleen opgevoed. We hebben het niet breed en dat geld zou ontzettend welkom zijn. Ik dacht, ik doe dat wel even, drie maanden op aarde. En het had ook gelukt als die stomme pillen…’ Met zijn vuist sloeg hij op de trunomium vloer.
De meeste onderzoekers besluiten uit dergelijke bevindingen dat de ‘rationaliteit’ van een beslissing toeneemt naarmate de beslissing ontdaan is van ‘personaliserende’ elementen. Hoe ‘onpersoonlijker’ de beslissing, hoe meer we ‘sociaal optimale’ beslissingsmechanismen kunnen aanwenden. In het treinexperiment van Greene en zijn medewerkers wordt het niet-duwen van de man op het perron als de niet sociaal optimale oplossing voorgesteld. Het doel, één dode in plaats van vijf, blijft in de ogen van de onderzoekers het doel van alle testpersonen. Maar voor de testpersonen in het treinexperiment gaat de keuze niet meer tussen één of vijf doden, maar tussen één door mezelf vermoorde persoon en vijf doden als gevolg van een ongeval. Dit is geen rekenkundig probleem meer. De meeste testpersonen hebben nu niet langer één doel maar twee doelen: zoveel mogelijk levens redden én hun morele integriteit behouden. Testpersonen die zonder pardon de man van de brug afduwen, blijven blijkbaar bij het éne doel: voor hen blijft het dilemma dan ook een rekenkundig probleem en de hersendelen die geactiveerd worden, zijn deze die normaliter actief zijn bij een louter uitvoerende taak. De testpersonen die hun morele integriteit willen vrijwaren, zijn echter even ‘rationeel’ in functie van het doel dat hen voor ogen staat: zij gooien de man niet van de brug, zij willen geen moord op hun geweten hebben. Maar daar zij in de context van het experiment worstelen tussen twee doelen (levens redden; bewaren morele integriteit), gaan andere hersendelen die zich met emotionele processen inlaten, actief worden. Kortom, om uit te maken of een gedrag rationeel is moeten we niet zozeer kijken naar de middelen om een doel te bereiken, maar in de eerste plaats ons de vraag stellen: xxxxxxxxxxxxwat is het doel dat de persoon die een beslissing moet nemen, voor ogen heeft? In deze geest zijn de onderzoeksresultaten van Joshua Greene toepasselijk op heel wat maatschappelijke situaties en op heel wat beslissingen die genomen worden door zowel gewone mensen als door bestuursorganen. Een voorbeeld is de discussie over het al of niet afschaffen van de volksjury in de assisenrechtspraak. Juristen zullen pleiten voor een depersonalisatie van het beslissingsprobleem zodat een ‘sociaal optimale’ beslissing wordt genomen. Immers als juryleden het probleemonderwerp niet aan hun hart laten komen, zouden ze ‘betere’ vonnissen vellen. Natuurlijk weten we nog te weinig over de precieze aard van de situaties waarin personalisering zich voordoet en over de details waarin beslissingsprocessen in verpersoonlijkte en niet-verpersoonlijkte problemen verschillen. De ‘kwaliteit’ van volksjury’s ligt nu echter juist in het gegeven dat de juryleden zich inleven in de psychologie van de dader (en van het slachtoffer of de slachtoffers) om tot een verdict te komen. De kans op personalisering is hier dus zeer groot en in zekere zin door het systeem zo bedoeld. De volksjury moet niet oordelen of de dader de wet overtreden heeft, maar of hij ‘schuld’ heeft aan het overtreden van de wet. Zo worden moordenaars door volksjury’s regelmatig vrijgesproken. Schuld is hierbij geen juridisch, maar een moreel-psychologisch begrip. Om die schuld in te schatten, moeten de juryleden precies beroep doen op hun sociaal-emotioneel inlevingsvermogen en niet op hun rekenvermogen of andere puur cognitieve vaardigheden. Een vervanging van de volksjury door een college van beroepsrechters zal vermoedelijk voor gevolg hebben dat het schuldbegrip verschuift naar de juridische kant en dat de beroepsrechters in eerste instantie zullen oordelen over de mate waarin de wet is overtreden en of er verzachtende of verzwarende omstandigheden kunnen ingeroepen worden. Maar ‘verzachtende omstandigheden’ is iets heel anders dan de ‘onschuld’ die de volksjury probleemloos kan uitspreken zelfs in geval van een gruwelijke moord zoals b.v. de moord op zijn of haar eigen kind.
Vreemd om er zo over te denken, niet? Wat een totaal nieuw gezichtspunt. Niet status, werk, bezit of geld rechtvaardigt en ondersteunt het bestaan op Aarde. Nee, ieder mens komt iets unieks brengen op Aarde en dat alleen al betekent overvloed, waar een basisinkomen tegenover kan staan. En gezien het leven in wezen gratis is, zijn ook de 750 equi gratis. Dit basisinkomen geeft iedereen even veel en genoeg toegang tot het leven. Alle andere constructies, zoals belastingen, uitkeringen, subsidies, sociale zekerheid,…vallen dan weg. Niet alleen wordt op die manier alles plots veel eenvoudiger, maar ook zijn alle controlesystemen niet langer nodig. En dat betekent vrijheid. Niemand hoeft nog afstompend, zinloos en vervelend werk te doen, maar kan zich nu richten op het ontwikkelen en delen van de talenten, passies en creativiteit. Niemand is nog afhankelijk van de verzorgingsstaat. Wie hulpbehoevend is, wordt opgevangen door familie, vrienden of de lokale gemeenschap. Wie meer euro’s of equi’s wenst, kan blijven werken of een tijdelijke job zoeken, die wellicht zelfs een beter loon zal opleveren omdat er minder kandidaten zullen zijn. Het aspect ‘overleven’ valt weg en maakt plaats voor creatief leven en in vrijheid jezelf kunnen zijn.
Het gezicht van de jongen was lijkbleek, zweet stroomde over zijn wangen en zijn mond was verwrongen in een brede grijns. Hij kneep zijn ogen dicht en richtte het punt van zijn mes op het hoofd van Samuel. ‘Ik weet wie jij bent! Het is tijd om te boeten.’ Hij stond op het punt naar Samuel te lopen, toen een paar kinderen naar buiten probeerden te lopen. Erwin draaide zich bliksemsnel om, de kinderen drukten zich gillend tegen de muur.
Harbrand stond even als bevroren op de aarden vloer, gevangen in tweestrijd tussen het afrekenen met de raaskallende dwergman, of diens advies opvolgen en proberen te denken op een manier die hier passend was. Toen kwam hij met een schok tot zichzelf, beende naar het beeld en rukte het deurtje open.
Jullie hebben eind 2010 al een voorspelling had.  De Verenigde Naties zullen bij deze verschuivingen betrokken zijn, de wijze waarop zij gearbitreerd hebben is veelal eenzijdig geweest.  Ook de onevenwichtige benadering van de VS zal blootgelegd worden.  Velen zijn bang voor deze onthullingen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *