“survival bug out uitrusting winter survival uitrusting lijst”

Het idee van de oorspronkelijke aard als de essentie van het gelijkrichten met God moet de mens wakker houden. Het betekent dat er geen recept zal volstaan behalve de leerstelling van de aanpassing aan tijd en omstandigheden. Iedere orde van konditionering aan de tijd zal worden doorbroken. Tijd is de Meester, de ziel moet volgen. De tijd is gedefiniëerd als verandering, dus zal geen fixatie stand houden, noch zal enig fysiek lichaam het eeuwige leven hebben. De pijn van de evolutie is groter naar gelang je meer ontkent. Dit is waar het eerlijkheidshalve om gaat: God kan mij zijn, maar ik kan God niet zijn. De religie van de onafhankelijkheid is de wetenschap van de zelfverantwoordelijkheid. Niemand kan worden beschuldigd vanwege de pijn van de verandering: de evolutie maakt meer complexiteit en we moeten de tijd volgen. Dit onthouden is wat met waarheidlievendheid wordt bedoeld. 
In de zakenwereld geld de stelregel dat de zaken voor het meisje gaan. Maar het genot van werken is hier niet echt mee begrepen. Dus, heeft verleiding meer betrekking op het verschil in de houding wat betreft het lustprincipe in het algemeen. Lust en liefde kunnen worden onderscheiden naar hun regelingen. Lust is primair en verdraagt nauwelijks of geen uitstel en kontrole. Liefde is trouw aan het secundaire en bereid zich in goedheid te onderwerpen aan schema en kondities. Hieruit volgt dat de onvermijdelijke konklusie moet zijn dat alle verlangen reguleren in goedheid de oplossing is voor het probleem van het plezier dat de zaken bederft. Niet alleen het lustprincipe loopt het gevaar van het irreguliere, ook het werkelijkheids-principe voor het zakelijk bestuur staat bloot aan de dreiging der verleiding. Voor een vooruitstrevende onderneming is het moeilijk al te strikt te zijn in haar schema: men moet dynamisch zijn ten einde zich snel te kunnen aanpassen. De dingen kunnen niet altijd middels het uurwerk worden geregeld e.d. Hier is de regel van de samenwerking geldig. De verleiding van het werkelijkheids-principe is verloren te gaan in een machts-trip van het eigen ego. Het geweten en de moed hebben twijfels en vreugde te delen met medewerkers zal de zaak terug brengen tot het nivo van werkelijkheid dat nodig is om in zaken te kunnen overleven (afb.). 
Dit zal gedurende deze tijd diepgaander worden.  Het kan zijn dat je meer “rollen” vindt die je gespeeld hebt, in plaats van op je individualiteit te vertrouwen.  Dit was een manier om in het kuddebewustzijn te passen, om aanvaarding te vinden van iets dat buiten jezelf ligt.
Cullmann Panama Vario 200. Type etui: Compacte behuizing, Merkcompatibiliteit: Universeel, Waterdicht, Kleur van het product: Zwart- Robust strong padding provides optimal safety for the equipment;- Flexibly adjustable interior arrangement;- Stable, length-adjustable shoulder strap with shoulder padding;- Extremely durable, water-rep
Berend stak de straat over en stak de sleutel in het slot, maar hij duwde de deur niet open. Hij twijfelde. Om de slagerij maandag weer open te hebben, moest hij vandaag de boel opruimen, schoonmaken en in orde krijgen. Maar dan? Voorlopig zou Willem niet aan het werk kunnen. De verpleegster die elke dag het verband verschoonde sprak steeds van ‘als’, maar Berend zag aan zijn broer dat Willem niet geloofde in ‘wanneer’. Wat nou, als ze de slagerij niet meer open zouden doen? Wat nou, als ze de slagerij zouden verkopen? Op het moment dat hij het dacht, voelde Berend zich lichter worden. Hij draaide de deur weer op slot en zette koers naar huis. Heel voorzichtig klampte hij zich vast aan het idee, dat langzaam meer vorm kreeg.
De vrijwel unanieme conclusie van de intellectuele oefening van deskundige sociologen, journalisten en politici luidde: ‘Elke gemeenschap heeft zijn rotte appels!’. Doorheen de hele affaire rond de mp3-roofmoord en zeker erna, toen bleek dat de daders Polen waren en geen kutmarokkaantjes, klonk deze stelling kritiekloos in de hele mediawereld: van het zich als progressief aandienende maar eigenlijk ‘onafhankelijke’ De Morgen tot De Standaard en de meer populistische Het Laatste Nieuws tot op radio en tv. De commentaren getuigen niet alleen van een criminalisering van de leefcultuur van de ‘rotte appels’, maar ook van een psychologisering en een psychiatrisering van de ‘harde kern’ van boefjes en kruimeldieven. De ‘rotte appels’ of de leden van de ‘harde kern’ zouden zich kenmerken door een specifieke psychopathologische antisociale persoonlijkheidsstructuur waardoor ze binnen hun bredere gemeenschap moeten kunnen geïsoleerd worden. ‘Harde kern’ is echter een term die te pas en te onpas wordt gebruikt zonder dat er overeenstemming is over wat daar eigenlijk precies mee wordt bedoeld of over waar de ‘kern’ eindigt en de ‘periferie’ begint. Je hebt een harde kern (rotte appels dus) bij de werklozen, maar ook bij voetbalhooligans en bij allochtone herrieschoppers wanneer b.v. een ‘rasgenoot’ op een verdachte manier of duidelijk als gevolg van een racistische daad is overleden (b.v. bij de rellen en brandstichtingen tijdens de revolte in de Parijse banlieue eind oktober, begin november 2005). De term ‘harde kern’ wordt internationaal gebruikt (‘hard core’, ‘noyau dur’ of ‘noeud dur’, ‘harte Kern’). Is deze psychologisering en psychiatrisering verantwoord of is het niet meer dan een nieuwe theoretische en praktische verschuiving van het probleem?
Nu pas merkte Samuel hoe donker het hier binnen was, hoe muf de lucht rook. Het was hier ook veel te koud naar zijn zin, al was het middag en scheen de zon fel. Hij legde de doos weer onder de tafel en liep naar zijn huis. De rest van de dag bleef hij weg uit de tuin, al waren de krullen van de doos altijd in zijn gedachten. Het was een zon, dat wist hij. Hij kon zich alleen maar niet herinneren hoe hij dat wist. En dat stoorde hem.
‘Mijn vader is dijkgraaf,’ begon de jongen. ‘Een van de negen. Dijk Europa is zestig meter hoog, met diamanten stootplaten en een kern van geschuimd titanium maar een vloedgolf… Nu, die komen verdraaid hard aan. Mijn vader heeft twintig duizend cyber­spinnen onder zich die elk gat meteen dicht­weven en meer drones dan er zeemeeuwen boven de visafslag vliegen. Mijn moeder, ze is een Telefunken von Eind­hoven. Oude elektronica adel. En jouw ouders?’
Die zweverige liedjes ken ik wel: het gewone geluk is oppervlakkig of ‘schijn’, want het is van korte duur en het echte, esoterische geluk is een permanente staat van zijn. Verlichte mensen zouden dit zogezegd bereikt hebben. Dat zijn echter allemaal manieren om een heel eenvoudig gegeven een misplaatst vleugje van mysterie en aanbidding te geven. Zo’n absolute staat bestaat uiteraard niet, want ik ben van mening dat we de ogen niet mogen sluiten voor de realiteit: als we A bereikt hebben dan zijn we even voldaan tot de drang om B te bereiken zich laat gelden enz… Deze kennis zou ons moeten behoeden voor het naïeve idee dat geluk neerkomt op het bereiken van één welbepaald doel in de toekomst, een idee dat enkel op desillusies kan uitmonden. Dat wil helemaal niet zeggen dat we zo geen doelen mogen stellen, neen, we moeten ze gewoon zien voor wat ze zijn.
En dat was ook zo. De gigant begon te brokkelen; beeldfragmenten maakten zich van hem los, kletter­den op elkaar en buitelden naar de grond. Zwijgend zakte de gestalte door een been, viel om en was een paar tellen later verworden tot een slordige hoop puin, wachtend op de steenkloppers.
Van 1) tot 4) neemt de gradatie van ‘heropvoedbaarheid’ toe: de kans dus dat van de misdadiger een niet-misdadiger kan worden gemaakt. Bij positie 3) en 4) heeft ofwel het individu ofwel de ‘maatschappij’ als een reeks ervaringen die een individu meemaakt of ondergaat, vat op de maakbaarheid van mens en samenleving. Het ‘humanistische’ individu kan zichzelf in handen nemen, het ‘marxistische’ individu kan in een maatschappelijke situatie worden geplaatst waar misdaad geen zinvol perspectief is en het criminele motief wegvalt (in het algemeen: door het sleutelen aan sociale ongelijkheden en wantoestanden). Opgemerkt moet worden dat in het ‘marxistisch’ standpunt de persoon en zijn lijfelijkheid deel uitmaken van de krachten die vorm geven aan de persoonlijkheid, maar het probleem blijft dat vooraleer maatschappelijke veranderingen en hervormingen effect sorteren, er op korte termijn ‘iets’ moet gebeuren met de probleemgevallen die de veiligheid en de integriteit van anderen bedreigen. Bij het ‘psychoanalytische’ individu ligt de basisstructuur van de persoonlijkheid bij tieners al vast: de ontwikkelingsgeschiedenis van het kind resulteerde reeds in een basismoulure, een neurotische, psychotische of perverte basisstructuur van in het leven staan en omgaan met anderen. Die basisstructuur kan nog nauwelijks bijgestuurd worden, maar een verschuiving van positie op de zogenaamd ‘aktual-psychopathologische’ as blijft mogelijk: van acting-out naar symbolisatie (b.v. in het spreken in de psychoanalytische kuur) en/of sublimatie. Die verschuiving kan ook gerealiseerd worden via politieke of maatschappelijke actie, m.a.w. door politieke maatregelen die de levenskwaliteit van de jeugddelinquent en van de jongeren (en meer in het algemeen de mensen) die in gelijkaardige sociaal-economische condities leven, gevoelig verbeteren. Het ‘neurobiopsychologische’ individu is het minst soepel: in de mate dat zijn genoom zijn fenotype (en dus zijn gedrag) determineert, is hij als dusdanig amper beïnvloedbaar door sociale en pedagogische maatregelen. Bij het ‘neurobiopsychologische’ individu is er in wezen een strikte theoretische scheiding tussen genetische bepaaldheid en omgevingsinvloeden, hoezeer men ook de mond vol heeft over interactie tussen beide.
Meteorieten (stukken steen uit de ruimte) die onze aarde teisterden, zorgden wel voor het eerste leven op aarde. Zij waren verantwoordelijk voor het smelten van ijs op aarde. Zo konden er zeeën ontstaan. Dankzij hen waren ook de grote temperatuurschommelingen op aarde verdreven.
De eerste vier maanden werden voorbereid door de 5de chakra die zich de laatste vier maanden van 2010 naar de onderste chakra’s bewoog.  Ze heeft het manifestatiepotentieel in de vorm verhoogd.  De onderste drie chakra’s zijn de chakra’s van manifestatie.  De ziel wordt nu voorbereid op de eerste stadia van manifestatie…
Enkele tientallen meters verderop, aan boord van de Baal, zwermen de vismensen uit over het dek om naar de brand te kijken. Om aan het gewemel op het dek te ontvluchten is Tobias in het want geklauterd. Hij wordt heen en weer geschud door de wind en heeft geen droge draad meer aan zijn lijf, maar toch kan hij zijn ogen niet van het spektakel afhouden.
Om te verwijzen naar die vormloosheid en naar de geheimzinnige, onkenbare en onherkenbare kracht die ergens in haar moet schuilen, hanteren mensen diverse woorden en namen. Die zijn gemakkelijk inwisselbaar en we gebruiken ze soms nogal lukraak dooreen. Zelfs in de kringen van de Oude Grieken circuleerden reeds meerdere aanduidingen en omschrijvingen. Doorgaans gaan onze gedachten dan naar de Griekse mythologie, die ons vertelt over de metamorfose van de “chaos” tot een “kosmos”, een soort goddelijk/menselijke operatie gerealiseerd door een of de demiurg (de “werker voor het volk”; dèmos=volk + ergon=werk) op een vormloze “chaos”. “Chaos” staat in onze woordenboeken doorgaans omschreven in termen als de “ongevormde massa vóór de schepping van de wereld”. Maar etymologisch staat het Oudgriekse woord khaos voor zoiets als een “gapende leegte”, een “kloof of afgrond die als een leegte wijd open gaapt”. Het heeft een indogermaanse (“Proto-Indo-Europese”, luidt het tegenwoordig) taalwortel die ook teruggevonden kan worden in de synonieme Griekse werkwoorden khainein en khaskein, met als betekenis: “de mond wijd openen, gapen of geeuwen”. De chaos is m.a.w. een gat, een “zwart gat” als het ware. En die chaos werd door de demiurg omgevormd tot een “kosmos”, een “versierde chaos”. De demiurg heeft de wereld sier en tier bezorgd, hij heeft haar getooid, opgetuigd en opgesmukt. De demiurg heeft het ongeordende en het vormloze een gelaat gegeven – “sier” betekent etymologisch ”(vriendelijk) gelaat” en onze term “cosmetica” is een neologisme dat rechtstreeks van het Griekse “kosmos” is afgeleid. Het Griekse “chaos” valt samen met ons Nederlands ietwat ongebruikelijk woord “baaierd” (warboel, wanorde), dat in een paar historische Bijbelvertalingen werd aangewend als vertaling van het Hebreeuwse woord “tohu”, de lege, braakliggende of woeste aarde vóór de Schepping, zoals dat in Genesis maar ook elders in de Bijbel voorkomt. Sommige Oudgriekse filosofen hanteren ook graag het begrip “apeiron”, dit is het Onbepaalde, het Oneindige of het Onbegrensde. Het woord betekent eigenlijk “dat wat niet omsloten of begrensd is en daardoor dus eindeloos is”, met dezelfde wortel als het woord “peirar”, dat staat voor een touw of een strik waarmee iets omsloten en begrensd wordt. Mogelijk hadden deze filosofen zoiets als een oorspronkelijk uitgestrekt, open, onbewerkt en onbewoond landschap voor ogen dat met behulp van hulpmiddelen als touwen en palen werd opgedeeld in aparte percelen, kavels of erven die ter verbouwing aan afzonderlijke huishoudens van de stam werden toegewezen, nadat die stam van een nomadisch op een meer sedentair, “(pre-)stedelijk” bestaan was overgestapt.
Na eindeloos gelopen te hebben naderden ze een klein perron. Sterre zag een meisje van een jaar of twaalf op de verhoging naast het spoor staan. Haar paarden­staart zat verwaaid in een felroze strik. Haar grijzige jurk was besmeurd met neonrode vlekken. Ze staarde voor zich uit.
Dingen moeten in orde worden gebracht, men moet samenwerken. Hierom wordt men geconfronteerd met de deskundigheid van anderen. Niet begrijpend het waarom en hoe van ieders positie en plicht, volgen moeilijkheden. Bij gevolg raken veel mensen teleurgesteld en vervreemd. Zonder instemming en overeenstemming ondernemen mensen ongekwalificeerde actie en vermindert de algemene levenskwaliteit in een meer en meer chaotische samenleving. In deze situatie ontwikkelen mensen uit frustratie weerzin tegen autoriteit, in het bijzonder tussen generaties, en begint autocratische macht te heersen met onrecht en opstandigheid jegens de anderen. Terwille van orde kan men niet zeggen dat de ene regel beter is dan de andere. Er is konflikt over zeggenschap en men kan niet kiezen tussen vechten tegen en vechten tegen. Iedere kant geeft hetzelfde probleem. Dus is er geen andere oplossing dan toevlucht te zoeken in het onpersoonlijke. Geen persoon geeft uitkomst behalve de volwassen persoon voor zichzelf, de diverse autoriteiten geïnternaliseerd hebbende. Hij kan niet zichzelf voorstaan als de oplossing maar hij kan de slotsom van de leringen voorstaan. Jezelf voorop stellen leidt onvermijdelijk tot het bewijs van de eigen onvolkomenheid en beperkingen. Je wenden tot het onpersoonlijke is dan de enige resterende praktijk die in feite bestaat uit positieve identificaties met het persoonlijke. Wat van belang is is je niet te keren tegen anderen, niet een ketter of wat dan ook te worden, maar om overtuigd te zijn van je eigen orde. Men kan kritisch zijn over andere vormen van orde maar met het constructieve voorstel van het eigene is dit hanteerbaar.
Het is een moeilijke weg, want niet overal wordt je begrepen, de commercie en de Euro tekens bepalen wat de organisatoren voor ogen hebben. Jammer want ook daar is copieren van elkanders concept de orde van de dag.
In the connected world, the retroactive loops of general systems theory are fused with the dynamic logic of biogenetics to form a post-human vision of digital production. Human minds and flesh are integrated with digital circuits thanks to interfaces of acceleration and simplification: a model of bio-info production is emerging that produces semiotic artefacts with the capacity for the auto-replication of living systems. Once fully operative, the digital nervous system can be rapidly installed in every form of organization.
Wij ontdoen ons dan ook niet van de indruk dat wij meegesleurd worden in een neerwaartse spiraal van regressie en repressie, van psychische ontwrichting en criminalisering van een numeriek en procentueel steeds groter wordend aantal individuen. Zoals ik zei: een ware burgeroorlog (zij het zonder zware wapens). En deze spiraal zal nog versterkt worden wanneer, zoals zo velen vragen, een grootschalige loonmatiging wordt doorgevoerd. Of wanneer grote getallen werknemers werkloos worden, zij het voor het merendeel voor een paar maanden tot een paar jaar, door de onderlinge concurrentie tussen grote ondernemingen die om het hardst herstructureren of wanneer de Europese regio’s en landen onder elkaar wedijveren om ondernemingen het aantrekkelijkste investeringsklimaat aan te bieden waarbij die ondernemingen nog jobs opleveren maar geen interessante lonen meer uitbetalen. Deze spiraal van sociale en culturele ontwrichting doorbreken betekent in onze ogen sleutelen aan de groeiende dualisering van de samenleving die steeds meer mensen dwingt naar overlevings- en expressiemiddelen te grijpen die haaks staan op de progressieve geest van samenwerking waarop elke samenleving en elke beschaving is gebaseerd.
Onze 7 principes vormen één geheel. We hebben ze alleen van elkaar afgezonderd voor de goede orde en de stijlelegantie. Maar alle 7 principes zijn onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld, al vormen een paar principes (vooral 1, 2 & 3) wellicht de voorwaarde voor een paar andere. Zoals reeds gezegd hebben we de principes niet technisch uitgewerkt. Dat valt buiten onze competentie. Die uitwerking is eigenlijk ook geen politieke kwestie. De 7 principes moeten wel democratisch worden goedgekeurd en regelmatig worden bevestigd (bv. om het jaar).
‘De muur ligt recht voor me.’ De vijfde maan, Iiego, hing bleek en kalm boven de rand. Het acceleratie­pedaal leek haar voet omhoog te duwen. ‘Vijfhonderd meter. Misschien meer. Grote stenen en grof cement­werk. Grote blauwe stenen en grof, wit cementwerk, toch? Nog maar een paar seconden en ik’
Harrald nam zijn eerste rugzak en wandelde langs de stellages. De labels op de planken waren verdroogd en hier en daar verkruimeld. Gestaag vulde hij elk van zijn drie rugzakken tot hij die maar net kon dragen. Hij wist vrij zeker dat hij regelmatig zou moeten uitrusten, maar dat maakte niet uit, hij kon altijd nog een keer terugkomen om voorraden bij te vullen.
Pretentie is een belangrijke taktiek van het ego dat verliefd raakt: men raakt verward over wie men is en wat men te doen heeft. Mensen die heel zeker van zichzelf zijn zullen het veel moeilijker vinden verliefd te raken dan mensen die een werkelijke behoefte hebben aan emotionele ondersteuning en een sexuele uitlaatklep. Desondanks gaat het ego door met zijn strategieën van zelfachting. Hoewel perverterend, zoals het meestal gaat, houdt men het imago van de heiligheid op, alleen maar om zichzelf eraan te helpen herinneren hoe het eigenlijk zou moeten zijn. Deze mensen kunnen worden bespot en geplaagd door anderen omdat ze zo kwetsbaar en misleidend zijn. Dit zijn slechts de spelletjes van het het dagelijkse leven. Ze zijn volkomen normaal. Het gevaar schuilt in het denken iemand anders te zijn. Het verschil tussen het ware en voorgestelde zelf houdt niet automatisch het ware zelf van de emancipatie in. Het is in het geheel niet zo moeilijk al voorwendend je ziel aan de duivel te verkopen en van je leven een grote leugen te maken: het lijdende ego haat zichzelf als de gespeelde rol vreemd is aan de ziel. Iedere akteur kan het effect van deze vervreemding tot aan het punt van een totale identiteitskrisis bevestigen. Voor dit doel ontwikkelde de mens kulturen van heraldiek,zowel politiek, religieus als wetenschappelijk. Grote prijzen worden toegekend aan diegenen die vooropgaan in heiligheid, bestuur en denken. Deze mensen moeten de last dragen van de identiteit die een samenleving nodig heeft. Op zichzelf is het geen kompliment voor een samenleving om behoefte te hebben aan dit soort lofprijzingen. Feitelijk zou de identiteit in het systeem moeten zijn ingebouwd en niet bij wijze van uitzondering moeten worden bereikt. Faam schijnt slechts een ander soort van leerschool te zijn met leraren en leerlingen die beiden moeten emanciperen tot gelijkheid,vrijheid en broederschap. Men kan ook zeggen dat het een andere religie is, waarin iedereen is uitgenodigd om, tijdelijk, voor De Heer Zelve door te gaan. De realiteit is dat niet één persoon voor de duur van zijn leven de roem kan dragen (voor de Hoogste persoon te spelen) zonder de ondersteuning van een traditie, sociale achtergrond en religie. Daarom kan faam die indruist tegen de traditie, de samenleving of de religie geen stand houden. Op dezelfde manier kunnen relaties niet voortduren met het spel van de Hoogste Persoon. Wat men kwijtraakt in het spel is het vermogen om te leren: men raakt eenvoudigweg de ontvankelijkheid kwijt voor het dynamische, veranderlijke, zich aanpassende en evoluerende nieuwe van de kulturele voortgang van alledag. Kultuur is, hoewel voortdurend van fixatie naar fixatie hollend, een levend organisme dat in één dag kan veranderen, met name met de nieuwe ontwikkelingen van de informatiekulturen (computers, etc.). Een enkele gebeurtenis of bijzonderheid kan, belangrijk genoeg, zich over de ganse aarde verspreiden binnen een paar uur. Dit geeft het beeld van een gigantisch brein waar allerlei soorten van excitatie en inhibitie de vitaliteit van het leven gaande houden. Hoewel we liever denken in persoonlijke termen over ons unieke en intieme , is er ook de realiteit van een gigantische mierenheuvel waar niemand werkelijk belangrijk is. We hebben een systeem dat zichzelf zal corrigeren en ontwikkelen totdat het instort op basis van één of andere valsheid om een andere les te leren. Bang daarvoor, kan niet ook maar iets uitvoerend dat resulteren in hetzelfde soort van persoonlijke drama als zich kan voordoen met het allemaal samen voor een gemeenschappelijke zaak gaan. Geen voorwending van heiligheid zal de evolutie tegenhouden of de mensheid van het leren van lessen weerhouden. 
Om een nieuw evenwicht tot stand te brengen moet ook het vrouwelijke en mannelijke opnieuw in evenwicht worden gebracht. In deze 3de graad van Steenbok spelen de Marsenergieën – het mannelijke, handelen – een hoofdrol. Dit wordt ook zichtbaar in de jaarhoroscoop van 2011, doordat Mars voorop loopt in de samenstand van noordelijke Maansknopen, Pluto, Zon en Diamant. Mars ontvangt daardoor veel energie en er wordt dus veel van het mannelijke verwacht in 2011. Er wordt van onze mannelijke actieve natuur gevraagd om praktisch en concreet te zijn en te doen wat voor Moeder Aarde, de clan, het gezin en de naaste omgeving nodig is. *4

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *