“routekaart vrouw overlevingsuitrusting”

Het volgende probleem voor het hebben van een betekenisvolle samenleving is de bijdrage van de ander te aanvaarden. De ander, eenmaal geaccepteerd als een gelijke kan niettemin een voorwerp van verdringing zijn: je mag met me meedoen, maar me niet bepalen. Dit is eveneens problematisch. Je kan niet de dubbelhartigheid van vals leiderschap hebben. Ieder heeft zijn eigen talent het ego met de ziel gelijk te richten. Het is een kunst waarover in feite niet valt te redetwisten. Over smaak valt niet te twisten. Men kan meer of minder begrip hebben voor de zaak, vandaag misschien beter dan morgen. Maar de ander veroordelen omdat hij of zij anders is is niets anders dan jezelf veroordelen. Hetzelfde belang van de ziel in de kultuur van de andere mens herkennen is de opdracht van de samenleving. Dit is de feitelijke liefde van de natuur: allen mogen zijn en allen zijn vrij bij te dragen zoals ze dat willen. Dit verandert de oude filosofie van ontwikkeld raken met een denkschool in een filognosie van het in de praktijk waardering hebben voor alle kennis. Natuurlijk is er het eeuwige probleem van de gefixeerde kultuur. Voor iedere sociale overeenkomst bestaat er een overeenkomst. Alles wat daarbuiten valt is verworpen. Fixaties vormen de hoofdpijn van de mensheid en amenderingen de ruzie. Aldus gebiedt de natuur geleidelijke evolutie waarbij het oude niet wordt verdrongen door de revolutie van iets nieuws, maar waarin het oude geleidelijk het nieuwe assimileert als een uitbreiding van het veld van keuze. De grotere mogelijkheid biedt meer gelegenheid, meer werk, meer bewustzijn, meer vrijheid, meer kansen en zal meer heilzaam en gelukkig zijn. Van rooksignalen, hebben we een telefoon, van een telefoon een radio, en van een radio een t.v. gecomputeriseerd voor het informatie-net. Aldus is de kultuur in staat zich zijn eigen handelingen te heugen en als zodanig een ziel te hebben. 
Vervolgens moet je je inleven in jezelf, je afvragen welke emoties en welke pijn voelbaar worden. Niet wegwerken maar je ervan bewust zijn. Daaraan is dan direct gekoppeld dat je leert met mededogen, met mildheid, aanvaardend naar jezelf te kijken, jezelf niet te veroordelen of je ervoor te schamen dat je bijvoorbeeld haatgevoelens tegenkomt. Daarna pas kun je verder kijken en leren hoe je er anders mee kunt omgaan.
Nieuwsbrief 20 11 februari 2014 Oranjestraat 28, 7681 DN Vroomshoop, tel: 0546-642137 Van de directie Beste ouders, Deze week is het een spannende week voor de leerlingen van groep 8. De Citotoets wordt
Uiteraard heeft iedereen het recht naar de zee te kijken om zich ondergaande zonnen en aan- en afvarende schepen voor te stellen. Maar om een beleving van het “oceanisch gevoel” te ervaren dat romantici sinds een paar eeuwen in de hoogste vervoering weet te brengen, hoef je in geen enkel opzicht de trein naar zee te nemen, de marathon van New York te lopen, bovenop de Mount Everest te gaan staan of op de rug van een kameel door de Sahara te reizen. Dat zijn allemaal, wanneer we ze in geld zouden uitdrukken, maar peperduur betaalde belevingen. Al die hobby’s zeggen veeleer iets over de kleinwereldse kringen waartoe je behoort dan over de aard van de opgedane ervaring zelf. Kortom: heb je dan de oneindigheid niet aanschouwd, je hebt toch aan status gewonnen, je kunt je Facebook vol plakken met foto’s vol landschappen die je fier en onder huichelachtig applaus “onmetelijk” kunt noemen, maar waar eigenlijk geen kat langer naar lijkt dan naar haar eigen schaduw. Misschien kom je zelfs op tv, mag je figureren in reclamespotjes van Thomas Cook of Neckermann.
Then, when worldly perspectives were open again to men and women, after World War II, women reconquered their rôle as the real life-creating instead of life-destroying source of energy. As portrayed in the 1950 movies (Marilyn Monroe, and more particularly Liz Taylor). Even to the development of a 21st-century world where men shined in complete absence.
Een ogenblik lang schakelt de realisatie mijn geest uit. Als ik wangen had, zou ik breed grijnzen. Als ik een stem had, zou ik triomfantelijk naar Sal roepen. Als ik een vuist had, zou ik die in de lucht heffen.
‘Dat is niet nodig.’ Ik had voorlopig namelijk geen tijd om iets terug te doen. ‘Ik vraag wel een auto­stuurder om de kapotte spullen op te halen.’ De com­puter had meegeluisterd en een verzoek naar de cen­trale stond klaar. Een zelfsturende e-kar zou dade­lijk arriveren aan de rand van het veld. Nog steeds een eind lopen, maar dat was niet erg. De gezondheids­signalen links in beeld knipperden al weken met de mededeling dat mijn vetpercentage wat was gestegen.
Tegelijk voelt het wat verdrietig om misschien(!!!!) afscheid te moeten nemen van een afdeling waarin ik veel energie heb gestoken en waarvan ik het personeel redelijk ben gaan kennen en de meesten ook ben gaan waarderen.
‘Je bent niemands eigendom.’ Ze was me in de rede gevallen. Niet alleen een misdadigster, maar ook nog onbeleefd. ‘Jij bent een prachtig, vrij denkend, volledig autonoom schepsel en dus heb jij recht op zelfbe­schik­king.’ Ze keek me nog meer vertederd aan. Dacht ze soms dat ik een baby was?
De jongen kwam terug van de ambulance. ‘Je moet voor de zekerheid een nachtje in het ziekenhuis blijven, voor observatie. Morgen willen ze je grondig onderzoeken. Er is een psycholoog aanwezig mocht je daar behoefte aan hebben.’
Geen kopie wil ik zijn, want ik ben mijzelf en wil mijzelf ook presenteren op de bühne, ik wil dat men mij herkend en niet pietje of klaasje die toevallig beroemd is geworden. Ik wil geen kloon zijn uit respect voor de muziek en mijzelf.
Harbrand, de ridder die voor zijn vrome koning Karel de zee was over­gestoken, maar die zelf alleen in de dood geloofde, zat het dichtst bij het vuur en dommelde al bijna in. Wel merkte hij nog dat zijn met­gezellen als vanzelf in maritieme termen, voor­beelden en metaforen waren vervallen. Het volgende stadium van hun reis, het grote meer van Ana dat zich een boogscheut verderop spiegelend en zwijgend overgaf aan het strelende licht van de Maan, had zich kennelijk al in hun gesprekken genesteld. Was dit een goed of een euvel teken?
Toen ze langs de radiokamer liep hoorde ze de radio kraken. ‘Hallo, Harrald? Hallo? Hier Armena.’ Ariadne liep de kamer in. ‘De radio was stuk,’ ging de stem die zich als ‘Armena’ identificeerde verder, ‘maar ik heb hem kunnen repareren. Hoe is het bij jullie? Hier is het nu echt lente.’
Ik gaf het paard als voorbeeld om een reden. Namelijk als je weet wat een dier gaat doen bij hoge stress, moet je het ‘gevaar’ dan opzoeken? Het was een voorbeeld ter verduidelijking. verder niks. Hoef je niet zo fel op te reageren.
Hoe dan ook: het socialisme en de sociaaldemocratie missen omzeggens overal in Europa perspectief, al geldt dit ook voor de meeste andere partijen maar dat is geen waardig argument. En dat Europees socialisme voelt zich ook niet geroepen om een volkomen nieuw toekomstproject uit te dokteren dat haar nieuwe zuurstof zou kunnen geven. Volgens mij ligt het ter plaatse trappelen van de Europese socialisten net aan het ontbreken van een radicaal toekomstbeeld dat haar positief kan onderscheiden van hun partijpolitieke rivalen. Dit project moet veel verder gaan dan het verzet tegen het afbouwen van de sociale zekerheid. Want anders blijft het socialisme in de hoek waar mogelijk de klappen vallen.
Slechts twee dingen hadden ze met elkaar gemeen. Ze dronken bloed om te overleven. De vrouw, hun slaaf, hadden ze uitverkoren om hen te voeden. Als een levende dode voerde ze hun telepathische bevelen uit.
Ik doe ook nooit aan de achterpoten trekken, vaak maak je de situatie alleen maar erger. Ook ik pak een hond tussen de oren of net achter de oren en trek de hond rustig omhoog met het commando los. 9 van de 10 keer werkt dat aardig goed!
Het gevoel hebben krankzinnig te worden of een of andere mentale ziekte te ontwikkelen. Je ervaart snel verschillende dimensies en opent erg. Veel is nu voor je beschikbaar. Je bent er alleen niet gewoon. Je bewustzijn is verhoogd en je barrières zijn weg. Dit zal voorbijgaan en je zult je uiteindelijk heel erg Thuis voelen zoals nooit tevoren, gezien Thuis nu hier is.
je hebt gelijk, zonder bezit ben je ongelukkig. maar dan alleen als je met het bezit de primaire levensbehoefte bedoeld in hoeverre ze in te richten zijn. verder streven is blindheid. je geluk ‘vinden’ in andere dingen, of nutteloos op deze aarde staan. is het een kwestie van overleven? of is het een kwestie van doorleven?
Tijd om terug te keren naar het stadscentrum. Ook hier weer een bruidspaar. Ditmaal bij het standbeeld van Antony Bredov bij de ingang van het stadium aan de Prospect Lenina. Bredov is een Sovjetheld die zichzelf en verschillende Nazi’s opblies met een handgranaat, nadat hij zich door hen omsingeld wist. In de binnenstad zien we op meerdere plekken afbeeldingen van Lenin en van de rode vlag met het hamer- en sikkelsymbool ernaast. Aardig is ook het stadswapen met daarin een vis en een boot, dat samen met een stenen uitvoering van een  heldenmedaille (een vijfpuntige ster aan een rood lint) op een gebouw aan het centrale Sovietsky Konstitutsii plein is aangebracht. De medaille wijst erop dat Moermansk het predikaat heldenstad draagt. Dit vanwege de dappere rol die de stad speelde in de Tweede Wereldoorlog.
krant/reageer op www.de-eenling.nl 4 nr. 1 september oktober Hooguit Mijn eerste column die ik mezelf gegeven heb. Het idee van de krant is van mij voortgekomen, subsidie aangevraagd, alles geregeld, en de tweede editie wil ik met adver- tentiegeld en bijdrage van vrijwilligers maken. Maar dan ook een column en nu ik het zit te schrijven vraag ik me echt af waarom dat altijd zo speciaal heeft gevoeld. Te kunnen zeggen dat je een column schrijft, daarom dat ik het maar Hooguit noem want het enige dat ik kan bedenken is om hier en daar wat commentaar te leveren alsof ik van hoog af neerkijk. Eenlingen zijn mensen die iets compleet zelf doen. Eenzame mensen doen alles zelf want als zij het niet doen dan flikkert alles in elkaar. Het huishouden, de boodschappen, de administratie, de loodgieter bellen als er een lekkage is, een lekke band van een fiets, het eten ‘s avonds maken, de vuilnisbak buiten zetten, alles altijd maar zelf doen. Er is nooit eens iemand anders die dat voor je doet. Dat vraagt discipline, verantwoordelijkheid, en men- tale volharding. En gebrek aan sociale contacten verhard. Daardoor krijgt het een eigen identiteit. Een geïsoleerde persoonlijkheid in een zowat onontkoombare positie. Het blokkeert. Sociale vaardigheden roesten vast en dat tezamen creëert een neerwaartse spiraal zonder alarmbel- len. Eenzame mensen zijn echter niet zielig of van porse- lein. Maar er zijn meer eenlingen in deze wereld. Iemand die een eenling activiteit heeft, zoals een schrijver van boeken of een schilder van schilderijen. Joris van Huijstee En anders maak ik er een wisselcolumn van. Op uitnodiging erland is te klein om verdeeld te zijn. Bijna 40% lijdt aan of geschreven door een medewerker van De Eenling. Ned- Mijn weg naar isolatie was een onbewuste. Doordat er eenzaamheid, 8% altijd, en de rest vaak. Vergeleken met tegenwoordig internet is, sociale media, en er vlucht mo- Engeland en Duitsland staan we qua eenzaamheid nog gelijkheden als gamen zijn, besef je niet dat je vereen- maar pas in de kinderschoenen. Echter is het voor een klein zaamt. De angst om te vereenzamen neem je van je zelf land relatief duurder. Een kleinere groep van mensen doen weg. onrust wordt geneutraliseerd en als je dan een- het zonder de eenzamen. Onder de groep van bijna 40% maal eenzaam bent en alle menselijke sociale contacten zitten ook veel niet werkers. Niet werkers die gehaat en van je af gevallen zijn, ik was in dit proces niet onschuldig, geboycot worden voor niet werken. Die terug in hun woning het is geen verwijt, maar dan is vanuit eenzaamheid de weg gejaagd worden. Die als outcast naar een geïsoleerd besta- terug niet of nauwelijks te maken en te vinden. Ik zelf heb an geleid worden. Mensen die hun woning amper uitkomen. wel eens gezegd dat ik iemand ben die met sociale con- Er zijn werklozen en werklozen maar er zijn ook werkers en tacten de middelbare school doorloopt, zijn studietijd, werkers. De ene is de andere niet. Waar ik tijdens mijn lev- vanuit daar het werkleven in en een levenmoet hebben van ensweg me groen en geel aan geërgerd heb is het appels ononderbroken zijn van een sociaal leven. Maar ik raakte in met peren vergelijken. Werkers moeten omhoog kijken en een psychose, begin twintig, en op mijn 24ste zat ik een niet na hun eerste baantje beginnen met naar beneden te jaar in een inrichting, en daarna is alles van me afgevallen. trappen. Omhoog kijken en de geïsoleerde mensen wat Het was een proces van een jaar of vijf begonnen met mari- ruimte geven om uit hun schulp te kruipen en het leven aan huana en drugsgebruik. Die onderbroken continuïteit heeft te gaan. Dat is op de lange termijn goedkoper en prettiger. bij mij later een onherstelbaar gevoel voor een sociaal Voor iedereen. Nederland is te welvarend om met een zwart leven gemaakt. Vanaf na die periode een doorlopen in tijd wit mening rond te lopen. Verbindingen tussen alle gele- die mijn persoonlijkheid vaster en meer naar binnen dingen. We komen uit de crisis, het inwoner zijn van een gekeerd maakte. groot EU met één munteenheid heeft zijn verhardende cul- turele aanpassingen gehad, maar ligt achter ons. Neder- Op zes jarige leeftijd is mijn overlevingsleven begonnen en land is toe aan een nieuwe vorm van nationalisme. Het helaas was op latere leeftijd de basis van nul tot zes vrij loslaten van groepsvorming en verstotingen. Het leven is van geest zijn een te kleine basis om het harnas leven, het grijs en we leven in een participatiemaatschappij. werkleven, aan te kunnen. Ik heb veel gewerkt en ook tijden dat ik geen betaald werk kon doen. Wel heb ik altijd mijn Die 6,4 miljoen mensen hebben bijna allemaal stemrecht. verantwoordelijkheden opgepakt. Veel vrijwilligerswerk Het wordt tijd dat een politieke partij vereenzaming tot gedaan en me altijd afgevraagd wat ik dan wel kon doen en speerpunt van de agenda maakt. met overtuiging actief en ondernemend nageleefd. Joris van Huijstee …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Op de kinderafdeling zit nu tijdelijk een andere arts die hier eigenlijk een half jaar chirurgie doet. Over drie dagen gaat hij voor zijn half jaar kindergeneeskunde naar Sunyani, 10 uur rijden hiervandaan. Het zou dus kunnen dat ik over een paar weken alleen op de kinderafdeling en op de poli zit. En dan ook meer tijd krijg om iets te organiseren zoals les geven, protocollen maken voor de poli en dergelijke.
Na ons eerste bezoek aan de weide, zeurde Janneke steeds vaker dat ze naar de weide terug wilde gaan. Ze wauwelde over het moeten ontsnappen aan de verstikking van het dorp. Ze praatte net zo lang op me in tot ik meeging. Keer op keer, langer en intenser, kropen we in de huid van één van de doden op de weide. Tot ik het echt beu was, en Janneke en ik zo’n slaande ruzie kregen dat we een week lang elkaars bestaan ontkenden. We hebben het goedgemaakt, zo’n beetje toch, maar daarna sprak ik nooit meer over de weide met Janneke.
‘Mijn vader is dijkgraaf,’ begon de jongen. ‘Een van de negen. Dijk Europa is zestig meter hoog, met diamanten stootplaten en een kern van geschuimd titanium maar een vloedgolf… Nu, die komen verdraaid hard aan. Mijn vader heeft twintig duizend cyber­spinnen onder zich die elk gat meteen dicht­weven en meer drones dan er zeemeeuwen boven de visafslag vliegen. Mijn moeder, ze is een Telefunken von Eind­hoven. Oude elektronica adel. En jouw ouders?’
Wat betreft klagen geldt als eerste vraag: heeft men het recht te klagen? Er bestaat een verschil tussen hysterie en onthulling. De hystericus heeft behoefte aan aandacht, maar onthult niet wat de ware boodschap is. Dit is pathologisch. De ware klacht is degene die het belang van de ziel onthuld. De hystericus pleitend voor de gehechtheid aan het tijdelijke van het één of andere is een onterechte klager. In plaats van zelf te handelen kunnen diegenen neurotisch over het onvermogen de vrijheid van keuze te verdragen, beschuldigen en projecteren. De anderen worden soms beschuldigd en/of zelfs God genoemd, alleen maar om te ontsnappen aan het zelfverantwoordelijke. Klagend, schijnt de behoefte van de ziel te bestaan uit het krijgen van aandacht. Natuurlijk is het de ziel, de reflektie van gerechte zelfherinnering die aandacht behoeft, maar we lopen telkens in dezelfde valkuil. Het loopt er altijd op uit dat men de show steelt en men berouw heeft als het feestje ten einde is. Het is eenvoudigweg zeer moeilijk niet verstrikt te raken in een éénrichtingsverkeersstraat die op zichzelf ‘heilig’ kan zijn, maar de duivel blijkt te wezen die de rest van de heiligheid te niet doet(afb.). Dus moet de conclusie luiden dat de klacht ter wille van enkel de aandacht moet worden herkend als zijnde onrechtgeaard. Aan rechtgeaard klagen is een complexiteit van oorzaak en gevolg te onderkennen die werk in één of andere opzicht inhoudt. Het begin van dat werk kan bitter zijn naar zijn materiële gevolg: de materie is in wanorde. De symptomen accepterende biedt de behandeling die tot herstel van de orde leidt ruimte voor de vrede-scheppende ziel in een gezond kontakt met de materiële natuur: men draagt de gevolgen, de ziekte is genezen en de vrijheid van keuze is hersteld. Een goede arts zal altijd zeggen: ik kan helpen en bevorderen, maar de genezing wordt volbracht door de ziel zelf.  
56. 54 Een belangrijke openingsstap voor de vrouw is, het accepteren van het probleem en het kunnen zien dat probleem dieper gaat dan seks en lust. Anders gezegd: het zoeken van een antwoord op de vraag, ‘wat ligt er onder het symptoom?’ Een aantal voorbeelden in onderstaande reacties. “Acceptatie dat er een probleem is. Zien dat er een nood is bij de part- ner. Eerlijk reflectievermogen van partner. Eerlijkheid over situaties waarin het gebeurt (is). Beseffen dat we in een gebroken wereld leven. Eerlijk zijn naar mezelf en in mijn geval bij professionele organisatie stil staan bij mijn gevoelend en gedachten”. “Ik weet dat ik mijn man kan helpen door hem liefde warmte en een thuis te geven. We kunnen heel goed praten over dit kruis in zijn/ons leven. Ik besef ook goed dat ik een belangrijke taak heb. Door hem veel liefde te geven (ik bedoel dan niet alleen op het sexuele maar ook in de warmte en aandacht die ik kan geven) gaat het nu veel beter met hem. En eerlijk is eerlijk; een man gaat niet zomaar over op het bezoeken van prostituees en het kijken naar porno. Daar gaat bijna altijd (en ook i.h.g. van mijn man) een hele wrange en pijnlijke tijd aan vooraf (ge- pest, weinig liefde in het ouderlijk huis etc..). “ Daarnaast is de huwelijksbelofte vaak een belangrijke reden om niet zomaar op te geven en te werken aan herstel. Daarnaast kunnen reli- gieuze normen en waarden een belangrijke rol spelen zoals vergeving en de hulp van God. Zoals uit het woordveld blijkt, is ‘God’ een van de meest voorkomende woorden in de antwoorden. Een bijkomende motivatie komt ook vanuit de gezinssituatie. Kinderen zijn vaak een grote motivatie om stappen te zetten naar herstel:

One Reply to ““routekaart vrouw overlevingsuitrusting””

  1. Hij werd er bijna moedeloos van tot hij bedacht dat de winter hem kon helpen. Als er iets onder de grond zit aan nog werkende apparatuur, dan moet dat warmte afgeven die weer ergens naar buiten moet komen. Hij klom tegen de grootste heuvel op tot hij bij de top kwam. Roestige staven staken hier uit beton dat net boven de humuslaag uitkwam. Hij speurde de omgeving af op zoek naar een groener, rijker stuk van planten die niet bevroren waren en niet onder sneeuw bedekt waren geweest. Hij liep om de top heen en keek naar alle windstreken en vond uiteindelijk de plek die hij zocht, verborgen tussen een paar boompjes, goed beschut.
    Dit is in grote tegenstelling tot hetgeen wetenschappers denken. Zij argumenteren dat er geen bewijzen zijn van het scheppingsverhaal. De enig informatiebron waarop creationisten steunen, is de Bijbel.
    Inmiddels kocht ik een retourticket naar Accra met als terugreisdatum 5 mei en de boodschap: als ik in mei nog steeds geen werkvergunning heb, is dat mijn definitieve terugreis en dan neem ik al mijn spullen weer mee naar huis. Dan hoop ik snel en goed in Tanzania of Ethiopië terecht te kunnen.
    Ik luister de laatste tijd toch liever muziek van you tube dan van spotify omdat de geluidskwaliteit hoger is van you tube en ik heb hele goede oren en hoor dan dat er iets ontbreekt op spotify. Ze hebben daar expres de kwaliteit naar beneden teruggebracht naar minder bit (tenzij je een betaald abonnement neem).”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *