“reizen overlevingsuitrusting voorsteden overlevingsuitrusting”

Trouwens wanneer je het nieuws volgt op de alternatieve sites dan ziet men alle problemen welke Europa teisteren, convergeren naar een bepaald punt dat het niet meer gaat, zo simpel is dat mijns inziens. Het laat mij totaal onverschillig hoe er met landverraders wordt omgesprongen in de toekomst alles is goed om deze arrogante slinkse graaiers en hun kinderen een flink lesje te leren.
Vroeg of laat moet iedereen die werkt aan een materiëel leven van verplichtingen en genoegens terugtreden en bij zichzelf te rade gaan. Gegeven een juiste identificatie in de religieuze, wetenschappelijke en de politieke sfeer, zal de persoon er in slagen de tijdelijke schizofrenie te boven te komen. Het moet worden geleerd dat om succesvol te mediteren een zeker programma moet worden gevolgd: zekere lichamelijke oefeningen moeten worden gedaan om het lichaam onder de kontrole te houden van een stabiele konditionering naar de tijd, zodat de opstandige geest ontregeld door de materiële aantrekking tot rust kan komen, geen direkte uitdrukking krijgt en leert het meditatieprogramma en de daarbij inbegrepen God van de Tijd te dienen. Ook moet het duidelijk zijn dat dat alleen maar succesvol kan geschieden met behulp van de leerspreuken van de meditatie die het belang benadrukken van hartelijkheid en bescheidenheid zoals ‘breng de parel van de geest in de lotus van het hart’ en ‘alle eer aan Hem die de vorm van de Tijd heeft aangenomen, de rustplaats is van alle leefwerelden, de onderwerper is van alle levende wezens en de hoogste goddelijkheid waarop ik mediteer’. Naast de algemene gebeden voor de vader die in de hemel is en de heilige moeder kunnen andere elementaire begrippen van waarheid het denken zichzelf helpen te reorganiseren om vrede, goedheid en associatie te vinden, de sociale problemen uitwerkend in de geest. Het is ook van belang om te hebben geleerd niet het innerlijke, spirituele te gebruiken als vlucht uit de sociale werkelijkheid. In feite is het alleen maar na het naar behoren gewerkt te hebben dat men goed rust. Met een slecht geweten is het moeilijk om te mediteren. Meditatie is een hoger stadium van persoonlijke evolutie die hogere eisen stelt aan de individuele verantwoordelijkheid. Voor iedere tempel en kerk is er een ritueel van toenadering en een tijdslimiet. B.v. langer mediteren dan één uur, lichamelijke oefening of niet, kan aanleiding geven tot ernstige psychiatrische moeilijkheden de noodzakelijke werkelijkheidstesten missend. Experimenteel is het aangetoond dat iedereen kan hallucineren onder omstandigheden van sensorische deprivatie en sociale isolatie. Het is een straf die gebruikt wordt voor gevangenen en psychopaten en om dat te ervaren als een positieve bevrijding moet men zich ontwikkelen tot een onbuigzame kluizenaar. Verstorven naar ontzeggingen kan de asceet tot veel inzicht komen aangaande God en zijn eigen ziel, maar zonder de juiste voorbereiding onder leiding van een geestelijke leidsman zal men zeker een mislukking zijn qua zelfbeheersing. Om alleen te kunnen zijn moet men zeer sociaal zijn daar de hele wereld moet worden geïnternaliseerd. Niettemin zal alleen het alleen zijn het lichaam en de besturende geest alle vrijheid geven om de eer, de geestelijke en de lichamelijke gezondheid te ontwikkelen en te handhaven die de gerijpte optie eigen is. Zoals de ene helft van de lichamelijke aandoening kan voortkomen uit disharmonieuze konditionering, kan de andere helft zijn voortgekomen uit de afhankelijkheid in de onrijpe staat. Uiteindelijk zal iedereen het er over eens zijn dat niemand volledig vrij is van de misère en dat er alleen maar een gelegenheid bestaat om het lichaam en de geest zich te laten herstellen, terwijl er nooit een echte kans bestaat te ontkomen. Zelfs de dood biedt geen garantie van niet-continuering in het hiernamaals. Gewoonlijk bereikt men datgene waar men wilde zijn terwijl niet-zijn moeilijk voorstelbaar is. Men kan het lichaam verliezen maar niet het spoor dat men achterlaat. 
“Charles & Michel tegen de Kleine & Grote Mongolen” is door het eerder ongewone format weliswaar wat moeilijker om volgen dan het traditionele gestroomlijnde en van weken of maanden vooraf ingeblikte spelprogramma. Zeker de eerste afleveringen was het even wennen, maar dat geldt nu eenmaal voor elk nieuw tv-programma. Maar na een paar uitzendingen valt het meer dan best mee. Dan ben je als kijker reeds goed vertrouwd met de regels die het verloop van de lachwekkende oorlog en de vermakelijke vijandelijkheden bepalen.
Gehechtheid: De staat van geconditioneerd zijn aan een emotionele voorkeur eveneens geassociëerd met een legale en/of persoonlijke band. Weerstaat de logica en de rede. Wordt beschouwd als de bron van lust die aanleiding geeft tot intelligentieverlies, woede, waanzin en ziekte. Gehechtheid wordt gewoonlijk gezien als een zwakheid van het ego leidend tot neurose terwijl hetzelfde geassociëerd met de ziel wordt beschouwd als beheersbare liefde die wordt vergeven en begenadigd als een vorm van dienst aan God.
Ik had onlangs het genoegen een voordracht bij te wonen van de sympathieke Astrid Van Triet over het nieuwe ruilmiddel de equi (wat staat voor equivalent of gelijkwaardig). Er is veel over te vertellen en ik verwijs verderop naar enkele websites waar nog veel meer informatie te vinden is.
Ik heb een dochter gehad. Denk ik. Hoe ik mij zorgen om haar heb gemaakt, heeft soms fysiek pijn gedaan, daarom denk ik dat. Dan pak ik de foto, genomen tijdens een sinds lang vergeten vakantie, op een zon­over­goten strand. Ik kijk naar haar. Denk ik, want er weinig meer van de foto over dan enkele vale vlekken tegen een bleekblauw achter­grond. Misschien ben ik het zelf op die foto, misschien is het de hond geweest.
Als het beste produkt de vrede is, kan oorlog het werk zijn. Dit is een probleem. De regel der rijpheid impliceert dat niemand je werk hoeft te kontroleren. Kontrolerende instanties veranderen de samenleving in een school waar je nooit van afstudeert. Leraren, kontrolerende mensen, moeten eraan werken overbodig te zijn, zonder enige overweging wat betreft hun eigen positie. Aldus bezien is werkeloosheid de hoogste prestatie. Zonder dit zal de samenleving een paranoïde hel zijn. In feite staat hier de definitie van arbeid ter discussie. Niemand is werkelijk werkeloos. De term zou uit het woordenboek moeten worden verwijderd en moeten worden geherdefinieerd als ongesalarieerdheid. Dienst aan de ziel, dienst aan het materiële motief, en dienst zonder overeenstemming zijn de drie soorten arbeid die de mens bezig houden. Mensen maken er ongekwalificeerd op zichzelf een zooitje van, moeten gecorrigeerd worden naar materiële maatstaven en ten slotte moeten ze worden gered door te werken terwille van de ziel. Dit is waar het werk der mensen allemaal om draait. Dit is hoe mensen hun werk kontroleren en de samenleving runnen (afb.). Het uitgerijpte individu incorporeert de drievoudige definitie van arbeid: van een positieve identificatie met de autoriteiten werkt hij zonder verdere instemming op zich zelf, proberende de zaak niet in het honderd te laten lopen. Ontdekkende dat dat wel gebeurt, corrigeert hij zichzelf naar de gekende materiële standaard en geniet van de vruchten van deze oorlog voor het resultaat in de vrede van zijn ziel-reddende strategieën. Een uitgerijpte samenleving zou hier rekening mee moeten houden: begrijpen dat mensen voor hun eigen verantwoording leven, ze hun overtredingen tegen de standaard vergeven, en voor ze zorgen middels sociale zekerheid ter wille van de vrede toegevende dat niet iedereen altijd onafhankelijk voor het resultaat kan werken. De vrede bewaren sociale zekerheid genietend is net zo belangrijk als vechten voor een resultaat of je eigen baas zijn. In feite is een volwaardige samenleving niet mogelijk één van deze ledematen amputerend. 
Liefde doet pijn: het open hart van de sexuele toeschietelijkheid verandert in een zware steen waarachter de Heer gekweld door pijn ligt. Zoals gezien, zal dwangmatig vasthouden aan sex alleen maar een andere pijnlijke werkelijkheid afdwingen. Niettemin heeft niemand behoefte aan pijn, behalve sommige sexuele perversies die ook weigeren er echt serieus over te zijn. Hoe voor altijd in de liefde te leven is een aardige vraag terwijl het antwoord altijd hetzelfde is: alleen als je inziet hoe pijnlijk de schaduw kan zijn, is men gemotiveerd voor de eeuwige waarden van de liefde. Tegenover de sadomasochistische perversie staat de boete van het vrijwillig lijden in onthouding waarbij men ontsnapt aan de meer pijnlijke plotselinge confrontaties die per ongeluk tot standkomen. Eén stap in de richting van de ziel in vrijwillig lijden kan de grootste ramp en pijn afwenden. Toch zal er altijd een beetje pijn zijn met de tandarts, bij de geboorte of bij het aanvaarden van het vertrek van een geliefde etc.. Normaliter heeft men een keuze tussen in waanzin vervallen of leven in pijn, hetgeen de geestelijk gezonde evenwichtige persoon altijd een beetje krankzinnig maakt over iets en ook een beetje wat betreft normale dingen in pijn doet leven. Ook bevrijd naar een alternatief van tijdbeheer kan men nog steeds niet ontsnappen aan de pijnlijke notie van het moeten accepteren van anderen die er tegenin leven. Pijn als een integratiekonflikt doet denken aan het feit dat het moeilijk is te kiezen in het leven en dat men niet de enige is die de baas is in het universum. Veel mensen in de moderne wereld klagen over pijnen die niet een duidelijke oorzaak schijnen te hebben. Het is ook tussen het belang van de materie en de geest in dat het lichaam een waarschuwing van pijn kan geven. Noch ontsnappen in de geest, noch ontsnappen in het lichaam zal effectief zijn. Alleen het juiste uitbalanceren van belangen kan een acceptabel nivo van ongemak en stress geven dat afdoende is om de aanpassingen te handhaven. Sommige stress moet er zijn, enig signaal moet kunnen alarmeren, men kan niet zonder enige tolerantie. Een goede vuistregel is opnieuw de tijdfaktor. Als na een week ongeveer de pijn niet weggaat kan men een chronische aandoening hebben opgelopen die behandeling behoeft. Geregelde lichamelijke oefening (niet alleen de sexuele) zal eveneens de stress van normale integratie aanvaardbaar en gezond helpen houden. Bepaalde voedingspatronen zijn meer stressbestendig dan andere. Met een teveel van dit of dat eten, zout b.v., kan stress dodelijk worden terwijl dezelfde stress eenvoudig stimulerend zou zijn voor een persoon die verstandiger eet. Belangrijk om te onthouden is dat ook (sexuele) liefde zelf veel stress met zich mee kan brengen. Ware liefde is confrontaties vaak goedgezind.  
Vooral in Europa lijken de politieke partijen nog niet eens verder te kijken dan hun neus lang is. Geen enkele partij , van welke “ideologische” signatuur ook, heeft een programma dat manifest bestaat uit een toekomstvisie, een doel op (half)lange termijn plus een overgangsprogramma om dat doel te bereiken en die toekomst waar te maken. En zeker huivert iedereen bij de gedachte dat de Mens het in zijn/haar hoofd zou halen om God te spelen. Er mag dan worden gelachen met de paus maar als hij waarschuwt voor de menselijke hoogmoed, knikt iedereen instemmend.
Het stadsgebouw zelf was een allegaartje van vormen en stijlen. Heerlijk lelijk vonden de inwoners het, Samuel inbegrepen. Het had een rechthoek als basis en bijgebouwen die eromheen gesmeten leken. Veel glas zodat het erbinnen altijd helder en vrolijk was. Op de gevel waren stenen ornamenten aangebracht en veel bakstenen hadden een afbeelding ingekerfd gekregen van plaatsen die een indruk nagelaten hadden tijdens een vorig leven van de vele ambachtslieden die aan dit gebouw gewerkt hadden. Het geheel was speels, een effect dat nog versterkt werd door de spitse toren die dertig meter hoog was en zo uit een sprookje leek te komen.
Moord werd echter altijd door het vergaderende volk geoordeeld. De impact van een moord op de gemoederen van de stamleden was te groot. Werd de moordenaar niet gelyncht en kon hij (of zij) uit de handen van de volkswoede worden gered (wat al veronderstelde dat bepaalde mensen, vermoedelijk de ervaren ouderen, als het nodig was gingen instaan voor de ‘openbare orde’), dan werd hij in bewaring genomen tot de volksvergadering over zijn (of haar) lot besliste. Uit hedendaags onderzoek met betrekking tot zogenaamde morele dilemma’s blijkt hoe moord een diep geworteld moreel gevoel en moreel besef raakt, een gevoel of besef dat stelt dat moord in principe niet goed gepraat kan worden. Een typisch voorbeeld van zo’n onderzoek waarbij fMRI-technologie (functional Magnetic Resonance Imaging, gebaseerd op de verhoging van de bloedtoevoer naar specifieke hersendelen) gebruikt wordt voor de beeldvorming van de hersenactiviteiten van de testpersonen, speurt naar de verschillen tussen ‘persoonlijke’ en ‘onpersoonlijke’ besluitvorming bij het oplossen van een moreel dilemma . De testpersonen krijgen te horen dat een trein op een spoor aankomt en, wanneer ze niets doen, een wagen zal raken met vijf doden als gevolg. Als ze echter een hendeltje overhalen, wordt de trein afgeleid naar een zijspoor en wordt maar één persoon gedood. Uiteraard verkiezen bijna alle testpersonen op de knop te drukken om de trein af te leiden. In de hersenen is er alleen bloedtoevoer naar de gebieden die instaan voor zogenaamde ‘rationele’ probleemoplossing. Maar de zaak wordt boeiender wanneer het scenario ietwat gewijzigd wordt. Nu wordt de testpersonen het alternatief aangeboden een man van een brug af te duwen zodat hij vóór de aankomende trein valt, gedood wordt maar de trein tot stilstand brengt. Dus weer een keuze tussen vijf doden of één dode. Nu geven de meeste testpersonen aan dat ze de man niet van de brug zouden duwen. De meeste testpersonen zijn daarbij nauwelijks in staat een ‘logische’ verklaring te geven voor hun keuze: ze gaan af op hun ‘gevoel’. Uit de studie blijkt ook dat de hersendelen die actief worden bij de beslissing om al of niet de man te pushen dezelfde zijn als deze die geactiveerd worden bij emoties zoals vrees, angst, verdriet en leed en bij de integratie van cognities en emoties. De niet-morele of onpersoonlijke dilemma’s (hendeltje overhalen) activeren delen van de dorsolaterale prefrontale cortex en de parietale cortex (normaal actief bij rekenwerk en uitvoerende functies). Men zou kunnen stellen dat bij de testpersonen die de man zouden duwen, ‘logische’ processen overheersen op ‘emotie’ (één dode versus vijf doden). Opvallend is ook dat de testpersonen die de man zouden duwen, er langer over deden om tot een beslissing te komen dan de testpersonen die de man niet zouden duwen. In het algemeen is de beslissingstijd voor morele dilemma’s hoger dan voor niet-morele dilemma’s of ‘onpersoonlijke’ dilemma’s. De hersenactivering en de beslissingstijd voor niet-morele en onpersoonlijke morele dilemma’s is ongeveer gelijk.
Om het aanbod van medisch specialisten op de arbeidsmarkt in de toekomst nauwkeuriger te laten aansluiten bij de vraag, heeft de OMS de minister van VWS vorig jaar verzocht om het Capaciteitsorgaan de arbeidsmarkt voor medisch specialisten nog nauwkeuriger te laten monitoren indien de omstandigheden hierom vragen. Dit is toegezegd en opgeno-men in het Opleidingsakkoord, dat in oktober 2013 werd gesloten. Het Capaciteitsorgaan, het landelijke centrum voor ramingen voor de opleidingscapaciteit van de medische en tandheelkundige vervolgopleidingen, kwam in 2013 met een nieuwe raming, die lager uit- viel dan de vorige raming uit 2010, waardoor het aanbod van opgeleide medisch specia-listen over vier tot zes jaar naar verwachting navenant lager is.
Ik houd het geld dus en deel het bij mijn weggaan wel uit aan arme patiënten, veelbelovende nurses die dokter willen worden, enzovoort en ik kan een deel aan mijn bedienden van 30 jaar geleden geven. Ik kan ook een deel besteden aan het opsturen naar Nederland van al mijn spullen. Misschien schieten mij nog wel meer dingen te binnen. Ik zie wel.
‘Of iets anders dat al eeuwen hier op Isomé werk­zaam is. Mensen die de Tweede Val hebben overleefd. Mensen van vóór de Eerste Val. Mensen van buiten dit stelsel. Of mensen van de andere twee werelden. Alles is mogelijk, mevrouw Niloo. We hebben keuze uit vijftienduizend gekolo­niseerde werelden en twee buurtplaneten.’
Vlak voor de eerste huizen van het dorp schoot een tiener op een hoverboard vlak langs me voorbij. ‘Kijk uit waar je loopt, ouwe,’ riep ze, haar stem vervormd. Een vuurwerk van graffitivirussen en spookbeelden flakkerde over mijn gezichtsveld. Haar lachen stierf weg achter me, zonder dat ik had kunnen zien wie het was. Mopperend zette ik de reinigings­programma’s aan het werk. Toen ik jonger was, hadden mensen hun eigen uitzicht niet steeds virtueel schoon hoeven boenen.
Wij weten inmiddels dat dit heeft geleid en nog leidt tot conflicten op grote schaal, ieder denkt dat hij het bij het rechte eind heeft en de ontstane profeten prediken de enige waarheid. In feite de eigen bedenksels en waarheden die toevallig de behoeften naar een superwezen voeden.
NUMMER 93, 20 MAART 2015 IN DIT NUMMER Cursus Klantgericht denken en handelen lees verder Molen zoekt molenaar (m/v) lees verder Maand van de geschiedenis 2015 lees verder Officiële aftrap Knoal! lees
Misschien… er was nog wel een misschien. Zometeen, na het inschake­len van Nanoferdi. Misschien zou Sal, lieve, stoïcijnse Saladin, de kans krijgen om te ontdek­ken of een gedistribueerd neuraal nanonetwerk vol­doende van zijn persoonlijkheid had kunnen opnemen om… Wat? Een vriend te zijn? Lief te hebben?
Laura legde haar hand op de bureaustoel en keek peinzend naar buiten. ‘Ik weet het niet,’ zei ze uitein­delijk. ‘Ik dacht ook dat het beter ging. We hadden hartstikke veel aan de nieuwe therapeute, Peter vond dat ook. Tijdens de vakantie hadden we voor het eerst in tijden weer seks.’ Ze bloosde lichtelijk. ‘Sorry, dat is meer informatie dan waar je behoefte aan hebt waarschijnlijk, maar voor ons was het een door­braak. Ik kon hem heel lang gewoon niet in mijn buurt ver­dra­gen. Afschuwelijk, ik weet het, en ik probeerde er echt wel tegen te vechten, maar dat lukte moeilijk.’ Ze wreef haar handen tegen elkaar, het was ineens koud in de kamer. ‘En die muur had ik eindelijk afgebroken. En toen… dit. Ik weet het niet. Ik begrijp het zelf ook totaal niet.’
Dat is ook wel eens makkelijk. Er zijn in het begin heel wat mensen geweest die tegen mij gezegd hebben: “Ik kom vanavond bij u langs”, ook al zat ik daar niet om te springen. Die mensen zijn vrijwel nooit komen opdagen.
Een mooie reden om dan terug te zijn in Nederland is het voorgenomen afstuderen van onze dochter Johanneke, die nu nog hard bezig is om een paar artikelen te schrijven in het kader van haar laatste co-schap, dat ze in Australië doet (ook al in Brisbane) Na haar afstuderen is ze basisarts. Ik ben heel benieuwd wat ze erna gaat doen. Zijzelf ook.
Samengevat een duidelijke drang en ontwikkeling in digitale technieken. Scholen menen hier op in te moeten spelen en zien de voordelen hierbij. Vooral in het socialiseren. In de maatschappij is ook een tegen trend te zien. Ondanks de vele nieuwe mogelijkheden die digitale hulpmiddelen ons bieden socialiseren mensen ook expliciet offline. Dit heeft als grondslag de veiligheid en privacy problemen van online zijn.
Verder zullen een paar politici ook de nakende overbevolking vermelden, maar daarbij denkt men ook weer aan de belasting van de planeet en niet zozeer aan die massa mensen die erbij zullen kome en diegenen die er reeds zijn. En mogelijk zal een enkeling het hebben over ruimtevaart, de kolonisatie van de planeet Mars en de uitwijking van de elite van de mensheid daarnaartoe.
Ik trek Mook naar me toe en werp hem met kracht tegen het raam. Het glas barst langs de vers geslepen groef, en een grote halfronde sectie tuimelt achterover. Even lijkt Mook naar buiten te zweven op een vleugel van glas; dan kantelt het raamdeel en glijdt hij er vanaf. Om en om tuimelen raam en Mook, Mook en raam; kleiner en kleiner worden ze. Vrijwel geluidloos door de hoogte smakken ze uiteindelijk gezamen­lijk uiteen aan de voet van de Mast, in een wolk van scherven en bloed.
De krant grondig lezen levert soms verrassende berichten op. In een tijd waarin alles je aandacht vraagt maar je onmogelijk alles zijn verdiende aandacht kunt geven, vind je soms in de krant de bevestiging van wat je reeds vermoedde, stoot je op nieuwe wetenschappelijke bevindingen op terreinen waar je niet over de nodige bagage beschikt om de vakliteratuur zelf uit te spinnen. In de Times van 19 september 2005 (overgenomen in De Morgen van 20 september 2005) stond onder de titel ‘Wanted: psychopaths to play the stock market’ een bijdrage van Martin Waller over een experimenteel onderzoek van een groep neurologen van drie Amerikaanse universiteiten naar het investeringsgedrag van ‘gewone’ mensen en mensen met hersenletsels waardoor die hun emotionele reacties grotendeels zijn uitgevallen [1]. Hieruit blijkt dat de mensen met hersenletsels ‘betere’ financiële beslissingen nemen dan gewone mensen met ‘normale’ hersenen. Het onderzoeksteam bestudeerde 41 testpersonen met een vergelijkbaar normaal IQ: van die 41 leden er 15 aan een letsel in de hersendelen die emotionele reacties regelen. De testpersonen namen deel aan een eenvoudig investeringsspel, bestaande uit 20 gokrondes. Bij de aanvang kregen de deelnemers 20 dollar en bij elke ronde dienden ze te beslissen of ze 1 dollar wilden inzetten bij het opgooien van een muntstuk. Was hun voorspelling verkeerd, dan verloren ze de 1 dollar, maar zaten ze goed, dan wonnen ze 2.50 dollar. ‘Logischerwijze’ zou je dus bij elke ronde investeren. Maar naarmate de rondes vorderden, werden de ‘normale’ testpersonen voorzichtiger en waren ze er meer op gesteld de reeds behaalde winst niet in gevaar te brengen. De hersenpatiënten deden dit niet en bleven investeren: zij eindigden het spel met gemiddeld 25.70 dollar, bijna 3 dollar meer dan de ‘normale’ testpersonen, een statistisch significant verschil. De onderzoekers besluiten dat emotioneel gehandicapten gemakkelijker risico’s zullen nemen om een hogere winst te behalen. De vrees behaalde winsten weer te verliezen weerhield de ‘normale’ testpersonen ervan om nog verdere risico’s te nemen.
‘Was het maar zo eenvoudig,’ zei Heinrich. ‘De dronken­lap werd het slachtoffer van de treinen en onderweg hierheen werd je geschaduwd. Dat waren de engelen. Zij zijn minstens even moordlustig.’ Hij huiverde. ‘En dan is er nog de man met de holle ogen.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *