“pvc-overlevingsuitrusting grijze man overlevingsuitrusting”

‘U gaat hiervan niets rapporteren dat niet langs mij gaat. U blijft twee weken hier om ons alles te leren wat u weet. Daarna gaat u weer terug naar Yin-Ghuel tot ik u opnieuw nodig heb. En verder zwijgt u hierover. Zelfs tegen uw meerdere, Beijjun Niam.’
Voor de sex is er een standaardbegrip van ontwikkeling in emancipatie. De transformatie van lagere sex in hogere ervaringen van transcendentie vindt naar verluid plaats op drie nivo’s.: de dierlijke band, de heroïsche band en de goddelijke band. De eerste band bestaat uit het vasthouden aan één partner. Transformeren vanaf dit nivo van type c en d sex naar type a sex mediteert men op de sexuele ervaring totdat de kulturele aandrift sterker is. Vanwege de bezitterige aard staat dit nivo bekend als dierlijk. De heroïsche band is de band typisch voor type b mensen die geleidelijk bevrijd raken door het opgeven van het verlangen naar een partner en sexuele bevrediging. Dit zijn de helden daar ze de missie van de onafhankelijkheid op hun schouders hebben. Niet gehecht aan een enkele partner neemt geleidelijk aan het belang van de ziel het over van het belang van de sex. Daar de helden sociaal van aard zijn kunnen ze zelfs sterker zijn dan type a mensen die vaak zich eenvoudig terugtrekken van de ‘slechte en zondige’ wereld in negatief denken over alle sex (en voortplanting). Het goddelijk nivo is de transcendentie kenmerkend voor type a mensen. De sex niet in de praktijk brengend moet men nog steeds liefde zijn om in staat te zijn om te leven. Van dit nivo af wordt de werk-verslaafde of de kluizenaar een meedogende dienaar van de een of andere idealistische non-profit organisatie die overwegend geïnteresseerd is in vrede en harmonie.
Met materiële leven houdt een accumulatie van goederen in. De meeste dingen kopen we, sommige lenen we. Op de eerste plaats zou men niet verschuldigd moeten zijn: dingen waarvan men niet de eigenaar is zouden moeten worden geretourneerd of anders zou de schade moeten worden vergoed. In feite vormt het hele begrip van eigenaarschap zoals eerder gesteld, een groot probleem. Natuurlijk moeten er altijd zorgdragers zijn wat betreft de materiële belangen. Maar voor de kwestie van eigenaarschap bestaat er geen eenvoudig antwoord. Als Ik mezelf de eigenaar noem ben ik eenvoudigweg bezitterig: het schendt de waarde van het delen. Als ik het eigenaarschap ontken, neem ik geen verantwoordelijkheid hetgeen een schending is van de volwassen optie der onafhankelijkheid. Uiteindelijk moet de gemeenschappelijke noemer van orde die de autoriteit definiëert de eigenaar worden genoemd die de verantwoordelijkheid delegeert naar zorgdragers. Dit maakt de staat en haar systeem van handhaving en instellen van orde de oorspronkelijke eigenaar. Normaal vindt dit zijn uitdrukking in belasting-inningen: voor iedere accumulatie is er een schuld te betalen aan de staat om de sociale orde te garanderen die gewenst is voor de handhaving van bestuur. Het probleem van de accumulatie is opgelost door ofwel de staat (het volk) te geven wat van het volk is: een fair aandeel, of door de orde van de staat te vertegenwoordigen en verantwoordelijkheid te nemen voor het beheer van het geld en de goederen die zelf vergaard zijn. Gewoonlijk wordt beide gedaan: een onderneming vergaart, zorgt voor zichzelf aan de ene kant, terwijl aan de andere kant aan het volk wordt teruggegeven wat werd weggenomen. In andere woorden: menselijke orde is gedefiniëerd door delen en zorgen. Er is ook het probleem van ongewenste goederen: ze kunnen worden weggeworpen, opnieuw verkocht, gerecyceld, worden bijgewerkt, vervangen of opgeborgen en ook in musea, bibliotheken, archieven en/of in geheugenbanken voor later gebruik en studie worden geplaatst. Voor de samenleving die zichzelf voortdurend vernieuwd kan dit een groot probleem vormen. In feite zou de staat zorg moeten dragen, maar in werkelijkheid wil niemand de volledige verantwoordelijkheid voor het kulturele artefakt op zich nemen. De dingen worden verondersteld hun eigen handhaving te organiseren. Aldus wordt veel kultuur eenvoudigweg verspild waarbij de mensheid het gevaar loopt te stikken in zijn eigen afval aan de ene kant terwijl van de andere kant bezien men geen herinnering, geweten en ziel heeft. Dus lijkt het antwoord te zijn: beperk de aandrift tot vergaren, draag zorg voor de ongewenste goederen en werp weg op een verstandige manier zodat het milieu niet verontreinigd raakt. Bekentenis tot orde verplicht. 
‘Natuurlijk wel, u bent een ervaren leraar. Ik hoop dat u zich niet teveel laat leiden door wat er gebeurd is. Erwin was een jongen die geplaagd werd door proble­men. Het bestuur houdt u voor niets verantwoordelijk, ook niet voor de pesterijen die misschien wel tot deze tragedie geleid hebben.’
Op de zestiende dag begon Meeuw de rem­manoeuvre. Zittend in de cockpitstoel liet ik de zwaarte­kracht­wisselingen over me heen komen en opende het proce­dure­boek. Ik had het niet nodig, kende iedere stap uit mijn hoofd. Eindeloos vaak gesimuleerd, met draden op mijn hoofd en lijf geplakt om te meten of mijn geweten dit wel aankon.
Men moet verantwoordelijkheid nemen te helpen en dus te begeleiden indien de permissie daartoe is gegegeven. Natuurlijk is ongewenste hulp een overtreding tegen de volwassen optie: de enige geestelijke gezondheid is de zelfverantwoordelijke; alle kinderen zijn een beetje crazy min of meer, net als alle mensen die zich het bestaan van een opperwezen genaamd de Heer realiseren. Hieruit zou men kunnen afleiden dat alle serieuze pogen geestelijk gezond te zijn ketterij is: alleen in ontkenning van de Heer Zijn persoon, kan men rijp en zelfverantwoordelijk zijn. Maar dat is een verwarring van buiten af. Zoals eerder gezegd, is het een andere fundamentele wet van de psyche dat onafhankelijkheid alleen kan bestaan op basis van positieve identificatie met de ‘vader’, het ideale zelf of het gezag van buitenaf in het algemeen. Alle kinderen spelen vadertje met kleine speelgoed-autootjes, alle meisjes spelen moedertje met poppen: zo werkt de volwassenheid. En niemand zal dat ontkennen, hoewel het altijd in de valkuil van de ‘erfzonde’ of het ontevreden overheersen van de materiële natuur schijnt te lopen. De aap leerde gedrag te imiteren: het is onze misère, het is onze liefde. Het is ook de positieve identificatie met de minder gewenste autoriteit van de dierlijke geneigdheid die moeilijkheden geeft en het zuivere van de menselijke intelligentie verduistert dat nodig is om een juiste begeleider voor anderen te zijn. We willen niet alleen zoals de Heer zijn, we willen ook als katten en honden zijn, gieren en haaien, konijnen en vlooien. Mannen scheren hun baarden uit angst er als een leeuw uit te zien en zullen eerder vechten dan huilen uit angst zelf als een loeiende koe te worden. Vrouwen beschilderen hun gezichten en parfumeren hun lichaam uit angst op op een varken te lijken en een meer natuurlijke geur af te geven. Dat is de mensheid: we lijden niet alleen onder onze gelijkenis met de Heer maar ook onder onze geneigdheden met het koninkrijk der dieren. Begeleiden en sturen zal dus altijd onder deze onzuiverheden gebukt gaan en alleen een bewuste bekentenis tegen het poseren als de Superpersoon of het bezorgd zijn over de dierlijke natuur zal ons weerhouden van het gekkenhuis van de oorlog en de schizofrenie. 
‘We kunnen je helpen, Erwin,’ zei Samuel op een rustige toon. Hij stond nu met zijn rug naar het balkon gericht. Hij registreerde het geroep dat van het plein de kamer binnenkwam, liet het over hem heen glijden. ‘Geef gewoon je mes af, dan kunnen we allemaal naar beneden gaan en alles rustig bespreken.’ Vanuit zijn ooghoek zag hij dat de andere mannen nu ook in de deuropening stonden, klaar om in te grijpen. Hij zwaaide met zijn rechterhand en hoopte dat ze het teken zouden begrijpen.
De pomphouder was aardig. Hij schoot me het geld voor de reparaties voor en liet zijn monteur ze uitvoeren. Het zou maar tien dagen duren om dat terug te verdienen met mijn baantje bij de wasstraat. Dan zou ik er twee keer zo lang over doen om thuis te komen. Jammer, maar niet onoverkomelijk.
op een zeedijkterras turen naar de wateren van de zee. Ik ken mensen, mensen die alle respect verdienen, die bij hoog en bij laag beweren, zweren zelfs, dat het zicht op de zee hen vergunt het oneindige, de oneindigheid, te aanschouwen. Zoals een Oudgrieks filosoof die vol minachting voor de oppervlakte der dingen, zich aanmaande hun diepte te peilen. “Denk aan de liefde”, zeggen die respectabele mensen dan: “Is die niet volkomen onbegrensd? Is die wel in stukken op te breken? De liefde van Romeo en Juliet bijvoorbeeld! Die is toch zuiver goddelijk, niet te vatten binnen de omheiningen van tijd en ruimte, niet te smoren in een immense poel van troebel water en familiegeheimen. Vind je niet?”
maart 2011 ongeveer een jaar lang door het dierenriemteken Ram heen. De uit evenwicht zijnde mannelijke kracht kan in deze periode zijn slagkracht verliezen en vervallen in extremen. Waar de mannelijke kracht wel in evenwicht is, wordt deze mogelijk naar de kosmische octaaf van het ‘Goddelijke mannelijke’ getild.*5
Prof. dr. Tamar Nijsten, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie (NVDV): “Het is een goede zaak dat mensen zich bewust zijn van het belang van regelmatige huidcontrole. Maar  voor komen is nog altijd beter dan genezen.  We kunnen niet genoeg blijven hameren op de noodzaak van een goede bescherming van de huid tijdens zonnen, recreëren, sporten of werken.” Die noodzaak wordt bevestigd door het sterk toenemende aantal mensen met huidkanker. In tien jaar tijd is het aantal mensen dat voor het eerst de diagnose huid-kanker krijgt verdrievoudigd van 15.000 naar meer dan 45.000 personen per jaar. Vooral onder zestigplussers is het aantal doden door deze ziekte gestegen. Gezien hun leeftijd zijn zij langer blootgesteld aan de schadelijke UV-stralen van de zon. Bovendien waren er in hun jeugd geen voorlichtingscampagnes over de gevaren van zonlicht.
Robotica-specialisten verwachten dat de 4de-generatie universele robots rond 2030-2040 in staat zullen zijn tot menselijke redeneringen en massaal zullen kunnen worden ingezet niet alleen in de industrie maar ook in het privéleven (5). Wanneer robots redeneren zoals mensen (6), mogen wij mensen dan het redeneren laten en weer een beetje dier worden, zoals de filosoof en befaamd (en berucht) Hegel-kenner Alexandre Kojève even opperde in een veel geciteerde voetnoot in zijn “Introduction à la lecture de Hegel – Seconde édition.” (1968). De andere optie die Kojève in dezelfde voetnoot aanhaalt, is de overgave aan gestileerde en rituele maar “nutteloze” en vrijblijvende bezigheden zoals Japans bloemschikken. En een derde optie is dat we zelf pure machines worden of ermee fuseren. Niet de minsten noch de dwaasten onder de filosofen neigen in deze richting; zo bv. John Gray en Peter Sloterdijk (7).
Ten einde b.v. met geld of andere privileges of erkenning te kunnen bekrachtigen moet men eerst weten wat men dient zo dat wordt geweten wat gewenst is. Het democratisch principe is in zichzelf politiek van nut, maar om de leiding te nemen volstaat ze niet. Men kan niet botweg de onwetendheid der massa’s dienen en daar een ordelijke en rechtgeaarde wereld van verwachten. Het democratische wordt beheerst door het lustprincipe van het dionysisch motief: zij, terecht, willen feest vieren. Het werkelijkheidsprincipe van het apollinische motief schrijft de leiding van de samenleving haar waarden voor (afb.). Bekrachtiging moet dus worden gegeven aan het bewijs van de fundamentele kwaliteiten van de ziel: houdt men stand; beloning. Ondersteunt men het gelukkige: beloning. Overstijgt men: beloning. Zonder deze helderheid van bekrachtiging kan de werkelijkheid van de ziel nooit vooropgaan als de opzet van dienstbaarheid in de samenleving. Mensen die verdriet veroorzaken, slechts een schijn van goedheid handhaven, en wiens bewustzijn zelden boven de gordel uitkomt kunnen niet worden beloond boven een redelijke standaard van sociale zekerheid om hen te weerhouden van het vervalsen van het gezag. Maar fundamentele aanpassing moet echter wel onvoorwaardelijk worden beloond en dezelfde status van lidmaatschap in de samenleving krijgen. Vrede-bewarende mensen die van de sociale zekerheid leven zouden niet een mislukking om te werken moeten worden genoemd, om niet te zeggen werkeloos, maar moeten worden behandeld als gelijkwaardige leden van de samenleving hoewel niet met de hoogste achting voor hun minimale tot verwaarloosbare materiële bijdrage. De kansen keren en dit spel van bepalen wie waaraan bijdraagt ontkennen, is kostbaarder dan alle sociale zekerheids beloningen gegeven tesamen. Het roven van de eer van gelijksoortig aangepaste mensen is als moord of sociale zelfmoord met geen ander gevolg dan een burger- of internationale oorlog van mensen tegen mensen.
Een verse scheut angst en adrenaline schoot door haar lichaam, bracht haar bij haar positieven en ze rende haar metgezel voorbij. Ze trok aan zijn arm. ‘Sneller, het haalt ons in. Daar is het licht.’ Ze waren er bijna. Vlak voor de gebouwtjes werd de arm die ze vasthad ineens uit haar handen getrokken. De kracht waarmee dat gebeurde, draaide haar om. De dronken­lap lag enkele meters voor haar op de grond, een ten­takel van ijzer en schaduw om zijn linkerenkel. Een tweede schoot tevoor­schijn en boorde zich in zijn onderrug, een derde klampte een grijpklauw om zijn rechterschouder met het geluid van krakende botten. Er klonk een hoog, wanhopig gekrijs.
‘Broeders, zusters, gedraag je zoet,’ zing ik en ze gehoorzamen altijd. Het levende vlees vormt een knap gezicht en menige klant heeft mij complimentjes gegeven voor de warmte en zachtheid van mijn wangen. Natuurlijk zijn maden alleen niet genoeg. Mijn robijnrode lippen zijn twee verse kippenhartjes, mijn wimpers zijn hoogst elegante rupsen, harig en zwart. Mijn wenkbrauwen zijn hongerige bloedzuigers en mijn haar bestaat uit honderden van de fijnste spinnenwebben. Enkel mijn ogen zijn van mijzelf, en mijn tanden, maar ik maak die zwart met houtskool. Mijn ogen zijn al perfect: groot, glanzend, als de reflectie van een tweelingmaan in een midder­nachtelijk meer, zei een dichter eens. Ik was beroemd om mijn ogen, lang voordat ik beroemd werd voor mijn verraad.
“Ken je zelf” doet dan ook veel meer denken aan de mysterieuze “ik-mij relatie” (die naar ons weten pas het eerst radicaal filosofisch is aangekaart door de Amerikaanse filosoof-socioloog George Herbert Mead – “Mind, Self, and Society”, 1934). Heb je bijvoorbeeld nooit eens stil gestaan bij in wezen vreemde zinnen zoals “ik kleed me aan”, “ik was me” of “ik ben mezelf niet meer de baas”. Wie of wat is dat “Mij” dat staat tegenover dat ogenschijnlijk meer vertrouwde “Ik” (“Ego”)? Dat “Mij” dat blijkbaar ook meer dan regelmatig oorsprong van ons doen en laten is!
Dr. Diwan gaf een beschrijving van de nanomedicinetechnologie waarop het het productplatform van het Bedrijf gebaseerd is. Hij ging toen de succesvolle ontwikkeling van verscheidene drugkandidaten in een vrij korte kalender en met de zeer kleine uitgaven van R&D bespreken dat Inc. NanoViricides heeft kunnen bereiken. „Onze verwezenlijkingen hebben duidelijk dat wij drugkandidaten tegenover nieuwe virusdoelstellingen kunnen ontwikkelen zeer snel,“ hij zeiden aangetoond. Hij verklaarde dat de band met meerdere balies die van een nanoviricide™, door het onderliggende polymeer TheraCour® wordt toegelaten, in een nanoscale „velcro“ of ritssluiting-als effect resulteert. Dit staat het Bedrijf toe om met succes virus-bindt ligands met vrij lage affiniteiten aan te wenden. „Andere benaderingen van de drugontwikkeling vereisen ontdekking van antilichamen of chemische producten met zeer hoge affiniteiten, sub-micromolar of beter, die heel wat tijd en geld neemt,“ hij zei, het toevoegen, „In tegenstelling, maakt onze technologie ons het mogelijk om nabootsers van de natuurlijke en behouden bandplaatsen van de virussen te gebruiken. Dit staat snelle ontwikkeling toe. Ook, betekent het dat een virus veel minder waarschijnlijk zal aan een nanoviricide ontsnappen in vergelijking met zijn vluchttarief tegen een hoogst specifieke ontdekt drug die een conventionele methodologie gebruiken.“
Het lukte haar de verlamming te verbreken. Met een ruk kwam Laura overeind en tastte naar het licht­knopje naast haar kant van het bed. Eén eeuwig­durende seconde was ze bang dat ze het niet snel genoeg zou vinden, dat de vrouw die tijd zou benutten om op haar af te springen met die onmoge­lijke snel­heid die je altijd bij monsters in horrorfilms zag, een en al tanden en klauwen en witte, wegge­draaide ogen. Dat de vrouw zou … ja wat eigenlijk?
Trommelaar, deunenmaker, marketeer, wijnboer, auteur en filosoof, Ilja Gort (1951) is van alle markten thuis. Goed thuis, want alles wat hij aanraakt, levert vrolijk klinkende munt op. Wie per jaar 1 miljoen flessen wijn aan grootgrutter Albert Heijn slijt, kan normaal gesproken grijnzend aan een naaktstrand gaan liggen. Gort niet. Die werkt zich een versukkeling, vooral ook door het vele schrijven dat hij doet. Zijn laatste boek Het Merlot Mysterie, een echte roman nog wel, oogst veel lof en daar is hij net zo blij mee als toen hij elf was en van zijn vader een drumstel kreeg.
That’s it! Dit was de evolutionaire psychologie van oorlog en oorlogsvoering. We hebben en passant gemerkt dat criminele bendes en gangs gelijk gesteld worden met een bewapend leger. Maar we hebben niets gemerkt over het feit dat al millennia lang de soldaten geen inspraak meer hebben om al of niet de oorlog te verklaren of het grondgebied van een ander volk binnen te vallen. Of over het psychologisch verschil tussen lijf-aan-lijf gevechten en het droppen van een atoombom op Hiroshima. Over het feit dat Churchill zodra de oorlog voorbij was, niet meer herverkozen werd als eerste-minister. Dat mensen die een einde maken aan oorlog soms ook bijzonder populair kunnen zijn. En vermoedelijk zullen grote pacifisten als Mahatma Gandhi en Martin Luther King of andere Nobelprijswinnaars voor de Vrede ook hun status en hun aantrekkingskracht voor vrouwen hebben zien stijgen.
Hij heeft de andere twee kapiteins uitgenodigd. De Marsh­-broers, kapiteins op hetzelfde schip, wat het spreek­woord daar ook van vinden mag: de Baal. Beide mannen hadden bij leven de voorname leeftijd van zestig al bereikt, voordat ze stierven en aan hun tweede leven in Wurmwater begonnen. Ze zijn beide zwaar van lijf. De jongste broer, de stamvader Obed, is corpulent, zelfs vet te noemen. Ahab, de oudere broer, is zwaar op een andere manier, hij heeft nog steeds de bedacht­zame kracht van zijn walvisvaardersbestaan opgesloten in zijn gedaante.
‘Dat zou betekenen dat hij werkelijk een volmaakte verrader is. Als we het pad niet hadden gevolgd waren we verdwaald, en nu we het wel hebben gevolgd lopen we groot gevaar.’ Urendel blikte voor de zoveelste keer om zich heen en achter zich, maar bespeurde nergens onraad. Daardoor leek hij nog onrustiger te worden.
“Oorlog” is het opzeggen van een specifieke binding met de vervanging van deze binding door andere connecties met hetzelfde “object” waarbij vormen worden vernietigd maar tegelijk andere worden gecreëerd die echter voor velen die er amper iets mee te maken hebben, bijzonder pijnlijk kunnen aandoen. Puin is immers maar een vorm zoals een andere. Op zichzelf even respectabel als elke andere vorm.
Deze landverraders hebben er allemaal aan mee gedaan op een of andere manier, net zoals de oud nazi’s en kampbewaarders welke op hoge leeftijd zijn kunnen toch ook een gevangenisstraf uitzitten. Er staan er ook een flink aantal op die nu al over de zeventig zijn, nou daar geldt het zelfde laken en pak voor, na hun dood in een naamloos graf dumpen want de mens heeft niets geleerd van de geschiedenis.
Het boegbeeld belichaamt de ziel van het schip, zeggen zij met een romantische inborst. Maar de Baal is een kraak, een hoge beroete kolos en zij is daarvan juist de antithese. Haar fijne ivoren beelte­nis is gesneden uit walvisbot.
Leaf beet op haar lip en keek naar de grond. ‘Een journalist vanmorgen zei dat ze de scanners op mijn signaal hebben afgestemd, om beter te kunnen zoeken. Ze zoeken niet meer naar menselijke sig­nalen…’ ze richtte haar blik op Qwerty. ‘Ze zoeken alleen nog maar naar mij.’
De geschiedenis/toekomst kan de komende jaren, jaren-niet decennia, twee kanten uit gaan. Of we maken een eind aan deze EU-dictatuur waar we ingerommeld zijn, of niet. Of we stoppen de mohammedaanse verovering van ons continent, of niet.
tWie mijn artikelen voor de bouillon vaker gelezen heeft, weet dat ik samen met een vriend een wekelijkse restaurantkritiek schreef voor een krant in Málaga. Daar ben ik mee gestopt. De redenen doen er even niet toe, maar ik heb het in elk opzicht een leerzame ervaring gevonden. Dat komt misschien vooral omdat de min of meer objectief bedoelde culinaire kritiek, zoals we die in Nederland kennen, in een stad als Málaga, een ongehoorde noviteit was, die angst en beven bleek te wekken. Een restaurant dat een gunstige bespreking in een krant wilde, moest daar tot die tijd voor betalen, en negatieve besprekingen kwamen dus niet voor. Mijn vriend en ik brachten daar een paar jaar geleden verandering in, en de gemoederen laaiden af en toe hoog op. ekst Jacques Meerman
Het is qua visie ego-strelend: je kunt jezelf wijs maken dat je deel uitmaakt van de verlichte en ontwaakte voorhoede, een soort elite eigenlijk die de dom gehouden massa de weg zal wijzen naar bevrijding en verlossing van het kapitalistisch juk. Maar je bevindt je in goed gezelschap. Karl Marx himself liet zich in zijn correspondentie met zijn maatje Friedrich Engels ontvallen dat de fabrieksarbeiders geen iota van zijn Das Kapital zouden begrijpen, als ze al konden lezen.
The requisite instructions to passengers on what to do in the event of an alarm, fire, damage to the vessel and evacuation and indicating the location of the survival equipment shall be provided in each cabin. eur-lex.europa.eu
Reeds als kind, puber en aankomende adolescent verloor ik me in de meest uiteenlopende belangstellingen, nieuwsgierig als ik was naar het hoe en waarom van al dat mysterieus dat zich rondom me en in mijn eigen lijf en gemoed afspeelde. Daarbij kreeg ik om de haverklap te maken met onverenigbare of elkaar tegensprekende gegevens of visies, die me toch alle even aantrekkelijk of plausibel overkwamen. Veel van deze interessedomeinen of thema’s verwezen ook naar elkaar, anderen leken dan weer geïsoleerd te staan. Wanneer ik bijvoorbeeld de namen van landen met hun hoofdstad en hun staatshoofd leerde kennen, doken automatisch links op met wat ik reeds over deze landen gelezen of te horen had gekregen, bijvoorbeeld met de ophefmakende feiten of problematische toestanden zoals deze in het “nieuws” op de radio of in de krant werden of waren aangekaart.
‘Breng dit naar koning Offa,’ zei de ridder. Hij maakte een nog grauwere indruk dan anders. ‘Ik blijf hier.’ Zijn ogen gingen rond. Toen liep hij op het grote aarden beeld af, stapte door het deurtje en trok het achter zich dicht.
‘Steek dat kot in de fik!’ gilde de monnik, die zijn handwerk had voltooid en nu buiten was gekomen. ‘Dat geeft ze wat te doen, dan komen ze ons niet na.’ Hij had het nog niet gezegd of een pijl boorde zich vanuit het duistere riet in de hals van de derde krijger van Harbrand. Hij greep naar zijn keel en zakte reutelend op zijn knieën.

One Reply to ““pvc-overlevingsuitrusting grijze man overlevingsuitrusting””

  1. Ze wierp een snelle blik achterom en zag dat de veger haar dicht was genaderd. Shit, dit was een snelle. Ze draaide de hendel nog iets verder open. Een kak­kerlak doemde voor haar op en de voelsprieten van het gemuteerde beest strekten zich naar haar uit. Vergeelde snoeppapiertjes kleefden aan zijn enorme poten. Met een ruk aan het stuur week ze uit naar rechts, gevaarlijk dicht langs een van de winkel­gebouwen. Haar knie schaafde tegen een pilaar en ze had al haar kracht nodig om overeind te blijven. Toen ze weer recht vooruit reed, haalde ze diep adem en probeerde haar roffelende hart iets tot bedaren te brengen. Ze keek achterom en zag dat de kakkerlak met zijn gigantische lijf de weg voor de veger had versperd. Drie felle groene flitsen maakten een einde aan dat probleem. De kakkerlak zakte door zijn poten en de veger manoeuvreerde er langs heen.
    Alles wat aan bepaalde vormen en agenda’s van dualiteit en oppositie verbonden is.  Dit zal in sommige opzichten beginnen in elkaar te klappen.  Dit zal beginnen met de Onthulling van de illusies en het feit dat deze benaderingen niet werken.
    Verder heeft het geen zin het toekomstproject op een of andere zachte of harde manier op te leggen aan de trouwe militanten. En ook is het verre van aangewezen het op een congres meerderheid tegen minderheid te stemmen. Elk project (zoals alles) zal zijn voorstanders en tegenstanders hebben. Vermoedelijk zullen die niet zomaar in 2 kampen uiteenvallen. Laten we het hopen! Cruciaal is dat de focus gericht blijft op discussies in concrete termen in plaats van vage abstracties. Hoe meer tegenstand het project in een eerste fase ondervindt, hoe geslaagder het eigenlijk is: dus hoe meer het serieus wordt genomen. Bullshit roept zelden tegenstand op, wel gehoon en gelach.
    45. Een managementmodel in de diepte De kikker en de oceaan14Een kikker leefde diep in een put. Hij was er ooit in gesukkeld toen hij die enekeer te ver sprong. Dat kan al eens gebeuren als je wat overmoedig bent. Hetwas een oude put, die door iedereen was vergeten. Wat aarde, mos en gras eneen beetje water dat verdampte wanneer de zon fel scheen en dat opnieuw aan-gevuld werd als het regende. De put was ideaal. Diep genoeg om beschermd tezijn tegen de belagers vanuit de lucht. De put was het koninkrijk van de kik-ker. En kikkers zijn al eens graag koning. Daarvoor zijn het kikkers.14 Dit verhaaltje werd geschreven op basis van een uitspraak van de Chinese wijsgeer Zhuangzi: “Hoe kun je aan een kikker, die op de bodem van een put leeft, de groot- heid van de oceaan beschrijven? Hij zal je niet begrijpen”. 35

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *