“post apocalyptische survival gear overlevingsuitrusting sieraden”

En blijkbaar slaagt men er niet in deze klassiekers te actualiseren in een nieuw wervend en mobiliserend project. De sociaaleconomische thema’s verdwijnen steeds meer naar de achtergrond ten voordele van voorgestelde oplossingen voor ad hoc actualiteitsproblemen. Bij verkiezingen vult de actualiteit grotendeels het programma dat daardoor een gefragmenteerd karakter krijgt, net zoals de fragmentering van de samenleving zelf. Dit geldt evenwel ook voor omzeggens alle andere politieke partijen. Men weet dus niet in hoeverre een centraal gestelde langere termijnvisie “ideologisch” en electoraal zou lonen. Zeker wanneer men over geen model beschikt van zo’n toekomstbeeld.
Oorspronkelijk werd geen surplus geproduceerd. Bij een rijke oogst aan vruchten of een rijke jachtbuit ontstond zo ‘vrije tijd’, tijd die mettertijd sociaal vorm kreeg: dansen, rond het kampvuur zitten en overleggen, aan ‘politiek’ doen dus (zie sub). Wanneer men geen honger had, ging men in principe geen voedsel zoeken. Het meenemen van de jachtbuit naar de plaats waar de rest van de stam verbleef of het verzamelen van voedsel in manden die men naar een centraal punt bracht, impliceerde in vergelijking met het onmiddellijk opeten van beschikbaar voedsel een tijdsperspectief (‘voedsel voor later’) en bovendien ook een sociabiliteitsdimensie (‘voedsel voor anderen’), begrippen die de eerste mensen schoorvoetend ontwikkeld zullen hebben. De evolutie naar het delen van voedsel hebben we ongetwijfeld aan de vrouwen te danken. Primaten, ook mensapen, delen hun voedsel zelden of nooit, behalve moeder en kind. Vrouwen moeten het voeden van hun kinderen uitgebreid hebben tot het geven van voedsel aan andere volwassenen wanneer ze zelf verzadigd waren. Het lijkt ons heden ten dage vanzelfsprekend dat we in de winkel de voedingswaren die we aankopen, niet ter plaatse opeten, maar we moeten beseffen dat de eerste mensen gedragsmatig niet meer dan een verzameling sensomotorische connecties waren. Als je geen honger had, zocht je geen voedsel. En als je dan iets vond dat er lekker uitzag, lekker rook en lekker proefde, dan verorberde je dat gewoon. De mentale voorstelling ‘voedsel voor later’ of ‘voedsel voor anderen’ (die ongetwijfeld in de vorm van een visuele voorstelling moet zijn waargenomen, cf. sub) is een eerste voorbeeld van een typisch menselijk psychisch element dat zich inschoof tussen een (uitwendige of inwendige) trigger, in casu eetbaar voedsel, en het erdoor opgeroepen gedrag, eten. Zoals we straks zullen zien vormen dergelijke inschuivingen of slide-ins, zoals ik ze zal noemen om wat professioneel te doen, de basis van onze psychische organisatie. Hier volstaat het erop de wijzen dat de slide-in ‘voedsel voor later’ gecombineerd aan ‘voedsel voor anderen’ de kiem was van de productie van een surplus, zoals die zich eigenlijk pas met de landbouw en de veeteelt zou doorzetten.
Robette stierf in 1920 in Europa en Poli gaf het gevecht tegen de duinen en daarmee het ganse Ostende-project op. Enkel Bourel bleef in Ostende om te plannen af te werken en de strijd tegen de duinen verder te zetten en uiteindelijk min of meer slaagde.
Net zoals bij Lets systemen, kunnen mensen die aangesloten zijn bij het equi netwerk transacties van goederen en diensten doen die dan betaald worden met het nieuwe ruilmiddel. Dus in plaats van met euro’s te betalen, gebruik je equi. In eerste instantie en vanuit praktisch oogpunt gebeurt dit best eerst lokaal. Een groepje vrienden, familie of werkcollega’s kunnen aansluiten en onderling met equi beginnen werken. Naarmate meer mensen aansluiten, uit alle landen, groeit de groep en vergroten ook de mogelijkheden. Zo ontstaat er een complementair ruilmiddel-systeem naast de euromarkt. Mocht het monetaire bankstelsel crashen, dan is er dadelijk een (rechtvaardig en transparant) alternatief beschikbaar. Het equi systeem staat los van het huidige geldsysteem, het is bewust kiezen voor iets nieuws. Door je energie te onttrekken aan het oude systeem, verlaat je de oude wereld en creëer je mee de nieuwe tijd. Er is dus helemaal geen strijd nodig of de opdracht om tegen iets te zijn. Het is heel gewoon een nieuwe keuze. Het brengt de kracht weer helemaal terug bij de mens zelf. Jij bepaalt of je met equi wilt werken of niet.
Hij keek de winkel rond. Alles zag er uit zoals het er uit hoorde te zien, behalve dat de krijtdoos open op de grond lag en het bord met de aanbiedingen niet in de etalage stond. De zware houten voordeur viel langzaam achter hem dicht. Op zijn hoede liep Berend naar de keuken, maar ook daar was alles normaal.
Autoriteit en dictatuur hebben weinig met elkaar te maken, zij het dat in Rome de dictator natuurlijk de ‘auctoritas’ van de Senaat overnam. De woorden dictator en dictatuur hebben als stam het werkwoord dico, wat ‘zeggen’ betekent. We zien hier dus wel weer een verband tussen het spreken van de augur en het spreken van de dictator. Ons begrip ‘dictator’ komt net zoals het begrip ‘auctor’ uit het Oude Rome. De Senaat benoemde in noodsituaties soms iemand tot dictator en deze dictator nam alle bevoegdheden van de Senaat over. De dictator werd aangesteld voor maximum 6 maanden en hij had het letterlijk voor het zeggen, wat echter geenszins betekende dat hij als persoon alle ‘autoriteit’ had. De autoriteit betrof zijn functie, niet zijn persoon als dusdanig en de dictator trad zeker niet willekeurig op en respecteerde de religieuze en culturele tradities. Tot zijn bevoegdheden behoorde ook het beschikken over leven en dood, maar dit was geen nieuwe bevoegdheid: de Senaat had deze voorheen ook. Na de crisis trok de dictator zich terug (dus in principe vóór de termijn van 6 maanden was verstreken) en de Senaat kreeg al zijn bevoegdheden terug. Onze Westerse invulling van het begrip dictatuur gaat echter terug op Julius Caesar. Caesar slaagde erin zich in 45 v. Chr. als grote overwinnar in een reeks bloedige burgeroorlogen die eigenlijk bijna een volle eeuw hadden geduurd, tot dictator te laten benoemen voor 10 jaar en zonder de voorwaarde van een noodsituatie. Hij aanvaardde ook een paar attributen die bij de vroegere koningen hoorden. In de praktijk betekende dit dat de Republiek ophield te bestaan. Hij werd ook tot opperbevelhebber (Imperator) van het leger benoemd (zoals ook bij ons in België de koning in oorlogstijd opperbevelhebber is van het leger. Caesars adoptiezoon Octavianus droeg reeds de naam Caesar en erfde als Augustus (‘de verhevene’, een naam die hij in 27 v. Chr. van volksvergadering en Senaat kreeg) de titel van Imperator. In 27 v. Chr. werd hij ook princeps (‘de eerste’), de eigenlijke aanspreeknaam van de Romeinse keizers. Daarmee was Caesars status als dictator bevestigd met de definitieve nederlaag van de republikeinen en de intrede van het levenslange keizerschap (de woorden ‘keizer’ en ‘tsaar’ zijn verbasteringen van de naam Caesar; het Engelse ‘emperor’ en het Franse ‘empereur’ stammen af van ‘imperator’). Het is deze afloop van de Romeinse Republiek die maakt dat ons dictatuurbegrip met zuivere alleenheerschappij wordt geassocieerd: de keizers droegen trouwens ook de titel van dictator. Maar de keizers hadden bv. wel geen rechterlijke macht.
Ze maakt zich van me los en heft haar handen in een hulpeloos gebaar even op, om ze slap langs haar lijf te laten vallen. ‘Dat kan ik wel, maar ik mag het niet. De regels gelden alleen voor robots jonger dan 15 jaar.’
De regel is maar niet de eer. Die moet worden verdedigd. De werkelijkheid is dat geen materiële norm van eer de tijd doorstaat. Derhalve leidt voor dit of dat kiezen altijd tot een val. Je moet voor dit èn dat kiezen, vasthoudende aan de assertiviteitsregel die stelt dat je ergens toe bekennen niet een verdringing kan zijn van iets anders. Er is altijd de neiging van identificatie met welke nieuwe materiële uiterlijkheid dan ook. Dit is de begoochelende aard van de materiële natuur. Als de eer van dit of dat moet afhangen, met een val als gevolg daarvan, wordt het proces valse identificatie genoemd. De eer zou altijd moeten worden hooggehouden met het belang van de ziel voor de geest. Om oorlog te voorkomen moet je op je hoede zijn voor de verdringing die de begoocheling van de keuze met zich meebrengt; het gaat daarom om het creëren van keuze, niet om het afdwingen van één of andere keuze. Iedereen die acht slaat op de natuur zal de werkelijkheid van deze waarheid inzien (afb.).
De vraag is hoelang de grote structuren en machtsblokken, die allemaal onderling verbonden zijn, deze wereld van concurrentie, competitie, angst en materialisme nog in stand zullen kunnen houden. We merken allemaal dat er serieuze barsten in de constructie komen en de grondvesten onder onze beschaving instorten. Dat is trouwens eigen aan de evolutie en geen reden om bang te zijn. Beschavingen ontstaan, kennen een hoogtepunt en vergaan, waarna een nieuwe beschaving vorm krijgt. Dat is al honderden eeuwen zo. En nu zitten we volop in de ondergang van de industriële en patriarchale egobeschaving. De grote steunpilaren van kapitaal en macht zijn verroest en rot en het is enkel een kwestie van tijd voor deze waanzinwereld in duigen valt. De grote machtsblokken, zoals religie, regeringen, monetair systeem, farmacie, olie,…die ons (geholpen door media en militairen), al decennialang afhankelijk en onwetend houden, vallen nu steeds meer door de mand. Vooral met hulp van het vrije internet.
De kerk nog volop gebruikt. Jonge vrouwen staan met hun baby’s klaar om ze te laten dopen. Gelovigen kussen de iconen. De kerk is van buiten wit geschilderd en heeft grote goudkleurige,  tulpvormige, koepels. De ligging tussen braakliggend  terrein en eindeloze rijen grauwe, grijze flats doet de kerk mooier lijken dan hij  is. Vlakbij staat op een iets lager niveau een roodwit gestreepte vuurtoren. Althans zo lijkt het, in werkelijkheid is het een monument voor alle doden op zee, waaronder ook de doden van de in 2000 gezonken kernonderzeeër Koersk.
Tot kwart over elf had niemand bedacht hoe de lengte moest worden bepaald. Ten slotte was er iemand die een rolmaat aan een boom had gespijkerd, Onder die boom was er geen vlakke ondergrond maar een netwerk van wortels dat steil 40 cm afliep. Ook was de rolmaat niet op 0 cm geijkt. Ik legde uit dat dat niet werkte en wees een plek tegen een groot gebouw ernaast aan, waar de rolmaat na ijken kon worden vastgespijkerd aan een raamkozijn.
Tijdens dit dralen kunnen we onze energie en de praktische situatie consolideren, stabiliseren en accepteren zodat we het nieuwe authentiek kunnen aanvaarden en de eerste stappen in het nieuwe gemaakt kunnen worden. *6
De betrokkenheid met de wereld die een man (of vrouw) ontwikkelt is te vergelijken met de betrokkenheid met een vrouw (of man). De wereld is er gemaakt van materie en gehandhaafd door materiële aktiviteit. Een vrouw is ook een materiële manifestatie van de mensheid. De eis die de relatie stelt is die van de liefde: de man moet zowel liefde voor de wereld zijn de wereld als liefde voor de vrouw. Kinderloos kan men de kunst van het bedrijven en onderhouden van de liefde een lange tijd beoefenen, maar onvervuld zal de sexuele aandrift wegvallen en andere wegen van manifestatie bewandelen. Vervulling van zich verhouden tot de wereld en de andere (ook dezelfde) sexe is gedefiniëerd door materiële opbrengst: er moet een produkt zijn; een kind, een cultureel ding. Zoals eerder gezegd is het hoogste produkt de vrede met het meer bezonnen werk als staande dichter bij de ziel dan de materiële bevrediging van de lagere zintuigen alleen. Hoe dan ook moet er voor ieder huwelijk een vorm van materiële opbrengst zijn. Zelfs het spirituele huwelijk van een non met haar klooster en Heer behoeft de uitdrukking van haar materiële dienst aan de orde: heilige artikelen e.d. zijn ook feitelijke dingen. Een prediker van een religie moet de mensen bij elkaar praten als materiëel bewijs van succes. Aldus heeft een normaal huwelijk tussen een man en een vrouw de eenvoudigste plicht van de voortplanting. De aard van het huwelijk zal veranderen als men het eenvoudige sexuele motief laat vallen voor een andere opbrengst. Hoe meer kultureel de opbrengst, hoe minder waarschijnlijk (noodzakelijk) het huwelijk zal zijn. Oplossing voor dit probleem is produktief zijn voor de ziel geweten en zelfherinnering producerend. Bij ieder maken echter is er de schaduw van de hartstocht die de noodzaak predikt vanuit de ontevredenheid met de afwezigheid ervan. Deze schaduw kan, de pijn van de evolutie definiërend, de vorm aannemen van woede lust, jaloezie en angst (afb.&afb..). Hoe dichter bij het belang van de ziel hoe groter de kans van zuivering van de schaduw en kans op harmoniëren met het bestaande als een uitbreiding. Het belang van de ziel vergeten zal de kans op zuivering bederven en zal van de bijdrage een verdringing maken i.p.v. een uitbreiding. Ongezuiverd, verdringend gaat men bergafwaarts eindigend in waanzin, ziekte oorlog en degradatie.  
Hij liep langs de rijen monitoren, de nette, georgani­seerde bureaus en dozijnen toetsenborden. Tussen de bureaus door zag hij de incubators en de kabels die van daar uit de grond inliepen. Harrald dacht diep na. Waar komt de stroom vandaan? Een generator? Een die eeuwen meegaat? Dat kan alleen maar nucleair zijn. Dus er moet een centrale zijn. Hij keek naar de grond onder zijn voeten. En die levert stroom via de kabels in de grond, dus hieronder zit de centrale, of een verdeler die stroom van de centrale krijgt.
Dit beeld wil ik vasthouden, dacht hij. Sal op de kade, Delft sluimerend in de ochtendschemer, en de wilde, juichende kleurenrijkdom van de opkomende zon. Laat dit het laatste zijn wat ik zie. Laat me dit vasthouden. Laat m
Kortom: het probleem met filosofen als Hans Schnitzler is dat er in hun werk bitter weinig filosofie wordt bedreven, maar vooral opinies worden geproduceerd en ook nog een beetje stemmingmakerij. De Lage Landen hebben er zo een beetje een patent op om filosofie te verwarren met betwistbare moraal, ondoordachte ethiek en elegante levenskunst, wat dan voor “kritische analyse” (in de filosofische zin) moet doorgaan. Concentratie dus op zaken die voor de lezer nuttig zijn om zijn/haar persoonlijk leven in te richten en opnieuw in te richten. Niet te verwonderen dat Hans Schnitzler vooral naam heeft gemaakt als columnist. M.a.w. het soort teksten waarin je eens langs je neus weg een referentie kunt maken naar een Karl Marx of een Martin Heidegger, een beetje op een wijze zoals sommigen op de sociale media gretig citaten van Friedrich Nietzsche in het Engels posten. Nog niet eens in de taal van Nietzsche, en zelfs niet in hun eigen moedertaal.
Herfst / winter is de perfecte tijd voor Sjaal .Inspired van de herfstkleuren, dit instructables is om u te laten zien een gemakkelijke en leuke manier om je eigen sjaal te maken. Het belangrijkste punt te worden opgemerkt is dat je hoeft niet te bre
de mens, als schaapherder van al het zijnde (zoals Agamben schrijft), neemt zijn natuurlijke verborgenheid en zijn dierlijkheid in zich op, zodanig dat deze dierlijkheid niet langer voor hem gesloten en verscholen blijft. En in dit perspectief herleidt de mens zijn dierlijkheid niet tot een voorwerp van bemeestering, maar denkt en aanvaardt haar als dusdanig, zoals ze werkelijk is. Zijn dierlijkheid wordt niet ontkend en vernietigd maar ze krijgt toelating (Italiaans ‘abbandonamento’; Oud-Frans ‘à bandon’ = met permissie). De mens laat zijn dierlijkheid toe: let it be! Het is niet meteen duidelijk hoe we ons dit moeten voorstellen, maar ik breng het in verband met Agamben’s denken over de doelloosheid van het leven, een thema dat we ook bij Nietzsche al terugvinden. Het leven als ‘middel zonder doel’ (ook al de titel van een boekje van Agamben), m.a.w. leven als leven en niet als middel voor een (illusoir en ingebeeld) in de toekomst gelegen einddoel.
Psychiatrie en geestelijke gezondheidszorg moeten voor 90% uit het ministerieel departement ‘gezondheid’ gelicht en horen voor 90% in – psychosociaal – Welzijn thuis. Dit is de enige mogelijkheid voor de overheid om iets te doen aan de vele zogenaamde psychiatrische of mentale of wat dan ook ‘ziekten’ en om ook het aantal zelfmoorden tot een vergelijkbaar cijfer, jammer dat ik zo moet spreken daarover, met b.v. Nederland terug te brengen, namelijk tot de helft te herleiden. Terwijl men in Nederland weet dat daar nog eens de helft af kan. Ik denk dat wij in de komende jaren inderdaad niet anders zullen kunnen dan deze psychiatrische sector, als de stal niet drastisch uitgemest wordt, volledig af te wijzen en de mensen, vooral via de media en het publieke forum, de raad geven ervan weg te blijven. Maar dat zal niet gemakkelijk zijn, want de sector vormt de machtigste lobby in België op dit ogenblik. Toch geloof ik dat wij hen met lengte zullen kloppen, via onze menselijkheid, humor, eerlijkheid, enz.’
Ook zijn een aantal Louvre-ramen kapot, er zit geen glas meer in of er zit geen beweging meer in het sluitings-mechanisme, zodat in de regentijd de tropische regenbuien (vanaf mei 2013 weer actueel)  ook de bedden kunnen natregenen.
Het is een algemene regel in het leven dat zaken alleen maar goed kunnen zijn als ze kunnen worden weerlegd. Zonder het vermogen om nee te zeggen is er geen sprake van een vrije keuze. Vrijheid van keuze is iets om voor te werken, te vechten en om mee te worstelen. Vrijheid is niet een vanzelfsprekende zaak terwijl de opvoeding door ouders dat wel is. De hele samenleving speelt de ouderlijke rol trachtend de verantwoordelijkheid van het individu over te nemen. Vrede door sociale zekerheid is gebaseerd op deze paternalistische houding van de regering. Geenszins kan enkel het liberale motief van het zich ontdoen van de ouderlijke bezorgdheid het redden. Zich van de kontrole ontdoen maakt mensen nog niet onafhankelijk of vrij. Alleen zelf gewilde vrijwillige emancipatie zal bevrijding brengen. Ook moet de emancipatie geen dwangmatigheid zijn. Het moet toegestaan zijn om de zorg van anderen te genieten en te waarderen. Ook dit is essentiëel voor een gezonde samenleving die weet te nemen en te geven. Dit geeft het beeld van een evenwicht: aan de ene kant moet het mogelijk zijn afhankelijk te zijn terwijl anderzijds men in staat moet zijn voor de vrijheid te kiezen. Samenlevingen zijn gezond op die manier en zo ook de sexuele betrekkingen. Sex als een dwang vernietigt zo in feite relaties terwijl anderzijds geforceerde onafhankelijkheid ook niet in staat zal zijn om mensen bij elkaar te houden. Derhalve moeten er grenzen worden getrokken. Het is als het eten uit de koekjestrommel of geld verdienen: alleen tijdens de theepauze is een koekje toegestaan en alleen als je belasting betaalt mag kapitaal zich opeenhopen. Dienovereenkomstig is er voor sexuele onthouding de verplichting offers te brengen: de energie moet zijn uitweg vinden op een ander nivo in een sociaal aanvaardbare vorm. Zonder zal men niet in staat zijn het denken te beheersen dat wordt geaktiveerd door de natuurlijke aandrang tot zelfverwerkelijking. Veel geestesziekten kunnen worden herleid tot een frustratie van het brengen van offers: de meest bekende diktator b.v was niets dan een gefrustreerde kunstschilder zonder succes. Hiermee is het idee van wat succes is essentiëel. De definitie van succes kan niet liggen in de waardering door anderen daar dat nog steeds de afhankelijke modus is. De werkelijkheid van succes ligt in de continentie van de goedheid die wordt bereikt door vasthoudendheid in het offeren zonder het koesteren van verwachtingen van wederkeer. Op deze manier kan zelfs iemand die overleden is een aanhoudend succes zijn. Van de andere kant bezien kan men met het vasthouden aan sexuele aktiviteit een limiet stellen op het nivo van aanpassing binnen een subliminale kultuur: Zolang er genoeg energie en denken over is voor het kulturele, kan beperkte sex de filosofie van het ‘laden en ontladen van de batterij’ zijn. 
Haast maakt verspilling is de leidraad van deze regel. De moderne samenleving misleidt met snel voedsel in snelle auto’s bestuurd door snelle computers en snelle trainingen. Maar snelheid is in het geheel geen garantie. Snelheid kan de illusie wekken van tijdbeheersing daar niets in het universum de beweging zou kunnen bijbenen, maar onder druk verkeren in spanning en opwinding zou niet langer duren dan een bioscoopfilm. Op de lange duur heeft men eenvoudigweg veel uitgeput en weinig bereikt. Snel gaan is ook een vorm van escapisme. Zonder de noodzaak van snelheid in communicatie en aktie te ontkennen, moet het niet met intelligentie worden verward. Intelligentie is meer gebouwd op continentie in verandering dan op verandering in continentie. Het is als de ziel in relatie tot het ego (afb.) De ziel is het anker, terwijl het ego de eventuele materiële vorm is. Vormen zijn gedoemd te veranderen met de ziel als de objectieve getuige die in feite nooit verandert. De continentie in verandering definiëert de Heilige Graal van de eeuwige jeugd zoals de ziel de geldigheid van het ego definiëert. Ik ben alleen echt als de ziel kan zijn. Zo kan een man alleen maar echt verwachten een vrouw aan te trekken en te behouden als hij geen nepper of vals ego is. Het ware ego is die van de volledige overgave aan het belang van de ziel. Daarom trekken rechtgeaarde minnaars zich niet veel aan van armoede, een gebrek aan religie of niet sociaal zijn. Liefde overwint alle moeilijkheden. Haastig zijn over materiëel voordeel, religie of sociale positie kan meer een hindernis vormen dan behulpzaam zijn. Het is altijd goed om te zeggen: ‘Ik bouwde het zelf op. Ik realiseerde het van binnenuit en Ik bereikte het op eigen houtje. Deugd ontlenen aan rijkdom, rituelen en gehechtheid, kan een natuurlijk gegeven zijn, maar kan ook een twijfelachtige onderneming vormen voor het rijpe van het zelfverantwoordelijke. Het unieke karakter uitgedrukt in de genen is even zo belangrijk als de invloed van opvoeding, welvaart en status. In feite is het konflikt tussen natuur en opvoeding niet opgelost door de genen na te jagen ter wille van zichzelf of de omgeving terwille van de aanpassing, maar door vasthoudendheid tot vervulling. 
Wees er klaar voor en zorg dat je in goede fysieke conditie bent! Het is niet de bedoeling dat je een trainingsschema gaat samenstellen waarvan topatleten achter over vallen. Regelmatig gaan sporten en gaan wandelen, kan al heel wat ellende voorkomen wanneer het er echt op aan komt.
Afgelopen dinsdag (6/1) was het in de Belgische Oostkantons zo’n -1o graden Celcius bij helder, zonnig weer. Hoewel er maar net voldoende sneeuw lag waren de pistes open. Hierbij  een reportage die ik voor het ANP maakte.

One Reply to ““post apocalyptische survival gear overlevingsuitrusting sieraden””

  1. Mijn bodem onder mijn bestaan valt aardig veel weg de laatste tijd, en ik moet zeggen, dat mijn vrienden, man, en werk met de hondjes me er keer op keer weer door heen slepen. Dat is mijn overlevings plan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *