“paracord overlevingsuitrusting goedkoop overlevingsuitrusting”

Herinnerd men nog de gevleugelde woorden uit mijn jeugd over de WO2: Dat nooit meer! Nu wordt vanaf 2014 langs de grenzen van de Baltische staten, Polen en de grenzen van de Russische Federatie NAVO troepen samengetrokken, zegt dat dan niets meer? Pure provocatie welke absoluut uit de hand gaan lopen.
9. Wat doen we PEWS in de praktijk Verschillende systemen in omloop Bristol, Cardiff, Bedside PEWS en ongevalideerde systemen Use of paediatric early warning systems in Great Britain: has there been a change of practice in the last 7 years? Roland D et al. Arch Dis Child. 2014 54,6% gebruikt niet gevalideerd systeem of weet niet waarop PEWS berust 85% PEWS geïmplementeerd
Het einde is hier. Je vertrouwde leventje is voorbij na de grootste zombie uitbraak ooit. Nu moet je samen met andere mensen die de uitbraak hebben overleeft zien te herbouwen, en te blijven overleven. Jij kiest zelf vanaf waar je dit doet, waar je je basis bouwt en hoe je deze basis verdedigd en verstevigd. Ga mee met gevaarlijke zoektochten naar
Berend stak de straat over en stak de sleutel in het slot, maar hij duwde de deur niet open. Hij twijfelde. Om de slagerij maandag weer open te hebben, moest hij vandaag de boel opruimen, schoonmaken en in orde krijgen. Maar dan? Voorlopig zou Willem niet aan het werk kunnen. De verpleegster die elke dag het verband verschoonde sprak steeds van ‘als’, maar Berend zag aan zijn broer dat Willem niet geloofde in ‘wanneer’. Wat nou, als ze de slagerij niet meer open zouden doen? Wat nou, als ze de slagerij zouden verkopen? Op het moment dat hij het dacht, voelde Berend zich lichter worden. Hij draaide de deur weer op slot en zette koers naar huis. Heel voorzichtig klampte hij zich vast aan het idee, dat langzaam meer vorm kreeg.
De fabel dat honden in het wilde weg bijten en niet zien waar ze bijten is dus echt een fabel. Honden weten dondersgoed waar ze bijten, als jij je hand er voor steekt terwijl de hond bijt, ja dan is het pech. Maar als de hond jou opeens grijpt in plaats van de andere hond, doet hij dit toch echt expres.
Hij klimt de drie treden omhoog en opent met trillende handen het deurtje naar de galerij. Het vergulde krul- en lijstwerk van de spiegel achter hem vormt de barokke achtergrond voor zijn romantische ontmoetingen. De boegspriet van de Baal steekt, zoals reeds vermeld, rake­lings langs de achtersteven van zijn galjoen. De na­bij­­heid van de schepen maakt een bijna besloten ruimte van de galerij. Een besloten hofje voor twee tortel­duiven. De griffioenen die de glas-in-lood raampjes van zijn kajuit flankeren, zijn het enige publiek.
De bewoners in het oude Egypte geloofden in een dorstig leven, zelfs na de dood. De Katholieke Universiteit van Leuven ontdekte onlangs het ongeschonden graf van een hoge ambtenaar uit de tijd van de farao’s. Die ambtenaar, Henu, leefde 4.000 jaar geleden, was directeur van de domeinen en een unieke hoveling, stond te lezen op de kist waarin zijn mummie gevonden werd. Op de oostkant van de kist waren twee ogen geschilderd, zodat hij als dode iedere dag kon genieten van de zonsopgang. Op en naast de kist stonden kleine geschilderde houten beeldjes. De onderzoekers van de universiteit vonden een schip met roeiers om Henu naar het land van de doden te varen. Om er zeker van te zijn dat hij daar geen honger zou lijden of dorst zou hebben, gaven zijn nabestaanden beeldjes mee van vrouwen die graan malen, brood bakken en bier brouwen.
Mijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint. Zo luidt het liberale vrijheidsprincipe. Vrij van opdringerige staatsinmenging en vrij tot het ontplooien van latente talenten en competenties. Het is een hyper-individualistisch principe, waarbij ook de “ander” tot een sociaal geïsoleerd en monadisch individu wordt verklaard. Het is niet moeilijk om te wijzen op de interne tegenstrijdigheid van dit liberaal beginsel van de individuele egocentrische vrijheid, van de absolute persoonlijke autonomie en van de al evenzeer absolute zelfbeschikking. Onze vrijheid botst immers steeds op de vrijheid van minstens één medemens. Vandaar dat tegenwoordig nogal potsierlijk gesproken wordt van vrijheid in verantwoordelijkheid. Responsabilisering heet dat zo mooi in het Wetstraatees. Geen kat, zelfs de mijne niet met hun onmiskenbare empathie en hun toch onweerstaanbare hoogbegaafdheid, die in de verste verte weet hoe deze abstracties zich vertalen in het dagelijks concreet handelen.
Dit artikel gaat over hoe bij de Ambulante Forensische Psychiatrie Noord Nederland (AFPN) in Groningen een (index)incidentanalyse diagnostisch en therapeutisch ingezet wordt bij de behandeling van paren die kampen met symmetrisch relationeel geweld. Eerst wordt het verband tussen relationeel geweld en gehechtheid toegelicht en de doelgroep die baat heeft bij partnerrelatietherapie (PRT)… [Show full abstract]
Filognosie: Letterlijk: liefde voor kennis. De term is gebruikt om te contrasteren met de term filosofie aangezien niet het ontwikkelen van de kennis zelf het doel is maar de ontwikkeling van liefde voor de kennis zoals ze is. Praktisch gesproken impliceert de term de praktijk van het teweegbrengen van eenheid en harmonie van bewustzijn op wetenschappelijk, spiritueel en religieus gebied middels contemplatie, vertoog en dienst aan de orde van de tijd als de methode voor het bieden van tegenwicht tegen de moeilijkheden van onwetendheid (zie ook de instructie-site Filognosy – in ‘t Engels).
De ontwikkelingen rond de pelmachines worden natuurlijk ook door andere garnalenhandelaren in de gaten gehouden. ,,Wij kijken altijd wat er in de markt gebeurt maar zelfs al hadden we plannen in die richting, dan nog vertelde ik het u niet”, zegt Huub Lacor, eigenaar en directeur van Roem van Yerseke. Lacor vindt het goed dat er een correctie is gekomen op de te hoge garnaalprijzen, ,,maar het is wel zo dat de prijzen momenteel misschien wel te laag zijn voor de visserij.”
Ik sloot mijn ogen en gaf me over aan de onver­mijde­lijke humaan­wording die ons boven ons dier-zijn zou verheffen. We zouden het evenbeeld worden van onze scheppers! Bestond er een hoger goed, een hogere gave? Het was misschien goed zoals het geweest was, maar alles zou beter worden nu.
Een stinkende walm dreef naar buiten en Harrald kokhalsde. Hij herkende de geur van verrotting en oude lijken en voorzichtig stapte hij naar binnen, een trappenhuis in, knijpkat in de ene hand, zijn schep als wapen in de andere hand. Vocht was in de muren gedrongen en paddenstoelen en schimmels bedekten elk beschikbaar stukje. Hij liet zijn lichtbundel omhoog schijnen, vervolgens omlaag de duisternis in. Het geluid van de dynamo in de knijpkat vermengde zich met de echo’s van het constante druppelen.
Nog een oudje, van 8 jaar geleden. November 2007 om precies te zijn. Zware kost, maar, behalve het slot met de ‘Geredde Nacht’, kan ik daar nog altijd achter staan. Dat slot versta ik nu inhoudelijk nog nauwelijks. Of ik dat slot toen gewoon overgeschreven heb zonder het eigenlijk te verstaan, weet ik niet meer. Maar nu ontsnapt het eigenlijk wel aan mijn helder begripsvermogen. M.a.w. ik zou het niet in andere woorden kunnen uitdrukken. Kortom: ik snap zelf amper wat er geschreven staat, zoals ik dikwijls het hoofd moet buigen als ik Walter Benjamin lees. Misschien deed ik toen maar alsof, om mezelf een indruk te geven. Te meer daar deze tekst nooit ergens geëxposeerd werd, mogelijk omwille daarvan. Ik hield de tekst als het ware in ‘het verborgene’.
Niet mystificerend is meditatie doordacht zien en overwegen, contempleren. Het betekent dat men zijn oog moet fixeren op iets en er serieus over moet nadenken overeenkomstig een plan. Kort gezegd is meditatie serieuze overweging overeenkomstig een plan. Ergens aandacht aan besteden moet zowel voorafgaan aan akties als erop volgen. Zonder planning vooraf en evaluatie achteraf is er geen zelfcorrectie mogelijk. Zonder zelfcorrectie raken de dingen gefixeerd, dood en moeten ze worden opgegeven. Het complete van het leven en de evolutie is niets dan één voortdurende zelfcorrectie. Het is de manier waarop genen muteren en organismen werken. Gefixeerd sterft men terwijl aanpassing aan de veranderingen van de tijd de continentie van het bestaan, het overleven definiëren. Derhalve zal geen fixatie op welk materiëel iets stand houden. In essentie moet men gefixeerd zijn op de ziel in gewetensvolle zelfherinnering maar aangezien men altijd geïdentificeerd is met het lichaam voelt men angst: iets zal in de geest gebeuren als werkelijk het gewetensvolle en niet het fysieke het doel is. Het fysieke is in feite enkel het middel terwille van het doel der bezieling. Maar de ziel kan niet zonder het verstand bestaan terwijl de geest ervan het denken zal dirigeren. Meditatie geeft te denken, dat denken moet worden bestuurd volgens een geest en die geest moet door intelligentie met de ziel overeenstemmen. Als je één van die stappen mist zal angst het gevolg zijn: men zal het valse zelf of het lichaam dienen, en merken dat het denken negatief wordt de juiste geest missend en als gevolg daarvan zal men de kontrole over de aandriften van het lichaam verliezen.
Zo’n vijf en een half uur na het vertrekt uit Kirkenes wordt  Moermansk bereikt. Ingecheckt wordt er in Hotel Poliarnie Zori, een van de weinige luxe hotels in Moermansk. Het personeel spreekt er Engels, de kamers zijn goed verzorgd. Buiten, de duisternis is inmiddels aangebroken, merken we hoe lastig het is om geen Russisch, dat gebruik maakt van een afwijkend, cyrillisch, schrift te spreken. Straatnamen, winkel- en restaurantaanduidingen, ze blijven vrijwel allemaal onleesbaar. De weg vragen is ook niet eenvoudig want buiten de grote hotels spreken slechts weinig mensen hier Engels. In het centrum maken lange rechte straten het echter eenvoudig de weg te vinden.
Wat betreft de collectieve werkelijkheid van de politieke standaardtijd kan niet veel gedaan worden door een individu: we kunnen alleen compenseren door van persoon tot persoon een tegenkultuur te ontwikkelen waarin alternatieven en verrassingen worden gehuldigd. Van deze tegenkultuur van het bieden van verrassingen middels onverwachte alternatieven kan zich een nieuwe begrip van de tijd ontwikkelen als een genezing van het ziekmakende van de standaardtijd. Ten einde niet chaotisch te worden in de liefde voor de alternatieven, verwachtingen weerstaand, moet het thema van de tijd worden herinnerd; het gaat er niet om verslaafd te raken aan drugs, vrije sex, financiële speculatie of het doden van medeschepselen. Leugens, misleiding, zelfzucht en bezitsdrang zijn symptomen van gehechtheid. De fundamentele waarden van waarheid, trouw, mededogen en soberheid (afb.) herstellend, kan het alternatieve worden vertrouwd de weg vrij te maken voor een betere samenleving met betere huwelijken en een beter begrip van de tijd met een gezonde tolerantie voor zowel het oude als het nieuwe. 
Haar handen waren strak tegen het stuur gedrukt. Haar voet stond vol op het acceleratiepedaal. Bij wie ligt je loyaliteit, Meyago Niloo? Haar dubbelleven. Bij wie ligt je loyaliteit? Haar driedubbelleven. Bij wie, Meyago Niloo? Bij haar familie.
Voor het avondeten lonkt restaurant Tokyo. Bij de ingang rookt een serveerster een sigaret. Ze kijkt vragend.  “English big probleem. No English”, zegt ze lachend. Eenmaal binnen blijkt het probleem nogal mee te vallen. De sushi die we gewoon op een plaatje aanwijzen vormt, gecombineerd met een stevig glas wodka, een prima maaltijd. ’s Avonds is de 7th Heaven bar op de 16e  verdieping van het de Vijf Hoeken gelegen Artica hotel een geliefde bestemming. De ramen van de bar bieden een prachtig weids uitzicht over de lichtjes van de stad en de haven.
Een tweede punt waarop de mannen het voortouw namen was de bevloeiing, de irrigatie. De landbouw ontplooide zich vooral langs rivieren omdat de gewassen water nodig hadden voor een snelle en welige groei. Regelmatige en voorspelbare seizoensgebonden rivieroverstromingen zorgden er daarbij voor dat grote oeverstroken met hoog rendement konden worden bebouwd. En wanneer de overstromingen uitbleven, dan ensceneerde men ze: door bevloeiing en het wijzigen van de loop van de rivier. Dit was mannenwerk, want ze vergde verplaatsing waar de aan de habitat gebonden vrouwen niet voor uitgerust waren. De irrigatie of de modificatie van de loop van de rivier impliceerde ook dat men zich ging moeien met het leven van stammen stroomafwaarts of stroomopwaarts, niet om ze in woeste verwarde agressie aan te vallen of hun vrouwen te verkrachten maar om ze te overtuigen op een bepaalde manier met de rivier om te gaan, b.v. om bepaalde irrigatiewerken uit te voeren. Weigerden deze naburige stammen dit, dan werden ze met geweld gedwongen. Ze verloren hun vrijheid, ze werden in slavernij gebracht. Een deel van hun bevolking werd meegenomen om als dienaars te gaan fungeren in de stad van de aanvallers: als wachters, als een soort politieagenten avant la lettre, als tempeldienaars en –dienaressen, als prostituees, als werklieden op het land of als hoeders van de kudden. Was de oorlog in de jachtsamenleving in wezen nog een doelloos gebeuren en wisten de manschappen niet precies waarom ze oorlog voerden en hun leven op het spel zetten, dan krijgen we nu oorlog met een doel, oorlog als arbeid. Strategie en tactiek worden nu essentieel: het doel is het ander volk te onderwerpen en in te lijven in zijn eigen maatschappelijk project. Samen met de behoefte zich het surplus van zwakkere stammen zonder veel inspanning toe te eigenen, wordt oorlog voor de nieuwe stadstaten een permanente bezigheid. Een deel van de jonge mannen van de onderworpen stam wordt zelfs voor het eigen leger gerekruteerd. Hier ontstaat de Staat in zijn repressieve gedaante plus het idee van een maatschappij die gerealiseerde sociale verhoudingen moet reproduceren. Zo ontwikkelen zich uit de stadstaten werkelijke (zij het nog relatief kleine) rijken: in Mesopotamië Soemer aan de monding van Tigris en Eufraat (één van de zes wereldstreken die door de UNESCO is erkend als ‘wieg van de beschaving’), later Akkad en nog later Babylon; in Egypte Neder- en Opper-Egypte, die onder de farao’s dan tot één geheel worden gemaakt, waarbij de stamgoden Horus en Seth worden samengevoegd. Die rijken verenigen grote aantallen stadstaten. Vanuit hun oorsprong brengen zij andere stammen gedeeltelijk in slavernij (in de mate dat men die slaven kan absorberen), in ieder geval onder een soort dwingelandij, en intern binnen de stadstaten heerst de terreur van de horigheid. Wetten worden uitgevaardigd die niet langer betrekking hebben op de leden van de eigen stam, maar op al wie op een bepaald territorium aanwezig is. De eerste landbouwbeschavingen stoelen op een eenheid die in wezen totaal ontbreekt. De samenleving is langs diverse scheidingslijnen bijna onherstelbaar gespleten. Van de relatief vreedzame egalitaire samenlevingen van het paleolithicum bleef niets over.
Vermoedelijk duurden de eerste echtelijke relaties niet langer dan een paar zwangerschappen, waarna beide partners overgingen op een nieuwe relatie: seriële monogamie, zoals Helen Fisher deze aaneenschakeling van relaties noemt. Bij de meeste tegenwoordige jager-verzamelaars zien we dat seriële monogamie daar nog steeds het gebruik is. En zij verwacht dat wij als samenleving terug die richting opgaan. Nog opmerken dat Helen Fisher ervan uitgaat dat paarvorming ontstond doordat de vrouwen, die als mensen immers ook rechtop waren gaan lopen, niet zoals mensapen hun kind op de rug konden dragen en dus gehinderd werden bij het voedsel zoeken: zij besluit daaruit dat vrouwen behoefte hadden aan een partner, maar vergeet te bedenken dat ze veel gemakkelijker op een vrouwelijke allo-ouder beroep konden doen.
Karagiozis jammert het uit. Nu hij toch begonnen is met de waarheid, stroomt deze uit hem. ‘Ik verkocht ze aan een levende dromer. Een grootmeester uit Gent. Het is een ouwe sluwe sjacheraar. Er zijn manieren om voor­werpen mee te smokkelen naar de dagwereld. Het is moeilijk, maar voor iemand met inventiviteit en door­zettingsvermogen is het mogelijk. Ik doe vaker zaken met hem. Ik kan met hem in contact komen. Ik kan hem vragen…’
Ondanks de misdienst en de plechtige teraardebestelling van Janneke’s kist op het kerkhof, wist ik wat ik zou vinden: vanaf de bosrand zag ik een nieuwe, sombere steen, waarin Janneke’s naam, geboorte- en sterftejaar met lege, onbetwistbare letters waren uitgebeiteld.
Sinds mensen heugenis dragen de mensen al overlevingskits bij zich. Onze voorouders hadden altijd vuurstenen en tondel bij voor het geval dat ze vuur moesten maken. Een beperkt voedsel pakket dat lang houdbaar was en nog allerlei andere voorwerpen zoals speerpunten, messen, reparatie setjes voor hun kleding en hun wapens. Door de eeuwen heen en vooral door de modernisering van transport en de verstedelijking waren de mensen minder lang onderweg tussen dorpen en steden en werd het nut om kits bij te hebben meer en meer overbodig. Van overlevingskits zijn ze overgeschakeld naar nog juist een zakmes en later nog naar het modernere multitool type zakmes.
2) Vandaar dat ik een paar sneeuwlaarzen heb overgenomen, die gegarandeerd worden tot -50 C! Waarom dan toch zoveel moeite gedaan om mukluks te maken? Omdat die lopen als sloffen, heerlijk! En het maakproces is leuke voorpret.
Je ziet het nu al gebeuren, zoals de Wikileaks schandalen …  de website die de geheime informatie van regeringen en leiders openbaart.  Dit alles leidt tot de revaluatie van keuzes en hoe ze dienen of niet dienen.
‘Ik breng je wel even,’ zei Harrald. Hij trok Ariadne omhoog en nam haar mee naar een van de kleine huisjes op het terrein. Nu de bevolking gekrompen was, waren veel van de huisjes meestal leeg, maar ze werden goed onderhouden voor noodgevallen. Harrald liet haar zien waar de voorzieningen waren en maakte haar bed op.

One Reply to ““paracord overlevingsuitrusting goedkoop overlevingsuitrusting””

  1. Meyago wierp een blik op haar klokje, schreef haar laatste aannames op, schreef de laatste regels van haar dagoverzicht, sloot gefrustreerd haar boeken. Genoeg voor vandaag. Het was tijd om naar huis te gaan.
    Trauma-lijders zijn nu “slachtoffers”. En slachtoffers hebben dan deskundige psychotherapeutische begeleiding en zorg nodig (“slachtofferhulp”). Ze worden geleerd te “rouwen”, een depressie te kweken, zich met hun slachtofferschap te identificeren en zich als dusdanig publiekelijk te presenteren. En uiteraard: er ook letterlijk munt uit te slaan. In vervlogen tijden grepen ouders een trauma aan om hun kinderen te leren zich te herpakken en weerbaar te worden zodat ze in hun verder leven adequaat met tegenslagen, pech of verlies van geliefden zouden kunnen omgaan zonder eraan ten onder te gaan. Nu hoort het eerder dat je als kind of jongere (én volwassene) na een trauma onrustwekkende zelfmoordgedachten ontwikkelt. Dan pas zou je immers “normaal” reageren en dus recht hebben op respect van je omgeving en de ganse bredere gemeenschap. Wie zich na een trauma gedraagt alsof hem of haar niets ergs is overgekomen, integendeel alsof het trauma hem of haar meteen qua zelfvertrouwen heeft gesterkt, wordt nu bekeken als een gevoelloze cynicus of een halve psychopaat met wie het ongetwijfeld verkeerd zal aflopen. Eerst een aantal maanden of jaren lijden en wegkwijnen: dat is de boodschap! Voor zorgverstrekkers en menslieverds allerhande een ideale aangelegenheid om zich financieel en/of moreel te verrijken. Zij staan dan ook op de eerste rij om dat evangelie te verkondigen.
    Het is m.i. niet de anonimiteit van een Facebook enzovoort die mensen uitnodigt of ertoe brengt zich te laten opmerken met hatelijkheden en agressief taalgebruik. Het lijkt me correcter ervan uit te gaan dat mensen die zich verlagen tot dit soort posts of comments, effectief om één of andere reden (tijdelijk of relatief permanent) woede en haat in zich dragen en deze willen ventileren. Ongetwijfeld zal die woede of agressiviteit ook geuit worden in andere settings. Mensen die zich ergeren aan alles en nog wat, mensen die zich op Facebook als de betweter presenteren: dat soort mensen had je vroeger ook.
    16. DE KIKKER EN DE OCEAANbij menig HR-manager dit inzicht zeker leeft, heb ik toch het gevoel datde HR-functie in een onderneming veel meer aandacht besteedt aan hetbeschrijven van de medewerker in objectieve criteria dan aan het zienvan de medewerker als een uniek individu. Objectieve criteria kunnenworden vergeleken, unieke eigenschappen niet.Ik probeer een inzicht te ontwikkelen over de mens als mens en wat hemmens maakt. Als dat geen ambitie is. Meer bepaald plaats ik dit inzichtin het bedrijfsleven. Hoe overleeft een mens in zijn job? En hoe kunnenwe ervoor zorgen dat de overlevingskansen om het als mens uit te hou-den, zo groot mogelijk zijn. Een dergelijke definitie is weliswaar negatiefgeïnspireerd, alsof we ervan uitgaan dat organisaties per definitie mens-onvriendelijk zijn.Positief geformuleerd zou je kunnen zeggen dat ik probeer te beschrijvenwat een geschikt biotoop is om als medewerker in een organisatie voluitte kunnen gaan. Om ongehinderd je hele zelf in je ‘werk’ te leggen, nietin het minst omdat dit veel fijner is dan je werk te moeten doen omdathet moet of afgesproken was. Komt daarbij dat, als je echt in je werk kuntopgaan, je het werk meestal beter doet. Mijn job is dus een hoopvol,inspirerend bedrijfsklimaat te helpen creëren.Ik stel vast dat zowat iedereen, laat ons zeggen 99%, met goeie moed enenthousiasme aan zijn nieuwe job begint. Men is trots op zijn aanwer-ving, men is gemotiveerd, men staat voor en achter het bedrijf, zijn pro-ducten, zijn logo. Ik stel, samen met meerdere studies waarnaar ik laterzal verwijzen, eveneens vast dat na enkele jaren minder dan 99% van demensen, sommigen hebben het over minder dan 30%, nog gemotiveerdis. Bij velen ontstaat een vorm van onverschilligheid ten opzichte vanhun werkgever. Bij sommigen is er zelfs sprake van tegenwerking. Het isdus blijkbaar geen evidentie om ervan uit te gaan dat eens gemotiveerd,altijd gemotiveerd maakt. Meer nog, het lijkt min of meer een evidentiedat we allemaal wel ooit eens gedemotiveerd zullen raken. Niet zomaareen slechte maandagochtend, maar een fundamenteel ongenoegen datgroot genoeg is om er de brui aan te geven. Dit is dus het terrein waaropik werk.Het advies dat ik verleen, de seminaries en lezingen die ik geef, zijngewoonlijk niet praktisch. Ik heb geen letterwoorden en geen zeven stap-pen om meer aandacht te besteden aan emotie. Mensen zijn, vandaagmeer dan ooit, op zoek naar praktische hulpmiddelen: geef me de vijfstappen van veranderingsmanagement, de zeven denkhoeden om te ver- 6
    Onafhankelijk levend kan men egoistisch worden zonder het te weten. Nog steeds afhankelijk van ouders, bij ze levend, kan men eveneens verstrikt raken in de sociale structuur van de familie die niet direkt behoefte heeft aan vreemdelingen. Aan een relatie beginnen door afspraken met iemand te maken brengt grote veranderingen in het leven te weeg. Iedere kleine verandering van gewoonte kan leiden tot een volledig ander leven. Ook kiezen voor deze of gene persoon kan de de koers van je leven volledig bepalen. Het opgeven voor jezelf alleen te leven betekent dat zelfbevrediging binnen een familie of onafhankelijk voor jezelf wordt ingetoomd. Men moet aanvaarden met de ander rekening te houden. Men kan zich gedwongen voelen zelfbevrediging in zekere mate op te geven, of men kan het uit vrije wil doen denkende dat het wijzer is op te houden met alleen maar aan de familie of aan je eigen belang te denken. Hoe dan ook dat niet doen en vasthouden aan de oude gewoonte kan de synergie van de oude situatie doen standhouden leidend tot de ontdekking dat de afspraak niet uitwerkt zoals men gehoopt had, ondertussen niet echt begrijpend waarom niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *